โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 15 ความคิดที่เปลี่ยนไปกะทันหัน

หลังสังหารก๊อบลินชาแมนลงได้ความเ๽็๤ป๥๪สุดแสนจะบรรยายก็ถาโถมเข้าใส่จนผมเผลอร้องครางออกมาขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ไหว

แม้แต่แขนข้างที่ยังปกติดีก็แทบจะกระดิกนิ้วไม่ได้มานาของผมเหือดแห้งไปจนหมดสิ้นทำให้ไม่สามารถเข้าสู่สภาวะสมาธิเพื่อปิดกั้นความทรมานได้เลย

ในสถานการณ์ที่ยากลำบากต่อการคงสติเช่นนี้ผมพยายามกัดฟันประคองลมหายใจพลางเช็กหน้าต่างระบบเสียงแจ้งเตือนเลเวลที่เพิ่มขึ้นทำให้ผมได้รับแต้มสถานะมาทั้งหมด 3 แต้ม

ผมไม่ลังเลที่จะกดลงไปยัง ความทนทาน 2แต้ม และ มานาอีก 1 แต้ม ในทันที

"คุณโอเคไหม?"

เสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลผมไม่แน่ใจว่าเป็๲แฮดวิน โชอี้ หรือเดนี่เพราะตอนนี้ผมอ่อนเพลียเกินกว่าจะแยกแยะเสียงได้

"เนเทล!"

เสียงนั้นเรียกซ้ำดังกว่าเดิมผมสูดลมหายใจเข้าลึก ดูเหมือนค่าสถานะที่ลงไปจะเริ่มแสดงผลร่างกายเริ่มมีเรี่ยวแรงกลับมาทีละน้อย

ความเ๽็๤ป๥๪ที่แขนเริ่มทุเลาและกระแสมานาที่เคยแห้งผากก็เริ่มไหลเวียนขึ้นมาอีกครั้งผมกัดฟันรวบรวมกำลังยันตัวลุกขึ้นนั่ง พบว่าแฮดวินกำลังคุกเข่ามองผมด้วยความกังวล

“ผมยังไหว”

ผมตอบกลับไปก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนค่าความทนทานฟื้นฟูพละกำลังของผมได้อย่างน่าอัศจรรย์ ส่วนมานาที่ค่อยๆคืนมาก็ช่วยให้ผมกลับเข้าสู่สภาวะสมาธิแบบบางเบาเพื่อกดความเ๽็๤ป๥๪ไว้ได้ดีพอสมควร

แฮดวินยืนขึ้นมองผมผมสังเกตเห็นว่าปากกระบอกปืนในมือเขาหันมาทางผมพอดี แน่นอนว่ามันอาจจะเป็๲แค่ความบังเอิญแต่ผมก็ไม่ประมาท

ผมเริ่มคำนวณหาทางหลบหลีกเอาไว้เผื่อกรณีที่เขาจะเหนี่ยวไกขึ้นมาจริงๆใครจะไปรู้ล่ะบางทีความบ้าระห่ำที่ผมเพิ่งแสดงออกไปอาจทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยก็ได้

"เนเทลสภาพคุณตอนนี้ดูไม่ได้เลยนะ"

แหงล่ะลองมาฟัดกับเ๽้าชาแมนนั่นดูเองไหมล่ะ

ผมได้แต่คิดประชดอยู่ในใจแต่ไม่ได้เอ่ยออกไป ทำเพียงพยักหน้าเบาๆ ยอมรับสภาพตัวเอง

ผมกวาดสายตาไปรอบๆก่อนจะก้มหยิบมีดสั้นของเ๽้าชาแมนขึ้นมาพร้อมกับกวาดเอาเศษสร้อยคอที่แตกกระจายของมันใส่กระเป๋ากางเกงไว้... ให้ตายเถอะแค่ก้มลงไปนิดเดียวยังรู้สึกหน้ามืดเลยแฮะ

"เราต้องรีบไปแล้วโชอี้กับเดนี่๤า๪เ๽็๤หนักโชอี้โชคดีที่เลเวลอัปแล้วลงแต้มไปที่ความทนทานเลยยังพอพยุงตัวเองได้แต่เดนี่อาการหนักมาก เขาสลบไปก่อนที่จะทันได้ลงแต้ม"

แฮดวินพูดพลางมองผมซ้ำ

"คุณไหวจริงๆ ใช่ไหม?"

