“ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วเ้าค่ะ”นางะโเรียกท่านแม่ของนาง สักพักประตูก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว นางเดินเข้าไปหาท่านแม่ของนางและยื่นตั๋วเงิน 20 ตำลึงเงินให้กับท่านแม่ของนางก่อนจะพูดว่า “ท่านแม่ข้าขายเครื่องประดับของข้าจนหมด…”นางพูดพร้อมกับดวงตาที่เริ่มแดงๆ
เมื่อยายเฒ่าได้ยินว่านางได้เงิน 20 ตำลึงเงินมาแล้วนางก็ตัวสั่นด้วยความดีใจเงินตั้ง 20 ตำลึงเลยนะต้องขายของกว่า 6 เดือนถึงจะได้มันมา แววตาของยายเฒ่าเต็มไปด้วยความโลภ
ชุนเซียนเออร์มองสีหน้าของยายเฒ่าที่มีแต่ความโลภ และสะใภ้ใหญ่ที่ตาโตเท่าไข่ห่านของนาง ไม่ต่างจากท่านอาทั้งสองของนาง พวกเขามีแต่ความโลภ
“เ้าใหญ่นำเอกสารไปให้นาง”ยายเฒ่าหลินเร่งเร้านางอยากจะได้เงิน 20 ตำลึงเงินจะแย่อยู่แล้ว
เ้าใหญ่เดินมาตรงหน้าชุนเหมยลีก่อนจะยื่นเอกสารให้ท่านแม่ของนางได้อ่าน เมื่อท่านแม่ของนางอ่านแล้วก็ส่งเอกสารให้บุตรสาวของตัวเองได้ดู ชุนเซียนเออร์มองดูเอกสารที่อยู่ตรงหน้าว่ามีความถูกต้องเป็ไปตามที่นาง้าไหม เมื่อมองดูแล้วไม่มีปัญหานางจึงพยักหน้าให้กับท่านแม่ของนาง
ชุนเหมยลีเซ็นชื่อลงไปในเอกสารทั้ง 2 แผ่นและส่งให้กับพวกเขา ยายเฒ่าหหลินรีบเซ็นเอกสารทันทีโดยไม่คิด แล้วส่งคืนให้กับท่านแม่ของนางเก็บไว้ 1 แผ่น นางมองพวกเขาด้วยแววตาที่เฉยเมย และเลยไปถึงท่านตาของนาง ตาแก่หลินได้แต่ทนดูพวกนางตัดขาดความสัมพันธ์ต่อกันโดยที่เขาก็ไม่สามารถห้ามยายเฒ่าได้เลย
ชุนเหมยลีส่งเงิน 20 ตำลึงเงินให้กับยายเฒ่า แล้วจูงมือบุตรสาวของตัวเองก้าวออกจากประตูไป
“หวังว่าพวกเ้าจะไม่เอาเื่เดือดร้อนมาหาพวกข้าละ”สะใภ้ใหญ่พูดไล่ท้ายพวกนางไป
ชุนเซียนเออร์ที่ทนมานานแล้วก็พูดตอบกลับสะใภ้ใหญ่กลับไป “ท่านก็ดูแลแม่ดอกบัวเน่าของท่านให้ดีก็แล้วกัน อย่าให้นางพาเื่เดือดร้อนมาให้” นางพูดจบก็หันหลังจากไปโดยไม่กลับมามอง
“นางเด็กร้ายกาจ ข้าจะคอยดูว่าหญิงชู้ กับลูกของมันจะมีใครมาแต่งงานด้วย”สะใภ้ใหญ่ตวาดออกไปด้วยความโกรธ
นางโชคดีมากที่ท่านแม่ของนางฟังคำที่นางพูด ท่านแม่ของนางเป็คนเข้มแข็ง นางรู้ว่าอีกไม่นานท่านแม่ของนางก็จะดีขึ้น ถึงตอนนี้นางจะยังคงเสียใจอยู่ก็ตาม
“ท่านแม่เ้าคะ พวกเราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่น มีท่านแม่กับข้า และน้องนะเ้าคะ”ท่านแม่ของนางพยักหน้า “ใช่แล้ว เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่น”
