คาบโฮมรูมเริ่มขึ้นแล้วอาจารย์ประจำชั้นกล่าวทักทายนักเรียนพร้อมกับแนะนำตัวว่าชื่อ อาจารย์โยฮัน เขาเป็ชายวัยกลางคนดูจากภายนอกแล้วอายุน่าจะอยู่ที่ราวๆ 35-40 ปี รูปร่างสันทัด ตัวไม่ได้สูงมากลักษณะที่เด่นของอาจารย์คือแว่นตาทรงกลมอันใหญ่ที่อาจารย์ใส่อยู่ ถึงจะค่อนข้างใหญ่แต่กลับรู้สึกว่ามันเข้ากับบุคคลิกของอาจารย์มาก แล้วยังทรงผมที่จัดแต่งทรงหวีจัดอย่างเรียบร้อยไม่กระดิกสักเส้น นอกจากจะเป็อาจารย์ประจำชั้นของห้อง B แล้ว อาจารย์โยฮันยังสอนในวิชาวิทยาศาสตร์ด้วย “เอาหละ งั้นครูจะเริ่มเช็คชื่อกันแล้วนะ” โยฮันกล่าว แต่ก่อนที่เขาจะได้เริ่มอ่านรายชื่อนักเรียนคนแรก ก็มีเสียงพูดขึ้นมาว่า “ขอโทษที่มาสาย ขออนุญาตเข้าห้อง คะ…ครับ” ทุกคนพร้อมใจกันมองตามเสียงที่พูดขึ้นทันที
ทันทีที่ราฟมองไปยังเพื่อนร่วมห้องที่พึ่งมาใหม่ก็เหมือนมีประกายไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่างของเขา ความง่วงซึมที่ราฟรู้สึกว่าเกือบจะใกล้ถึงขีดจำกัดเมื่อวินาทีก่อนตอนนี้สลายหายไปราวกับถูกพัดปลิวหายไปด้วยแรงะเิ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาในตอนนี้เผลออ้าปากค้างออกมา เพราะคนที่ปรากฏตัวอยู่ตอนนี้คือเด็กผู้หญิงจากบ้านหลังใหญ่ที่เขาพึ่งเจอเมื่อเช้าไม่ผิดแน่ ผมสั้นสีน้ำตาลทอง ใบหน้าเรียวเล็กงดงามได้รูป ดวงตาที่สวยใสดุจอัญมณี ยิ่งในตอนนี้มีแสงสว่างจากแสงอาทิตย์ทำให้เห็นผิวอันขาวเนียนละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบราคาแพงซ้ำยังเหมือนกับมีแสงออร่าเเผ่กระจายออกมาจากร่างกายนั้น ถ้าหากเธอมีปีกสีขาวที่ด้านหลังสองข้างนี่คงไม่เกินเลยถ้าจะบอกได้ว่าเธอคนนี้คือตัวตนที่เรียกว่าเทพธิดาอย่างแน่นอน แต่นอกจากความตกลึงแล้วอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ความง่วงของราฟะเิหายไปนั่นคือชุดที่เธอใส่ นั่นมันชุดนักเรียนชายไม่ใช่หรอ!!