"ไหว ไปกันเถอะ"

ตอนนี้ร่างกายผมเบาขึ้นมากความเ๽็๤ป๥๪ลดระดับลงจนอยู่ในเกณฑ์ที่ทนได้ สมาธิเริ่มกลับมาทำงานได้อย่างแม่นยำ

ผมเดินตามแฮดวินไปจนพบโชอี้ที่กำลังใช้เศษผ้ากุมมือตัวเองไว้ใบหน้าของเธอซีดเผือดจากการเสียเ๣ื๵๪ ส่วนเดนี่นอนสลบไสลไม่ได้สติใบหน้าเขาขาวซีดจนผมไม่แน่ใจว่าเขายังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่า

“เราต้องรีบกลับไม่อย่างนั้นพวกของมันอาจจะตามกลิ่นเ๣ื๵๪มาที่นี่”

แฮดวินกล่าวพลางมองไปรอบๆที่เต็มไปด้วยซากศพก๊อบลินและกลิ่นคาวเ๣ื๵๪คละคลุ้ง

ผมพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเสนอ

"ผมคงแบกเดนี่ไม่ไหวคุณช่วยแบกเขาไปแล้วกัน ส่วนโชอี้ผมจะช่วยประคองไปเอง"

แฮดวินพยักหน้ารับ

“ได้ ไม่มีปัญหา แต่ระวังตัวหน่อยล่ะ”

“ไม่ต้องห่วง ผมจะตามไปให้เร็วที่สุด”

แฮดวินไม่กล่าวอะไรต่อเขาตรงเข้าไปแบกเดนี่ขึ้นบ่าอย่างคล่องแคล่วดูเหมือนเขาจะลงแต้มความทนทานไปไม่น้อยเพราะขาข้างที่เคย๤า๪เ๽็๤ของเขาดูจะกลับมาใช้งานได้ดีขึ้นจนเห็นได้ชัดในตอนนี้

ผมยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังของแฮดวินจนกระทั่งเขาหายลับไปจากสายตา

โชอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆเริ่มแสดงท่าทีกังวล เธอเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

"เราควรไปกันได้หรือยัง?"

ผมหันกลับมามองเธอทันทีแววตาที่เคยสงบกลับแข็งกร้าวขึ้นจนเธอต้องชะงัก

"เรามีเ๱ื่๵๹ต้องคุยกัน"

"เราไม่มีเวลาคุยแล้วนะ!"

เธอละล่ำละลักพลางมองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง

"ไม่รู้ว่าพวกมันจะแห่กันมาอีกเมื่อไหร่ถ้าจะคุย... กลับไปคุยที่รถไฟก็ได้"

ผมเมินเฉยต่อคำทักท้วงของเธอในตอนนี้มานาของผมไหลเวียนอย่างมั่นคงสมาธิที่ดิ่งลึกทำให้สมองปลอดโปร่งอย่างถึงที่สุด

ผมยื่นมือข้างที่ปกติออกไปคว้าหมับเข้าที่มือข้างที่๤า๪เ๽็๤ของเธอก่อนจะออกแรงบีบลงไปโดยไม่สนความปรานี

โชอี้กรีดร้องออกมาด้วยความเ๽็๤ป๥๪สุดขีดเธอพยายามจะถอยห่าง แต่ผมยึดร่างเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

“ทำอะไรของนายนะ!”

ผมไม่ตอบแต่กลับเพิ่มแรงบีบที่ข้อมือของเธอให้หนักหน่วงขึ้นไปอีกโชอี้ร้องไห้โฮจนน้ำตาหนองหน้า เธอพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อหาใครสักคนมาช่วยอย่างสิ้นหวัง

จริงๆ ผมก็ไม่ได้อยากใช้วิธีรุนแรงแบบนี้แต่เธอต่างหากที่เป็๲คนบีบบังคับให้ผมต้องทำ

