เฟยเทียนลุกขึ้นกระชับกระบี่ ยืนมองที่ประตู
"ในเมื่อพร้อมแล้วก็เริ่มเถอะ!" เสียงใสกังวานดังขึ้นประตูบานใหญ่ก็เปิดออก
เฟยเทียนตั้งท่ากระบี่อย่างรวดเร็วสีหน้าเคร่งขรึมพร้อมรับการโจมตีตลอดเวลา เนื่องจากเขามีประสบการณ์จากครั้งแรก แล้วขนาดด่านแรกยังเป็ถึงสัตว์ในตำนานอย่าง สิงโตราตรีพฤกษาเลย!
แล้วด่านสองที่ยากกว่าจะเป็สิ่งใดละ?
จนประตูบานใหญ่เปิดจนสุดก็ยังไม่มีอะไรออกมา เฟยเทียนตั้งท่ารอนานก็เริ่มสงสัย จึงลดกระบี่ลงและค่อยๆเดินเข้าหา
แต่เฟยเทียนยังคงระมัดระวังตัวอยู่ เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เขากับพบว่า มีเพียงเต่าตััวโตเต็มวัยหนึ่งตัวหดหัวอยู่
ทำให้เฟยเทียนงุนงงไปอีก จะให้เขาฆ่าเต่าธรรมดาตัวนี้หรอ?
ในใจเขาปรากฏหมอกแห่งความคิดขึ้น พยายามเค้นสมองเพื่อหาทางออกสำหรับด่านนี้
"ชั่งมันแล้วกัน!" เขาเลิกคิดและรวบรวมพลังสุดขีีดก่อนจะฟาดลงที่กระดองเต่าอย่างแรง
ตู้ม!!
คลื่นพลังสีขาวปะทุแรงขึ้นกระจายเป็วงกว้างส่งร่างของเฟยเทียนปลิวออกไปอย่างไม่อาจควบคุมได้
ตึง!
เขาชนเข้ากับกำแพงจนสำลักน้ำลายและนั่งคอตกอยู่ติดกำแพง
"พลังที่สะท้อนกลับมีมากกว่าข้าโจมตีไปถึงสองเท่า เ้าเต่าตัวนี้ไม่ธรรมดา!" เฟยเทียนพึมพำและค่อยๆลุกขึ้น
เขารู้แล้วว่าเ้าเต่าตัวนี้โจมตีเขาไม่ได้และเขาก็ไม่สามารถโจมตีมันได้เช่นกัน เขาเดินมาใกล้เห็นมันโผล่หัวออกมา ส่งสายตาเย้ยหยันให้เขา
แทบจะทำให้เฟยเทียยปริ๊ดแตก และลงกระบี่มันอีกครั้งแต่ก็หยุดยั้งชั่งใจไว้ เนื่องจากความปวดร้าวจากครั้งแรกยังไม่หายเลย!
เขานั่งลงและจัับตัวมันขึ้นมาดู สำหรับเต่าโตเต็มวัย คนธรรมดาอาจจะหนักแต่สำหรับคนที่อยู่รวบรวมขั้นกลางแบบเขาแล้ว เบาเหมือนขนนก!
เฟยเทียนพลิกดูทั่วร่างมันอย่างละเอียด ราวกับว่ามันเหมือนหนูทดลอง ทำดั่งว่าเ้าเต่านี้เป็ของของเขาแล้ว!
ทำให้มันร้องประท้วงออกมาเป็ระยะแต่เฟยเทียนล้วนไม่สนใจ
จนในที่สุดเขาจึงสำรวจหมดเสร็จสิ้นและรู้เสรสนกลในว่าทำไมมันถึงแข็งแกร่งและสามารถสะท้อนการโจมตีเขาได้!
