ด้านเยว่มีหลังจากออกจากหอนางโลมนางก็มุ่งตรงไปที่จวนเ้าเมืองทันที เพราะรู้สึกเป็ห่วงจื่อรั่วสาวใช้ของนางเพราะบิดานางรู้แล้วว่านางแอบออกมาจากจวนทั้งที่โดนสั่งขังในห้องเขาต้องโกรธนางมากแน่ ๆ และคนเดียวที่เขาจะเอาความโกรธนี้ไปลงก็คงหนีไม่พ้นจื่อรั่วสาวใช้ของนาง
“ข้าถามเ้าว่าคุณหนูเ้าหนีออกไปได้อย่างไรตอบไม่ได้ก็โบยนางจนกว่าคุณหนูนางจะกลับมา”เสียงใต้เท้าถัง เ้าเมืองอู๋โจวดังขึ้นก่อนเสียงโบยจะดังขึ้นพร้องเสียงร้องอย่างเ็ปของจื่อรั่ว
“ข้าอยู่นี่แล้วหยุดโบยนางได้แล้ว”เยว่รีบเข้าไปในห้องโถงของจวนที่ทุกคนกำลังอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา
“กลับมาแล้วเหรอนางลูกตัวดี”ใต้เท้าถังถามด้วยสีหน้าที่โกรธเคือง
“เ้านี่ช่างเหมือนแม่เ้ายิ่งนัก ชอบทำตัวเป็หญิงงามเมือง”ฮูหยินถังพูดอย่างดูแคลนมารดาเยว่มีทำให้เยว่มีโกรธขึ้นมาบ้าง
“หยุดนะเลิกพูดถึงแม่ข้าแบบนั้น”เยว่มีตวาดฮูหยินถังทันที
“ทำไมนางจะพูดไม่ได้ในเมื่อมันเป็เื่จริง”ใต้เท้าถังพูดขึ้น
“ท่านพ่อนี่ท่าน”เยว่มีที่พูดไม่ออก เมื่อคนที่ตัวเองคิดว่าเป็บิดากลับไม่เคยเข้าข้างกลับมาใส่ร้ายผู้เป็เมียของตัวเองที่ล่วงลับไปแล้วมันทำให้คนเป็ลูกรู้สึกเ็ปมากขึ้น
“ทำไมเ้าจะเถียงท่านพ่อหรือไง เยว่มีเป็ถึงบุตรีเ้าเมืองอู๋โจวกลับทำตัวเป็หญิงงามเมืองไปคลุกอยู่ในหอนางโลมเ้าจะให้ท่านพ่ออับอายไปถึงไหน ตระกูลถังต้องเสียชื่อเพราะเ้าไปอีกเท่าไรต่อไปหากข้าต้องออกเรือนเขาก็จะเหมาว่าข้าเองก็คงเหมือนเ้า”ถังเฟิงเหนียงพูดออกมาอย่างเห็นแก่ตัว
“จริงด้วยท่านพี่ต่อไปทุกคนจะมองตระกูลถังเรายังไงกันละเ้าค่ะ”ฮูหยินถังรีบใส่ไฟกับใต้เท้าถัง
“ข้าไม่น่าใจดีกับพวกเ้าสองแม่ลูกเลยจริงๆ”ใต้เท้าถังหวนนึกถึงเื่ในอดีต
ถังอี้เวินเป็ศิษย์นักเดียวกันกับไป๋ฟางเลี่ยงมารดาของเยว่มีที่เป็ลูกสาวของเ้าสำนักหนี่ว์ซุนที่เขาไปเล่าเรียนสำนักแห่งนี้สอนศิษย์ทั้งวิชาความรู้และวรยุทธ์ถังอี้เวินมีความรู้ความสามารถด้านตำรา แต่ไม่เก่งวรยุทธ์ ส่วนไป๋ฟางเลี่ยงเป็หญิงสาวที่ชอบกระบี่และการฝึกวรยุทธ์มากถังอี้เวินตกหลุมรักไป๋ฟางเลี่ยงั้แ่แรกเจอและพยายามจีบหญิงสาวเสมอจนวันหนึ่งที่เฉิงซีห่าวเข้ามาในสำนักหนี่ว์ซุน
