หนิงเหอ...เจี่ยเจี๊ยมีเื่อยากขอร้องเธอ มีเื่อะไรหรือคะพี่หลิงฟานขอลง!! ขอร้อง!! อะไรกัน“สัญญามาก่อนว่าเธอจะไม่ปฏิเสธ” นี่มันเื่อะไรกันค่ะคนกันเองมีอะไรก็พูดมาได้เลย ถ้าฉันทำให้ได้ฉันทำให้อยู่แล้ว
ต้องเล่นใหญ่เข้าไว้ไม่อย่างนั้น...หนิงเหอไม่ยอมรับปากแน่ “เื่ที่เจี่ยเจี๊ยกำลังจะขอร้องให้เธอทำเจี่ยเจี๊ยเข้าใจว่ามันเป็เื่ที่ยากสำหรับเธอ แต่พี่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ” (บอกมาเถอะค่ะว่ามันเื่อะไร) “หนิงเหอช่วยมาเป็ผู้จัดการส่วนตัวให้หลิงอี้แทนเจี่ยเจี๊ยได้ไหม”
หนิงเหอได้ยินดังนั้นถึงกลับใ...บ้าไปแล้ว!! พี่หลิงฟานต้องบ้าไปแล้ว!! ฉันจะไปเป็ผู้จัดการส่วนตัวให้หลิงอี้ได้ยังไง“ฉันทำไม่ได้ค่ะ” (ผู้จัดการส่วนตัวหมายความว่าฉันต้องอยู่กับหลิงอี้ตลอดเวลา ทั้งกลางวันกลางคืน ฉันทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด หลิงอี้เป็ผู้ชาย...ส่วนฉันเป็ผู้หญิงฉันจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเขาได้อย่างไร) “ น้องชายเจี่ยเจี๊ยเขาเป็สุภาพบุรุษเขาไม่มีทางทำอะไรที่มันไม่ดีกับหนิงเหอแน่นอนเชื่อเจี่ยเจี๊ยเถอะ!! ”
(แล้วเจี่ยเจี๊ยจะไปไหนคะ)“เจี่ยเจี๊ยจะแต่งงานแล้วย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับคนที่เจี่ยเจี๊ยรักเห็นแก่ความสุขของเจี่ยเจี๊ยสักครั้งนะหนิงเหอ ถ้าเธอไม่รับปากเจี่ยเจี๊ยคงต้องเป็โสดไปตลอดชีวิต เจี่ยเจี๊ยไม่ได้ขอร้องเธอเปล่าๆ นะ เจี่ยเจี๊ยมีขอเสนอให้เธอด้วยข้อเสนอ!! เจี่ยเจี๊ยจะให้เงินเดือนเธอเพิ่มขึ้นอีก 5 เท่าจากที่เธอได้อยู่ตอนนี้ ที่พักก็ฟรี ค่าใช้จ่ายประจำวันค่าเดินทางก็ใช้บัตรเครดิตของหลิงอี้ได้ทั้งหมด”
(เื่เงินไม่ใช่ประเด็นของเื่ทั้งหมดนะคะพี่หลิงฟานประเด็นคือฉันจะดูแลหลิงอี้ได้ยังไง ฉันไม่เคยดูแลใครมาก่อนการเป็ผู้จัดการดาราต้องรู้ว่าเขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไรซึ่งเธอไม่มั่นใจว่าเธอจะทำได้ )“เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วง หลิงอี้เป็คนง่ายๆสบายๆ ไม่ได้เป็คนอารมณ์ร้อน เอาใจยากสักหน่อย แถมไม่ได้เป็คนถือเนื้อ ถือตัวอะไรมากนัก” (เจี่ยเจี๊ยก็พูดง่าย...เกินน้องตัวเองเป็ผู้ชายนี่ไม่ถือเนื้อถือตัว...แต่ฉันถือ!!) “หนิงเหอทำงานร่วมกับเขามาสักพัก ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนี้ไม่เห็นต้องกลัว ไม่เห็นต้องคิดมาก เจี่ยเจี๊ยเชื่อว่าหนิงเหอทำได้อยู่แล้ว น่ะ....นะอย่าปฏิเสธเจี่ยเจี๊ยเลย” หลิงฟานแสดงท่าทีออดอ้อนเต็มที่
่ที่ผ่านมาฉันกับหลิงอี้พูดคุยติดต่อกันเื่งานแทบจะตลอดเวลาเท่าที่ฉันััได้ หลิงอี้ดูเป็คนอย่างที่พี่หลิงฟานบอกจริงๆ แต่การพูดคุยกันผ่านวีแชทกับคุยโทรศัพท์มันไม่เหมือนกับการที่ฉันต้องอยู่กับเขาตลอด24 ชั่วโมงนี้หนา จะปฏิเสธฉันก็รู้สึกสงสารและเห็นใจพี่หลิงฟานตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่หลิงฟานปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็น้องสาวคนหนึ่งเธอจึงไม่กล้าใจร้ายปฏิเสธพี่สาวผู้มีพระคุณคนนี้ของเธอได้ลงคอ
หนิงเหอจึงยอมตัดสินใจเพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ผ่านมา(ฉันตกลงไปเป็ผู้จัดการส่วนตัวให้คุณหลิงอี้ก็ได้) หนิงเหอตอบเสียงอ่อยๆ) “ขอบใจ...ขอบใจ...มากหนิงเหอ เจี่ยเจี๊ยจะไม่มีวันลืมบุญคุณครั้งนี้ของเธอไปตลอดชีวิต”
ณ.คอนโดมิเนียมหลิงอี้.....
คอนโดมิเนียมใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้หนิงเหอยืนมองอาคารหลังใหญ่ตรงหน้า “ไม่รวยจริงซื้อไม่ได้นะ...เนี่ยทำงานทั้งชีวิตก็คงไม่มีปัญญาซื้อ”เสื้อผ้าของใช้มีมาแค่นี้เหรอ หลิงฟานพาหนิงเหอมาที่พักของเธอกับหลิงอี้ต่อไปเธอก็ใช้ห้องนอนของเจี่ยเจี๊ยได้ ด้านในห้องพักมี 2ชั้น เจี่ยเจี๊ยอยู่ชั้นล่างหลิงอี้เขาอยู่ที่ชั้น2 เป็พื้นที่ส่วนตัวของหลิงอี้ห้ามใครขึ้นไปเด็ดขาด
หลิงฟานเปิดประตูเข้าไปะโเรียกหาน้องชาย“หลิงอี้...หลิงอี้ พี่มาถึงแล้ว”(น้ำเสียงนุ่มลึกที่คุ้นเคย) ะโลงมาจากชั้น2 ว่า“ครับๆ เดี๋ยวผมลงไป” หนิงเหอมองไปรอบๆห้อง ตกแต่งไว้อย่างเรียบง่าย คุมโทนสีน้ำเงินกับสีเทา ดูแล้วสบายตา มีชั้นล่างมีห้องนอนเล็ก1 ห้อง เคาน์เตอร์ทำอาหารและเครื่องดื่ม โต๊ะรับประทานอาหาร ห้องรับแขกมีระเบียงยื่นออกไปด้านนอก และทางขึ้นบันไดไปที่ชั้น2
หนิงเหอเป็กังวลอยู่ลึกๆว่าหลิงอี้จะจำเป็ได้หรือไม่ ว่าเธอกับเขาเคยเจอกันมาก่อน “หญิงสาวสะบัดหัวแรงๆเื่ตั้งหลายปีแล้วเขาไม่มีทางจำเธอได้หรอก” แอบยิ้มน้อยๆถ้าเขาจำเธอได้ก็ดีสิ อย่างน้อยเขาก็ต้องเกรงใจผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้บ้างไม่มากก็น้อย
ได้ยินเสียงฝีเท้าของหลิงอี้เดินลงมาจากชั้น2“ขอโทษที่ครับ ที่ลงมาช้าพอดีผมอาบน้ำอยู่” เขาใส่เสื้อยืดแขนกุดสีขาว กางเกงวอร์มขายาวสีดำเจี่ยเจี๊ยเรียกผมมีอะไรหรือเปล่าครับ (ชายหนุ่มเดินมาพร้อมกับรอยยิ้ม) แล้วนี่เจี่ยเจี๊ยพาใครมาด้วยหรือครับหนิงเหอนั่งอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก เมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มก็หันกลับไปมองสบตากับเขา(หลิงอี้หยุดเดินทันที เขานิ่งไปชั่วขณะ สีหน้าใเล็กน้อย พอรู้ตัวก็รีบปรับสีหน้าให้เป็ปกติ)
“ได้เจอตัวจริงกันซะ...ทีนะครับหนิงเหอ คุณปิดบังตัวตนที่แท้จริงของคุณไว้ได้นานจนผมต้องนับถือ” (ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง) “เพียงแต่....เพียงแต่อะไรเหรอครับ??”
