กะดึก..นึกหลอน

หลังข้อความจาก MidnightAdmin เด้งขึ้นมา ห้องเช่าของผมก็ไม่เหมือนห้องเดิมอีก

พัดลมยังหมุน โต๊ะยังรก เงินห้าหมื่นยังวางอยู่ข้างคีย์บอร์ด แต่ทุกอย่างดูเหมือนถูกจัดไว้เป็นฉากรอเหตุการณ์หนึ่ง ผมมองประตูไม้ มองลูกบิด มองโซ่คล้อง แล้วภาพแขนสีดำในคลิปก็ซ้อนขึ้นมาเองในหัว

อีกไม่นาน มันจะมาเคาะ

ผมไม่รู้ว่าถ้าหนีออกจากห้องตอนนี้จะรอดไหม ในคลิปผมเห็นตัวเองยืนอยู่หน้าประตู แต่คลิปอาจโกหกก็ได้ หรือแย่กว่านั้น มันอาจอยากให้ผมหนี เพื่อให้ผมทำเหมือนคนก่อนหน้า

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

MidnightAdmin ส่งรูปหนึ่งมา เป็นภาพข่าวเก่าจากเว็บท้องถิ่น หัวข้อสั้น ๆ

ช่างคอมเสียชีวิตปริศนาคาห้องพัก

ผมซูมภาพ มือเริ่มสั่น ห้องในข่าวคล้ายห้องผมจนน่าขนลุก โต๊ะซ่อมคอม เคสสีดำ เงินสดห้าปึก และรอยมือดำบนพื้นลากจากประตูไปถึงเก้าอี้ ในข่าวบอกว่าผู้ตายชื่อชัย เป็นช่างคอมรับจ้างเหมือนผม เจ้าหน้าที่สันนิษฐานว่าเสียชีวิตจากหัวใจล้มเหลว แต่คอของเขาในภาพถูกบิดผิดรูปจนผมต้องรีบเลื่อนหนี

ใต้รูป MidnightAdmin พิมพ์มาอีก

ชัยไม่ทำตามกฎ

ผมนั่งนิ่งอยู่หน้าจอ ความคิดในหัววิ่งชนกันไปหมด ชายที่เอาเครื่องมาให้ผมคือใคร เป็นชัยหรือเปล่า เป็นคนส่งต่อหลังชัยตาย หรือเป็นแค่คนของระบบที่ทำหน้าที่พาเครื่องไปหาช่างคนใหม่

คอมบนโต๊ะส่งเสียงแกรกเบา ๆ

หน้าต่างแชตเปิดขึ้นเองบนจอ คราวนี้ข้อความไม่ได้เป็นภาษาอังกฤษยาก ๆ หรือคำสั่งคอม มันพิมพ์เป็นภาษาไทยชัดเจน เหมือนตั้งใจให้ผมเข้าใจทุกคำ

กฎสำหรับช่างคอมคนใหม่

1. ห้ามปิดหน้าต่างแชตจนกว่าจะเห็นคำว่า "จบงาน" หลังเวลา 06.00 น.

2. ถ้าเงาในจอแตะหลังคุณ ให้ลดแสงหน้าจอให้มืดที่สุด เพื่อไม่ให้มันเห็นคุณชัด

3. เวลา 03:33 มันจะเคาะประตูจริง ห้ามหันไปมอง ห้ามตอบ ห้ามเปิด ให้พิมพ์คำว่า เริ่มใหม่ ซ้ำ ๆ เพื่อทำให้คลิปสะดุด

4. ถ้าในจอมันกอดคุณ ให้ดึงสายเมาส์กับคีย์บอร์ดออกทันที เพราะมันจะใช้มือคุณแทนมือมัน

5. ถ้าไฟในห้องดับ ห้ามให้หน้าคุณหายไปในความมืด ต้องมีแสงจากจอส่องหน้าไว้

ผมอ่านกฎซ้ำสองรอบ

มันดูเหมือนคู่มือเอาตัวรอด แต่ยิ่งอ่านยิ่งรู้ว่ามันตั้งใจให้ขัดกันเอง ข้อสองบอกให้ลดแสงจอจนมืด ถ้าเงาแตะหลัง ข้อห้าบอกว่าถ้าไฟดับ ต้องให้จอส่องหน้าไว้ ถ้าสองอย่างเกิดพร้อมกัน ผมต้องเลือกเอง และเลือกผิดก็อาจตายเหมือนชัย

