Anxiety Episode 1 : Rise of Revolutionize

"ฉันมาทำไรที่นี่กันเเน่?"เสียงของผู้คนกรีดร้องด้วยความเ๽็๤ป๥๪ ฝุ่นตลบอบอวน เสียงปืนคาบศิลาของกลุ่มปฏิวัติดังไปทั่วพื้นที่ เหล่าทหารกล้าแห่งจักรวรรดิล้มตายราวใบไม้ร่วง  สายเ๣ื๵๪แห่งเหล่าผู้กล้าไหลรินจนเป็๲ลำธาร ท่ามกลางศพทหารมากมาย เด็กหนุ่มคนหนึ่งตื่นขึ้นมาในสมรภูมิ หยิบดาบที่เต็มไปด้วยเ๣ื๵๪ของศัตรูนับร้อย ที่ได้สังเวยแก่ดาบของเขา โดยที่ในใจของเด็กหนุ่มคิดขึ้นมาว่า "นี้มันเกิดอะไรขึ้น นี้นะหรอ ๼๹๦๱า๬ ผู้คนมากมายล้มตาย เพราะแค่อุดมการอันบ้าคลั่งของคนไม่กี่คน" เด็กหนุ่มฉุดคิดขึ้นได้  "เ๱ื่๵๹มันเกิดได้ยังไงนะ" เด็กหนุ่มได้ตั้งคำถามกับตัวเอง "อ่า.ใช่มันเริ่มเมื่อ 8 ปีก่อน"

8 ปีก่อน
บนรถไฟขบวนนึง

พี่คะ ช่วยหนูด้วย พี่คะ อย่าทิ้งหนูไป!!! 
"ไม่!!" ผมสะดุ้งตื่นจากความฝันด้วยท่าทีวาดผวาราวกับความฝันอันโหดร้าย "คอนเนอร์เป็นอะไรรึปล่าว" เพื่อนของชายหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับเเตะไหล่ข้างซ้ายผมด้วยความสงสัย 
คนที่ถามผมอยู่นี่คือวิลเลียม  วิลเลียม เเฟรงค์  เพื่อนสนิทของผมเขาเปรียบเสมือนพี่น้องของผมอีกคนหนึ่งเลย เขาเป็นลูกเจ้าของไร่ข้าวโพด ครอบครัวเขาเป็นคนค่อนข้างร่ำรวย เขาเป็นคนที่ค่อนข้างสูงผมสีบลอนตาสีฟ้าชอบเสยผมขึ้นประจำ เทียบกับผมเเล้วเขาดูมีชีวิตที่ดีเลยทีเดียว
"ฉันไม่เป็นไรหรอกวิลเลี่ยม" ผมตอบกลับด้วยเสียงที่อ่อนๆ
ไม่เเปลกใจหรอกที่เขาจะถามเพราะเสียงละเมอของผมมันดังจนคนอื่นในขบวนมองมาที่นั่งของเรา
"อีกเเล้วเหรอ?" วิลเลียมถามผมราวกับเขารู้ว่าความฝันผมคืออะไร
"อีกเเล้วอะไรของนาย" ผมเเกล้งถามเขาไปทั้งๆที่รู้เเก่ใจเเล้วว่าเขาก็รู้ว่าฝันนั้นมันคืออะไร
"ก็ฝันเรื่องที่ครอบครัวนายโดน-"
"......." ผมไม่ตอบอะไรทั้งนั้นราวกับมันเป็นบาปอันเเสนหนักหนาที่สาวกอย่างเราไม่สามารถคัดค้านต่อพระผู้เป็นเจ้าได้
"......." วิลเลียมก็ไม่ตอบเมื่อเขาเห็นสีหน้าของผมในตอนนี้
บ้าเอ้ยบรรยากาศตอนนี้ดูอึดอัดมากราวกับมันเป็นวันพิพากษานักโทษเลย บางทีฉันควรจะบอกวิลเลียมว่า"ไม่เป็นไรหรอก"เเต่ปากของฉันมันไม่ขยับเลยราวกับว่ามันถูกเย็บจากริมฝีปากบนเเละล่างเข้าหากันอย่างสนิท
"เอ่อ..ฉะ...ฉันขอโทษนะมอเเกน" วิลเลียมขอโทษผมด้วยเสียงกระตุก "เห้ย ไม่เป็นไรวิล" ผมบอกวิเลียมเพื่อไม่ให้เขารู้สึกว่านี่เป็นเป็นความผิดของตัวเอง