"ใต้ท้องและเท้าทั้งสี่กำกับไว้ด้วยอักขระประหลาดบางอย่างและเชื่อมโยงกันอย่างสมดุล หากทำลายจุดใดจุดหนึ่งได้ย่อมสามรรถฆ่าเ้าเต่านี้ได้ตามใจชอบ
แต่การผ่านด่านทดสอบเป็ไปได้หลากหลายทาง บางทีเราอาจไม่ต้องฆ่ามันและชนะผ่านด่านได้เช่นกัน!" เหมือนเ้าเต่าจะรู้ว่าความลับถูกเปิดโปง มันมุดหัวเข้าสู่กระดองอย่างรวดเร็วและไม่ส่งเสียงอีกเลย
ทำให้เฟยเทียนอดไม่ได้ที่จะแซะมันเล็กน้อย
"เฮอะ! ขี้ขลาดตาขาว!" เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะนั่งขบคิด
"ใช่สิ!" ตอนแรกเสียงใสที่มองไม่เห็นกายท่านนั้นพูดว่า ยามพระพุทธเ้าออกธุดงค์ล้วนประสบกับเหล่ามารมากมายมาขัดขว้าง
แต่ท่านล้วนรอดผ่านอย่างไร้้กังวลโดยที่ไม่ได้ทำร้ายใครเลยแม้แต่น้อย แถมยังโปรดสรรพสิ่งเ่าั้อย่างปราณี เบิกทางสู่ธรรมให้อย่างถูกต้อง!
เฟยเทียนก็็พึ่งจะคิดได้ตอนที่สำรวจร่างกายเต่าจนพบเช่นกัน นี้เป็ปัญหาสุดท้ายคือการทำอย่างไรให้เ้าเต่านี้ยอมและให้เขาผ่านด่าน?
เฟยเทียนจึงทดลองวิธีแรก
"นี่เ้าเต่าเรามาตกลงกันดีมั้ย? หากเ้าให้ข้าผ่านด่าน ข้าจะให้เ้ากินผักบุ้ง?"
เ้าเต่าเหมือนได้ยิินแล้วโกรธโผล่หน้ามาและถลึงตาใส่เขาก่อนจะหดหัวเข้าไปอีกคล้ายกลัวว่าเขาจะฟันหัวมัน
"ข้าลืมไปเกือบสนิท! เต่าธรรมดาที่ไหนจะมาเป็ผู้ทดสอบของแดนโบราณได้? อย่างน้อยพวกเขาต้องมีเชื้อสายสัตว์ในตำนานแน่!" ยังคงเหมือนเดิม เ้าเต่ากวนพระบาทนี่เหมือนได้ยิน จึงร้องดั่งภาคภูมิใจดังออกมาคราหนึ่ง
เขาขบคิดอยู่นานจึงนึกถึงของเหลวสีน้ำเงินผสมน้ำส้มที่เหลือสองขวด ซึ่งเอาไว้ตบตาคนอื่นเวลาหยิบออกมาดื่ม
เขาควักออกมาจากกำไลมิติ และเปิดฝาขวดยื่นให้เ้าเต่าดมก่อนจะชิงดึงกลับมา
"นี่หากเ้าให้ข้าผ่านด่าน ข้าจะให้เ้าขวดหนึ่งเป็อย่างไร?" เขาทำท่าทางล่อลวงมัน
ซึ่งเ้าเต่าตัวนี้ไวจริงๆ เพราะตอนที่เขาเปิดออกมาและยื่นไปให้มันดมกลิ่น มันก็โผล่หัวออกมาทันทีและเกือบจะงับขวดไปแล้ว
ยังดีที่เขาดึงกลับมาทัน
มันร้องดังๆสามครั้ง และจ้องเขม็งมาที่เขา
"เ้าให้ข้าผ่านด่านสิ เดี๋ยวข้าจะฝากท่านผู้นั้นไปให้เ้าเอง!" เฟยเทียนต่อรองเขากลัวว่าเ้านี้จะขี้โกงเขา
ต้องระมัดระวังตัวหน่อย!
