ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        หากเรื่องนี้ไม่สำเร็จวันหน้าฮูหยินผู้เฒ่าจะปฏิบัติต่อนางเช่นไร!

        หากเรื่องนี้สำเร็จ...แขกเหรื่อข้างนอกเหล่านั้นจะมองนางอย่างไร?!

        ความผิดปกติของร่างกายยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นฟันซี่งามของเฉิงหว่านเมี่ยวจิกกัดลงบนริมฝีปากอย่างแรง ราวกับอยากจะกัดให้เลือดซิบออกมาเพื่อคงสติ!

        หากใครต่อใครเห็นสภาพน่าเกลียดน่าชังเช่นนี้เข้าวันหน้านางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน?!

        “...ญาติผู้พี่ ข้าขอร้อง...ได้โปรดรับข้าไว้เถิด...”เฉิงหว่านเมี่ยวจ้องมองฟู่ถิงเย่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า ทั้งอัปยศและสิ้นหวัง นางไม่อาจทนต่อไปได้แล้วจริงๆ

        หากลากฟู่ถิงเย่เข้ามาพัวพันด้วยบางทีผู้คนเหล่านั้นอาจจะเกรงกลัวอำนาจของแม่ทัพ จึงไม่กล้าพูดจามากความก็เป็นได้?

        แต่ถ้อยคำของฟู่ถิงเย่กลับเย็นชาอย่างยิ่ง“เจ้าตั้งสติหน่อย อดทนจนยาหมดฤทธิ์ก็ไม่เป็นอะไรแล้ว”

        เสียงฝีเท้าจากด้านนอกใกล้เข้ามาทุกที

        เฉิงหว่านเมี่ยวไม่สนใจอะไรแล้ว

        นางสลัดความสงวนท่าทีและความละอายทิ้งไปโถมตัวเข้าไปแนบชิด รุกเข้าไปแนบริมฝีปากกับเขา เสียงหวานออดอ้อนเกือบจะเป็นการขอร้อง“ญาติผู้พี่...ข้าไม่งดงามหรือ? ข้าชอบท่าน หว่านเมี่ยวจะปรนนิบัติท่านเป็นอย่างดี...ญาติผู้พี่...”

        ในดวงตาของฟู่ถิงเย่ฉายแววระอาขึ้นมาแวบหนึ่ง

        เขาได้ยินเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าฟู่จากที่ไกลๆดังแว่วเข้ามา “ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ทำอะไรอยู่ข้างในนั้น นานขนาดนี้แล้วทำไมถึงไม่เห็นแม้แต่เงาต้องทำให้ข้าเป็นห่วง...จื่อเจวียน ไปเปิดประตู”

        สีหน้าของฟู่ถิงเย่ยิ่งมืดครึ้มเขาไม่รอช้า ยกมือขึ้นมาฟาดลงบนท้ายทอยของเฉิงหว่านเมี่ยวที่กำลังนัวเนียอยู่กับเขา!ทั้งร่างของหญิงสาวล้มพับไป หมดสติในทันที

        เขาสลัดเฉิงหว่านเมี่ยวออกหันหลังแล้วกระโดดออกไปทางหน้าต่าง

        …

        ฟู่ถิงเย่เดินอย่างรวดเร็วในใจเต็มไปด้วยความโกรธ!

        ช่วงเวลานี้ที่ฮูหยินผู้เฒ่าทำเป็นอ่อนแอเพราะป่วยไข้นั้นใช่ว่าจะไม่ได้ผลอะไรเลย เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าที่นับวันก็ยิ่งชราลงและยังป่วยหนักจนต้องนอนอยู่บนเตียงฟู่ถิงเย่ก็รู้สึกสงสารนางจากใจจริง!

        ผู้หญิงคนหนึ่ง สูญเสียสามีสูญเสียสายเลือด พอแก่เฒ่าลง ก็ทำได้แค่ต้องพึ่งพาลูกบุญธรรมเพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปไม่ให้สงสารได้อย่างไร? ถึงแม้ว่าในอดีตจะมีความบาดหมางกันมากเพียงใดฟู่ถิงเย่ก็ยินดีที่จะวางเรื่องเหล่านั้นลง แล้วทำหน้าที่กตัญญูต่อนางให้ดีที่สุด!