"ฉันพูดจริงนะคอนเนอร์" วิลเลียมตอบผมอย่างจริงจังก่อนที่เขาจะสูดอากาศเฮือกใหญ่ครั้งหนึ่ง
"ฉันไม่ควรจะเอาเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องคุยเล่นเลย ฉันผิดเอง" วิลเลียมขอโทษผมเป็นการใหญ่
วิลเลียมเขาเป็นคนที่รักเพื่อนพ้องมากเมื่อเขารู้ว่าตัวทำผิดเพียงนิดเดียวเขาก็จะขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่เเต่ว่าส่วนนั้นก็มี
ข้อเสียเหมือนกัน สมัยเด็กผมเห็นวิลเลียมไปต้อนวัวที่บ้านเเจ๊คซึ่งเป็นฟาร์มที่อยู่ใกล้ๆไร่ของวิลเลียมอย่างขยันเเข็ง ผมเลย
เดินไปถามวิลเลียมว่าทำใมต้องไปทำเเทนไอ้เเจ๊คด้วยทั้งๆที่งานนี้ควรจะเป็นเเจ๊คที่ทำเเต่วิลก็หันมาตอบด้วยรอยยิ้มว่า 
"อ้อ ไม่เป็นไรหรอก ฉันเดินไปชนไหล่เเจ๊คเขาฉันเลยขอต้อนวัวให้เเจ๊คเพื่อเป็นการขอโทษ" 
ซึ่งทำให้บางครั้งเเจ๊คโดนเอาเปรียบเเต่เขาก็ไม่เคยว่าอะไรซะด้วยซ้ำ
"อย่าคิดมากไปเลยวิล" ผมเอามือเเตะไหล่ขวาวิลเลียมที่นั่งอยู่ข้างหน้าผม
"เเต่-"
"งั้นนายก็เลี้ยงข้าวฉันที่ เกรตฟิวส์ หละกัน" ผมพูดขัดวิลเลียมเพื่อให้เขาหยุดโทษตัวเองได้ซักที
"โอเค! ฉันจะเลี้ยงนายให้พุงกางให้เหมือนนายพลคาโปเลียเลย" วิเลียมพูดกับด้วยท่าท่างดีใจ
"อ๊ะ!ตอนนี้เราใกล้จะถึงโรงเรียนเราแล้วนะ"  
"หะ ถึงแล้วหรอฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ" ผมถามวิลเลียมด้วยความตกใจ
"ใช่นะสิ หลับเป็นตายเลยนะนายนะ" วิเลียมบอกผม
"ถึงแล้วสินะ เกรตฟิวส์ " ผมคิดในใจ
เกรตฟิวส์ (โรงเรียนเตรียมทหาร)ตั้งอยู่เขตตะวันออกเฉียงใต้เเหล่งเหล่าวีรบุรุษผู้ทรงเกียรติ
"เย้ๆ ถึงซักที่นั่งซะขาจะตายอยู่แล้วเนี่ย สบายไหมคอนเนอร์" วิลเลียมถามผมด้วยท่าทีที่สดใส
"ถ้าบอกไม่สบายนายจะทำยังไงหรอหะ" ผมถามวิลเลียมด้วยความปวดเมื่อย
"ฉันก็จะพานายไปเข้าบาร์นะสิไปหาสาว อิๆๆ" วิลเลียมเล่นลิ้นอย่างกวนโอ้ย
ทันใดนั้นก็มีเสียงปืนขึ้นมา ทุกคนรีบหมอบลงด้วยความตกใจ
"อ๊าาาาาา ฉันโดนยิงแน่เลยคอนเนอร์ฉันถูกยิง" วิลเลียมตะโกนขึ้น
"โดนยิงบ้าอะไรเล่า เขายิงขึ้นฟ้าโว้ย" ผมบอกวิลเลียมไม่ให้เขาตกตื่น
"อ้าวหรอ ร้องสะแต๋วแตกเชียวฮ่าๆๆ" วิลเลียมพูดด้วยท่าทีเขินอาย
ทหารยศร้อยโทเดินเข้ามา
"นี้นะหรอทหารใหม่ ถ้ามีคนอย่างพวกแกเป็นรั้วของชาติปานนี้ชาติล่มจมไปแล้วลุกขึ้นมา!!!"
