แพทย์หญิงข้ามเวลาไปเป็นชายาท่านอ๋องหน้านิ่ง (มี e-book นะคะ)

        “ท่านแม่ของเจ้าถูกเสียนเซิ่งจับไปเป็นตัวประกันที่แคว้นชิงอย่างนั้นหรือ” ลั่วฝานถามหลานสาวเสียงเครียด

        “เมื่อวานท่านพี่ได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง ในจดหมายเขียนบอกไว้ว่าหากต้องการให้ท่านแม่รอดชีวิต ข้ากับท่านพี่จะต้องไปเป็นตัวประกันที่แคว้นชิงเจ้าค่ะ” ซูหยุนหรานบอก

        “ข้าเดาว่าจดหมายฉบับนั้นเป็นของเสียนเซิ่งแน่นอนขอรับ” ฉินจื่อฉิงพูดเสริม

        “แล้วพวกเจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อไป”

        “ท่านพี่คิดว่าอย่างไรเจ้าคะ” ซูหยุนหรานมองสามีอย่างขอความเห็น 

        ฉินจื่อฉิงจับมือแล้วยิ้มให้ภรรยาอย่างอ่อนโยน “ครั้งนั้นที่ท่านแม่ยายจัดการกับตระกูลซูก็เพื่อที่จะปกป้องชีวิตของเจ้า ในเมื่อเวลานี้ท่านแม่ยายตกอยู่ในอันตรายแล้วข้าจะอยู่เฉยได้อย่างไร”

        “ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ” ซูหยุนหรานยิ้มให้สามี

        “แต่หากพวกเจ้าเดินทางไปแคว้นชิง บางที...” ลั่วฝานพูดอย่างหนักใจ “บางทีพวกเจ้าอาจไม่มีชีวิตรอดกลับมาก็เป็นได้”

        “ท่านตาโปรดวางใจ ข้าจะดูแลหรานหรานอย่างดีและจะไม่ยอมให้นางได้รับอันตรายเป็นอันขาดขอรับ” ฉินจื่อฉิงรับปาก

        “เช่นนั้นก็ตามแต่พวกเจ้าจะตัดสินใจ” ลั่วฝานเดินกลับที่พักโดยไม่พูดไม่จากับผู้ใดอีก

        “แม้ท่านตาจะบอกว่าได้ตัดขาดกับท่านแม่ของเจ้าไปแล้ว แต่ในใจลึกๆ เขายังคงเป็นห่วงน้องหญิงอยู่เสมอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากให้พวกเจ้าสองคนต้องเอาชีวิตไปเสี่ยง สรุปคือท่านตาของพวกเจ้าไม่พร้อมที่จะสูญเสียผู้ใด” ลั่วฉือมองตามหลังบิดา จากนั้นก็หันมาพูดกับหลานสาวและหลานเขยด้วยท่าทางเคร่งเครียด “ลุงรู้ว่าที่พวกเจ้าตัดสินใจเดินทางไปแคว้นชิงไม่ใช่เพราะต้องการช่วยเหลือน้องหญิงกลับมาเพียงอย่างเดียว แต่จื่อฉิงคงมีเรื่องที่ต้องทำเพื่อยับยั้งไม่ให้ชายแดนเหนือเกิดสงครามด้วยกระมัง”

        “ตอบท่านลุงอย่างไม่ปิดบังขอรับ” ฉินจื่อฉิงยอมรับ “เสียนเซิ่งมารับตำแหน่งเป็นแม่ทัพอยู่ชายแดนเหนือหลายปี เขาย่อมต้องรู้จักพื้นที่แถบนี้อย่างดีเช่นกัน แม้กองทัพของข้ากับกองทัพตระกูลฉินจะมีกำลังพลมากมาย แต่เรายังไม่มีเวลาได้ศึกษาพื้นที่แถบนี้ให้แน่ชัด หากเสียนเซิ่งใช้ข้อได้เปรียบในส่วนนี้มาบัญชาการรบ ต่อให้กำลังพลนับแสนของข้าจะเก่งกาจปานใดก็ไม่อาจต่อสู้กับข้าศึกที่ลอบจู่โจมเราในที่ลับได้ อีกอย่างข้ายังไม่อยากให้เกิดศึกสงครามในเวลานี้ เพราะชาวบ้านเพิ่งหลุดพ้นจากความทุกข์ยากที่เสียนเซิ่งและโจรกลุ่มนั้นได้ทำไว้ ชาวบ้านคงรับกับภัยสงครามไม่ได้แน่ขอรับ”

