ล้ำเส้นที่ 5
|
(พระรองของเื่)
“ยายของเธอ?”
“เอ่อ ค่ะ.. ยายแท้ๆของหนู”
ปลายดาวรีบตอบรับด้วยความใก่อนจะรีบเปิดประตูรถออกไปอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งตรงไปหายายเฉื่อยที่ยืนขมวดคิ้วครุ่น หญิงชราสายตาพร่ามัวจึงได้แต่หรี่ตามองรถคันหรูสลับไปมากับหลานสาวของตน
“ยายจ๋า ทำไมออกมาถางป่าอีกแล้วล่ะ หนูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำงานหนัก ถ้าขืนเป็ลมเป็แล้งไปจะทำยังไง”
“เอ้า! เอ้อออ ปลายดาวเองเหรอลูก กลับมาแล้วเรอะ ยายก็คิดว่าใคร” หญิงชราพูดกลั้วหัวเราะพลางฉีกยิ้มร่า
“อะ แล้วนั่นใครน่ะ”
“สวัสดีครับคุณยาย”
คนที่ถูกทักเดินยิ้มหวานออกมาจากรถ โนอาห์ยกมือไหว้ยายเฉื่อยโดยที่แววตาคมเหลือบมองไปทางปลายดาว มันเป็รอยยิ้มที่มีความสนใจในตัวเธออยู่ไม่น้อย เพราะก่อนหน้านี้เขาก็แอบอ่านประวัติของเธอเช่นเดียวกัน หญิงสาวสู้ชีวิตที่อาศัยอยู่กับยายในบ้านหลังใหญ่แค่สองคน มีกลุ่มเพื่อนที่มหาลัยไม่ชอบเธอและคอยกลั่นแกล้งเธออีกด้วย
“สวัสดีพ่อหนุ่ม นี่คงเป็เพื่อนปลายดาวสินะเนี่ย หน้าตาหล่อเหลาเชียว” เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาว่ากันว่าคนแก่มักจะโกหกไม่เก่ง
“ขอบคุณครับคุณยาย หึๆ ผมชื่อโนอาห์ครับ ผมเป็รุ่นพี่ที่มหาลัยของปลายดาวครับ” โนอาห์แกล้งโกหกไปอย่างนั้นโดยที่มีหญิงสาวยืนตัวเกร็งอยู่ไม่ห่าง
“อ๋อออ รุ่นพี่นี่เองนะ ฮ่าๆ มาก็ดีเลย ยายทอดปลาและก็ทำกับข้าวไว้ตั้งหลายอย่าง น้ำพริกกะปิก็ทำเสร็จแล้ว มาๆพ่อหนุ่ม เดี๋ยวเข้าไปกินมื้อเย็นด้วยกัน”
“ย..ยายคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่โนอาห์เขาต้องรีบกลับบ้าน ใช่ไหมคะพี่โน..”
ปลายดาวพูดพลางถลึงตาใส่หนุ่มหล่อที่ยืนกระตุกยิ้มเ้าเล่ห์ เขารู้ว่าเธอ้าให้เขากลับไปเลยไล่กันทางอ้อมแบบนี้
“หึๆ ใช่ครับ วันนี้ผมต้องรีบกลับ งั้นเป็โอกาสหน้าแล้วกันนะครับ”
“…..”
“ได้เลยพ่อหนุ่ม งั้นก็ขับรถกลับบ้านดีๆล่ะ วันนี้ขอบคุณที่มาส่งปลายดาวมันนะลูกเอ้ย”
“ด้วยความยินดีครับคุณยาย งั้นผมกลับแล้วนะครับ สวัสดีครับ”
โนอาห์ที่รู้สึกถูกชะตาทั้งหลานสาวกับคุณยายยกมือขึ้นไหว้พลางกล่าวคำบอกลา แต่ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของเขาจะเดินกลับเข้าไปยังรถของตัวเอง แววตาที่มีรอยยิ้มบางก็เหลือบมองไปทางหญิงสาว ปลายดาวยืนกะพริบตาปริบๆอย่างทำอะไรไม่ถูก
จนกระทั่งรถยนต์คันหรูขับหายออกไปจนสุดสายตา สองคนยายหลานก็พากันเดินกลับเข้าไปในบ้าน ปลายดาวคอยพยุงร่างของยายเฉื่อยพร้อมกับถือขวานเอาไว้ในมือ เธอพูดคุยอะไรเรื่อยเปื่อยไปจนถึงด้านในตัวบ้าน แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ก็ได้ดังขึ้นมาเสียก่อน
ติ๊ง!