        เขายังจำคำพูดของบิดาก่อนเสียชีวิตได้ดี‘อย่าเกลียดชังมารดาของเจ้าเลย’

        นางเป็นเพียงคนน่าสงสารเท่านั้น

        แต่ฟู่ถิงเย่ไม่คิดเลยว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะยังไม่เปลี่ยนแปลง!นางยังเอาแต่คิดจะวางแผนทำร้ายเขาอยู่!

        เหมือนกับหลังจากตอนที่เขาอายุสิบขวบนางจงใจวางแผนให้เขาทำผิด แล้วเอาเรื่องนี้ไปบอกกับบิดาว่าเขาไร้คุณธรรม ไม่มีคุณสมบัติที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์!

        และในวันนี้ นางก็ยังวางแผนร้ายกับเขาอีก!คิดจะแสวงหาผลประโยชน์อะไรจากตัวเขากัน?!

        ฟู่ถิงเย่รู้สึกว่าฮูหยินผู้เฒ่าเลอะเลือนไปใหญ่ราวกับถูกปีศาจเข้าสิงแล้ว!ถึงกับวางแผนไร้สาระที่น่าขายหน้าเช่นนี้ออกมาได้! นางต้องการอะไรกันแน่?นางเห็นชื่อเสียงของจวนเว่ยหย่วนโหวเป็นอะไรกัน?!

        เดิมทีฟู่ถิงเย่ต้องการจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกลับไปชมงิ้วต่อแต่เขาไม่อาจระงับความโกรธได้ สุดท้ายก็เดินออกจากจวนไป!

        เมื่อความโกรธที่โหมกระหน่ำรุนแรงค่อยๆจางหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่ก็คือความรู้สึกหมดแรง…

        เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้วจะให้กลับไปซักไซ้ไล่เลียงความผิดกับฮูหยินผู้เฒ่าฟู่หรือ?นางไม่เพียงแต่จะปัดความผิดให้พ้นตัว แต่ยังจะพูดจาโน้มน้าว ชักจูงให้เขารับผิดชอบต่อเฉิงหว่านเมี่ยวแน่นอน

        นี่คือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่ามีเล่ห์เหลี่ยมสูงทุกครั้งก่อนที่จะวางแผน นางจะเตรียมแผนสำรองทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว

        และเขาก็คงไม่สามารถลงมือกับหญิงชราวัยหกสิบกว่าปีได้นางเป็นมารดาในนามของเขา อีกทั้งเขายังรับปากกับบิดาว่าจะคอยดูแลนาง

        ไม่ทันรู้ตัว ฟู่ถิงเย่ก็เดินมาถึงจวนพักส่วนตัวที่หวาชิงเสวี่ยอาศัยอยู่เสียแล้ว

        ทหารองครักษ์หน้าประตูจวนคือคนของเขาเมื่อเห็นแม่ทัพมา ก็รีบเปิดประตูให้ทันที

        ฟู่ถิงเย่ยืนอยู่หน้าประตูครู่ใหญ่

        ก่อนที่จะไปงานเลี้ยงเขาได้บอกเรื่องงานเลี้ยงให้หวาชิงเสวี่ยรู้แล้ว ตอนนี้เขากลับมาเร็วขนาดนี้ ไม่รู้ว่านางจะถามอะไรบ้างหรือไม่?หากนางถามขึ้นมา เขาจะตอบอย่างไรดี?

        ฟู่ถิงเย่เดินเข้าไปในจวนด้วยความกังวลใจเขามาถึงที่พักของหวาชิงเสวี่ย แต่ก็ไม่พบนางที่นั่น ฮวนเอ๋อร์จึงบอกว่าหวาชิงเสวี่ยกับสี่เอ๋อร์ไปที่กำแพงฝั่งนั้นแล้วและกำลังเล่นกับพวกเด็กๆ อยู่

        ช่วงนี้ที่นั่นไม่เพียงแต่จะมีพื้นทรายเพิ่มขึ้นมาเท่านั้นแต่ยังมีกระดานลื่นและชิงช้าเพิ่มขึ้นมาอีก ราวกับเป็นโซนเด็กเล่นในชุมชนยุคปัจจุบัน

        ฟู่ถิงเย่พอได้ยินว่าหวาชิงเสวี่ยกำลังเล่นอย่างสนุกสนานชั่วขณะนั้นก็เกิดความไม่พอใจขึ้นมาทันที!

        ชายร่างบึกบึนก็มีช่วงเวลาที่อ่อนไหวและเปราะบางได้เหมือนกันนะ!