มันเงียบไปซักพักและร้องออกมาก่อนจะหายตัวไป
และขวดน้ำส้มที่เฟยเทียนถืออยู่ก็หายไปเช่นกัน
"เ้าเก่งมากจริงๆ แม้จะไม่ถูกหลักธรรมอยู่บ้างแต่ก็เป็ปกติ มนุษย์ก็ยังเป็มนุษย์" เสียงใสนั้นแปลกออกไปนิดหน่อย คล้ายสนใจอะไรบางอย่างขณะพูด
"ขอบคุณท่านที่ชื่นชม" เขาคารวะอากาศอีกครั้ง
"เอาละครบสามชั่วยามแล้ว เ้าผ่านมาสองด่านก็ถือว่าเก่งกาจแล้วละ สิ่งของที่ปรากฏต่อหน้าเ้าคือสามสิ่งที่เลือกได้เพียงหนึ่ง
วาสนาจะมาหลากหลายแบบครั้งนี้ก็เสี่ยงโชคซักหน่อยเถอะ!" เสียงใสเหมือนจะร่าเริงขึ้นนิดหน่อย
ตรงหน้าเฟยเทียนโผล่มาคือกลุ่มแสงสีทองสามกลุ่ม
เขาก็ไม่รู้จะเลือกอะไรจึงทำตามสัญชาตญาณ เขาชอบเลขสามเป็พิเศษจึงเลือกมัน
กลุ่มแสงทั้งสองหายไปและกลุ่มแสงที่สามที่เขาเลือกจึงค่อยโผล่รูปลักษณ์ออกมา
"เ้าเต่าบ้า!!?" เขาโยนมันทิ้งทันที เขาเลือกอะไรมาเนี่ย!!!
...
ก่อนหน้านี้
ร่างสีทองอร่ามในมือเขาถือขวดน้ำส้มและจ้องมอง
"ของเหลวนี้สรรพคุณยิ่งใหญ่มาก แม้แต่ข้ายังมีประโยชน์ เ้าเด็กนี้ไปได้จากไหนมา? แต่ตอนนี้มันเจือจางกับน้ำส้มไม่มีประโยชน์กับข้าแม้แต่น้อย เอาเถอะวาสนาใครวาสนามัน"
เขาโยนขวดนั้นกลับไปที่หน้าเ้าเต่า
ก่อนมันจะร้องสองสามครั้ง
"หือ? เ้าอยากไปอยู่กับเขาหรือ?" เสียงใสเหมือนประหลาดใจ
มันร้องอีกครั้งทำให้เสียงสีทองหัวเราะออกมาอย่างหยุดไม่อยู่
"ฮ่าฮ่าฮ่า! เต่า์ทมิฬ ที่ได้ชื่อว่าเป็สายเืในตำนาน ราชันย์ในหมู่าาเต่า! กลับยอมก้มหัวให้มนุษย์ผู้หนึ่ง"
"ได้สิ! เ้าอยากไปก็ไป ถือว่าเ้าเด็กนั้นได้ลาภก้อนใหญ่แล้ว!"
..
เ้าอ้วนหวัง..
"การบรรลุธรรมจะว่าง่ายก็ง่ายจะว่ายากก็ยาก เ้าทำความเข้าใจมาถึงระดับนี้ก็ไม่ธรรมดาแล้วละ ข้าแนะนำให้เ้าเข้าสู่สายพุทธะแล้วจักรุ่งเรือง นี่ถือเป็ของแถมแล้วกัน ไปเถิด.."
เ้าอ้วนหวังยังไม่ทันลืมตาตื่นได้ยินเพียงเสียงร่างกายก็มาโผล่หน้าวิหารเสียแล้ว
..
เ้าผอมหม่า
"เ้ากับข้าไม่มีวาสนาต่อกัน ไปเถิดในดินแดนแห่งนี้ต้องมีที่สำหรับเ้าแน่นอน"
เ้าผอมหม่าก็โผล่ออกมาข้างๆเ้าอ้วนหวังเช่นกัน
...
ฟู่คงมิน
เขากำลังนั่งสมาธิฟื้นฟูพลังจากการต่อสู้กับวานรหกแขนพึ่งเสร็จ
"เอาละหนูน้อยได้เวลาแล้ว สิ่งของที่ได้ก็ได้ไปแล้ววาสนาไม่เหมือนกัน ไปเถอะ!"