‘เอาละทุกคนวันนี้ข้าได้รับศิษย์คนใหม่เข้ามาร่วมสำนักหนี่ว์ซุน เขามีนามว่าเฉิงซีห่าว’เ้าสำนักพาเฉิงซีห่าวมาแนะนำให้ศิษย์คนอื่น ๆ รู้จัก ถังอี้เวินสังเกตเฉิงซีห่าวที่จ้องมองไป๋ฟางเลี่ยงและเหมือนไป๋ฟางเลี่ยงเองก็จะพอใจในตัวเฉิงซีห่าวเหมือนกันและยิ่งเฉิงซีห่าวชอบฝึกวรยุทธ์ ไป๋ฟางเลี่ยงก็มักจะชอบเอาเวลาว่างส่วนใหญ่ไปอยู่ฝึกวรยุทธ์ร่วมกันกับเขาทำให้ถังอี้เวินที่ได้แต่มองอย่างอิจฉาและไม่พอใจ แต่ก็ทำได้แค่เก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้ภายในใจ
‘ฟางเลี่ยงเ้าจะไหน’ถังอี้เวินดักรอเพื่อจะชวนไป๋ฟางเลี่ยงไปเที่ยวในเมืองในวันที่ทางสำนักให้ศิษย์ได้ออกไปพักผ่อนกลับบ้านเกิดกัน
‘ข้าเหรอข้าจะไปฝึกกระบี่นะ ข้ากลัวว่าวันสอบจะแพ้คนอื่น อี้เวินจะกลับบ้านแล้วเหรอ เดินทางปลอดภัยนะ’แล้วไป๋ฟางเลี่ยงก็เดินจากไปโดยไม่รอฟังคำชวนของถังอี้เวิน
เมื่อเห็นว่าไป๋ฟางเลี่ยงไม่ว่างจะมากับเขาถังอี้เวินจึงเข้ามาเที่ยวในเมืองกับเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ในสำนัก ขณะที่เขากำลังนั่งท่านอาหารและดื่มน้ำชาที่ระเบียงร้านข้างทางที่มองเห็นถนนในตลาด
‘เห้ย..นั้นมันเฉิงซีห่าวกับไป๋ฟางเลี่ยงนี่’เพื่อนในสำนักคนหนึ่งเอ่ยขึ้นและชี้ไปยังทั้งสองคนที่กำลังเดินเล่นกันอย่างสนิทสนม
‘สองคนนี้ชักจะยังไงๆ อยู่นะ ดูสิ เดินในจับมือกันเหมือนคู่รักไม่ผิด’อีกคนก็เสริม
‘ท่าทางเฉิงซีห่าวคงจะรั้งตำแหน่งเขยสำนักหนี่ว์ซุนเป็แน่’แล้วเพื่อนๆทุกคนต่างก็หัวเราะชอบใจ
‘ั้แ่เฉิงซีห่าวเข้ามาในสำนักหนี่ว์ซุนดูเขาจะโดนเด่นที่สุด คนอะไรเก่งทั้งตำรา ทั้งวรยุทธ์’ทุกคนต่างวิจารณ์และชื่นชมเฉิงซีห่าวยิ่งทำให้ถังอี้เวินที่กำลังจ้องมองทั้งสองคนอย่างโกรธแค้นทำไมกัน เขาที่เฝ้าคอยดูแลไป๋ฟางเลี่ยงมาตั้งหลายปีนางกลับไม่เคยสนใจ แต่พอเ้าเฉิงซีห่าวเข้ามา นางกลับให้ความสนใจและความสำคัญกับมันเสมอตอนแรกเขาจะชวนมาเที่ยวแต่นางกลับบอกว่าจะฝึกกระบี่แต่ตอนนี้กลับมาเที่ยวเล่นกับเ้าหมอนั้นอย่างมีความสุข