        เขากำลังกลุ้มใจอยู่แท้ๆนางจะมีความสุขขนาดนั้นได้อย่างไร?!

        ฟู่ถิงเย่ให้ฮวนเอ๋อร์ไปเรียกหวาชิงเสวี่ยกลับมา

        หวาชิงเสวี่ยกลับมาด้วยอาการงุนงงเมื่อเห็นว่าในห้องมืดสลัว

        และฟู่ถิงเย่ก็นั่งวางท่าใหญ่โตอยู่บนเตียงเพียงลำพังคิ้วบนหน้าผากขมวดมุ่น ราวกับมีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้น…

        “ท่านแม่ทัพ?”นางเดินเข้าไปอย่างสับสน แล้วถามเบาๆ “ท่านเป็นอะไรไป? ทำไมไม่จุดไฟล่ะ...”

        ถึงแม้ว่าภายนอกจะเป็นช่วงกลางวันแต่เมื่อปิดประตูหน้าต่างสนิท แสงสว่างก็ลอดเข้ามาได้ยาก

        ฟู่ถิงเย่คว้าข้อมือของนางดึงนางเข้าไปในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา เขาหายใจหนักหน่วงและพูดว่า “ข้าถูกวางยา”

        เป็นครั้งแรกที่เขาพูดจาโกหกได้หน้าตาเฉย

        “ถูกวางยา?”หวาชิงเสวี่ยเบิกตากว้างทันที “ยาพิษอะไร? ไปหาหมอหรือยังเจ้าคะ?”

        “ยาพิษชนิดนี้ หาหมอไปก็คงช่วยไม่ได้”เขาไม่ได้ตอบคำถามของนางตรงๆ

        หวาชิงเสวี่ยทำหน้าสับสนนางมองไม่ออกเลยว่าร่างกายของฟู่ถิงเย่ผิดปกติตรงไหน

        ดวงตาสีดำลึกล้ำของฟู่ถิงเย่จ้องมองมาที่นางเมื่อเห็นว่าหวาชิงเสวี่ยยังคงนิ่งเงียบไม่มีการตอบสนอง เขาจึงก้มลงจุมพิตนางโดยไม่ลังเล

        ในใจของเขารู้สึกอึดอัดมากจริงๆ!

        แค่คิดว่าตนเกือบจะถูกผู้หญิงคนอื่นครอบครองไปแล้วหวาชิงเสวี่ยก็ยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และยังไปเล่นสนุกกับคนอื่นๆ ได้ เขาคิดแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก!อย่างน้อยก็ต้องหาเรื่องมาแสดงตัวตนหน่อย เขาถึงจะหายโกรธได้!

        “อื้อ...อื้ม รอ เดี๋ยวก่อน...”

        “ข้าถูกวางยา ตอนนี้ทรมานมาก”

        “เอ่อ...เอ่อ...พวกเราน่าจะ...ใช้วิธีอื่นวิธีอื่นได้อยู่...”

        ในห้องได้ยินเพียงเสียงคำรามต่ำๆด้วยความโกรธของชายหนุ่ม “เจ้าอยากให้ข้าไปหาสตรีอื่นมาแก้พิษหรือ?”

        “ข้าหมายถึง...ใช้อย่างอื่น...วิธีอื่นน่ะ...”

        …

        พอตกกลางคืน หวาชิงเสวี่ยกับฟู่ถิงเย่ก็พลาดมื้อเย็นไปอย่างไม่ต้องสงสัย

        หวาชิงเสวี่ยหิวจนท้องร้องโครกคราก

        ฟู่ถิงเย่เปิดประตูห้องออกมาด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่าแล้วเรียกให้ฮวนเอ๋อร์ยกอาหารเข้ามา

        แม้แต่ตะเกียบหวาชิงเสวี่ยก็ยังจับไม่ไหวมือสั่นจนคุมไม่อยู่…

        ฟู่ถิงเย่รู้สึกอารมณ์ดีมากเขาผู้ซึ่งยึดมั่นในเรื่องชายเป็นใหญ่มาเสมอกลับปรนนิบัติป้อนข้าวป้อนน้ำแกงให้หวาชิงเสวี่ยอย่างอ่อนโยนพร้อมด้วยความอดทนเต็มเปี่ยม

        จากนั้นเขาก็กระเพาะเปิดกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยไปถึงสามชามใหญ่!เรียกได้ว่าปลอดโปร่งไปทั้งร่าง ผ่อนคลายสบายกายเสียจริง!