หลิงฟานรู้สึกกลัวว่าเดี๋ยวเื่จะไปกันใหญ่จึงตัดบทว่าเอาเถอะๆ เื่ก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว อย่าเก็บเอาพูดถึงกันอีกเลย “ไม่ได้สิครับพี่หลิงฟาน ผมยังไม่เคยได้ขอบคุณคุณหนิงเหอต่อหน้าเลยสักครั้งที่....เธอเคยช่วยผมไว้ขอบคุณนะครับที่วันนั้นคุณพาผมไปส่งที่โรงพยาบาล แต่ผมว่าที่ผ่านมาพี่หลิงฟานคงตอบแทนบุญคุณของคุณแทนผมไปเยอะมากทีเดียวเพราะฉะนั้น ระหว่างเราคงจะสิ้นสุดหนี้บุญคุณกันไว้ที่ตรงนี้”หนิงเหอยังงงๆ กับคำพูดของชายหนุ่ม ชั่งเถอะ....ฉันเองก็ไม่เคยคิดจะไปทวงบุญคุณอะไรจากเขาสักหน่อย
(วันนั้นที่ฉันช่วยคุณก็เป็แค่เื่บังเอิญไม่ได้ต้องเก็บเอามาคิดเป็บุญคุณอะไรหรอกค่ะ) หลิงอี้คิดอยู่ในใจพร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างคนเ้าแผนการ“แหม่ม...ยายผู้หญิงหน้าเงินคนนี้ ยังจะทำท่าแอ๊บแบ๊วเป็คนดี มีน้ำใจ ค่อยดูก็แล้วกันว่าจะแอ๊บไปได้สักกี่น้ำ”
หลิงอี้เจี่ยเจี๊ยให้หนิงเหอนอนที่ห้องนอนเก่าของเจี่ยเจี๊ย ส่วนเื่ดูแลนายนายก็ช่วยบอกหนิงเหอแล้วกันว่านาย้าให้หนิงเหอทำให้นายบ้าง “เื่ดูแลผม!! ผมว่าเอาไว้ก่อนเถอะครับเื่แรกที่คุณหนิงเหอต้องรู้ควรจะเป็กฎของการอยู่ร่วมกันระหว่างเธอกับผมก่อนน่าจะดีกว่า” (เสียงมือถือของหลิงฟานดังขึ้น) เจี่ยเจี๊ยขอตัวไปรับโทรศัพท์พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ
บรรยากาศภายในห้องเงียบกริบหลิงอี้นั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะรับประทานอาหารส่วนหนิงเหอนั่งคิดถึงคำพูดแปลๆ ของหลิงอี้เมื่อครู่ทำไมหนิงเหอถึงรู้สึกว่าหลิงอี้ดูไม่ชอบหน้าฉัน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาก็ไม่เคยมีท่าทีแบบนี้มาก่อนพอคิดถึงตรงนี้หนิงเหอก็แน่ใจว่าฉันไม่เคยทำอะไรให้เขาสักหน่อยแล้วเขาจะไม่พอใจฉันด้วยเื่อะไรกัน ฉันคงคิดมากไปเอง
หลิงอี้เดินมาที่โซฟารับแขกแล้วส่งกระดาษแผ่นใหญ่ที่เขานั่งเขียนอยู่เมื่อครู่ให้กับหนิงเหอพร้อมกับพูดว่า“หนิงเหอคุณเอาของเข้าไปเก็บในห้องแล้วก็นั่งอ่านทำความเข้าใจสิ่งที่ผมเขียน นี้คือกฎของการอยู่ร่วมกันระหว่างเรา 2คนไม่เข้าใจตรงไหนส่งวีแชทถามผมได้ ผมขอตัวก่อน!!” จากนั้นหลิงอี้ก็เดินหายขึ้นไปที่ห้องชั้นบน ทิ้งความสับสนมึนงงไว้ให้กับหนิงเหอหนิงเหอลุกขึ้นทำตามคำสั่งของเ้านายคนใหม่
พอเดินเข้าไปในห้องนอนหนิงเหอมองไปรอบๆพี่หลิงฟานตบแต่งห้องให้ฉันใหม่ทุกอย่างในห้องเป็ของใหม่ทั้งหมดหนิงเหอรู้สึกพอใจเป็อย่างมากกำแพงหนึ่งด้านของห้องทั้งหมดเป็กระจกติดผ้าม่านสีน้ำเงินเมื่อเปิดผ้าม่านออกทำให้มองเห็นวิวที่อยู่ภายนอกหน้าต่างได้อย่างชัดเจน“เป็ไงชอบไหมหนิงเหอเจี่ยเจี๊ยสั่งให้คนตบแต่งห้องให้ใหม่ทั้งหมด” (ชอบค่ะ.....ชอบมาก...ขอบคุณนะคะ)เจี่ยเจี๊ยชั่งดีกับฉันเหลือเกินหนิงเหอชอบห้องนี้มาก...ยิ้มอย่างมีความสุข หลิงฟานยืนบางอย่างให้หนิงเหอ “เอานี่รับไว้...บัตรเครดิตของหลิงอี้ ใช้วงเงินในบัตรได้ตามสบายนะหลิงอี้เขา้าอะไรก็ใช้บัตรรูดได้เลย “หนิงเหอรับบัตรไว้พี่หลิงฟานจะกลับแล้วหรือคะ ใช่จ้ะมีอะไรก็โทรหาเจี่ยเจี๊ยได้ตลอดเวลานะ”
1K
