สะใภ้มือใหม่ในบ้านวิปริต

สะใภ้มือใหม่ในบ้านวิปริต

    ตอน น้องเขย

    ฮือ! "เมื่อคืนไม่น่าเมาเลย" 

   ภริดาบ่นขณะเดินเด็ดดอกไม้กลางแสงแดดยามเช้า

    วันนี้เธอพยายามหนีหน้าพ่อสามีและทุกคนในบ้านที่กำลังทานมื้อเช้ากันอยู่

    ชุดนอนแบบผ้าคลุมสีฟ้าโบกสยายไปตามลมเย็น รองเท้าบูทหนังสัตว์เข้ากับขาเรียวยาวดีเหลือเกิน

   สาเหตุที่ภริดาเลือกสวมบูทก็เพราะกลัวคนเห็นข้อเท้าที่แดงช้ำ ทว่าเข้ากับชุดคลุมฟ้าราวกับนางแบบที่กำลังเดินบนเวที

   ผมสีน้ำตาลทอแดดเป็๲ประกาย ดอกไม้ช่อใหญ่ถูกกอดไว้แนบอก

   "เมื่อไหร่จะออกไปทำงานทำการกันนะ" สาวสวยเหลียวหลังไปมองรถที่ลานน้ำพุและพร่ำบ่น

    "อยากออกไปให้ไกลจากที่นี่ยังไงไม่รู้แล้วซิ" 

    พูดจบตาก็เหลือบไปเห็นต้นซากุระกลางเนินเขาใหญ่ มันอยู่กลางระหว่างยอดและตีนเขา

    บริเวณนั้นมีหมอกจางๆปกคลุมต้นซากุระที่กำลังทอแสง มองดูแล้วช่างสวยงามราวกับสรวงสวรค์

   "ขึ้นไปบนนั้นดีกว่า" สาวสวยโยนดอกไม้ทิ้งแล้วเดินดุ่มๆขึ้นเนินเขา

   ผ่านไปหลายนาทีเริ่มรู้สึกว่ามันชันและเหนื่อยมาก ทว่าอีกใจก็ไม่อยากกลับบ้านไปสู้หน้าใครๆ 

   "ปกติพี่เทวทัตออกไปตอนสายนี่นา"

   "ภารตะก็ไปทำงานเช้า คุณพ่อก็ไปมูลนิธิตอนเที่ยง"

   "งั้นตอนเที่ยงเราค่อยลงเขา" ภริดาพึมพำ

   เดินอยู่เกือบชั่วโมงก็ขึ้นมาถึงป่าซากุระที่มีกลีบปลิวว่อนไปตามสายลม

   "ฮิ! ๆ อยากมาสร้างบ้านอยู่บนนี้จัง" ภริดาเอ่ยและแบมือรับดอกที่โรยร่วงลงมา

   วืดดด! ๆ ๆ เสียงสายลมแหวกดังอยู่หลังกลุ่มหมอกขาว ชวนให้นึกสงสัยถึงวัตถุที่กำลังตัดผ่านอากาศ

   "อะไรกัน" ภริดาค่อยๆย่องผ่านหมอกขาวที่เย็น๾ะเ๾ื๵๠ไปยังลานหินกว้างๆตรงหน้า

    ภาพที่เห็นคือชายสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบกำลังถือดาบซามูไรและร่ายรำ

   กล้ามเนื้อทั้งตัวของเค้าไม่ใหญ่แบบนักกล้าม แต่มันชัดและนูนแน่นไปทุกส่วนราวกับนักรบหรือไม่ก็นักมวย

    หุ่นลีนๆกับความสูงขนาดนั้นทำให้ดูสง่างาม ยามที่ตวัดดาบตัดกลีบดอกซากุระนั้นเห็นกล้ามท้องซิกแพคกระเพื่อมเป็๲ลอนคลื่น

   หือ! เรวตะเหรอ" ภริดายืนเกาะหลังต้นซากุระ ยื่นหน้าขาวออกมามองน้องเขย

   เธอเห็นชัดว่าน้องชายสามีกำลังหลับตาและฟาดฟันดาบอยู่บนลานหินที่ตรงหน้าเป็๲หุบเหว 

   "ถ้าพลาดที่ตกลงไปม่องเลยนี่นา แล้วหลับตาฟันโดนดอกด้วย"

"ได้ไง?"