        หวาชิงเสวี่ยมองอยู่เงียบๆคิดในใจว่า โชคดีที่ใช้มือ...

        หากเป็นอย่างอื่น...นางคงรับไม่ไหวจริงๆ!

        …

        เมื่อเฉิงหว่านเมี่ยวตื่นขึ้นมาก็เป็นกลางดึกสงัดแล้ว

        งานเลี้ยงในจวนเลิกราไปนานแล้ว

        นางลืมตาอย่างเลื่อนลอยมองไปยังม่านเตียงที่ปักด้วยไหมทองคำ ท่าทางราวกับหุ่นเชิดที่ไร้ชีวิต

        เมื่อย้อนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้เฉิงหว่านเมี่ยวก็รู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วร่าง

        ฮูหยินผู้เฒ่าที่รักใคร่เอ็นดูนางมาเสมอกลับไม่สนใจชื่อเสียงและความบริสุทธิ์ของนาง ให้นางกินยาที่น่ารังเกียจเช่นนั้น

        ทั้งๆ ที่ฟู่ถิงเย่สามารถตามน้ำไปด้วยการยอมรับนางก็ได้แต่เขากลับทำร้ายนางจนสลบแล้วทิ้งอย่างไม่ไยดี…

        เฉิงหว่านเมี่ยวแสยะยิ้มมุมปากใบหน้าซีดขาวยิ่งขับเน้นให้นางดูน่ากลัวมากขึ้นหลายส่วน

        นางคิดว่า คนบนโลกนี้ล้วนแต่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนไม่ว่าชายหรือหญิง ไม่ว่าแก่หรือเด็ก ไม่ว่าคนในครอบครัว หรือคนแปลกหน้า

        ฮูหยินผู้เฒ่าพากลุ่มคนจำนวนมากมาอย่างอึกทึกครึกโครมคงตั้งใจจะให้ฟู่ถิงเย่จำต้องรับการแต่งงานเพราะแรงกดดันจากผู้คน

        แล้วตอนนี้ล่ะ?ฮูหยินผู้เฒ่าที่ไม่สมหวัง จะกำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่หรือไม่?

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้รอยยิ้มที่มุมปากของเฉิงหว่านเมี่ยวก็ยิ่งกรีดลึกและเต็มไปด้วยความเย็นชา

        นางเคยคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะมีความจริงใจต่อนางอยู่บ้างแต่ตอนนี้คิดๆ ดูแล้วทั้งหมดคงจะเป็นเพียงเรื่องตลกเสียแล้ว

        ตั้งแต่ต้นจนจบ ฮูหยินผู้เฒ่าก็แค่อยากจะใช้นางเพื่อแย่งชิงตำแหน่งผู้สืบทอดกลับคืนมา!

        ช่างเถอะ ในเมื่อท่านไร้เมตตาเช่นนั้น...อย่ามาโทษข้าว่าไร้คุณธรรมก็แล้วกัน

        แล้วก็ฟู่ถิงเย่...

        ไม่ยอมแต่งงานกับข้าใช่หรือไม่?เช่นนั้นข้าจะบังคับให้ท่านมาสู่ขอให้ได้! ฮูหยินน้อยแห่งจวนโหวต้องเป็นข้าเท่านั้น!

        เฉิงหว่านเมี่ยวสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง

        สาวใช้ได้ยินเสียงจึงหันมาดูเมื่อเห็นว่านางตื่นแล้ว ก็รีบเข้ามาถาม “คุณหนู ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมาก บอกว่าพอท่านตื่นแล้วให้รีบไปหา”

        สีหน้าของเฉิงหว่านเมี่ยวเรียบเฉยกล่าวว่า “จริงหรือ รอข้าแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยไปพบท่านป้าก็แล้วกัน”

        ท่าทีของนางช่างสงบนิ่งเสียจนสาวใช้ทั้งสองคนในห้องมองหน้ากันงงๆ

        แต่เฉิงหว่านเมี่ยวเดินไปที่หน้ากระจกและพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย“มัวทำอะไรกันอยู่? มาหวีผมให้ข้าสิ”

        “...เจ้าค่ะ คุณหนู”