ข้อความสุดท้ายขึ้นมา

อย่าพยายามเก่งกว่ากฎ ให้หาช่องว่างในกฎ

ผมกลืนน้ำลาย

นั่นเป็นประโยคที่ฟังเหมือนคำแนะนำ แต่ก็เหมือนคำเยาะเย้ย คนที่เขียนกฎรู้ดีว่าคนกลัวจะทำตามทุกคำ และคนทำตามทุกคำจะพลาดในจุดที่กฎไม่พูด

ผมเริ่มเตรียมตัวอย่างที่ช่างคอมจน ๆ คนหนึ่งพอจะทำได้

ผมขยับคีย์บอร์ดให้อยู่ใกล้มือที่สุด วางนิ้วบนแป้น พิมพ์คำว่า "เริ่มใหม่" ลองไว้ในหัวซ้ำ ๆ ไม่กล้ากดส่งก่อนเวลา ผมจับสายเมาส์กับคีย์บอร์ดให้รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน ถ้าต้องดึงในความมืดจะได้ไม่พลาด ผมหันจอเข้าหาตัวมากขึ้น เผื่อไฟดับจริง ๆ อย่างน้อยแสงจากจอจะยังโดนหน้า

ผมไม่กล้าขยับเงินบนโต๊ะ

แบงก์พันห้าปึกวางเงียบเหมือนไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ทั้งที่มันเป็นเหตุผลที่ผมนั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก ถ้าไม่มีเงิน ผมคงไม่เปิดประตูให้ชายคนนั้น ถ้าไม่มีหนี้ ผมคงไม่ยอมรับงานที่ไม่มีชื่อ ไม่มีเบอร์ ไม่มีใบรับเครื่อง

แต่ถ้าผมทิ้งเงินแล้วหนี เฮียตงก็ยังอยู่

ความกลัวผีอย่างหนึ่ง ความกลัวคนทวงหนี้อีกอย่างหนึ่ง มันยืนขนาบผมคนละฝั่ง และทั้งคู่ไม่ยอมให้ผมเดินออกไปง่าย ๆ

03:20

คลิปอนาคตยังเล่นวนอยู่บนจอ ภาพผมยืนหน้าประตู แขนสีดำบิดลูกบิด เวลา 03:33 กะพริบอยู่มุมล่าง ผมพยายามมองหาสิ่งที่ต่างจากห้องจริง รอยรองเท้า ตำแหน่งเงิน เงาประตู บางอย่างที่บอกได้ว่าถ้าเปลี่ยนตำแหน่งของสิ่งของ อนาคตอาจเปลี่ยน

ผมเลื่อนเก้าอี้ออกจากหน้าประตูนิดหนึ่ง

ในคลิป เก้าอี้ก็เลื่อนตาม

ผมเอากล่องเครื่องมือไปขวางประตู

ในคลิป กล่องเครื่องมือก็ไปอยู่ตรงนั้น

เหมือนอนาคตปรับตัวตามผมทันที ไม่ว่าผมจะทำอะไร ภาพปลายทางยังเป็นประตูบานเดิม แขนสีดำเดิม และผมที่ยืนตัวแข็งเหมือนรอให้มันเข้ามา

ผมเกือบถอดใจ

แล้วผมสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง

ในคลิป มือของผมว่าง

แต่ตอนนี้มือซ้ายผมจับสายคีย์บอร์ดไว้

ภาพในคลิปไม่ได้เปลี่ยนจุดนี้ทันที มันเหมือนมองเห็นสิ่งใหญ่ ๆ ในห้อง แต่ไม่ทันสิ่งเล็ก ๆ ที่ผมตั้งใจทำเงียบ ๆ นั่นอาจเป็นช่องว่าง

ผมดึงสายเมาส์กับคีย์บอร์ดให้หลวมกว่าเดิม ให้ปลั๊กพร้อมหลุดถ้ากระชากแรงพอ แล้วใช้เทปพันสายไฟติดปลายสายไว้กับข้อมือตัวเองหลวม ๆ ถ้าผมหมดสติหรือถูกดึง มืออาจกระชากสายออกเอง อย่างน้อยก็มีโอกาส

ลำโพงเก่าบนชั้นดังซ่า

"ฉลาด..."