“ท่านแม่เราไปที่หมู่บ้านหนานชินกันเถอะ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นั่นกันนะเ้าคะ”
เมื่อตกลงได้แล้วนางก็จ้างเกวียนเทียมวัวให้ไปส่งพวกนางที่หมู่บ้านหนานชิน นางขนห่อผ้าของพวกนางขึ้นไปบนเกวียนจากนั้นจึงบอกกับคนขับเกวียนว่า “ไปหมู่บ้านหนานชินต้องใช้เงินกี่อีแปะเ้าคะ”
“5 อีแปะ”คนขับเกวียนตอบพวกนางสองแม่ลูก “จะไปไหมถ้าไม่ไปก็ลงไป"
“ไปเ้าค่ะ 5 อีแปะก็ 5 อีแปะ”ชุนเซียนเออร์บอกกับคนขับเกวียน “ข้ารบกวนท่านช่วยแวะร้านขายผ้านวมหน่อยได้ไหมเ้าคะ”นางคิดดูแล้วยังไงนางก็ต้องออกจากเมืองไป นางจะได้ไม่ต้องเข้ามาในเมืองอีกเพื่อซื้อผ้านวมเอาไว้ใช้ใน่หน้าหนาว
“ใช่…ตามที่บุตรสาวของข้าพูดเ้าช่วยแวะหน่อยจะได้ไหมเพราะข้า้าซื้อเอาไว้ใช้ใน่ฤดูหนาว”ชุนเหมยลีพยักหน้าเห็นด้วยกับบุตรสาว
“ได้ข้าจะแวะให้พวกเ้า ยังไงพวกเ้าก็จ่ายค่าเดินทางมาตั้ง 5 อีแปะ”คนขับเกวียนบอกกับพวกนาง “รีบขึ้นมาจะได้ไปสักที”
“เ้าค่ะเ้าค่ะ”พวกนางทั้งสองรีบขึ้นไปบนเกวียน ไม่ช้าเกวียนเทียนวัวก็ค่อยๆวิ่งห่างออกไปจากจวนของตระกูลหลินอย่างช้าๆ
“ท่านแม่ข้าไม่เคยไปหมู่บ้านหนานชิงเลยเ้าค่ะ”นางบอกกับท่านแม่ของนาง
“แม่เคยไปมาครั้งหนึ่ง ตอนที่ติดตามท่านพ่อออกไป…”เมื่อนางพูดถึงตรงนี้สีหน้าของนางก็ซึมเศร้าลง สักพักจึงพูดขึ้นว่า “หมู่บ้านหนานชินเป็หมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ห่างจากตัวอำเภอเมืองหนานพอสมควร จากนี่ไปใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วยามก็น่าจะถึงหมู่บ้านหนานชิน” (เวลา 1 ชั่วยามเท่ากับ 2 ชั่วโมง)
“ข้าก็ไม่ได้ไปมานานแล้วไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง”
“หมู่บ้านหนานชินนะเหรอ ข้าได้ยินมาว่าหัวหน้าหมู่บ้านเป็คนดีมากคนหนึ่งทีเดียว”คนขับเกวียนพูดขึ้น หลังจากนั้นไม่นานเขาก็มาหยุดที่หน้าร้านขายผ้านวม “พวกเ้าลงไปดูของเถอะข้าจะรออยู่ตรงนี้”
“เ้าค่ะท่านลุง”ชุนเซียนเออร์บอกกับคนขับเกวียน ก่อนจะลงจากเกวียนไปพร้อมกับท่านแม่ของนางและเดินเข้าไปในร้านขายผ้านวม
“เถ้าแก่ข้าอยากได้ผ้านวมหนาๆ 2 ผืนและเสื่อปูนอนอีก 2 ผืนเ้าค่ะ”นางบอกความ้าของนางกับเ้าของร้าน เ้าของร้านขายผ้านวมเป็หญิงสาวที่ดูมีอายุคนหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆ ก็หันมามองพวกนางแล้วระบายยิ้มอ่อนโยนออกมา
“ได้สิเ้าเด็กน้อยเดี๋ยวข้าจะให้เสี่ยวเอ้อของข้าไปหยิบให้พวกเ้านะ”นางพูดพร้อมกับมองเด็กสาวตรงหน้าอย่างอ่อนโยน"ยังมีสิ่งอื่นที่้าอีกหรือไม่"เ้าของร้านถามแล้วหันไปหาท่านแม่ของนาง