        “การเดินทางครั้งนี้มีเพียงพวกเจ้าสองคนใช่หรือไม่ พวกเจ้าไม่พาองครักษ์ฝีมือดีตามไปสักหลายคนหรือ” ลั่วฉือถามอย่างกังวล

        ซูหยุนหรานรู้ว่าท่านลุงของตนกำลังกลัวอะไร นางเข้าไปกอดแขนท่านลุงด้วยท่าทางเหมือนเด็กน้อยอย่างที่เคยทำ “ข้ารู้ว่าท่านลุงกังวลเรื่องความปลอดภัยของข้ากับท่านพี่ แต่ข้าอยากให้ท่านลุงสบายใจ เพราะท่านพี่ของข้ามีวรยุทธ์ที่เก่งกาจ เขาย่อมปกป้องข้าให้ปลอดภัยได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

        “เป็นอย่างที่หรานหรานบอกขอรับ ข้าจะปกป้องนางให้ดี และข้ายังจะพาท่านแม่ยายกลับมาอย่างปลอดภัยด้วย เพียงแต่กับท่านพ่อตานั้น...” ฉินจื่อฉิงไม่พูดต่อ

        “ได้สารเลวนั่นมันเกี่ยวอะไร หากจะตายก็ปล่อยให้มันตายไป แล้วพวกเจ้าก็อย่าได้นำศพของมันกลับมาให้รกแผ่นดินต้าสุ่ยของเราเลยเชียว” ลั่วฉือเปลี่ยนความกังวลเป็นความโกรธเมื่อพูดถึงซูจิ้นจง

        “ข้ากับท่านพี่จะทำตามคำพูดของท่านลุงทำอย่าง และเราจะไม่พาซูจิ้นจงกลับมาอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” ซูหยุนหรานรีบตอบรับ

        “เอาเถอะ ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจดีแล้ว เช่นนั้นลุงจะรอการกลับมาของพวกเจ้าก็แล้วกัน” ลั่วฉือบอกหลานสาวกับหลานเขย

        ลั่วซิ่วหยางกับลั่วซีเหยียนไม่มีความเห็นกับเรื่องนี้ ทำให้เพียงบอกญาติผู้น้องกับน้องเขยให้ระวังความปลอดภัยของตนเองให้ดีเท่านั้น 

        ส่วนเผยหยวนจื่อ ไป๋เซียนเยี่ย รวมถึงท่านอ๋องทั้งสาม[1] ต่างอยากติดตามฉินจื่อฉิงกับซูหยุนหรานไปแคว้นชิงด้วย แต่กลับถูกฉินจื่อฉิงปฏิเสธ ทั้งฉินจื่อฉิงยังพูดแบบไม่รักษาน้ำใจด้วยว่าเขาไม่อยากแบกภาระไปทำภารกิจสำคัญด้วย

        ชายหนุ่มทั้งห้าต่างตอบโต้อะไรไม่ได้ ก็ใครใช้ให้วรยุทธ์ของพวกเขาไม่เก่งกาจเท่าพี่ชายกันเล่า อีกทั้งการเดินทางไปแคว้นชิงในครั้งนี้พี่สะใภ้ได้ติดตามไปด้วย แค่พี่ชายต้องดูแลพี่สะใภ้ก็คงไม่มีเวลามาดูแลพวกเขาแล้ว เช่นนั้นก็ปล่อยให้พี่ชายเอาความสนใจทั้งหมดไปคอยดูแลพี่สะใภ้ให้ดีก็แล้วกัน ส่วนพวกเขาจะรออยู่แนวหลังและจะสะสางงานในค่ายที่เสียนเซิ่งกับเสียนซิ่วได้ทำเละเทะไว้ เมื่อพี่ชายกับพี่สะใภ้กลับมาจะได้เริ่มพัฒนากองทัพต่อไปได้ทันที

