ตอนที่ 1 เื่ราวชีวิต
ก่อนอื่นเลยเรามาแนะนำตัวกันก่อนที่จะเข้าเื่กันหน่อยดีกว่า.....
‘ตัวผมมีชื่อว่าโอ้ผมเป็นักเรียนของอาชีวะแห่งหนึ่งที่อยู่ในจังหวัดสมุทรปราการแถวสนามบินตัวผมไม่ค่อยมีเพื่อนมากซักเท่าไหร่เพราะว่าผมเป็คนพูดน้อยเข้ากับใครก็ไม่ค่อยเก่งแถมหน้าตายังบ้านนอกๆอีก’
‘พอกลับบ้านไปก็โดนแต่พ่อแม่ด่าเพราะว่าชอบอ่านแต่หนังสือการ์ตูนและก็เล่นแต่เกมส์เพราะการใช้ชีวิตอยู่ในโลกของจินตนาการมันมีความสุขมากกว่าโลกแห่งความเป็จริงยังไงหละผมจึงได้อยู่กับมันอีกอย่างเวลาคุยกันก็เพียงแค่พิมพ์อย่างเดียวด้วยดังนั้นเกมส์และหนังสือการ์ตูนจึงเป็ทางเลือกเดียวที่ทำให้ผมมีความสุขและก็ยังเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของผมในตอนนี้และตลอดมา’
‘แต่ถึงจะถูกพ่อกับแม่ว่ายังไงพวกเขาก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้ผมเล่นเกมส์หรืออ่านการ์ตูนอย่างเด็ดขาดเพราะพวกเขาเอาแต่ทำงานอย่างเดียวนอกจากเวลาเลิกงานกับไปทำงานใน่เช้าแล้วผมก็ไม่ได้เจอพวกเขาเลย’
‘ชีวิตแบบนี้มันน่าเศร้าอย่างมากแต่อีกไม่นานผมก็จะเรียนจบป.ว.ส แล้วและมันก็เป็่ที่ความฝันของผมจะได้เป็จริงด้วยนั่นก็เพราะว่าหลังจากวันที่ผมสอบเสร็จจะเป็วันที่เกมส์เสมือนจริงที่ผมรอคอยมาอย่างยาวนานจะได้เปิดซักที’
สองอาทิตย์ผ่านไปที่โรงเรียนอาชีวะณ วันสอบวันสุดท้าย......
{ภายในห้องเรียน}
"โย่ววว ไอ้ตาม!! วันนี้สอบเสร็จเราไปเตะบอลกันเพื่อน"
"เอาดิวะไอ้แป๊ป วันนี้กูของเป็กองหน้านะกูอยากระบายความเครียด!!"
"จัดไปวัยรุ่น เอ่อ......ลองชวนไอ้โอ้ไหมเพื่อมันไปเล่นด้วย?"แป๊ปพูดขึ้นเมื่อเขาคิดเื่สนุกๆบางอย่างขึ้นมาได้พร้อมกับชี้นิ้วไปที่โอ้ที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง.....
“ชวนมัน!!?อย่าเลยดีกว่า กูว่านะมันคงไม่ไปหรอกไอ้บ้าเกมส์แบบมันเคยเล่นกีฬาที่ไหนล่ะ!! อีกอย่างนะเรียนจบแล้วมันคงจะหมกมุ่นอยู่แต่กับเกมส์จนได้แต่งงานกับเกมส์เลยนั้นแหละ!!" ตามพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้ายิ้มๆที่มุมปากของตนเอง.....
"นั่นสินะ ถ้างั้นหลังสอบเสร็จเจอกันที่สนามหญ้าเทียมข้างคลองเป็ไง?"
โอเคร!!!
เชอะ!!
‘ไม่เคยเล่นกีฬาอย่างงั้นเรอะ!พวกมึงนั้นและไม่ให้กูเล่นด้วยไอ้พวก@#$@!#$ อ๊ะ!!จริงด้วยวันพรุ่งนี้เกมส์ออนไลน์ที่มีระบบการเล่นแบบเสมือนจริงอย่างมากจะเข้าไทยในวันพรุ่งนี้แล้วนี่หว่า........อยาก!!อยากเล่นโว้ย!!’