ดูเหมือนการมาถึงของเธอคนนี้จะไม่ได้สร้างความตกตะลึงให้ราฟเพียงแค่คนเดียวเพราะทันทีที่เธอปรากฏตัวทั่วทั้งห้องที่ก่อนหน้านี้อยู่ในความเงียบสงบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงฮือฮาของบรรดานักเรียน ในตอนนี้นักเรียนหลายคนเริ่มหันหน้าเข้าคุยกัน บ้างกระซิบกระซาบ บ้างหัวเราะคิกคัก คำที่ราฟได้ยินบ่อยที่สุดจากคู่สนทนารอบตัวหลายๆ กลุ่มคือคำว่า “องค์หญิง” ราฟประหลาดใจมากหรือนี่เขาจะกำลังจะได้เป็เพื่อนร่วมชั้นกับเชื้อพระวงศ์จริงๆ เพราะดูจากบ้านของเธอถ้าจะเรียกว่าวังในความคิดของราฟก็ไม่น่าจะเกินเลย แต่แล้วความวุ่นวายก็ได้หยุดลงเพราะอาจารย์โยฮันเคาะกระดานด้วยสมุดเช็คชื่อที่ถืออยู่ในมือ “ทุกคนเงียบได้เเล้ว” อาจารย์โยฮันกล่าวด้วยเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อยกว่าการพูดปกติที่ผ่านมา จากนั้นก็หันไป พูดกับหญิงสาวที่พึ่งมาว่า “เชิญ” หญิงสาวจึงค่อยเดินเข้ามาในห้อง ทันใดนั้นเองก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้น “555 ใช่องค์หญิงจริงๆ ด้วยว่ะ” เสียงนั้นดังมาจากนักเรียนชายคนหนึ่งที่มองแค่ปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าต้องเป็ตัวแสบ เพราะนอกจากสีหน้าที่ดูยียวน กระดุมเสื้อของเขายังปลด2เม็ดบนสุดออก ถึงแม้ผู้ที่ถูกเรียกว่าองค์หญิงจะแสดงท่าทีไม่สนใจกับเสียงนั้น แต่ราฟก็ทันได้เห็นว่าชั่วขณะหนึ่งเธอก้มหน้าลงเล็กน้อยสีหน้าของเธอได้เปลี่ยนไปเหมือนกับถูกบางสิ่งทิ่มแทงให้เ็ป เธอเดินตรงไปที่โต๊ะที่มีกระดาษหมายเลข 3แปะอยู่ มันเป็โต๊ะที่ติดริมหน้าต่างซึ่งอยู่เยื้องไปทางซ้ายจากที่นั่งของราฟด้านหน้าหนึงแถว แม้ว่าตลอดทางเธอจะไม่สบตากับใครเลยแต่ราฟกลับมองเธออย่างไม่อาจละสายตาได้
หลังจากจบการเช็คชื่อในคาบโฮมรูม ตอนนี้ราฟก็ได้รู้แล้วว่าชื่อของผู้ที่ทุกคนต่างเรียกว่า องค์หญิงนั้นมีชื่อว่า ยูนิ ในวันนี้การเรียนวิชาต่างๆ เหมือนอาจารย์ทุกคนจะยังไม่ได้เริ่มในเนื้อหาเท่าไหร่นัก ส่วนใหญ่แล้วจะเน้นทำความรู้จักเเละเปิดโอกาสให้นักเรียนได้พูดคุยเสียมากกว่า อาจจะมีบ้างที่เริ่มสอนเลยแต่ก็ยังไม่มีอะไรสำคัญมากนัก ราฟแอบชำเลืองมองไปที่ยูนิอยู่บ่อยครั้ง ทั้งที่พยายามจะดึงสมาธิมาจดจ่ออยู่กับคาบเรียนแต่บ่อยครั้งก็เผลอมองอย่างไม่รู้ตัว บางครั้งที่เขาแอบเห็นยูนิเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปเหมือนเป็ที่ที่ไกลแสนไกล ในหัวราฟตอนนี้เต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับเธอผู้นี้ ทำไมใส่ชุดนักเรียนชาย? ทำไมถึงได้มาโรงเรียนสาย? ทำไมใครๆ พากันเรียกเธอว่าองค์หญิง? และทำไมใบหน้าที่งดงามนั้นถึงได้ดูเศร้านัก?
