ทะลุมิติย้อนเวลามาแก้ไขชีวิต

ตอนที่ 4

เมื่อเดินมาถึงบ้านของเซียวซูฮวา เขามองอย่างสงสารสองพี่น้อง ที่อยู่บ้านที่แทบไม่เรียกว่าเป็๲บ้านเลยด้วยซ้ำ เพราะมันแทบจะพังลงมาแล้ว และด้วยเป็๲ผู้หญิงกับเด็กการซ่อมแซมจึงเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ยากกับการทำ คงจะยอมอยู่เท่าที่จะทำได้ในตอนนี้ เมื่อมาถึงก็เห็นน้องชายที่นั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่ที่หน้าบ้าน และเหมือนว่าจะมีรอยถูกทำร้ายมาด้วย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกัน เขาจึงรีบเดินเข้าไปถามทันที

"เจียวหวง เป็๲อะไร ทำไมถึงได้มานั่งร้องไห้อยู่อย่างนี้กัน"

ส่วนเจียวหวง เมื่อมีคนเข้ามาทัก เขาจึงพยายามมองไปที่เสียง แต่เนื่องจากมีน้ำตาอยู่จึงมองได้ไม่ค่อยชัดสักเท่าไร แต่เมื่อเพ่งมองให้ดีก็จำได้ว่าเป็๲พี่ชายซีหยาง ที่เป็๲คนช่วยพี่สาวของเขาขึ้นมาจากน้ำนั่นเอง

"พี่ซีหยาง ผมเป็๲ห่วงพี่สาว พี่สาวตัวร้อนมากเลย ผมไปขอเงินที่บ้านของพ่อเพื่อจะซื้อยา แต่ไม่มีใครให้ผมเลย" ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งร้อง เพราะเขายังเด็กไม่สามารถช่วยอะไรพี่สาวได้เลย เขาเป็๲น้องที่ไม่ได้เ๱ื่๵๹เอาเสียเลย เมื่อไรเขาจะโตพอที่จะช่วยพี่สาวได้ เขาจะพาพี่สาวออกไปให้ห่างจากพวกเขาทุกคน

ส่วนซีหยาง เมื่อได้ฟัง เขาก็คิดว่ามันเป็๲อย่างที่เขาคิดจริงๆ บ้านนั้นช่างใจร้ายใจดำเสียเหลือเกิน ไม่ให้ก็ว่าใจดำแล้ว นี่ถึงขนาดทำร้ายเด็กตัวเล็กแค่นี้อีก ไม่มีความเป็๲คนเอาเสียเลย

"ไม่ต้องร้องแล้ว พี่ชายไปแลกยามาให้แล้ว ดูนี่สิ นี่คือยาลดไข้ และนี่คือยาบำรุง" บอกออกไปเสียงนุ่มนวล เพื่ออยากให้เด็กน้อยคลายใจ

"จริงหรือครับพี่ซีหยาง พี่ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่หรือเปล่า" เขาถามด้วยความดีใจเป็๲อย่างมาก หรือว่าเขาจะฟังผิดไป

"แน่นอนสิ เ๱ื่๵๹อย่างนี้ ใครจะล้อเล่นกัน"

ส่วนทางด้านในบ้าน ป้าเอินเย่วซื่อ ที่เป็๲ชาวบ้านที่อยู่ข้างบ้าน และอยู่ตัวคนเดียว มักจะไปมาหาสู่ทั้งสองคนอยู่เป็๲ประจำ และวันนี้ก็มาหาทั้งสองคนที่บ้าน เพราะไม่ได้เห็นหน้าหลายวันกลัวว่าจะเกิดเ๱ื่๵๹ไม่ดีขึ้น และก็เป็๲อย่างนั้นจริงๆ เมื่อมาถึงก็เห็น เซียวเจียวหวง นั่งร้องไห้อยู่ที่ข้างพี่สาวและเนื้อตัวเหมือนถูกทำร้ายมาจึงได้สอบถาม จึงได้รู้ว่า เซียวซูฮวา ไม่สบายและไม่มีเงินซื้อยา จึงได้ไปขอที่บ้านใหญ่ แต่กลับโดนทำร้ายกลับมา ช่างใจร้ายเกินไปแล้ว

เมื่อคลำดูตัว จึงได้รู้ว่าไข้ขึ้น เพราะตัวร้อนมาก เธอจึงได้ให้เด็กชายออกไปนอกห้อง เพื่อที่จะได้เช็ดตัวลดไข้ให้ เมื่อเสร็จแล้วจึงได้เดินออกมา และคิดว่าจะไปขอให้หมอจ่ายยาให้ก่อน เพราะเธอเองก็ไม่มีเงินเช่นเดียวกัน แต่ก็ไม่สามารถปล่อยเอาไว้อย่างนี้ได้เหมือนกัน แต่เมื่อเดินออกมา จึงเห็น เซียวเจียวหวง คุยอยู่กับใครสักคนอยู่ และเมื่อเดินเข้าไปใกล้จึงได้จำได้ ว่าเป็๲ชายหนุ่มบ้านหลิงนั่นเอง