หลังจากที่ทุกคนสอบผ่านและสำเร็จการศึกษาจากสำนักหนี่ว์ซุนทุกคนร่ำลาอาจารย์และเพื่อน ๆ ต่างแยกย้ายกันออกจากสำนักไปตามทางของตัวเอง ส่วนเฉิงซีห่าวเขาอยากออกไปท่องเที่ยวยุทธภพและกลับไปบ้านเกิดของตัวเองโดยมีไป๋ฟางเลี่ยงขอตามไปด้วย ทั้งสองคนท่องเที่ยวและใช้ชีวิตคู่รักกันจนไป๋ฟางเลี่ยงตั้งครรภ์และคลอดลูกสาวออกมาก่อนที่พวกเขาจะกลับถึงบ้านเกิด
‘เราได้ลูกสาวฟางเลี่ยง ดูสิโตขึ้นคงจะสวยเหมือนเ้า’เฉิงซีห่าวอุ้มลูกสาวเดินมาหาไป๋ฟางเลี่ยงที่กำลังนอนพักหลังจากคลอดลูกเสร็จ
‘ท่านตั้งชื่อให้ลูกเราด้วยสิซีห่าว’ไป๋ฟางเลี่ยงให้ผู้เป็สามีตั้งชื่อให้ลูก
‘เยว่มีข้าตั้งชื่อให้นางว่าเยว่มี ดูสินางยิ้มใหญ่เลย 55555 สงสัยจะชอบชื่อที่ข้าตั้ง’เฉิงซีห่าวตั้งชื่อให้ลูกสาวและหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นลูกสาวกำลังยิ้มให้เขา
‘ซีห่าวนั้นรอยอะไรที่ไหล่ของเยว่มี’ไป๋ฟางเลี่ยงถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นรอยแดงที่หลังบริเวณไหล่ของลูก
‘นี่เป็ปานของนาง เป็รูปใบเซียนหลิวขอให้ลูกของพ่อโตขึ้นอย่างแข็งแรงและแข็งแกร่งเหมือนพ่อกับแม่นะ’เฉิงซีห่าวบอกกับลูกที่อยู่ในอ้อมแขนโดยมีไป๋ฟางเลี่ยงนอนมองและยิ้มอยู่บนเตียง
เมื่อไปถึงบ้านเกิดเฉิงซีห่าวพบว่าครอบครัวของเฉินซีห่าวถูกสังหารทั้งหมดเฉิงซีห่าวที่กำลังเสียใจและร้องไห้พร้อมทั้งฝั่งศพพ่อแม่ของเขากลับพบว่าตอนนี้ลูกเมียของเขาถูกถังอี้เวินจับเป็ตัวประกันอยู่
‘ถังอี้เวิน เ้า้าอะไร’เฉิงซีห่าวถามทันทีที่เห็นว่าเขาพาพวกมาจับลูกเมียของเขาไว้
‘ข้า้าอะไรอย่างนั้นเหรอข้ารักไป๋ฟางเลี่ยงมาตั้งหลายปี แต่พอเ้าเข้ามา เ้าก็แย่งนางไปวันนี้ข้าแค่มาเอาหัวใจของข้าคืน’ถังอี้เวินพูด
‘ข้าไม่เคยรักเ้าอี้เวิน เ้าอย่าทำแบบนี้เลย’ไป๋ฟางเลี่ยงหันไปบอกถังอี้เวิน
‘จับตัวเฉินซีห่าวและจัดการมันสะ’ถังอี้เวินได้ยินคำพูดของไป๋ฟางเลี่ยงถึงกับโกรธเืขึ้นหน้าในเมื่อเขาไม่มีความสุขใครหน้าไหนก็ต้องไม่มีความสุขเฉิงซีห่าวที่คิดอยากจะสู้แต่เมื่อเห็นมีดที่จ่อคอลูกสาวที่เพิ่งเกิดอยู่จึงปล่อยให้คนของถังอี้เวินทำร้ายตัวเอง