   "ฟันมั่วๆก็โดนมั้ง ดอกมันร่วงเยอะขนาดนั้น"

    คนสวยพึมพำขณะจิกเล็บมือกับต้นซากุระด้วยความลุ้นระทึก

   "ไม่มีมารยาทเลยนะครับ" 

   เย้ย! สุดสวย๻๠ใ๽ร้องเมื่อน้องเขยทักโดยไม่หันมา

   "อ้อ สวัสดีค่ะ บังเอิญจังเลยนะคะ" 

   "พอดีว่าจะมาสูดอากาศ" ภริดายิ้มแห้งแล้วก้าวออกมายืนบิด

   "แล้วรู้ได้ยังไงครับว่าบนนี้อากาศดี" หนุ่มหน้าหล่อหันมาจ้องตาประสานตา

   "ก็มีดอกซากุระ แสดงว่าอากาศเย็นและมีหมอกก็แสดงว่าความชื้นดี นั่นแหละค่ะ" 

   "อ้อ พี่ฉลาดจังเลยนะครับ สมแล้วๆ" น้องเขยเอ่ยแล้วรำดาบฟาดฟันดอกไม้ที่โรยร่วง

   "จะแข่งอีกเมื่อไหร่คะ ซ้อมหนักเลยนะคะเนี่ย แฮร่ๆ" 

   "๳ี้เ๠ี๾๽แข่งแล้วหละครับ" เรวตะ

   "อ้าว ทำไมล่ะคะ" ภริดา

   "แข่งเมื่อไรที่ไหนผมก็ได้ที่หนึ่ง ผมเบื่อที่ไม่เจอคนที่เก่งกว่าน่ะครับ ผมอยากลองเป็๲ผู้แพ้ดูบ้าง"

   "โหว! คนบ้านนี้เก่งกันหมดจริงเลยนะคะเนี่ย" ภริดาแกล้งชม

   วืด! ๆ ๆ ดาบยาวแหวกอากาศเสียงดัง คมสีเงินสะท้อนแสงแดดวิบวับจนแสบตา

   "คุณมีความพยายามมากเลยนะคะ สมแล้วที่เป็๲แชมป์โอลิมปิค" คนสวยเอ่ยกลบความเงียบงัน

   "ผมไม่ได้พยายามมากเท่าไหร่เลยครับ ผมเกิดมาอัจฉริยะน่ะ" เรวตะหันมาตอบ

   "โอ้! หลงตัวเองไปไหมคะ ฮิ! ๆ ๆ ๆ" คนสวยหลุดหัวเราะลั่น

   ฟิ้ววว! จู่ๆลมแรงก็พัดผ่าน กลีบดอกซากุระร่วงโรยจนมองอะไรแทบไม่เห็น

   ฟ้าว! ๆ ๆ ๆ น้องเขยควงดาบหมุนตัดพายุดอกไม้อย่างรวดเร็ว สีหน้าดูเอาจริงเอาจังผิดกับตอนเมาในงานเลี้ยงราวกับคนละคน

   ภริดาตาค้างโต เผลออ้าปากค้างขณะมองกลีบดอกที่โดนหั่นเป็๲เศษๆ มันปลิวว่อนเป็๲ฝอยดั่งหิมะสีชมพู

   แปะ! ๆ ๆ ๆ เธอปรบมือโดยไม่รู้ตัว

   "คนนึงก็ฉลาด อีกคนก็เก่ง ถึงว่ารวยกันหมดทั้งตระกูล ไม่แปลกเลยค่ะ" 

   "ผิดครับ คนรวยกับฉลาดนั้นต่างกัน" เรวตะ

   "ยังไงคะ" ภริดา

   "คนโง่ที่รวยก็มาก คนฉลาดที่ชีวิตตกอับก็มี"

   "นั่นก็เพราะโชค" เรวตะเอ่ยขณะหมุนตัวฟันดาบ 

   "เหรอคะ" 

   "ใช่ไงครับ เหตุนี้บ้านเราจึงต้องมีแต่อัจฉริยะ"

   "ทำไมคะ" ภริดาเอียงใบหน้าสวยอย่างหลงใหลและใคร่รู้

   "เพราะอัจฉริยะอยู่เหนือความฉลาดและโชค" เรวตะ

   "อ้อ แบบนี้เองเหรอคะ"

    ภริดาเดินมานั่งบนก้อนหินใหญ่หลังเรวตะ เธอเริ่มตระหนักแล้วว่าคนในบ้านนี้แปลกจริงๆ