        …

        ยามดึกสงัด ในห้องของฮูหยินผู้เฒ่ายังคงมีแสงไฟสว่าง

        เฉิงหว่านเมี่ยวยืนเหม่อลอยอยู่ใต้ชายคานางช้อนชายกระโปรงขึ้น แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปข้างใน

        “เจ้ามาแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแต่ไม่ได้มองเฉิงหว่านเมี่ยวแม้แต่น้อย

        แสงเทียนทาบทับลงบนใบหน้าด้านข้างของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้ดูชราภาพมากขึ้นไปอีก

        “ท่านป้า” เฉิงหว่านเมี่ยวเรียกเบาๆน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนคนสะอื้นกำลังจะร้องไห้ ราวกับได้รับความอยุติธรรมมามากมาย

        แต่ฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่สะทกสะท้านนางเงยหน้าขึ้น มองไปที่เฉิงหว่านเมี่ยวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “บอกมาสิ เกิดอะไรขึ้น”

        ขอบตาของเฉิงหว่านเมี่ยวแดงก่ำ“ข้าได้ยินมาว่าท่านป้ามีเรื่องจะมอบหมาย ข้าจึงไปรออยู่ในห้องนั้น ต่อมาญาติผู้พี่ก็มา...เขาเขา...”

        นางพูดไม่ออก ท่าทางเหมือนอับจนคำพูด

        เมื่อเห็นเฉิงหว่านเมี่ยวเป็นเช่นนี้สีหน้าเย็นชาของฮูหยินผู้เฒ่าฟู่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ตราบใดที่ฟู่ถิงเย่ได้แตะต้องเฉิงหว่านเมี่ยวนางก็จะสามารถใช้เหตุผลบังคับให้เขาแต่งงานกับเฉิงหว่านเมี่ยวอย่างถูกต้องได้!

        “เขาเป็นอย่างไร?เขาแตะต้องเจ้าแล้วหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าถามอย่างร้อนรน

        ในดวงตาของเฉิงหว่านเมี่ยวฉายชัดความเย้ยหยันแต่สีหน้ายังคงมีท่าทางทุกข์ใจแล้วกล่าวต่อไปว่า “ไม่รู้เขาเป็นอะไร... จู่ๆ ก็แตะต้องตัวข้าแถมยังฉีกเสื้อผ้าของข้าด้วยเจ้าค่ะ…”

        เมื่อถึงจุดสำคัญ กลับอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดต่อ

        “แล้วต่อจากนั้นล่ะ?!”ฮูหยินผู้เฒ่าทุบขอบเตียงด้วยความโมโห “ทำไมในห้องถึงไม่เห็นเขาแม้แต่เงา?!เจ้ารีบบอกมาเร็วเข้า ไม่อย่างนั้นป้าจะช่วยเจ้าได้อย่างไร?!”

        เฉิงหว่านเมี่ยวร้องไห้สะอึกสะอื้น“ต่อจากนั้น...ญาติผู้พี่ก็เหมือนคนเมาสุรา แล้วก็คลั่ง เขาแรงเยอะมาก ข้าถูกผลักล้มลงบนพื้นศีรษะกระแทกขาโต๊ะ หลังจากนั้นข้าก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย...”

        “ไอ้ลูกทรพี!” ฮูหยินผู้เฒ่าตะโกนด้วยความโกรธแต่ในดวงตากลับฉายแววความยินดีพาดผ่าน

        เฉิงหว่านเมี่ยวร้องไห้ไม่หยุด“ท่านป้า ทำไมญาติผู้พี่ต้องทำกับข้าเช่นนี้ด้วย...หากใครรู้เรื่องนี้ ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน…”

        “วางใจเถิด ป้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ากล้ำกลืนความอยุติธรรมนี้”ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างหนักแน่น “ตำแหน่งฮูหยินน้อยแห่งจวนโหวควรจะเป็นของเจ้าแต่แรกแล้วตอนนี้ญาติผู้พี่ของเจ้าทำผิดไป ก็ถึงเวลาที่จะต้องพูดถึงเรื่องแต่งงานเสียที! จะปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี่แบบไม่มีสถานะไม่ได้!”

        เฉิงหว่านเมี่ยวทำท่าทางโศกเศร้าแต่ในใจกลับหัวเราะเย็นชา

        ก็คอยดูว่าคราวนี้พวกท่านแม่ลูกจะสู้กันอย่างไร!