ร่างของฟู่คงมินก็ถูกส่งออกมาพร้อมๆกับเฟยเทียนเช่นกัน แต่แปลกตรงที่ไหล่เฟยเทียนมีเต่าตัวเล็กเกาะอยู่
"พวกเ้า!" เ้าอ้วนหวังร้องขึ้นและมองไปรอบๆ
"พวกเ้าได้อะไรมาบ้าง? ข้าได้ยารวมปราณมา" เขาแบมือเผยให้เห็นยารวมปราณสิบสองเม็ด
"ข้าไม่ได้อะไรเลย!"
"ข้าบรรลุวิชาและได้ยารวมปราณสิบเม็ด"
"ข้าได้เ้าเต่าบ้านี่มา!" เฟยเทียนเป็คนสุดท้ายและชี้ไปที่เต่าข้างๆเขา
"เต่า!??" เ้าอ้วนและผอมงุนงง ได้เต่า?
ฟู่คงมินเดินเข้ามาใกล้ๆและสำรวจดูก่อนจะอุทานขึ้น
"ลวดลายกระดองจุดกลางมีสีดำแซมขาว ใต้ฝ่าเท้าทั้งสี่มีลวดลายประหลาด นี่มันสัตว์ในตำนาน เต่า์ทมิฬ! ราชันย์ในหมู่าาเต่า!" ฟู่คงมินสมกับเป็ผู้รอบรู้!
"ราชันย์ในหมู่าาเต่า!?!" เฟยเทียนและเ้าอ้วนผอมจอมซนทั้งสามอุทานพร้อมกัน
สองคนนั้นแค่ฟังคำนั้นก็รู้แล้วว่าเฟยเทียนได้ของดี ส่วนเฟยเทียนนั้นเขายังไม่ได้ศึกษาตำราอสูรในตำนานมากมายนัก ทำให้ไม่รู้จักมัน
รู้แค่เพียงว่ามันไม่ธรรมดาเพราะมาอยู่เป็ผู้ทดสอบแดนโบราณเท่านั้น!
"มันสุดยอดขนาดนั้นเลยหรอ?" เฟยเทียนสงสัยมาก เขาต้องทำความรู้จักเกี่ยวกับเ้าเต่าบ้านี่ให้มากแล้ว
"เต่า์ทมิฬเป็เผ่าพันธุ์ที่เป็ราชันย์แห่งเต่าทั่วใต้หล้า ทั้งหมดที่ข้าศึกษาและฟังมา เผ่าพันธุ์นี้ล้วนไม่เคยก้มหัวให้ใครง่ายๆ!
แถมการจะเจอตัวหนึ่งยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ในแดนโบราณแห่งนี้มีอยู่ตัวหนึ่งก็ไม่ธรรมดาแล้ว
ศักยภาพแฝงภายภาคหน้าไม่ธรรมดาแน่ เฟยเทียนเ้าได้ของดีแล้ว!" ฟู่คงมินยิ้มร่ายินดีกับเฟยเทียน
ทำให้เขามีความสุขมาก สหายทั้งสามคนมีความสุขกับเขาและไม่ได้อิจฉาแม้เพียงนิด นี่ทำให้เฟยเทียนดีใจยิ่งกว่าได้เต่า์ทมิฬซะอีก!
เคยได้ยินประโยคหนึ่งว่าไว้ 'มิตรแท้บางคนเพียงเกิดมาก็เจอเลย แต่กลับบางคนจนตัวตายสหายซักคนยังไม่มี!'
......
ขอบคุณที่อ่านครับ ขอโทษด้วยจริงๆวันศุกร์ผมป่วยทำให้ไม่ได้ลงนิยาย และสำหรับคอมเม้นแนะนำหรือติชม ผมอ่านหมดนะครับ เดี๋ยวจะนำมาปรับปรุง ขอบคุณอีกครั้งครับ!
444