โอ้ที่นั่งเงียบอยู่เพียงคนเดียวอย่างโดดเดียวมาตลอดทั้งวันในที่สุดเขาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงการเปิดตัวเกมส์เสมือนจริงเกมส์หนึ่งที่พึ่งจะได้รับการอนุมัติให้สามารถเปิดเซิฟเวอร์ในไทยได้......
หลังจากที่ติดเื่ไร้สาระห้ามโน้นห้ามนี่จากพวกรัฐบาลมานานเกือบปีเพราะเกมส์นี้มีความสมจริงมากเกินไปทางรัฐบาลจึงคาดว่ามันจะเป็เกมส์ที่ทำให้คนไทยหรือเด็กไทยติดจนเสียคนแต่หลังการต่อสู้และหาข้อดีข้อเสียมาแย้งอยู่นานในที่สุดก็ได้รับการอนุมัติให้เปิดเซิฟเวอร์ได้......
สามชั่วโมงผ่านไป.....
ติ้ง ตึ้ง!!!! เสียงอ๊อดสัญญาณบอกว่าวันนี้จบแล้วได้ดังขึ้น......
"กลับบ้านกันเกมส์รออยู่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"ทันใดนั้นเสียงของแป๊ปก็ดังขึ้นเมื่อเสียงอ๊อดของโรงเรียนดังขึ้น.....
"โธ่ ไอ้แป๊ป......เราต้องไปอ่านการ์ตูนปัญญาอ่อนดิวะดีกว่าเยอะฮ่า ฮ่า ฮ่า" เมื่อเสียงแป๊ปเงียบลงเสียงของตามก็ดังขึ้นมาติดๆพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข......
จากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากห้องไปส่วนเพื่อนๆคนอื่นเองก็เช่นกันไม่มีใครอยู่คุยกับโอ้เลยซักคนเดียวซึ่งเป็อย่างนี้มาตลอดั้แ่เข้าเรียนมาจนถึงวันนี้วันสอบวันสุดท้ายหากคนอื่นมองดูมันอาจจะดูแปลกมากที่เขายังทนอยู่แบบนี้ได้ทั้งๆที่ไม่มีใครคุยด้วย.....
แต่เื่นั้นโอ้ไม่สนใจอยู่แล้วเพราะเขามาเรียนก็เพราะว่าพ่อกับแม่ของเขาบังคับให้เรียนต่างหากเพราะหากไม่เรียนเขาก็จะไม่ได้ตังเอาไว้ใช้ในชีวิตประจำวันดังนั้นเขาเลยต้องมาเรียนในทุกวันนี้แต่ั้แ่พรุ่งนี้เป็ต้นไปเขาก็ไม่จำเป็ต้องมาแล้วเพราะว่าเขาสอบเสร็จแล้วเพียงแค่รอผลเกรดเท่านั้น.......
หลังจากที่เลิกเรียนแล้วโอ้ยังไม่ได้กลับบ้านของเขาเลยเขาได้ขึ้นรถประจำทางไปยังห้างแห่งหนึ่งเพื่อรับของที่เขาสั่งเอาไว้ซึ่งของที่เขาสั่งไว้นั้นก็ไม่ใช่อะไรอื่นนอกเสียจากเครื่องเล่นเกมส์เสมือนจริงรุ่นล่าสุดที่สั่งผ่านทางกลุ่มลับจากต่างประเทศนั้นเอง.....
ณห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง......
ไม่นานโอ้ก็มาถึงห้างที่เขาตั้งใจไว้จากนั้นก็ตรงไปยังร้านเป้าหมายทันทีเพื่อติดต่อรับของของเขาและเมื่อมาถึงหน้าร้านโอ้ก็พูดขึ้นว่า“ผมมารับของที่สั่งเอาไว้ครับ”เขาพูดพร้อมกับยื่นใบสั่งซื้อของเขาให้กับเ้าของร้านที่ยืนจ้องมองมาที่เขา.....
หมับ!!