        ณ ห้องขังนักโทษแคว้นชิง

        “เจ้าคงไม่คิดว่าตนเองจะมีวันนี้สินะลั่วเจินเจิน”

        “ที่แท้คนที่จับตัวข้ากับท่านพี่มาก็คือเจ้านี่เอง” ลั่วเจินเจินเงยหน้าขึ้นมอง “หลินจี้เหยา เจ้าถึงกับกล้าร่วมมือกับศัตรูเพื่อทรยศแคว้น เจ้าไม่กลัวว่าเจ้าจะถูกสังหารในฐานะกบฏหรือไร”

        “กบฏรึ?” หลินจี้เหยาหัวเราะ “กบฏแล้วอย่างไร ไม่ว่าจะตายในสถานะไหนก็ยังต้องตายเหมือนกันไม่ใช่หรือ อีกอย่างข้าไม่มีครอบครัวให้ต้องห่วง สามีก็ตัดขาดและขับไล่ให้ข้าไปเป็นบ่าวที่ห้องซักล้าง ลูกสาวเพียงคนเดียวก็ถูกเจ้าวางแผนร้ายจนหว่านเอ๋อของข้าถูกประหารอย่างไม่เป็นธรรม แล้วข้ายังต้องกลัวอะไรอีก!”

        “เหยาเอ๋อ! ข้าผิดไปแล้ว ตอนนั้นข้าถูกลั่วเจินเจินกับนังลูกสาวสารเลวซูหยุนหรานปั่นหัวจนทำให้ข้าเข้าใจผิดและปลดตำแหน่งภรรยาเท่าเทียมของเจ้าไป” ซูจิ้นจงชี้ไปที่ลั่วเจินเจิน “หากเจ้าอยากสังหารก็ให้สังหารนางกับซูหยุนหราน นับจากนี้ข้าสัญญาว่าข้าจะดีกับเจ้าไปชั่วชีวิต ขอเจ้าให้โอกาสข้าสักครั้งเถอะนะ”

        อย่างไรหลินจี้เหยาก็เป็นบ่าวรับใช้ที่เติบโตมาในจวนสกุลซู อีกทั้งซูจิ้นจงยังเป็นชายคนแรกของนาง และเขายังเป็นคนที่นางรักจนสุดหัวใจ ในเมื่อนางให้อภัยบุตรสาวได้ แล้วนางจะอภัยให้สามีไม่ได้เชียวหรือ อีกทั้งสิ่งที่สามีพูดมาก็มีส่วนถูก เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับนางและบุตรสาว รวมถึงจุดจบของตระกูลซูเกิดจากการกระทำของลั่วเจินเจินและซูหยุนหราน เช่นนั้นนางยินดีที่จะให้อภัยสามี 

        ส่วนเรื่องที่จะแก้แค้นลั่วเจินเจินกับซูหยุนหรานนั้นนางแค่ต้องรอเวลา เพราะนางได้รู้จากเสียนเซิ่งมาแล้วว่าเวลาฉินจื่อฉิงกับซูหยุนหรานอยู่ระหว่างเดินทางมาแคว้นชิง เมื่อทั้งคู่มาถึง เสียนเซิ่งจะจัดการกับฉินจื่อฉิงโทษฐานที่ฉินจื่อฉิงทำให้ตระกูลเสียนถูกประหารทั้งตระกูลในข้อหากบฏ

        ส่วนนางก็จะสังหารลั่วเจินเจินกับซูหยุนหรานโทษฐานที่สองแม่ลูกคู่นั้นทำให้ชีวิตของนางพังอย่างไม่เป็นท่า จากที่นางเคยเป็นถึงฮูหยินของท่านหมอหลวงซูจิ้นจงที่ใครเห็นต่างก็นับหน้าถือตา และนางกำลังจะได้เป็นแม่ยายของเสียนอ๋องแล้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่เพราะลั่วเจินเจินกับซูหยุนหรานที่ร่วมมือกันใส่ร้ายหว่านเอ๋อของนางว่าเป็นผู้วางยาพิษหนิงอ๋องกับหนานอ๋องจนทำให้ตระกูลซูถูกตัดสินประหารชีวิตทั้งตระกูล ชีวิตของนางจะตกต่ำถึงเพียงนี้ได้อย่างไร 