‘หยุด อย่าทำเขา ข้าขอร้อง ข้ายอมแล้วอี้เวินข้ายอมแล้ว ข้ายอมไปกับเ้าแล้ว’ไป๋ฟางเลี่ยงที่ทนดูเฉิงซีห่าวถูกทำร้ายไม่ได้จึงยอมไปกับถังอี้เวินเพื่อรักษาชีวิตผู้เป็สามีไว้
‘เอาตัวนางไป’ถังอี้เวินบอกกับลูกน้องก่อนที่เขาจะเดินมาหาเฉิงซีห่าว
‘ดูนางไว้ จำภาพนางไว้ให้ดีก่อนที่แกจะไม่มีวันได้เห็นหน้านางอีก’พูดจบถังอี้เวินก็ใช้มีดกรีดไปที่ดวงตาของเฉินซีห่าวทั้งสองข้างจนเขาตาบอดก่อนที่จะทิ้งเขาไว้ที่แบบนั้น
เมื่อถังอี้เวินพาไป๋ฟางเลี่ยงมาถึงที่บ้านแต่งงานกับนางและรับเยว่มีเป็ลูกของตัวเองแต่ผ่านไปได้เพียงไม่กี่ปีไป๋ฟางเลี่ยงที่ตรอมใจและล้มป่วยลงไม่นานก็ตายจากไปทิ้งให้เขาต้องดูแลลูกของนางและคนที่เขาเกลียดความเกลียดของเขาที่มีต่อเฉิงซีห่าวก็ลงกับเยว่มีมาตลอด
กลับมาปัจจุบันสีหน้าท่าทางอวดดีของเยว่มีทำให้ ถังอี้เวินโกรธมากขึ้น เสียงยุยงของฮูหยินถังและถังเฟิงเหนียงทำให้เขายิ่งโกรธมากขึ้น
“จับนางไปขังไว้หากนางหนีออกไปได้อีกข้าจะสั่งฆ่าเ้าทันที จื่อรั่ว”ถังอี้เวินหรือใต้เท้าถังบอก
“ท่านพ่อ ท่านจะสั่งขังข้าแบบนี้ไม่ได้นะท่านพ่อ”เยว่มีที่ไม่รับคำตัดสินโทษของบิดา
“ทำไมข้าจะสั่งขังเ้าไม่ได้แค่สั่งขังก็ถือว่าข้าปราณีเ้ามากแล้วนะเยว่มี”ใต้เท้าถังพูดด้วยสายตาที่ไร้เยื่อใย
“อะไรนะ!ท่านพ่อที่ผ่านมาท่านเคยเห็นข้าเป็ลูกท่านบ้างไม่?”เยว่มีถามผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็บิดา
“แล้วเ้าคิดว่ายังไงละเอาตัวนางออกไป”ใต้เท้าถังบอกก่อนจะหันไปสั่งบ่าวไพร่
“ไม่ต้อง ข้าเดินเองได้”เยว่มีสะบัดมือแล้วเดินไปประคองจื่อรั่วออกไป
ด้านชินอ๋องเมื่อกลับไปถึงจวนแม่ทัพของเขาทุกอย่างดูเงียบสงบจนหน้าแปลกใจ พ่อบ้านของจวนกำลังเดินตรวจบ่าวไพร่ที่กำลังทำงานก็ใ
“ท่านอ๋องท่านออกจากห้องหอั้แ่เมื่อไรขอรับ”พ่อบ้านถามชินอ๋อง
“ทำไมเหรอ ข้าเพิ่งกลับมา”ชินอ๋องตอบ
“ก็ข้าเพิ่งผ่านหน้าห้องท่านได้ยินท่านคุยอยู่กับนายหญิงอยู่เลย”พ่อบ้านบอก
“งั้นเหรอ หลี่หยางนะหลี่หยางไปตามพวกเขาออกมาพบข้าที่ห้องหนังสือ”ชินอ๋องนึกถึงหลี่หยางแล้วยิ้มออกมา ก่อนสั่งพ่อบ้านไปตามคนในห้องหอไปพบเขา
“ขอรับ”พ่อบ้านเกาหัวอย่าง งง ๆก่อนเดินไปยังห้องนอนของชินอ๋องเพื่อไปตามคนข้างใน
690