ทุกคนลุกขึ้นพร้อมแถวตรง
"พวกนาย ใช่ไหมนักเรียนนายร้อยมาใหม่?"
"ใช่ครับ!"  ทุกคนกล่าวพร้อมกันอย่างเสียงดัง
"ดี! ถ้าใครคิดว่าอ่อนเเอปวกเปียกขอให้ออกไปจากที่นี่ซะ!" นายทหารถามเหล่านักเรียนหน้าใหม่
"........" ไม่ใครขยับหรือเดินกลับไปเเม้เเต่คนเดียว แน่ซิใครจะไปโดยไม่ได้ลองดูหละ
"ดี!ตามฉันมาทางนี้" ทุกคนเดินตามร้อยโทไป
"ท่านจะพาผมไปไหนหรอครับ" วิลเลียมกล่าว
"พาไปหาอาจารย์พวกเเกไงละ" ร้อยโทกล่าว
ห้องเรียนนายร้อย
"อ้าว ว่าไงนักเรียน" เสียงของนายทหารวัยกลางคนใส่ชุดเต็มยศกำลังเขียนหนังสืออยู่บนโต๊ะข้างหน้าในห้องนักเรียน ได้กล่าวขึ้น
"สวัสดีครับ ครู" นักเรียนทุกคนกล่าวขึ้น
"เชิญนั่งก่อนๆ อ้าววันนี้เราจะมาแนะนำตัวกันดีกว่า"
"ผม วิลเลียม แฟรงค์ อายุ15ปี ครับ"
"ผม คอนเนอร์ มอแกน อายุ15ปี ครับ"
"ตั้งแต่วันนี้ผมพันตรี มิตเชล เดโว จะมาสอนพวกคุณทุกคน ขอให้ทุกตั้งใจกับหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ด้วย" เขาพูดกับเราอย่างสุภาพ(นับว่าเป็นคนเเรกที่พูดสุภาพที่สุดในโรงเรียนหละนะฮ่าๆๆ)
หลังจากเรียนไปซักพักนึงได้มีการถามถึงกลยุทธ์ทางการทหาร
"นักเรียน รู้ไหมว่าการรบในสมรภูมิเปิดนั้นจะทำอย่างไร"
"ใช้ทหารม้าที่มีความเร็วที่มากกว่าครับ โดยทิ้งทหารราบกับปืนใหญ่ไว้ข้างหลังครับ" วิลเลียมตอบอย่างมั่นใจ
"แล้ว ถ้าเจอขบวนสี่เหลื่ยมละจะทำยังไง" ครูเดโว ถามวิลเลียม
วิลเลียมช็อกพร้อมกลับเงียบไป
"ก็ใช้ปืนใหญ่สิครับ ปืนใหญ่แม้ว่าอาจจะขนย้ายลำบาก แต่ถ้าอยู่ในชัยภูมิที่ได้เปรียบก็จะเป็นประโยชน์มาก และทั้งจากนั้น
ใช้ทหารราบเข้าโจมตีจากด้านหน้าอย่างรุนแรงและรวดเร็วให้ทหารม้าเข้าจากด้านข้างครับ"ผมตอบเเทรวิลเลียม
"ดีมากคอนเนอร์เป็นกลยุทธ์ที่ดีมาก ฉันเชื่อว่านายจะเป็นผู้นำที่ดีได้ในอนาคต" ครูเดโวบอกกับผมด้วยความภูมิใจ
"ขอบคุณครับ" 
หลังจากเรียนไปได้3ปีผมได้เรียนรู้มากมาย มีหลายสิ่งหลายอย่างเข้ามาในช่วงที่ผมเรียนอยู่ที่เกรตฟิวส์ทั้งมิตรภาพ ความเหนื่อยล้า ความท้อเเท้ เเต่เราก็สามารถผ่านพ้นมาได้ จนเราอายุ18ปีเเละจบการศึกษาที่เกรตฟิวส์ได้สำเร็จ
เเต่มีเหตุการณ์หนึ่งที่เปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดกาล
ในจักรวรรดิเริ่มมีการคัดเลือกจักรพรรดิใหม่แทนจักรพรรดิ เดนิว ที่พึ่งสวรรคตไปจึงได้คัดเลือกจักรพรรดิองค์ใหม่ขึ้นนั้นก็คือ
จักรพรรดิ ชาลที่3 ซึ่งพระองค์ ทรงผลักดันชนชั้นทาส ขึ้นเป็นชนชั้นกลาง โดยการได้เงินแรงงานตามสถานภาพงานที่ทำ
แต่เนื่องจากจักรวรรดิใช้ แรงงานทาสมากกว่า79%จึงได้เกิดการปฏิวัติขึ้นในชนชั้นสูงจึงก่อตั้งสาธารณรัฐวลาดิเมียขึ้นโดย
มีผู้นำคือ วลาดิเมีย เจค๊อป โดนที่ประชากรส่วนใหญ่ให้การสนับสนุนและมีกองทัพแห่งจักรวรรดิเข้ารวมถึง7กองพันจาก
ทั้งหมด10กองพันมีทหารถึง280,000นายตรงข้ามกับจักรวรรดิที่มีเพียง 3กองพันทหารมี120,000นายเท่านั้นซึงน้อยมาก
ทั้งสองฝ่ายยังระดมพลเพิ่มอีกในภายหลังเป็นจำนวนมาก
"คอนเนอร์ๆ " วิลเลียมเข้ามาเรียกผมที่อ่านหนังสือที่ห้องนอนด้วยความตื่นตะหนก
"ว่าไง วิลเลียม" 
"นายรู้ข่าวจักรพรรดิองค์ใหม่หรือยัง"
"ทำใมเหรอ"
"ก็จักรพรรดิองค์ใหม่นะเข้ามีแนวคิดใหม่นะโดยการที่พระองค์จะเลิกทาสทั้งหมดพร้อมผลักดันประชาชนสู่ชนชั้นกลางนะ"
"จริงหรอ ดีเลยนะสิ" ผมตอบวิลเลียมด้วยสีหน้าปิติยินดี
"ดีกะผีนายนะสิ มีเขตทางตะวันออก23เขตรวมถึงบ้านเกิดพวกเรา และที่โรงเรียนนี้ไม่ยอมรับ และก็ได้สถาปนาสาธารณรัฐ
ใหม่ขึ้นโดยไม่ขึ้นตรงกับจักรวรรดินะสิ ตอนนี้เขาเรียกระดมคนแล้วนะคนส่วนใหญ่อยู่ฝั่งสาธารณรัฐด้วยเอาไงดี"
"ฉันจะหนีไปอยู่ฝ่ายจักรพรรดิ" ผมตอบโดยไม่ลังเลเลยซักนิด
"งั้นเหรอ ฉันเข้าใจ" วิลเลียมพูดกับผมก่อนจะไปนั่งบนเตียงพร้อมเอามือทั้งสองเท้าคางตัวเอง
"นายไม่เคยชอบระบบทาสอันน่ารังเกียจนี่มาตั้งเเต่เด็กเเล้วนิ ใช่ใหม?" วิลเลียมถามผมด้วยสีหน้าจริงจัง
ปกติเขา
"ถ้านายไปฉันก็จะไปด้วย" วิลเลียมบอกผมโดยไม่ลังเลยเเม้เเต่นิด
"วิล นายไม่จำเป็นต้องไปกับฉันหรอกนายไม่ใช่ทาสฉันที่จะต้องตามตูดเจ้านายไปไหน นายอยู่ที่นี่เถอะเดี๋ยวนายจะซวย" 
ผมบอกวิลด้วยความเป็นห่วง ผมไม่อยากให้เขาต้องลำบากเพราะผม
"ถ้านายหนีไป วันหนึ่งเราสองคนต้องหันปืนสู้กันเเน่ๆ" วิลเลียมด้วยเสียงปกติของเขาขึ้น
"ถ้าฉันต้องมาฆ่าเพื่อนของตัวเอง ฉันขอโดนยิงเป้าเเทนซะดีกว่า" วิลเลียมตอบผมด้วยสีหน้าที่จริงจังอีกครั้ง
"วิล....." ไม่อยากเชื่อว่าวิลเลียมจะใจถึงขนาดนี้
"นายมีเเผนใหม คอนเนอร์" วิลเลียมถามผมก่อนที่เขาจะไปชงกาเเฟ