เ้าของร้านไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่รับใบสั่งซื้อมาดูจากนั้นก็เดินหายเข้าไปหลังร้านของเขาผ่านไปซักพักเขาก็ออกมาพร้อมกับถุงขนาดใหญ่ยื่นส่งกลับมาให้โอ้พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า“นี่ครับของที่คุณสั่งเอาไว้”เ้าของร้านพูดพร้อมกับทำหน้ายิ้มอย่างเป็กันเอง
หมับ!!
“ขอบคุณครับ” โอ้ยิ้มตอบพร้อมกับยื่นมือออกไปรับของของเขาและพูดขอบคุณก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเดินไปยังป้ายรถเมย์......
“ไว้เจอกันในนั้นไอ้นะหนู!!”แต่ในขณะที่โอ้กำลังจะเดินออกไปนั้นเสียงของเ้าของร้านก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับบอกเขาว่าไว้เจอกันซึ่งโอ้ก็รู้ดีเจอกันที่ไหนเขาจึงได้ยิ้มตอบและพูดขึ้นว่า“ได้ครับ”จากนั้นก็หันกลับและเดินต่อไป......
‘ในที่สุด......ในที่สุดเราก็ได้มันมาแล้วฮ่า ฮ่า ฮ่า คราวนี้แหละพ่อจะทำตามที่ใจตัวเอง้าเลยคอยดูหลังจากที่ดูรีวิวมานานเฮ้อ......แต่น่าเสียดายที่เซิฟเวอร์ไทยพึ่งมาเปิดเลยทำให้คนไทยล้าหลังกว่าประเทศอื่นๆหากว่าเปิดพร้อมๆกันก็คงจะดีไม่น้อยเลยแต่ช่างมันเถอะเปิดทีหลังก็ไม่เป็ไรอย่างน้อยเราก็เก็บข้อมูลมาไม่น้อยใน่ที่รอ’
โอ้คิดในใจของเขาอย่างมีความสุขเมื่อได้รับอุปกรณ์ในการเล่นของเขามาและก็เปลี่ยนเป็เศร้าใจเมื่อนึกถึง่เวลาที่ห่างกันในการเข้าเล่นเกมส์นี้เพราะถึงแม้ว่าเกมส์นี้จะเปิดยังไม่ถึงปีแต่ทว่าเวลาภายในเกมส์นั้นไวกว่าข้างนอกมาก.....
หากนำมาเปรียบเทียบกันแล้วหนึ่งวันข้างนอกในโลกของความเป็จริงเท่ากับสี่วันภายในเกมส์เลยหรือก็คือสี่เท่าของวันนั้นเอง......
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.....
ณหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่บ้านเดี่ยวหลังกว้างที่มีทั้งสระว่ายน้ำ โรงจอดรถส่วนย่อมและพื้นที่อีกเล็กน้อย โอ้ชายหนุ่มผู้ที่พึ่งกลับมาจากห้างก็ได้ตรงเข้าไปภายในบ้านหลังนั้นเพื่อกลับเข้าห้องของเขาตั้งหน้าตั้งตารอเซิฟเวอร์เปิด......
แต่ในขณะที่เขาเดินเข้ามาภายในบ้านนั้นเหล่าแม่บ้านที่กำลังทำความสะอาดบ้านอยู่นั้นก็ได้หันมามองที่เขากันหมดจากนั้นก็หันกลับไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซึ่งเื่นี้เป็เื่ปกติของเขาทุกวันอยู่แล้วที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนี้....
“วันนี้เขาก็ยังคงเงียบเหมือนเดิมเลยเนอะ!!”เสียงของหญิงวัยกลางคนพูดขึ้นเมื่อเห็นโอ้กลับเข้ามาบ้านและตรงขึ้นไปบนห้องโดยไม่พูดทักทายใครๆ......
“เขาก็เป็แบบนี้แหละถึงจะเป็คนที่ดูเงียบๆไม่พูดไม่จาแต่เขาก็เป็เด็กดีไม่กร้าวร้าวหรือทำตัวไม่ดีและดูๆไปแล้วเขาออกจะน่าสงสารมากกว่าอีกเพราะต้องอยู่คนเดียวมาตลอดพ่อกับแม่ก็ทำแต่งานจนไม่มีเวลาให้เลย”หญิงรับใช้วัยกลางคนอีกคนพูดเสริมขึ้นพร้อมกับทำหน้าเศร้าใจเมื่อมองตามโอ้......
