ตอนที่ 7 เข้าสำนัก
"กำลังทำอะไรอยู่?" ซูเฉิงเดินตามหลานชายด้วยความสงสัยจึงสอบถามออกมา
ซูเวยไม่ตอบทำการสำรวจห้องของหัวหน้าโจรอยู่นาน ในที่สุดก็พบกับสิ่งที่ตนเอง้าเรียบร้อย
มือหยิบกล่องขนาดใหญ่เปิดออกมาพบเห็นหนังสือทักษะจำนวนหนึ่งในกล่อง
ซูเฉิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาและหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เมื่อรับรู้สิ่งที่หลานชายค้นหาและกำลังกระทำแล้ว
หนังสือทักษะที่พบคือ ทักษะหมัด ทักษะดาบ ทักษะเคลื่อนไหว ทุกอย่างเป็ทักษะระดับต่ำทั้งหมด
ไม่รอช้าซูเวยเปิดอ่านหนังสือทักษะอย่างรวดเร็ว เพื่อเรียนรู้ทักษะวิชาการต่อสู้ใหม่ๆบนโลกใบนี้ทันที
แม้ว่าทุกอย่างจะเป็ทักษะระดับต่ำ แต่มันคือระดับพื้นฐานที่ต้องเริ่มต้นเรียนรู้มันจากตรงนี้ก่อนพัฒนาไปในระดับที่สูงขึ้น
หากพื้นฐานไม่แน่นก็ยากจะประสบความสําเร็จในทักษะระดับสูงเอาได้ง่ายๆ
ซูเวยมองโลกในแง่ดีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"ซูเวย... เมื่อไรที่เ้าเริ่มฝึกฝนศิลปะการต่อสู้กัน ทำไมข้าจำไม่เห็นจำได้เลย" ทั้งสองเดินออกมาจากแหล่งกบดานของกลุ่มโจรเสือดำที่กำลังลุกไหม้จากเปลวไฟอย่างรุนแรง
"สงสัยคงเป็พร์ติดตัวน่ะ" ซูเวยตอบด้วยน้ำเสียงบางเบา หลังจากตนเองหลงเข้ามาด้วยฐานะตัวตนซูเวยของโลกนี้
ซึ่งซูเวยบนโลกนี้ไม่เคยเรียนรู้ฝึกฝนทักษะ ศิลปะการต่อสู้มาก่อน จึงเป็เื่ยากจะหาคำพูดมาอธิบายกับการกระทําของตนเองได้ง่ายๆ
"พร์...!!!" เมื่อได้ยินคำตอบนี้เข้าไป ซูเฉิงดวงตาเบิกกว้างขึ้นมา
ซูเฉิงไม่นึกเลยว่าหลานชายตัวเองจะมีพร์การต่อสู้มากขนาดนี้ หลังจากเห็นความสามารถในการยิงธนูอันสุดยอดกับตาตัวเองแล้ว
ซึ่งหากซูเวยไม่มีการฝึกฝนทักษะการต่อสู้มาก่อน ก็ยากจะยิงธนูออกมาแม่นยำและรวดเร็วได้
นอกจากการฝึกฝนแล้ว เื่ของพร์ก็มีส่วนเช่นกัน ซึ่งการถูกลักพาตัวมาจากพวกโจรทำให้ซูเวยตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้าย จนบางทีพร์ในตัวซูเวยจะถูกปลุกขึ้นมาก็ได้จริงๆ
"ในที่สุดก็กลับมา"
ซูหย่งดีใจออกมาทันทีที่เห็นซูเวยกลับมาแล้ว หลังจากบุตรชายคนเดียวถูกลักพาตัวทำให้กินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวัน
คนรับใช้ต่างโห่ร้องด้วยความยินดีเมื่อนายน้อยของตระกูลซูกลับมาแล้ว
หมับ
จากนั้นหญิงสาววัยกลางคนที่ยิ่งใหญ่ของบ้านเร่งรีบทำการโผเข้ากอดซูเวยเอาไว้ในอ้อมอกอย่างรวดเร็ว
หญิงสาววัยกลางคนมีความสุข ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาอย่างมาก
สุภาพสตรีวัยกลางอายุประมาณสามสิบคนนี้ คือ มารดาของซูเวย มีนามว่า ซูลี่
"รู้ไหมว่าแม่เฝ้าภาวนาขอให้ลูกปลอดภัยอยู่ทุกวัน" ซูลี่ดีใจเมื่อสิ่งที่ตนเองภาวนาเอาไว้ ได้เป็จริงขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว
"อย่าออกไปนอกบ้านอีกนะ" ซูหย่งเน้นย้ำขึ้นมา เมื่อสถานการณ์บ้านเมืองยังไม่สงบจึงมองว่าการอยู่ในบ้านปลอดภัยมากที่สุด
"พี่เฉิงขอบคุณที่ช่วยพาซูเวยกลับมาอย่างปลอดภัย ้าให้ตอบแทนอะไรโปรดบอกมาได้เลย" ซูหย่งหันไปกล่าวกับซูเฉิง
ซูเฉิงมีสีหน้าลำบากใจขึ้นมา เมื่อตนเองแทบไม่ได้ทำอะไรเลย ส่วนใหญ่เป็ฝีมือของซูเวยที่จัดการสังหารกลุ่มโจรเสือดำ
ในขณะที่ซูเฉิงจะกล่าวอะไรบางอย่างออกมา ตนสังเกตุเห็นซูเวยพยายามส่งสัญญาณไม่ให้พูดเื่ที่เกิดขึ้นกับกลุ่มโจรเสือดำ จนต้องรีบปิดปากลงทันที
"พี่ชายนี้คือสิ่งตอบแทนเล็กๆน้อยๆ" ซูหย่งยื่นถุงเงินออกไปส่งมอบวางไว้ในมือซูเฉิง
"ท่านพ่อท่านแม่ ลูกมีบางอย่างจะพูด!!!"
ซูเวยตัดสินใจเอ่ยเื่ที่คิดเอาไว้ออกมา
"ด้วยการโดนลักพาตัวครั้งนี้ ทำให้เข้าใจถึงความสำคัญของทักษะการต่อสู้มากขึ้น"
ซูเวย้าเข้าสำนักใหญ่โดยเร็วที่สุด
หลังจากเกิดาทวีปัฟ้าขึ้นมา สถานการณ์ทุกหย่อมหญ้ายังวุ่นวาย และอาจมีทีท่าว่าจะรุนแรงหนักมากขึ้นเรื่อยๆ
ท่ามกลางสถานการณ์อันเลวร้ายนี้ มีเพียงความแข็งแกร่งของตนเท่านั้นที่จะสามารถช่วยเหลือปกป้องตนเองและคนที่รักได้
"ลูกเวย เ้า้าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้"
"เป็เื่ดีมาก... ข้าจะรีบส่งคนไปตามอาจารย์เก่งๆมาสอนศิลปะการต่อสู้ให้เ้า" ซูหย่งพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ซูเวยส่ายหัว "ข้า้าออกไปเข้าสำนักใหญ่เพื่อไปเรียนรู้และฝึกฝนที่นั้นเลย"
แน่นอนว่าการมีอาจารย์มาสอนศิลปะการต่อสู้เป็เื่ดี แต่มันสะดวกมากไปหน่อย สู้ไปเรียนรู้ถึงสถานที่ด้วยตนเองจะเร็วกว่าและยังเป็การฝึกฝนอะไรอีกหลายอย่างนอกจากการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ด้วย
526