เวลาผ่านไปจนเสียงสัญญาณบอกเวลาพักเที่ยงดังขึ้น ยังไม่ทันที่ราฟจะเก็บของเสร็จก็ถูกแซ็คที่นั่งอยู่ข้างๆ ประชิดตัวทันที “ราฟไปกินข้าวกัน” แซ็คกล่าวชวนด้วยใบหน้าทะเล้น ราฟรู้สึกดีใจนิดๆ ที่มีเพื่อนชวนไปกินข้าวด้วยกันั้แ่วันแรก จึงตอบตกลงในทันที ดูเหมือนว่านอกจากแซ็คแล้วนีน่าก็จะไปด้วย ดูเหมือนทั้งสองคนนี้จะค่อนข้างสนิทกัน ราฟและเพื่อนใหม่ทั้งสองคนจึงเดินออกมาจากห้อง แต่ก่อนที่จะพ้นประตู ราฟก็แอบเหลือบไปเห็นว่ายูนิ กำลังมองมาที่เขาอยู่ เมื่อสายตาทั้งสองประสานกันยูนิ ดูท่าจะใเล็กน้อยแล้วหันออกไปมองทางนอกหน้าต่างอย่างรวดเร็ว
จากอาคารเรียนเดินมาไม่ไกลนักทั้งสามคนก็มาถึงโรงอาหารที่ในตอนนี้คราคร่ำไปด้วยผู้คนเนื่องจากทั้งม.ต้นและม.ปลายใช้โรงอาหารร่วมกันที่เเห่งนี้ในเวลาพักเที่ยงจึงจอแจเป็พิเศษ แต่ด้วยขนาดที่กว้างขวางก็ทำให้ที่แห่งนี้รองรับนักเรียนได้อย่างไม่มีปัญหา อาหารที่ขายที่นี่มีเยอะเเยะมากมายและจัดหมวดหมู่เป็โซนอย่างดีทั้งของคาวของหวาน จนราฟเลือกไม่ถูกเลยว่าวันนี้จะประเดิมด้วยเมนูไหนดีเขาจึงไปต่อแถวรอที่ร้านที่มีแถวยาวที่สุด แถวยาวที่สุดน่าจะอร่อยที่สุดนี่คือความคิดของราฟในตอนนี้
การซื้อของต่างๆ ในโรงเรียนแห่งนี้จะใช้บัตรประจำตัวนักเรียน ซึ่งทุกคนจะต้องเติมเงินจำนวนหนึ่งเข้าไปแล้วการซื้อจะหักจากเงินที่เติมเข้าไปในบัตรนั้น ดังนั้นบัตรประจำตัวนักเรียนจึงสำคัญมาก
หลังจากซื้ออาหารเสร็จราฟจึงเดินกลับมาที่โต๊ะและเห็นว่าแซ็คและนีน่ารออยู่ก่อนแล้วแต่ทั้งสองคนยังไม่ได้ลงมือทาน ราฟรู้สึกเกรงใจเป็อย่างมากจึงกล่าวขอโทษออกไป “ขอโทษที่ให้รอนะ พวกนายกินก่อนเลยก็ได้เราเกรงใจ” ราฟพูดพร้อมหัวเราะเเหะๆ “ไม่เป็ไรหรอกกินพร้อมกันน่าจะอร่อยกว่านะ” นีน่ากล่าว “ก็ตามนั้นแหละ ไม่ต้องเกรงใจหรอกเพื่อน” แซ็คสำทับเพิ่ม “ที่สำคัญกว่านั้น อย่านึกว่าไม่เห็นนะเฟ้ย ราฟแกน่ะเอาแต่จ้ององค์หญิงทั้งวันเลยไม่ใช่หรือไงกัน” แซ็คพูดต่อทันที ทำให้ราฟถึงกับอึ้งไปเล็กน้อยที่ถูกจับได้ “พวกนายรู้จักเธอด้วยหรอ” ราฟเริ่มถาม “ถ้าเป็นักเรียนเก่าที่นี่ต้องบอกว่าไม่มีใครที่ไม่รู้จักเธอมากกว่า ั้แ่ปีแรกที่เธอเข้ามาเรียนทั้งโรงเรียนรู้จักเธอหมดทุกคนนั่นแหละ” นีน่าตอบ “ก็เหมือนผู้หญิงซะยิ่งกว่าผู้หญิงซะขนาดนั้นทั้งที่เป็ผู้ชาย จนเรด้ารวนกันไปหมดทั้งโรงเรียนจะไม่ให้ดังได้ยังไง” นีน่าพูดต่อทันทีราวกับเห็นเครื่องหมายคำถามที่ไม่มีตัวตนลอยอยู่บนหน้าราฟ ตัวราฟในตอนนี้ยังไม่อยากเชื่อเื่ที่พึ่งได้ยินว่ายูนิ จริงๆแล้วเป็ผู้ชาย จนแสดงสีหน้าใออกมาโดยอัตโนมัติ “555นั่นแหละเพื่อน หน้าแบบนั้นแหละอาการเดียวกันทุกคนเลยที่พึ่งรู้ว่าเธอคนนั้นน่ะเป็ผู้ชาย” แซ็คหัวเราะอย่างพอใจที่ได้เห็นใบหน้าของราฟในตอนนี้ “นี่ก็เลยทำให้ใครๆ เรียกเธอว่าองค์หญิงอย่างนั้นหรอแบบว่าสวยเหมือนเ้าหญิงอะไรทำนองนี้” ราฟถาม “ฟังให้ดีนะราฟ นั่นแหละที่เรากำลังจะเตือนนาย ฉายาองค์หญิงน่ะไม่ได้มีไว้ชมหรอกนะ แต่เอาไว้แดกดันมากกว่า เพราะได้ข่าวว่าเธอน่ะหยิ่งจนเข้ากับใครไม่ได้เลยหละ มีคนมากมายที่พยายามอยากจะทำความรู้จักกับเธอแต่ก็ต้องพากันส่ายหน้ากับนิสัยน่ะนะ แล้วยังมีข่าวลือแย่ๆ เกี่ยวกับเธอเต็มไปหมด ยิ่งเห็นวันนี้นายจ้องเธอทั้งวันชั้นถึงได้เตือนหรอกนะ” แซ็คในโหมดทำหน้าจริงจังสาธยายยืดยาวต่อข้อสงสัยของราฟ “เฮ้ยๆ งั้นคำว่าองค์หญิงก็เอาไว้บูลลี่ไม่ใช่หรอพวกอาจารย์ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลย” ราฟใกับที่มาของคำว่าองค์หญิง “อาจารย์น่ะไม่มีใครรู้หรอก ถามตัวเองสิราฟขนาดนายเองยังคิดว่านั่นเป็คำชมที่เหมาะกับเ้าตัวเลยไม่ใช่หรือไง เพราะงั้นพวกอาจารย์น่ะไม่มีใครรู้ความหมายจริงๆ หรอก” คราวนี้นีน่าเป็คนให้คำตอบ วงสนทนาเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะก่อนที่แซ็คจอมทะเล้นจะเริ่มเปลี่ยนหัวข้อการพูดคุย ทั้งสามคนคุยกันอย่างถูกคอ แซ็คถูกนีน่าทำร้ายร่างกายเป็ระยะเนื่องจากบ่อยครั้งที่แซ็คหยอกล้อเธอ ทำให้มื้อเที่ยงวันนี้เต็มไปด้วยความสนุกสนาน จนเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลาพักเที่ยงใกล้หมดลงเเล้ว ทั้งสามคนจึงได้เดินกลับไปยังห้องเรียนด้วยบรรยากาศที่ต่างจากตอนมา จากคนแปลกหน้าตอนนี้ทั้งสามคนได้กลายเป็เพื่อนกันแล้ว
หลังจากที่ได้พูดคุยกันในระหว่างพักเที่ยงราฟก็ได้รู้ว่า นีน่าและแซ็ค ทั้งสองคนนี้เป็เพื่อนกันั้แ่สมัยอยู่อนุบาล พ่อของนีน่าเป็นายทหารส่วนพ่อของเเซ็คก็เป็นายตำรวจที่เป็เพื่อนสนิทกันั้แ่สมัยเรียนเช่นกัน ไม่เเปลกเลยที่ทั้งสองคนจะดูสนิทสนมกันขนาดนี้ถึงแม้ปกติแล้วจะคุยกันดีๆ ได้ไม่เกินสามสี่คำก็มีเหตุให้ต้องทะเลาะกันตลอด ซึ่งส่วนใหญ่จะจบลงด้วยชัยชนะของนีน่าที่อาศัยการใช้กำลังตลอด แต่ดูเหมือนเ้าเเซ็คก็ไม่เคยกลัวหรือหลาบจำเลย ตลอดเวลาที่อยู่กับสองคนนี้ดูเหมือนคำว่าน่าเบื่อจะเป็เื่ที่ห่างไกล ราฟนึกถึงทั้งคู่แล้วก็ยิ้มออกมา
เวลาในการเรียนวันแรกผ่านมาจนถึงคาบเรียนสุดท้าย ตัวราฟในตอนนี้เองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มที่แล้ว ด้วยความง่วงที่สะสมมาตลอดทั้งวันเขาแทบจะจับใจความเื่ที่อาจารย์แต่ละคนพูดในวันนี้ไม่ได้เลย สติของเขาพร้อมที่จะหลุดหายออกไปได้ทุกขณะ ราฟไม่เคยคิดถึงห้องนอนที่บ้านของตัวเองเท่านี้มาก่อนเลย เขารอที่จะัักับความนุ่มของที่นอนและหมอนใบโปรดของเขาไม่ไหวเต็มทีแล้ว ในระหว่างที่เขาวาดฝันและโหยหาการนอนอยู่นั้น ราฟก็ทันได้เห็นยูนิ ที่มีท่าทีเฉื่อยชามาตลอดทั้งวันกำลังรีบเก็บอุปกรณ์การเรียนกลับเข้าไปในกระเป๋า ราฟจึงแอบชำเลืองดูเวลาบนนาฬิกาแขวนที่อยู่เหนือกระดานหน้าชั้นเรียนก่อนหมดคาบยังอีกเกือบ 10นาที ดูเหมือนจะมีคนรีบกว่าเราแฮะ ราฟคิดในใจ