"อ้าว ซีหยาง มาที่นี่มีอะไรหรือเปล่า" ที่เธอต้องถามออกไปอย่างนั้น เพราะชายหนุ่มเป็๲คนที่ช่วยเหลือ เซียวซูฮวา ขึ้นมาจากน้ำ และทำให้ชื่อเสียงของหญิงสาวเสียหาย ถ้ามาที่บ้านอย่างนี้อีก ก็คงไม่พ้นว่าชื่อเสียงจะเสียหายมากขึ้นอย่างแน่นอน

"พอดีผมเอายาลดไข้มาให้ เซียวซูฮวา ครับ ผมคิดว่าเธอน่าจะมีไข้ เพราะผมเองก็เป็๲ไข้เช่นเดียวกัน และเห็นว่าเธออยู่กันแค่สองคนพี่น้อง คงไม่มีคนดูแลเ๱ื่๵๹นี้"

"จริงหรือเปล่า มียาลดไข้ด้วยหรือ ดีเลย ป้าเพิ่งจะเช็ดตัวให้ ไข้ขึ้นสูงมากเลย ป้ายังคิดจะไปขอให้หมอจัดยาให้ก่อน แล้วค่อยจ่ายให้ทีหลังอยู่เลย" แม้จะไม่ใช่ลูกหลาน แต่ก็รักเหมือนลูก

"ผมได้ทั้งยาลดไข้ และก็ยาบำรุงมาด้วยครับ จะได้หายเร็วๆ"

"ขอบใจมากนะ เธอช่างเป็๲คนดีเสียจริง"

"ผมได้ไก่มาด้วย ป้าช่วยต้มน้ำแกงไก่ บำรุงเธอด้วยได้หรือเปล่าครับ เธอจะได้แข็งแรงขึ้น ไม่รู้ว่าได้กินอะไรบ้างหรือยัง"

"จะดีหรือ เธอไม่เอากลับไปให้ครอบครัวกินหรือ นี่มันไก่เลยนะ" ถึงแม้จะอยากได้ แต่ก็รู้สึกเกรงใจเป็๲อย่างมาก เพราะการจะหาเนื้อสำหรับผู้หญิงอย่างเธอเป็๲เ๱ื่๵๹ยากเหลือเกิน

"ไม่ต้องเป็๲ห่วงหรอกครับ ผมได้มาสามตัว เอาไปแลกยาแล้วหนึ่งตัว ผมก็เลยจะให้บำรุงคนป่วยหนึ่งตัว ส่วนอีกหนึ่งตัวผมจะเอากลับไปให้ครอบครัวกินครับ"

"อย่างนั้นก็ขอบใจเธอมากนะ ป้าไม่เกรงใจแล้ว"

"แต่ผมว่าพี่ซีหยาง เอาไก่กลับไปเถอะครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากได้ แต่ถ้าบ้านใหญ่รู้ว่าที่บ้านผมมีไก่กิน เขาต้องมาแย่งเอาไปหมดแน่นอนเลยครับ"

เมื่อคิดตามก็ได้แต่อดสูในใจ ทำไมถึงได้ใจดำ และ๻้๪๫๷า๹ให้ทั้งสองคนตายไปต่อหน้าต่อตาเลยหรือยังไงกัน ช่างไม่มีความเป็๞คนเอาเสียเลย

"อย่างนั้น ป้าเย่วซื่อ พอที่จะทำที่บ้านป้าได้หรือเปล่าครับ ป้าจะได้แบ่งเอาไว้กินด้วย ป้าก็ต้องบำรุงเหมือนกัน ดีกว่าจะให้คนอื่นมาฉกฉวยเอาไปอย่างหน้าไม่อายอย่างนี้"

"ได้สิ ป้าจะไปทำที่บ้านป้าแล้วกัน แล้วค่อยเอามาให้ซูฮวา แล้วเจียวหัว ก็ไปกินอาหารที่บ้านป้าแล้วกัน อย่างนั้นป้าจะรีบไปทำอาหารและต้มยาดีกว่า ขอบใจอีกครั้งนะ ซีหยาง" ก่อนที่จะเดินออกมาหันมาขอบใจชายหนุ่มอีกครั้ง ทั้งที่ไม่ได้เป็๞อะไรกัน แต่กับช่วยเหลือมากกว่าคนที่เป็๞ญาติเสียอีก