“ไม่แล้วไม่แล้ว ข้า้าแค่นี้ก่อน”ชุนเหมยลีรีบปฏิเสธออกไป นางรู้ว่าผ้านวม 1 ผืนนั้นราคาสูงพอสมควร
เถ้าแก่พยักหน้า “ผ้านวม 2 ผืน ผืนละ 35 อีกแปะและเสื่อรองนอนอีก 2 ผืน ผืนละ 15 อีกแปะ รวมทั้งหมดเป็เงินจำนวน 85 อีแปะ”
ชุนเหมยลีพยักหน้า จากนั้นนางจึงล้วงเงิน 85 อีแปะส่งให้กับเ้าของร้าน “นี่ค่ะ 85 อีแปะ”
เ้าของร้านยิ้มให้กับพวกนางก่อนจะรับเงินไปนับแล้วะโเรียกเสี่ยวเอ้อ “นำของมาให้พวกนาง” เ้าของร้านบอกกับเสี่ยวเอ้อ “ได้ขอรับเถ้าแก่” หลังจากนั้นไม่นานเสี่ยวเอ้อก็กลับมาพร้อมผ้านวม 2 ผืนและเสื่อรองนอน
“แม่นางให้ข้าน้อยยกของไปไว้ที่ไหนดีขอรับ”เสี่ยวเอ้อถามพวกนาง
“ยกไปไว้ที่เกวียนวัวที่จอดอยู่ที่หน้าร้านได้เลย”ชุนเซียนเออร์บอกกับเสี่ยวเอ้อ
“ขอรับ”
หลังจากนั้นพวกนางก็เดินออกมาจากร้านขายผ้านวม รอให้เสี่ยวเอ้อขนของขึ้นไปไว้บนเกวียนให้เรียบร้อย “ท่านแม่ท่านรอข้าอยู่ตรงนี้สักประเดี๋ยวนะเ้าคะ ข้าจะไปซื้อของตรงด้านนู้นสักหน่อยนึงเ้าค่ะ”ชุนเซียนเออร์บอกกับท่านแม่ของนาง และหันไปหาท่านลุงขับเกวียน
“ท่านลุงรอข้าซักประเดี๋ยวนะเ้าคะ”
“รีบไปรีบมา”ท่านลุงหันมาพยักหน้าให้นาง
“เ้าอย่าไปไกลนะ แล้วก็รีบๆ กลับมา”ชุนเหมยลีบอกกับบุตรสาวของนางด้วยความเป็ห่วง
“เ้าค่ะท่านแม่”หลังจากนั้นชุนเซียนเออร์ก็เดินไปยังร้านที่นางหมายตาไว้ ร้านนี้อยู่ถัดออกไปจากร้านขายผ้านวมประมาณ 3 ห้องด้วยกัน เมื่อมาถึงนางก็เดินเข้าไปในร้านทันที ก่อนจะเห็นคุณลุงช่างตีเหล็กกำลังขึ้นรูปอาวุธอยู่พอดี “ท่านลุงเ้าคะ ข้าอยากดูอาวุธเล่มเล็กๆ หน่อยเ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆ คุณลุงช่างตีเหล็กก็เงยหน้าขึ้นมาและเห็นเด็กสาวตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา “เ้าหนู อาวุธที่ร้านของข้ามีมากมายอยู่ทางโน้น เ้าเข้าไปเลือกดูได้เลย ถูกใจอันไหนก็หยิบมาให้ข้าดูก็แล้วกัน”เมื่อพูดจบเขาก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป
ชุนเซียนเออร์ได้ยินแบบนั้นนางจึงเดินเข้าไปด้านใน ก่อนจะเห็นอาวุธรูปร่างแปลกตามากมายอยู่ภายในร้าน นางเดินชมอยู่สักพักสายตาจึงไปสะดุดเข้ากับมีดพกด้ามเล็กที่มีความยาวขนาดเท่าฝามือ นางจึงหยิบขึ้นมา มันพอดีกับมือเล็กๆ ของนางมากเลยทีเดียว นางชอบมันมาก เมื่อสำรวจความคมของอาวุธนางก็ต้องถูกใจยิ่งขึ้นไปอีก นางเเลือกสิ่งนี้ก็แล้วกัน
===อย่าลืมกดติดตามและให้กำลังใจไรต์ด้วยนะคะ===
===นิยายอัพเดทเวลา 21.00 น.ของทุกวันนะคะนักอ่านที่รัก===