9
เต้เข้าห้องปกครอง
ห้องม.3/6 ตอนนี้อยู่ในบรรยากาศครื้นเครงอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ทั้งห้องพูดคุยเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ยอมหยุด
เพื่อนบางคนที่สนิทกันต่างก็เข้ามารุม ส่งเสียงเจี้ยวจ้าวข้างๆหูเต้
“ไอ้เต้แม่ง สุดยอด”
“อาจารย์เต้!”
“เต้มึงไม่กลัวโดนครูตีหรอวะ”
“ขอกูกราบมึงหน่อยนะเต้”
“เต้โคตรสุด”
เต้ส่งยิ้มแห้งๆ ให้พวกเพื่อนๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป หากเป็เขาในวัย 15 ปี เขาก็คงไม่กล้าไปยืนเถียงครูแบบนั้นหรอก
แต่บรรยากาศครึกครื้นนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีเสียงประกาศเรียกชื่อเต้ไปพบที่ห้องปกครอง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เพื่อนหลายคนมองไปที่เต้ด้วยความเป็ใ
“กูไปก่อนนะ เดี๋ยวมา” เต้หันไปบอกฟูด้วยสีหน้าเฉยๆ
“ ให้กูไปเป็เพื่อนมั้ย” ฟูแสดงสีหน้าจริงจัง และลุกขึ้นยืนเตรียมพร้อมจะไปที่ห้องปกครองด้วย
“เอาดิ” เต้ยักไหล่ ไปกับเพื่อนก็ดีเหมือนกัน ไปคนเดียวมันก็รู้สึกโหวงๆไปหน่อย
ทั้งสองคนเดินออกจากห้องไป ท่ามกลางสายตาเพื่อนๆที่จ้องมองมาอย่างเป็ห่วง
“ดะ..เดี๋ยวสิ เราไปด้วย” มิ้นลุกพรวด รีบเดินตามไป
“ดี หัวหน้าต้องช่วยพูดด้วยนะ” ฟูหันไปบอกกับมิ้น มิ้นพยักหน้าตอบรับอย่างแข็งขัน
เมื่อทั้งสามไปถึงห้องปกครอง ก็เห็นคุณครูห้องปกครองกำลังคุยกันด้วยท่าทางจริงจัง ท่ามกลางเสียงโทรทัศน์ที่กำลังฉายละครรีรัน่บ่าย
คุณครูที่เห็นว่ามีเด็กนักเรียนเข้ามา ก็ผละออกจากวงสนทนากลับไปนั่งโต๊ะของใครของมัน
“ฮึ่ม เด็กชายปกรณ์ ห้องม.3/6 ใช่มั้ย” คุณครูห้องปกครองคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้น ก่อนจะกวักมือให้นั่งลง
เต้ยกมือไหว้ ก่อนจะนั่งลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่ได้ทำอะไรมา ฟูและมิ้นก็ยืนอยู่ด้านหลังเต้อย่างยืนหยัดแม้ว่าจะมีสายตาห้ามไม่ให้อยู่เป็เพื่อนจากคุณครูคนอื่นก็ตาม
“คุณครูพิมแจ้งมาว่าเธอไปพูดจาไม่ดีกับครูจริงรึเปล่า” คุณครูถามเสียงเข้ม และทำหน้าดุดัน
“ไม่จริงครับ” เต้ขยับตัวนั่งให้เข้าที่ ก่อนจะวางท่าเหมือนกำลังคุยธุรกิจด้วยความเคยชิน ออร่าของคนที่เคยเจรจาธุรกิจแผ่ออกมา จากที่ตอนแรกครูวางท่าดุดัน ก็เริ่มคืนท่าทางเหมือนครูธรรมดาไม่มีพิษภัย
“ผมเพียงแค่บอกคุณครูพิมว่า คุณครูยังสอนไม่จบ และก็ไม่มีการแจ้งการสอบล่วงหน้า จะให้สอบตอนนี้คงจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ แค่นั้นเองครับ” เต้ยิ้มให้คุณครูห้องปกครองเล็กน้อย
“อะ...อ่อหรอ” คุณครูพยายามเรียกท่าทางดุดันกลับคืนมา ก่อนจะพูดต่อ
“แต่ครูพิมบอกว่า เธอพูดดูถูกครูพิม จนครูเธอทนไม่ไหวต้องออกจากห้องมา!!”
เต้ที่เห็นท่าทางขึงขังของคุณครูห้องปกครองก็ยิ้มให้อีกครั้งอย่างเหนื่อยหน่าย เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม
“อย่างที่ผมบอกกับครูไปเมื่อสักครู่ครับ ผมพูดแค่นั้นจริงๆ ไม่เชื่อถามเพื่อนผม หรือห้องม.3/6 ได้เลยครับ ไม่มีประโยคไหนที่พูดดูถูกหรือหยาบคายแม้แต่ประโยคเดียว”
ฟูและมิ้นที่ยืนอยู่ด้านหลังพยักหน้าพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง
“ฮึ่ม” คุณครูห้องปกครองถอนหายใจเสียงดัง ทั้งครูและนักเรียนพูดไม่ตรงกันสักอย่าง
“เธอไปขอโทษ ขอขมาคุณครูไป ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ทำอย่างนั้น แต่ครูเขาก็เสียใจไปแล้ว” คุณครูพูดข้อยุติที่อยู่ในใจออกมา เมื่อเห็นว่าเื่คลี่คลายได้ เขาก็นั่งพิงเก้าอี้ ทำท่าทางสบายๆ มือก็โบกไล่ให้ไปขอโทษครูพิม
เต้หรี่ตามอง เขาเริ่มรู้สึกฉุนขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดที่ดูเหมือนปัดความผิดมาให้
“ให้ผมไปขอโทษเื่อะไรหรอครับ เื่ที่ผมบอกคุณครูว่าสอนไม่จบกับไม่แจ้งการสอนเป็เื่ไม่เหมาะสมน่ะหรอครับ” น้ำเสียงของเต้ไม่มีความเป็มิตรอีกต่อไป เขามองคุณครูด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
“เออหน่า บอกให้ขอโทษก็ขอโทษไปเถอะ เธอเป็ผู้น้อย” คุณครูโบกมือไล่อีกครั้ง
เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของคุณครู ความอดทนของเต้ก็เหมือนจะหมดลง
“แต่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนะครับ!”
ปัง! คุณครูตบโต๊ะ พร้อมกับหันมามองที่เต้ด้วยหน้าตาที่แสดงความหงุดหงิด
“เอ๊ะ!เธอนี่ยังไง! เธอเป็นักเรียน ส่วนครูพิมเขาเป็ครูบาอาจารย์! เธอไม่ขอโทษ แล้วจะให้คุณครูเขามายกขันธ์ห้าขอโทษเธอรึยังไงกัน!”
เต้ลุกขึ้นยืนทันที ครูโรงเรียนนี้เป็บ้าอะไรกันไปหมด ที่เขาต้องขอโทษเป็เพราะเขาเป็นักเรียนงั้นหรอ
งั้นก็อย่าหวังว่าเขาจะขอโทษเลย!
ฟูและมิ้นต่างยืนหน้าถอดสีอยู่ด้านหลัง ไม่รู้จะช่วยเพื่อนอย่างไร
“ถ้าไม่ขอโทษ ก็ตัดคะแนนความประพฤิไปเลย 50 คะแนน!” คุณครูตะคอกเสียงดัง ตอนนี้สายตาในห้องปกครองต่างจ้องมองมาที่เต้ คุณครูคนอื่นๆร่วมใจกันไม่ส่งเสียง บรรยากาศในห้องเงียบลงกะทันหัน ความกดดันเริ่มมากขึ้น
“ตัดเลยครับ” เต้ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เมื่อมีทางเลือกอื่นนอกจากไปขอโทษ เต้ก็ยินดีเลือกทางนั้นอย่างแน่นอน ต่อให้เขาโดนหักคะแนน 100 คะแนนเขาก็ยอม
“เต้….” มิ้นส่งเสียงห้ามเบาๆอยู่ด้านหลัง หัก 50 คะแนนมันเยอะมากนะ และต้องแก้คะแนนความประพฤติอีก เธอไม่อยากให้เพื่อนต้องโดนหักคะแนน
“ดี ดี ดี” คุณครูหยิบใบหักคะแนนความประพฤติออกมาให้เต้เซ็น ในใจก็ยิ้มเยาะแทนที่จะไปขอโทษให้มันจบง่ายๆ ก็ไม่ทำ ดันเลือกยอมโดนหักคะแนน หึหึ ได้แก้คะแนนความประพฤติสมใจแน่ ไอ้เด็กเกเรพวกนี้
“หึ” เต้เซ็นชื่อด้วยความรวดเร็วอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะพาเพื่อนเดินออกจากห้องปกครองไปทันที
เขาเกลียดคำว่าผู้น้อยที่คุณครูพูดออกมามากที่สุด ทั้งๆที่ครูเป็คนที่เอาเปรียบนักเรียนก่อน แล้วเขาแค่ตั้งคำถามเท่านั้น เขากลับกลายเป็คนผิด ต้องโดนลงโทษหักคะแนนอย่างไม่มีเหตุผล
ระบบในโรงเรียนนี้ทำให้เขาซึ้งใจเหลือเกิน!
เต้จดจำความแค้นนี้ไว้ในใจ วันหนึ่งคนพวกนี้จะต้องสำลักน้ำลายตัวเอง!
เต้เดินกลับไปที่ห้องเรียน เขาหยิบกระเป๋า และบอกลาฟูกับมิ้น ก่อนจะเดินออกจากโรงเรียนไปก่อนเวลาเลิกเรียนเหมือนทุกๆ วัน เพียงแต่อารมณ์วันนี้ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก เขาเดินกลับบ้านด้วยสีหน้าคิ้วขมวด
เมื่อใกล้ถึงบ้าน เต้รีบปรับสีหน้าให้เป็ปกติ เขาทักทายพ่อด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูอารมณ์ดีเหมือนทุกๆวัน เป็สีหน้าธุรกิจที่เมื่อโตขึ้นใครๆก็มักจะมีสีหน้านี้เป็ความสามารถ
“ขายของเป็ไงบ้างพ่อ” เต้เอ่ยทักขึ้น
“โอ๊ยยย ดีเลย ยิ่งมีข้าวเหนียวยิ่งขายดี ลูกค้าต่อแถวกันตรึม” พ่อตอบกลับอย่างร่าเริง
เมื่อได้ยินว่าวันนี้พ่อขายของดี เต้ก็อารมณ์ดีขึ้น เขารีบวางกระเป๋านักเรียน และรีบไปช่วยพ่อจัดการกับไก่ชำแหละทั้งหลาย
“พ่อ เต้ว่าเราทำไก่เพิ่มมั้ย ลูกค้าดูท่าจะเยอะขึ้นนะ” เต้พูดไป มือก็ทำงานไป
“จะดีหรอ”
“ครับ ่เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาเราขายของหมดไวมาก เต้ว่าเราควรเพิ่มได้แล้ว”
“อืมมม…” พ่อพยักหน้าเบาๆ ดูเหมือนว่าความคิดของเต้จะตรงกับสิ่งที่อยู่ในใจของพ่อพอดี
“ว่าแต่..” พ่อเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดต่อ
“เื่ที่เต้จะขายไก่ปิ้งเป็ยังไงต่อ ยังจะขายอยู่รึเปล่า”
“ขายสิพ่อ…” เต้รีบตอบขึ้นทันควัน เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียว พ่อก็คิดว่าเขาไม่อยากขายซะแล้ว เต้กุมขมับ
“ตั้งใจไว้แล้วไม่กลับคำหรอก” เต้บอก
“พ่อก็ถามเผื่อไว้ เด็กวัยรุ่นมันเปลี่ยนใจไวนี่นา วันนี้จะทำ พรุ่งนี้ก็ไม่ทำแล้ว” เมื่อเห็นท่าทางของลูกแล้ว พ่อก็รีบพูดแก้ จะให้บอกตรงๆว่าไม่เชื่อว่าเต้จะทำจริง ก็กลัวว่าลูกจะเสียกำลังใจ
เมื่อคืนเขานอนคิดทั้งคืน คิดว่าคงเป็แค่ความคิดชั่ววูบของเด็ก แต่เห็นท่าทางจริงจังของเต้แล้ว ก็คงไม่ใช่ละมั้ง
พ่อหัวเราะเบาๆ
“วันนี้พ่อได้เบอร์เ้าของที่ตลาดนัดมาจากลูกค้า เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อจะโทรติดต่อให้”
เต้พยักหน้ารับ เขาไม่ได้แย้งอะไร เื่การติดต่อสถานที่เช่าขายถ้าให้เขาเป็คนติดต่อไปเองคงไม่เหมาะสักเท่าไหร่นัก ด้วยอายุที่น้อยเกินไปคงจะทำให้เป็เื่ยากกว่าเดิม ให้พ่อติดต่อไปคงจะมีโอกาสได้เช่าที่มากกว่า
“พ่อ เย็นนี้พ่ออยากกินไก่ปิ้งสูตรเต้มั้ย เดี๋ยวเต้ทำให้กิน” เต้ถาม
เขาคิดว่าพ่อคงยังไม่เชื่อใจเขาแน่ๆ ถึงได้ถามอย่างนั้น งั้นอันดับแรกเขาควรจะใช้ความอร่อยทำให้พ่อเชื่อใจ อย่างน้อยพ่อไม่เชื่อใจเขา ก็ต้องเชื่อใจในรสชาติแหละ!
“สูตรเต้หรอ? เอาสิ ถ้าไม่อร่อย พ่อไม่ให้ขายนะ” พ่อมองมา สี หน้ายิ้มๆ
“หึหึ รอกินได้เลยพ่อ” ไม่อร่อยให้ตีก้นเลย! เต้พูดต่อท้ายประโยคในใจ
1K