"เดี๋ยวก่อนครับป้า ผมลืมไป ผมได้เห็ดกับผักป่ามาเยอะเลย ผมจะแบ่งให้ด้วยครับ ที่บ้านคงจะกินกันไม่หมด เอาไว้เดี๋ยวจะไม่อร่อย"

"จะดีหรือ ป้าเกรงใจเหลือเกิน"

"อย่าได้เกรงใจเลยครับ ป้าจะได้ทำอาหารให้เจียวหัวกินด้วย ไม่รู้ว่าได้กินอาหารไปครั้งสุดท้ายเมื่อไร พี่สาวก็มาป่วยอย่างนี้"

"อย่างนั้นป้าก็ไม่เกรงใจแล้ว"

เขาจึงแบ่งเอาไว้ให้เยอะเหมือนกัน จะได้กินได้หลายมื้อ

"อื้อ น่ากินมากเลย ทำไมป้าไม่ค่อยจะเจอผักที่อวบน่ากินอย่างนี้เลย"

"ผมเข้าไปในป่าลึกนะครับ ชาวบ้านไม่น่าจะกล้าเข้าไป ก็เลยมีผักอยู่เยอะ แต่ป้าไม่ต้องเข้าไปหรอกครับ ไม่ใช่ว่าผมจะหวงนะครับ แต่ว่าผมกลัวว่าจะเกิดอันตรายมากกว่า"

"ป้าไม่กล้าเข้าไปหรอก ป้าหาแต่รอบนอกนี่ล่ะ "

เมื่อได้ของที่๻้๪๫๷า๹จึงได้เดินกลับบ้านไป เพื่อจัดการทุกอย่าง

"เจียวหัว เป็๞อย่างไรบ้าง เป็๞อะไรมากหรือเปล่า ไปหาหมอไหม เดี๋ยวพี่พาไปเอง" เขามองรอยถูกตี ที่เป็๞ทางยาวแล้วให้ปวดใจขึ้นมา เขาอยากจะจัดการคนที่ทำร้ายเด็กเล็ก อย่างนี้ได้

"ผมไม่เป็๞อะไรหรอกครับ เ๹ื่๪๫นี้ผมโดนจนชินแล้ว เดี๋ยวก็หาย แค่พี่สาวผมมียารักษาผมก็ดีใจมากแล้วครับ ผมขอบคุณพี่มากเลยนะครับ ที่ช่วยพวกเราในครั้งนี้ ผมจะไม่ลืมบุญคุณเลยครับ"

"อย่าได้ถือว่าเป็๞บุญคุณอะไรเลย พี่เต็มใจจะช่วยเอง แค่เจียวหัว ดูแลพี่สาวให้ดี ก็เพียงพอแล้ว"

"แน่นอนครับ ผมต้องดูแลพี่สาวอย่างดีแน่นอน ผมมีพี่สาวแค่คนเดียว ถ้าไม่มีพี่สาวผมไม่รู้ว่าจะมีชีวิตต่อไปยังไงเหมือนกันครับ"

"เป็๞ผู้ชายต้องเข้มแข็งนะ ไม่อย่างนั้นจะดูแลพี่สาวไม่ได้ เข้าใจไหม ต่อไปอย่าได้ร้องไห้ให้ใครเห็นง่ายๆ อย่าให้ใครเห็นว่าเราอ่อนแอ เข้าใจที่พี่พูดหรือเปล่า"

เมื่อคิดตามที่พี่ซีหยางพูด ก็เห็นว่าเป็๞จริง เขาต้องเข้มแข็งเพื่อที่จะดูแลพี่สาวของเขาให้ได้ ไม่อย่างนั้น คนพวกนั้น๻้๪๫๷า๹ที่จะรังแกอยู่เรื่อยไป เขาเป็๞ผู้ชาย ต้องเป็๞ที่พึ่งให้พี่สาวถึงจะถูก แต่เสียอย่างเดียว เมื่อไรเขาจะโตพอที่จะปกป้องพี่สาวได้กัน เขาอยากจะโตเร็วๆ เหลือเกิน

"ผมเข้าใจแล้วครับ ผมจะเชื่อฟังพี่ ผมต้องเข้มแข็ง"

"ดีมาก อย่างนั้นวันนี้พี่กลับบ้านก่อนดีกว่า ถ้ามีเ๹ื่๪๫อะไร ให้วิ่งไปบอกพี่ได้ทุกเวลาเข้าใจหรือเปล่า"

"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณพี่มากนะครับ"

และยังไม่ทันที่จะเดินออกไปจากบ้าน กลับมีเสียงของหญิงสาว ทักเสียงดังมา ด้วยเสียงเหมือนจะไม่พอใจอะไรสักอย่าง

"พี่ซีหยาง มาทำอะไรที่บ้านหลังนี้คะ"

( ฝากกดหัวใจ และกดติดตามให้นักเขียนด้วยนะคะ )