ซึ่งโอ้เองก็รู้ดีว่าทุกคนคิดยังไงกับเขาแต่ด้วยนิสัยที่ไม่สนใจอะไรเขาจึงไม่พูดและขึ้นห้องของเขาไปอย่างเงียบๆอย่างที่เคยเป็มาอีกอย่างวันนี้จิตใจของเขาก็อยู่แต่กับเครื่องเล่นอันใหม่และเกมส์ออนไลน์ระบบเสมือนจริงด้วยดังนั้นเขาจึงรีบเข้าห้องของเขาเพื่อทำการเชื่อมต่อมันเอาไว้ให้พร้อม.......
ซึ่งที่จริงแล้วเครื่องเล่นเกมส์ระบบเสมือนจริงนี้มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับหมวกกันน็อคเลยเพียงแต่มีสายเสียบไฟเชื่อมต่ออยู่ส่วนระบบการเชื่อมต่อนั้นมีทั้งแบบWI-FI และสาย LAN เหมือนกับคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์เครื่องใช้ ITทั่วๆไปเลย.....
เพียงแต่ระบบความปลอดภัยของมันมีสูงมากแถมราคาก็สูงมากด้วยซึ่งระดับความปลอดภัยของมันถูกวิจัยและทดสอบมาแล้วและได้รับการยืนยันจากหลายสิบประเทศชั้นนำด้านเทคโนโลยีเพราะเกมส์ออนไลน์ระบบเสมือนจริงเกมส์นี้เป็เกมส์ที่มีผู้เล่นอยู่ทั่วโลกเลยก็ว่าได้.....
ภายในห้องของโอ้.....
ตุบ!!
ฟู้ววววว!!
“ติดตั้งเรียบร้อยแล้วเมื่อไหร่วันพรุ่งนี้จะมาถึงนะอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจังอยากจะเล่นเกมส์นี้เต็มที่แล้วWSO เกมส์เสมือนจริงที่เราสามารถขยับตัวเองได้ทำอะไรก็ได้ตามใจเรายกเว้นเื่อย่างว่าเท่านั้น” โอ้พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุขจนแสดงออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจน......
“แต่ก่อนอื่นเราต้องเปิดคอมก่อนและเข้าเว็บบอร์ดของเกมส์เพื่อดูความเคลื่อนไหวเพื่อมีอะไรเปลี่ยนแปลงจะได้รู้อีกอย่างเผื่อมีของแจกด้วย” เมื่อพูดจบโอ้ก็เดินไปเปิดคอมของเขาทันทีเพื่อเข้าเว็บบอร์ดของเกมส์ WSOเพื่อดูข่าวสาร.......
ติ๊ง!!
[จ้าวแห่งหนองน้ำ:พรุ่งนี้เกมส์เปิดแล้วตูจะเป็คนแรกที่เข้าเกมส์ให้ได้!!]
[ใหญ่กว่าใคร: กูต่างหากละไอ้หนองน้ำเน่า]
[เสือดำสองขวด:ใครก่อนใครหลังกูไม่สนเพราะกูเทพทรูโว้ย!!]
[สมิง:ไอ้ $#@#! เก่งแต่เติมแน่จริงก็อย่าเติมดิวะ!!]
[เทพบุตรสุดหล่อ:นี่พวกมึงไม่รู้หรอไงว่าเกมส์นี้เขาไม่มีเติมเงินเป็เทพทรูเขามีแต่ขายเงินในเกมส์กับขายไอเทมกันเองโว้ยไม่มีไอเทมมอล]
ภายในกระทู้ข่าวสารของเว็บไม่มีอะไรเลยนอกจากพวกผู้เล่นขี้คุยที่เข้ามาพิมพ์โอ้อวดกันเท่านั้นส่วนพวกที่มีสาระข้อความของพวกนั้นต่างก็ถูกทับไปจนหมดแล้วดังนั้นโอ้จึงปิดเว็บบอร์ดของไทยและไปเข้าเว็บบอร์ดของต่างประเทศแทน........
157K