เ มื่อสัญญาณหมดคาบดังขึ้น ทันทีที่อาจารย์กำลังเดินออกจากห้อง ยูนิที่เตรียมของเสร็จเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว แล้วรีบก้าวเดินอันที่จริงเร็วมากจนเกือบจะเรียกว่าวิ่งเลยก็ยังได้ แล้วแซงอาจารย์มีพึ่งออกจากห้องไปเมื่อสักครู่ทันที ราฟแปลกใจที่เห็นท่าทีแบบนั้นของยูนิอย่างมาก จึงพูดออกไปว่า “สงสัยจะอั้นไว้นานแล้วหรือเปล่านะ” ราฟคิดว่าเหตุผลที่ยูนิรีบร้อนขนาดนั้นคงเป็เพราะอยากเข้าห้องน้ำ เพราะตัวเขาเองถ้าอั้นไว้นานๆ ก็คงจะทำแบบนั้นเหมือนกัน “ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ” แซ็คที่ดูเหมือนจะได้ยินที่ราฟพูด พูดขึ้นมาเพื่อเเย้งความคิดของราฟด้วยหน้าทะเล้นตามเคย ราฟหันไปตามเสียงของแซ็คด้วยใบหน้าที่แทบจะเปลี่ยนเป็รูปเครื่องหมายคำถาม แซ็คยิ้มอย่างพอใจที่เห็นใบหน้างงงวยของราฟเขาจึงอยากจะทำให้ราฟสงสัยหนักยิ่งขึ้นไปอีก “ถ้าอยากรู้ลองอยู่ในห้องอีกสักพักนึงสิ” แซ็คพูดแล้วทำหน้ายิ้มอย่างเ้าเล่ห์ ได้ผลตามที่เเซ็คคาดหวัง ราฟในตอนนี้ยิ่งทวีความสงสัยขึ้นไปอีกขั้น ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาอยากจะรีบกลับบ้านใจแทบขาดแต่ก็ตัดสินใจอยู่ต่อเพื่อที่จะได้ไขข้อสงสัยของเขา แต่ราฟก็ยังไม่ทันที่จะรอนานนัก เขาก็เริ่มเข้าใจสาเหตุของความรีบร้อนของยูนิแล้ว เพราะในตอนนี้มีนักเรียนจากห้องอื่นๆ ทั้งชั้นปี1ด้วยกันแล้วยังมีรุ่นพี่ชั้นปี2ปี3 เริ่มมามุงอยู่หน้าห้องเต็มไปหมดซึ่งส่วนใหญ่เป็พวกผู้ชายและดูเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่างบางคนถึงขนาดหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทำท่าเหมือนกำลังเตรียมถ่ายภาพ ราฟถึงกับตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “นั่นแหละพลังขององค์หญิงห้องเรา ตอนม.ต้นห้องเรียนที่องค์หญิงอยู่ก็เป็แบบนี้แหละ ชั้นเองยังเคยวิ่งมาดูแบบนี้เลย 555” แซ็คพูดอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน จากนั้นเขาก็เป็คนะโบอกกลุ่มฝูงชนที่มารุมล้อมกันอยู่หน้าห้องว่า “กลับไปแล้วคร้าบบ” ทันทีที่เเซ็คะโออกไปเเบบนั้นฝูงชนก็ค่อยๆ สลายหายไปทันที มีเสียงถอนหายใจด้วยความเซ็งและบ่นด้วยความผิดหวังดังระงมไปทั่ว นีน่าเดินมาขยี้ผมของแซ็ค “เก่งมากเเช็กกี้ เดี๋ยววันนี้ให้กินอาหารเม็ดรสเด็ดๆ เลยนะ” เธอทำเหมือนกำลังเล่นกับสัตว์เลี้ยง “อย่ามาทำเหมือนชั้นเป็หมานะยัยนีน่า” แซ็คปัดมือของนีน่าแล้วหันไปโวยวายเสียงดัง “ไม่ใช่หมาโฟ้ย” ราฟและนีน่าหัวเราะกับท่าทางโมโหของแซ็ค หลังจากความวุ่นวายของกลุ่มฝูงชนหายไป ทั้งสามคนก็เดินออกมาจากอาคารเรียนพร้อมกัน
1K