        ในเมื่อสองแม่ลูกทำให้นางไม่มีความสุข เช่นนั้นก็อย่าได้หวังว่านางจะปล่อยให้คนที่ทำร้ายนางได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเช่นกัน

        คิดได้อย่างนั้นหลินจี้เหยาจึงเดินเข้าไปประคองซูจิ้นจงให้ลุกขึ้น “ข้ายกโทษให้ท่านได้ แต่ท่านต้องสัญญาว่าท่านจะไม่ทำผิดต่อข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

        ซูจิ้นจงตอบรับอย่างไว “ได้ๆ ต่อไปข้าจะไม่ทำผิดต่อเจ้า”

        ลั่วเจินเจินได้ยินถึงกับหัวเราะ “ซูจิ้นจง ตอนที่เจ้าอยากให้ข้าดูแลเจ้าให้ดี เจ้าก็พูดเสียดิบดีว่าต่อจากนี้เจ้าจะมีข้าเพียงคนเดียว แต่มาวันนี้เมื่อเจ้าเห็นว่าหลินจี้เหยามีชีวิตที่ดีกว่า เจ้าก็เลือกที่จะทิ้งข้า เจ้าช่างเป็นคนกลับกลอกและไม่สำนึกบุญคุณเอาเสียเลย”

        “นังหญิงปากร้าย ที่ข้าต้องทนอยู่กับเจ้าก็เพราะเจ้าวางยาพิษข้า ข้าแค่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเท่านั้น” ซูจิ้นจงตะโกนกลับ

        “เจ้าคิดว่าข้าวางยาพิษเจ้าอย่างนั้นหรือ น่าขำสิ้นดี” ลั่วเจินเจินหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นนางก็ชี้นิ้วไปที่หลินจี้เหยา “จริงอยู่ที่เจ้าต้องกลายมาเป็นชายไร้ความสามารถที่ไม่อาจหลับนอนกับสตรีได้เพราะยาของข้า แต่เจ้าคงไม่รู้ว่าเจ้าของยาพิษที่แท้จริงคือนาง”

        หลินจี้เหยาไม่คิดว่าลั่วเจินเจินจะรู้เกี่ยวกับยาพิษที่อยู่ในร่างกายของซูจิ้นจง เป็นเพราะตอนที่นางได้รับความโปรดปรานจากสามี ทำให้นางชะล่าใจเกินไปจนลืมนึกไปว่าอย่างไรลั่วเจินเจินก็เป็นทายาทที่เกิดมาจากตระกูลแพทย์ ขอแค่ลั่วเจินเจินมีโอกาสได้จับชีพจรย่อมต้องรู้เรื่องยาพิษเข้าสักวัน

        “เหยาเอ๋อไม่มีทางทำร้ายข้า” ซูจิ้นจงหันไปมองหลินจี้เหยาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาเป็นหมอแต่กลับไม่เคยเอะใจกับเรื่องนี้

        “หากเจ้าไม่เชื่อเจ้าก็ลองถามนางดูสิ” ลั่วเจินเจินยังคงชี้ไปที่หลินจี้เหยา “เจ้าจะพูดออกมาเองหรือให้ข้าเป็นคนพูด”

        “ข้า...ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร” หลินจี้เหยาไม่ยอมรับ 

        “เช่นนั้นข้าจะเป็นคนพูดเอง” ลั่วเจินเจินนั่งลงกับพื้นอย่างสบายใจ “ท่านพี่คงไม่รู้ว่ากลิ่นหอมจากร่างกายของนางที่ท่านชื่นชอบนั้นมาจากฤทธิ์ของยารัญจวน ซึ่งยาชนิดนี้นอกจากจะทำให้สตรีมีกลิ่นกายที่หอมหวาน แต่มันยังเป็นยาปลุกกำหนัดชั้นดีอีกด้วย

