ตอน ดวงกินผัว
บ้านท้ายสวน…
“เดือนแรมจ๋ากลับมาแล้วเหรอจ้ะทำไมวันนี้กลับบ้านค่ำจัง”
“ฉันก็กลับเวลานี้ของฉันทุกวันแล้วนี่มีธุระอะไรถึงมาดักรอฉันอยู่หน้าบ้านมืดๆ แบบนี้ อย่าบอกนะว่าจะมาดักฉุดฉันอย่าดีกว่าเดี๋ยวแม่เพ่นกระบาลแยก”
เดือนแรมปรายตามองไอ้อินทร์หนุ่มรุ่นกระทงที่เฝ้าตามจีบหล่อนมาหลายปีแต่หญิงสาวก็ไม่ยอมเล่นด้วย ไอ้อินทร์มักจะซื้อข้าวของมาฝากเดือนแรมบ่อยๆ หวังว่าความทู้ซี้ของมันจะทำให้หญิงสาวที่หมายปองใจอ่อนเข้าสักวันแต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแม่สาวเดือนแรมก็ไม่มีท่าทีจะเห็นอกเห็นใจมันเลยสักนิดเดียวคืนนี้ไอ้อินทร์ก็มาเฝ้ารอเดือนแรมอยู่หน้าบ้านเหมือนเช่นเคย
“เดือนแรมก็จะพูดจาดีดีกับพี่อินทร์สักครั้งไม่ได้เลยเหรอจ้ะ พี่ไม่กล้าคิดระยำตำบอนแบบนั้นกับเดือนแรมหรอกเดือนแรมก็น่าจะรู้ว่าพี่อินทร์รักเดือนแรมมากขนาดไหน”
“เห้อ ฉันเคยพูดเื่นี้กับพี่หลายรอบแล้วนะวันนี้ยิ่งเหนื่อยๆอยู่เดี๋ยวแม่ด่าเปิงเลยนิ บอกว่าไม่ชอบไม่ชอบไม่รู้จักจำใส่หัวสมองบ้างเหรอไง”
สาวหัวร้อนเท้าเอวชักสีหน้าใส่คนมันไม่ชอบไม่ว่าจะทำดีด้วยขนาดไหนก็ไม่ทำให้รู้สึกชอบขึ้นมาได้เคยมีแวบหนึ่งที่เดือนแรมนึกเปรียบเทียบตัวเองกับไอ้อินทร์หล่อนโชคร้ายเหมือนกับไอ้อินทร์ตรงที่ไม่ว่าจะพยายามทำดีขนาดไหนพ่อหมอพรหมเมศก็ไม่เคยเห็นคุณค่าของหล่อน
“ยะ อย่าเพิ่งด่าพี่สิ พี่มีของฝากมาให้ด้วยนะนี่ไง”
ไอ้อินทร์ชูถุงพลาสติกในมือขึ้น
“พอดีพี่เข้าไปทำธุระในเมืองมาเห็นเสื้อผ้าพวกนี้มันสวยดีก็เลยซื้อมาฝากเดือนแรมรับไปสิจ้ะ” ไอ้อินทร์พยักเพยิดหน้าพร้อมกับยื่นถุงของฝากให้กับหญิงสาว
“อือ ขอบใจ กลับไปได้แล้วฉันจะขึ้นเรือนไปพักผ่อน”
“เดือนแรมเดี๋ยวสิ เดือนแรมอยู่คนเดียวแบบนี้ในบ้านกลางสวนกลางป่ามันอันตรายนะทำไมไม่ยอมให้พี่อินทร์มาคอยดูแลละจ้ะ ไอ้อินทร์คนนี้มันทั้งรักทั้งบูชาน้องเดือนแรมสุดหัวใจรับรองว่าไม่มีวันจะทำให้เดือนแรมต้องเสียใจแน่นอน”
ไอ้อินทร์มองสาวเดือนแรมดาปริบๆ
“พี่อยากจะตายโหงเหมือนผัวคนก่อนๆของฉันนักใช่ไหม ห๊ะ”
เดือนแรมย่นคิ้วพลางส่ายหน้า
“มันก็แค่คำพูดจาเหลวไหลของพวกชาวบ้านที่พูดจาเลอะเทอะกันไปเองพี่ไม่เคยกลัว”
“มันไม่ใช่แค่เื่นินทาเลอะเทอะหรอกนะพ่อหมอพรหมเมศดูดวงของฉันแล้วพ่อหมอบอกว่าดวงฉันเป็ดวงกาลกิณีอย่าว่าแต่มีผัวเป็ตัวเป็ตนเลย แค่ฉันหลับนอนกับใครไอ้ผู้ชายคนนั้นแมร่งก็ดวงกุดขึ้นขั้นตายโหงแล้วหรือว่าพี่อินทร์ไม่กลัวตาย”
“พี่ไม่กลัว พี่รักเดือนแรม พี่อยากจะดูแลเดือนแรมจริงๆพี่ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นคนเราเกิดมามันก็ต้องตายด้วยกันทุกคน”
“เห้อ พวกผู้ชายแมร่งเหมือนกันหมดพออยากได้พูดอะไรไปก็ไม่เคยฟัง”
“จริงสิ พี่มารอเดือนแรมตั้งนานแล้วคอแห้งไปหมดพี่ขอขึ้นเรือนไปกินน้ำกินท่าสักแก้วได้ไหม นะเดือนแรมนะ”
แม่สาวเดือนแรมมองจ้องตาของไอ้อินทร์
“เออ จะกินน้ำก็ขึ้นมา”
“ขอบใจมากจ้ะ”
ไอ้อินทร์บิดริมฝีปากเป็รอยยิ้มมือของมันล้วงเข้าไปจับวัตถุบางอย่างในกระเป๋ากางเกงก่อนจะมองตามก้นงอนของสาวที่แอบหมายปองเดินขึ้นบันไดไปไขกุญแจบ้าน
2K