เสียงนั้นทำให้ผมหยุดหายใจ

"แต่... ยัง... ช้า..."

ไฟนีออนกะพริบ

ในจอ เงาดำหายไปจากหลังชั้นวาง

ผมไม่กล้าหันไปมองว่ามันไปอยู่ตรงไหนในห้องจริงหรือเปล่า สายตาผมจ้องจออย่างเดียว จนเห็นภาพในคลิปเปลี่ยน เงาดำนั้นมายืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของผมแล้ว ในจอ ปลายมือของมันยื่นเข้าหาแผ่นหลังผม

ความเย็นแตะท้ายทอยจริง ๆ

ไม่ใช่ลมจากพัดลม ไม่ใช่อากาศห้องแอร์ มันเย็นเหมือนมีผ้าเปียกที่แช่ไว้ในน้ำศพมาวางบนคอ ผมสะดุ้ง แต่นึกถึงกฎทัน

ถ้าเงาในจอแตะหลังคุณ ให้ลดแสงหน้าจอให้มืดที่สุด

ผมเอื้อมมือไปกดปุ่มจอ นิ้วสั่นจนกดผิด เมนูเล็ก ๆ เด้งขึ้น ผมกดลดแสงรัว ๆ

หน้าจอมืดลง

เงาในจอจางไปพร้อมแสง เสียงซ่าของลำโพงเบาลง ผมหายใจออกได้ครึ่งหนึ่ง

แล้วไฟห้องดับ

มืดสนิท

กฎข้อห้าพุ่งเข้ามาในหัวทันที ถ้าไฟในห้องดับ ห้ามให้หน้าคุณหายไปในความมืด ต้องมีแสงจากจอส่องหน้าไว้

แต่ผมเพิ่งลดแสงจอเป็นศูนย์

ผมเข้าใจแล้วว่ากฎไม่ได้ถูกเขียนเพื่อช่วย มันถูกเขียนเพื่อบีบให้ผมต้องเลือกระหว่างตายสองแบบ ถ้าเพิ่มแสง มันอาจเห็นผม ถ้าไม่เพิ่มแสง หน้าผมหายไปในความมืด และผมไม่รู้ว่าความมืดนั้นจะเอาอะไรไปจากผม

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก

เบามาก

สุภาพมาก

และตรงเวลาจนผมเย็นทั้งตัว

03:33

ผมวางนิ้วบนคีย์บอร์ดในความมืด แล้วพิมพ์

เริ่มใหม่

Enter

เริ่มใหม่

Enter

เริ่มใหม่

Enter

ทุกครั้งที่ผมกดส่ง เสียงเคาะประตูจะสะดุดเหมือนเทปถูกกรอกลับครึ่งวินาที ลูกบิดที่กำลังหมุนหมุนกลับไปนิดหนึ่ง แล้วเริ่มใหม่อีกครั้ง ผมเข้าใจทันทีว่าเหตุผลของคำนี้ไม่ใช่ทำให้มันหาย แต่ทำให้ช่วงเวลาที่มันเข้ามาถูกเริ่มซ้ำ จนมันไปต่อไม่ได้

ผมรัวคำเดิมต่อ นิ้วเริ่มปวด หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดจากอก

หน้าจอมืดเกือบสนิท แต่มีแสงจาง ๆ จากตัวหนังสือในแชตพอให้เห็นหน้าตัวเองสะท้อน ผมต้องก้มให้แสงนั้นโดนหน้าไว้ ขณะเดียวกันก็ต้องไม่ให้เงาเห็นชัดเกินไป

นี่แหละช่องว่าง

ไม่สว่างพอให้มันเห็น

ไม่มืดพอให้มันเอาผมไป

ผมพิมพ์ต่อจนคำว่าเริ่มใหม่ไม่เหมือนคำอีกต่อไป มันกลายเป็นจังหวะหายใจ เป็นเสียงนิ้วกระแทกแป้น เป็นเชือกเส้นเดียวที่รั้งประตูไว้ไม่ให้เปิด

แล้วคีย์บอร์ดก็เริ่มพิมพ์เอง

ไม่ใช่คำว่าเริ่มใหม่

มันพิมพ์ว่า

คืนค่า

ผมรู้ทันทีว่ามันกำลังแย่งมือผม

ในจอ เงาดำโน้มเข้ากอดร่างของผมจากด้านหลัง