        ท่านพี่ก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่าการใช้ยาปลุกกำหนัดติดต่อกันเป็นเวลานานจะทำให้ท่านเกิดภาวะไตพร่อง ตอนนั้นอาการของท่านหนักมากจนท่านเกือบเอาชีวิตไม่รอด ข้าจึงปรุงยาเพื่อรักษาอาการไตพร่องของท่าน แม้ยาที่ข้าปรุงจะได้ผลอย่างดี แต่มันต้องแลกมากับการที่ท่านต้องกลายเป็นคนไร้ความสามารถ น่าเสียดายที่ความหวังดีของข้ากลับทำให้ท่านเข้าใจผิดคิดว่าข้าวางยาพิษท่าน รู้อย่างนี้ข้าไม่ช่วยท่านไว้ก็ดี ปล่อยให้ท่านทรมานด้วยอาการไตพร่องไปสักหลายปี จากนั้นข้าค่อยบอกความจริงว่าท่านได้รับพิษมาจากสตรีที่ท่านรัก”

        “เหยาเอ๋อ ที่นางพูดมาเป็นความจริงหรือไม่” ซูจิ้นจงถามหลินจี้เหยาอย่างรอคำตอบ

        “ผู้...ผู้ใดจะรู้ว่าสิ่งที่นางพูดมาคือเรื่องจริง นาง...นางอิจฉาที่ท่านพี่โปรดปรานข้ามากกว่า นางจึงจงใจใส่ร้ายข้าเจ้าค่ะ” หลินจี้เหยารีบปฏิเสธ         “ยารัญจวนอะไรนั่นข้าไม่รู้จัก ที่ร่างกายของข้ามีกลิ่นหอมก็เพราะข้าชอบแช่ตัวในน้ำดอกไม้ ท่านพี่! ท่านต้องเชื่อข้านะเจ้าคะ”

        ซูจิ้นจงอยู่กับหลินจี้เหยามาหลายปี เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางกำลังโกหกหรือพูดความจริง แต่ภรรยาทั้งสองคนต่างทำร้ายเขา คนหนึ่งใช้ยาปลุกกำหนัดจนทำให้ร่างกายเขาติดพิษ ส่วนอีกคนหนึ่งได้ช่วยชีวิตแต่กลับทำให้เขากลายเป็นคนไร้ความสามารถ แต่เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เขาจำเป็นต้องเลือก “เหยาเอ๋อ...ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่มีวันทำร้ายข้า ส่วนนังหญิงสารเลวผู้นี้ข้าจะไม่สนใจนางอีกแล้ว เจ้าอยากจัดการกับนางอย่างไรก็ตามใจเจ้า”

        “ซูจิ้นจง สุดท้ายแล้วเจ้าก็ยังเลือกที่จะทิ้งข้า” ลั่วเจินเจินมองสามีด้วยสายตาว่างเปล่า ‘ชาตินี้ชาติไหนเราก็ไม่ต้องเกิดมาเจอกันอีกแล้ว แต่เวลานี้ข้ายังตายไม่ได้ ข้าต้องมีชีวิตอยู่เพื่อพบหรานเอ๋อ’

        หลินจี้เหยาได้ยินคำสามี นางจึงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “เป็นอย่างไรลั่วเจินเจิน สุดท้ายท่านพี่ก็เลือกที่จะเชื่อใจข้า ไม่เหมือนเจ้าที่ต่อให้ทำดีแค่ไหนก็ไม่เคยได้รับความรักจากเขา นับจากนี้เจ้าก็ใช้ชีวิตรอความตายอยู่ที่นี่ เมื่อลูกสาวเจ้าเดินทางมาถึง ข้าจะใจดีให้พวกเจ้าแม่ลูกได้เจอกันสักครั้ง จากนั้นข้าจะส่งพวกเจ้าไปรับใช้หว่านเอ๋อของข้าที่ปรโลก”

____________________

        [1] ท่านอ๋องทั้งสาม ได้แก่ จงอ๋อง หรงอ๋อง และรุ่ยอ๋อง ซึ่งเป็นน้องชายคนที่สี่ น้องชายคนห้า และน้องชายคนที่หกของฉินจื่อฉิง