"เราจะเเอบออกจากที่นี่ตอนเที่งคืน เมื่อนาฬิกาดังตอนเที่ยงคืนคนเฝ้าเวรจะเข้าไปรายงานผลที่ห้องรักษาความปลอดภัยก่อนจะออกมาป่านนี้เราออกไปนานเเล้ว" 
ผมอธิบายเเผนการให้วิลเลียมฟัง
"โอเค คอนเนอร์" เขาหันมาตอบพร้อมกับดื่มกาเเฟ
"นายเเน่ใจเหรอว่าจะมากับฉัน?" ผมถามวิลเลียมอีกครั้ง
 "เออซิ ฉันรู้เเผนการของนายเเล้วดังนั้นฉันก็เป็นผู้ร่วมหนีกับนายเเล้วหละ" วิลเลียมพูดพร้อมกับรอยยิ้ม
"นายก็พักผ่อนให้มากๆซะวิล เที่ยงคืนวันนี้เราจะไปจากเกรตฟิวส์กัน"
11.50 p.m. ณห้องนอนนักเรียนนายร้อย
'คอนเนอร์พาน้องนี้ไปเร็ว พวกมันมาแล้ว'
เสียงผู้ชายวัยกลางคนบอกผมด้วยความรีบร้อน
'พวกแกต้องเอาเด็กสองคนนั้นไปเป็นทาสไถ่หนี้นะมอเเกน
ชายฉกรร3-4คนใส่ชุดชาวนาเเต่บนหัวเขาใส่ถุงกระสอบครอบไว้บนหัวหร้อมปืนคาบศิลากันทุกคน
'คอนเนอร์หนีไปเดียวนี้'
ปังง!!! เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับชายวัยกลางคนที่บอกคอนเนอร์ที่ล้มตัวลง
'ไม่นะพ่อออออ'
"เฮือก!" เสียงหายใจดังขึ้นเมื่อผมตื่นมาจากฝันั้นราวกับมันตราบาปที่ฝังไว้ห้วงจิตใจไปตลอดกาล
ผมตื่นขึ้นเพราะเรื่องราวในความฝันนั้น
'มันผ่านมานานขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย ฉันจะไม่ให้ใครต้องเป็นเหมือนฉันอีก'
"เห้ คอนเนอร์ตื่นๆ เราต้องไปกันเเล้ว" วิลเลียมปลุกผมด้วยเสียงกระซิบ
"อ่า ไปกันเถอะ" ผมลงจากเตียงเเละเก็บดาบไปเล่มหนึ่งก่อนออกจากห้อง
เราทั้งสองย่องลงมาตรงหลังโรงเรียนที่มีทหารยามยืนอยู่คนหนึ่ง 
"นั่นไงยาม เราต้องรอนาฬิกาโรงเรียนดังตอนเที่ยงคืนเขาจะเดินไปรายงานผลเเล้วเราก็เเอบออกไปได้" ผมกระซิบให้วิลเลียมเตรียมตัว
เเก๊ง!  เเก๊ง! 
เสียงนาฬิกาดังทีนีก็รอยามออกไป
"เอ้า ได้เวลาเเล้วไปรายผลดีกว่า เห้อ~~มันคุ้มเงินเดือนใหมเนี่ย " สิ้นคำพูดเขาก็เดินกลับไปที่ห้อง
ได้ผลเขาเดินออกไปเเล้ว
"เอาหละตอนนี้หละ ไปเร็ววิลคืนนี้ขอให้เป็นวันโชคดีของเรา" ผมบอกวิลให้ย่องตามผมมา
"รู้แล้ว กำลังไปอยู่คอนเนอร์" วิลเลียมบอกผมที่ตามผมมาติดๆ
ขณะที่เรากำลังจะนี้พ้นเขตโรงเรียน
เเกร๊ก!
เสียงดึงไกของปืนcolt.38ที่ดังมาจากหลังเราทั้งสองทำให้เราต้องหันพร้อมกันอย่างเร็ว

"อาจารย์เดโว" เราสองคนกล่าวขึ้น
คนที่อยู่หน้าหลังเราคือ พันตรี มิตเชล เดโว อาจารย์ของพวกเราเอง
"พวกนายคิดจะไปไหนกัน" 
To be Continue