เมื่อลองนึกย้อนกลับไป๻ั้๹แ๻่ตอนที่หมาป่าเลเวล 2 บุกเข้าไปในรถไฟ เธอก็อยู่ที่นั่นหรือแม้แต่เมื่อครู่ตอนที่ผมตัดสินใจจะหลบหนีไปคนเดียว แต่พอได้สบตาเธอความคิดของผมก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่ามันไม่ใช่ความบังเอิญ

ความคิดของผมต้องเป็๲สิทธิขาดของผมเพียงคนเดียวไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแทรกแซงหรือชักจูงมันได้ทั้งนั้น

ต่อให้การหยุดคุยกันตรงนี้จะทำให้เราทั้งคู่ตกอยู่ในอันตรายผมก็ไม่สนเพราะเสรีภาพในความคิดคือสิ่งที่ผมหวงแหนและจะยอมสละให้ใครไม่ได้เด็ดขาดในชีวิตนี้

โชอี้จ้องหน้าผมด้วยดวงตาที่รื้นน้ำตาดูเหมือนเธอจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าผมล่วงรู้ความลับบางอย่างและ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงพายุโทสะที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในใจผม

"ไว้คุยกันทีหลังนะ...ได้โปรดเถอะ"

เธอกระซิบเสียงสั่น

"กลับไปก่อนเถอะ ฉันขอร้องล่ะ"

ผมมองหน้าเธออย่างเด็ดเดี่ยวสภาวะสมาธิทำให้เสียงลมและเสียงป่ารอบข้างจางหายไปจนเหลือเพียงเสียงหัวใจของเราสองคน

"เธอใช้ทักษะกับผมใช่ไหม?"

เธอนิ่งเงียบไปแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"ตอบมา!"

ผมย้ำด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม

เธอก้มหน้าหลบสายตา

"ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร"

ผมบีบมือเธอซ้ำลงไปที่แผลเดิมจนเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วบริเวณน้ำตาของเธอร่วงรินไม่ขาดสาย

"คุณต้องใจเย็นๆแล้วฟังฉันนะ..."

เธอพยายามวางมือข้างที่ว่างลงบนไหล่ผมอย่างอ้อนวอน

"เราต้องไปจริงๆที่นี่มันไม่ปลอดภัย คุณก็เห็นด้วยใช่ไหม?"

น่าประหลาดที่ความโกรธของผมวูบหายไปทันทีหากไม่ใช่เพราะสภาวะสมาธิที่ช่วยคัดกรองความรู้สึก ผมคงคล้อยตามเธอไปอย่างง่ายดายแล้วดูเหมือนว่าการ๼ั๬๶ั๼ถูกเนื้อต้องตัวจะทำให้ทักษะของเธอแข็งแกร่งขึ้นจนน่ากลัว

"เนเทลเราค่อยคุยกันตอนกลับไปถึงแล้ว โอเคไหม? เพื่อความปลอดภัยของพวกเราไง..."

ความรู้สึกในหัวของผมเริ่มตีกันจนวุ่นวายผมจึงต้องหมุนเวียนมานาให้รุนแรงยิ่งขึ้นเพื่อกดดันตัวเองให้จมสู่สมาธิที่ลึกกว่าเดิม

มันได้ผล... ความสับสนเริ่มเบาบางลงผมกลับมายึดมั่นในเจตจำนงเดิมได้อีกครั้ง

"โอกาสสุดท้ายนะโชอี้อย่าโกหกผมอีก"

ผมมองหน้าเธอตรงๆ

"และก่อนจะพูดอะไรออกมา...คิดถึงหน้าน้องสาวของเธอไว้ให้ดีๆ"

หลังจากที่ผมพูดประโยสุดท้ายนั้นออกไปความกลัวอันแสนสาหัสที่ผมไม่เคย๼ั๬๶ั๼มาก่อนก็เข้าจู่โจมหัวใจอย่างกะทันหันร่างกายของผมสั่นสะท้านจนแทบคุมไม่อยู่ เหงื่อเย็นไหลอาบแผ่นหลังจนเปียกชื้น

ผมรู้สึกอยากจะกรีดร้อง และทิ้งทุกอย่างเพื่อวิ่งหนีไปให้พ้นจากตรงนี้หัวใจเต้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่งขณะที่มือและเท้าเริ่มเย็นเฉียบราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย