"ฮ่า..อ่าครับใช่ครับ"ผมจะผงกหัวลงทำไมเนี่ยรุ่นเดี่นวกันแท้ๆ แล้วไม่นึกเลยด้วยว่าเธอจะจำได้ เฮ้อออรู้สึกดีใจชะมัดแต่ว่ามันอะไรกันผมไม่รู้จะทำตัวยังไงกับเธอ...เก็งไปหมดแล้วเนี่ย "ละละล้ะ..แล้วคุณเป็ใครหรอครับ" นี่เราถามบ้าอะไรไปเนี่ย
"ฮือฮาฮา เธอยังตลกเหมือนเดิมเลยน่ะ แต่ดูคำพูดจะมีมารยาทกว่าเมื่อตอนมัธยมต้นน่ะ" ตอนที่เธอพูดออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเนี่ยราวกับโลกหยุดไม่ยอมขยับ เหมือนรอบๆจะสวยงามขึ้นเมื่อมีเธออยู่ อ่อลืมบอกไปเธอคนที่น่ารักๆคนนี้ชื่อแป้ง เธอเป็คนพูดเก่ง เรียนเก่ง กีฬาเก่ง ยิ้มเก่ง เข้าหาคนเก่ง พูดง่ายๆ คือเธอเก่งไปเกือบหมดไม่ว่าจะทำอะไรและยังยิ้มสวยอีกด้วย แต่เราจะพูดยังไงต่อดิล่ะไอเราก็ไม่ไช่คนพูดเก่งขนาดนั้นซะด้วย "เอ่อ..เอ่อคือ ฮ่าๆๆ"จะหัวเราะทำไมเนี่ยตัวผม "อ่า..กำลังจะไปทำงานหรอ..."
เธอยิ้มแล้วตอบกับมาว่า "ใช่" ยังไงต่อล่ะทีนี้ทำตัวไม่ถูกแล้วเว้ย "เอ่อเอ๋อคือ.." จะพูดอะไรดี "ไปส่งเราหน่อยได้ป่าว เธอขับวินใช่ไหม" เด่วๆๆ น่ะนี่มันอะไรกันเนี่ยความรู้สึกนี้ "ได้ดิ" ตอนที่ผมขับรถไปส่งเธอระหว่างทางนั้นผมได้ยินท่อนเพลง เธอรู้สึกถึงรักหรือเปล่า ที่พี่แก้ม เดอะสตาร์ร้อง ดังก้องอยู่ในหัวเลยครับ "เอ่อนี่ใช่ป่าว บริษัทเธอ" อะไรเนี่ยก็เธอเป็คนบอกทางเรามาเองไม่ใช่เรอะ ใครก็ได้มาต่อยหน้าผมที อ้ะแย่แล้วเธอมองเราแปลกไป "ฮาฮาฮา" ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไปก่อน "เธอนี่แปลกๆ เหมือนกันน่ะ ไม่ดิไม่เหมือนเมื่อก่อนทั้งที่เมื่อก่อนดูห้าวๆ นักเลงๆ" อ้ะ จี๊ก(เสียงหัวใจที่แตกสลาย) "แต่เราก็ชอบนะที่เธอเปลี่ยนมาเป็คนแปลกๆ ตลกดี" แย่ล่ะสิรู้สึกเขินเกินไปเราหุบยิ้มไม่ได้ต้องก้มหน้าแล้ว
"เอ้าเป็อะไร อ้อลืมเลยค่าวินใช่ไหม๊" "อาไม่ต้องไม่เป็ไร อ่าคือคือถือซะว่าเป็โปรไงที่ได้เจอกัน ไว้ครั้งหน้าค่อยจ่ายราคาเต็มน่ะ ฮ่ะฮ่ะ" ไอบ้าเอ้ยผมเกลียดตัวเองชะมัดแบบนี้ก็เหมือนกับว่าให้มาเจอกันอีกแบบเพื่อนนัดเพื่อนนะเนี่ย "อ้อเอางั้นก็ได้ ไว้ครั้งหน้าจ่ายน่ะ เจอกัน" ทำไมรู้สึกดียังงี้น่ะทั้งที่เราไม่น่าจะรู้สึกอะไรแล้วนี่ รู้สึกมีความสุขจัง
"อืมเจอกันน่ะ".....
//////
จากผู้เขียนขอบคุณทุกท่านที่อ่านครับ
11K