Unknow : เจอกันอีกทีวันเสาร์ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาบ้านฉัน //พันไทม์
ดวงตาของเธอเบิกโพลงทันทีเมื่อเห็นข้อความที่ถูกส่งมา เธอรู้ได้ในทันทีว่าผู้ชายคนที่โมโหร้ายคนนั้นต้องสืบประวัติจนเจอเบอร์ติดต่อเธอแน่ๆ ปลายดาวลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนจะยืนแน่นิ่งไปพักหนึ่ง เธอแอบหวนคิดถึงอดีตที่ได้ยินจากปากของโนอาห์
‘ตอนนั้นพี่ไทม์อยู่มอห้าก็มีแผลกลับบ้านแทบทุกวัน ฉันกับเจไนท์และก็ไอเรียลยังเด็ก ยังไม่มีใครรู้ความจริงว่าพี่ไทม์ต้องเจอกับอะไร เพราะพี่ไทม์เลือกที่จะเงียบ’
ผู้ชายคนนั้น..ต้องมีความเ็ปที่ซ่อนอยู่ภายในใจเกินกว่าจะระบายออกมาให้ใครฟังแน่ๆ
ถัดไปจากบ้านของปลายดาวไม่ไกลนัก มีรถเก๋งคันหรูสีดำทะมึนคันหนึ่งจอดอยู่ห่างจากรั้วเพียงนิดเดียว ภายในรถมีผู้ชายใส่สูทเนี๊ยบนั่งอยู่ด้านหลังโดยมีลูกน้องซึ่งเป็คนขับนั่งอยู่ทางด้านหน้า ชายหนุ่มที่ใส่แมสสีดำคนนี้จ้องมองไปทางบ้านหลังใหญ่ที่เห็นเงาของหญิงสาวอยู่เลือนราง
“หึ.. เมียไอโนอาห์มันสินะ”
เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความโกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมของเขาหันกลับมามองยังหน้าจอไอแพดบนตัก ก่อนที่มือหนาจะจัดการถอดแมสออกอย่างลวกๆ จนเผยให้เห็นถึงใบหน้าหล่อร้ายที่มีรอยแผลเป็ลากยาวไปจนถึงคาง แม้ว่าเขาจะพยายามรักษาหรือผ่านการศัลยกรรมมามากแค่ไหนก็ตาม
แต่สุดท้ายแล้วาแที่เกิดจากการติดเชื้อมันก็เน่าเฟะ จนกลายเป็รอยแผลเป็อันเด่นชัดที่ไม่สามารถลบเลือนไปได้
“นายครับ หรือว่านังนั่นจะเป็เด็กที่พวกไอพันไทม์มันจ้างมาบำเรอครับนาย เพราะในข่าวทุกสื่อไอโนอาห์มันก็ยังไม่มีแฟน” ลูกน้องหน้าเหี้ยมเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
“หึ ก็ไม่แน่ แต่ที่รู้ๆคงไม่ใช่เมียไอเหี้ยไทม์แน่นอน”
คนที่กัดฟันแน่นเอ่ยพลางจ้องมองรูปถ่ายของพันไทม์ในไอแพด มันเป็ภาพถ่ายที่หนุ่มหล่อั์ตาสองสียืนฉีกยิ้มอยู่หน้ารีสอร์ทชื่อดัง ‘ดาราริน’ มันคือรีสอร์ทของตระกูลพันไทม์ ซึ่งแม่ของเขาสืบทอดให้เขาเป็ผู้ดูแลกิจการทั้งหมด
“ทำไมล่ะครับนาย ไอพันไทม์มันมีเมียอยู่แล้วเหรอครับ”
“ไม่ใช่เมียมัน”
“…..”
“แต่เป็ผู้หญิงที่มันแอบรักั้แ่สมัยมอปลาย รุ่นเดียวกับกูเนี่ยแหละ” หนุ่มหล่อที่มีรอยบากกระตุกยิ้มอีกครั้ง
“น่าเสียดายที่กูเพิ่งมารู้ทีหลังว่ามันแอบรักน้ำหวานมาโดยตลอด ถ้ากูรู้ว่ามันชอบน้ำหวานั้แ่ตอนนั้น หึ.. กูจะได้ทำให้อดีตของมันเ็ปมากกว่านี้ไงล่ะ”
หลายอาทิตย์ผ่านไป..
จากที่เธอถูกครอบครัวนี้ตีตราว่าเป็ยัยหัวขโมย โดยเฉพาะพันไทม์ที่คิดว่าเธอคือพวกของศัตรู ในครั้งแรกที่เจอกันเขาจึงแกล้งลวนลามให้เธอเจ็บแค้นใจ แต่ที่ไหนได้เธอก็เป็เพียงแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆที่น่าสงสารเท่านั้น จนตอนนี้เธอได้กลายมาเป็แม่บ้านจำเป็ที่ทั้งสี่หนุ่มขาดไม่ได้ เพราะหนี้เครื่องเพชรที่พันไทม์ยกให้เธอ มันจึงกลายมาเป็บ่วงรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน
เพราะเธอเริ่มซี้กับสัตวแพทย์หนุ่มอย่างเรียล เธอและเขาต่างก็รักหมาเหมือนกันเลยคุยถูกคอกันเื่นั้นไม่เว้นวัน ส่วนทางเจไนท์ก็เป็ไอดอลหนุ่มชื่อดัง เธอเองก็ชื่นชอบเพลงทีป็อป ทางเจไนท์ก็เลยปักธงเขียวเมื่อเจอหนึ่งในแฟนเพลงที่เขารัก และโนอาห์ก็เริ่มเห็นมุมน่าเอ็นดูของปลายดาวเต็มไปหมด จากที่เขาอยากจะคอยจ้องจับผิดก็กลายเป็อยากเข้าใกล้เธอมากยิ่งขึ้น
คงยกเว้นแต่เพียงพี่ชายคนโตของบ้านที่ดูเมินเฉยกับเธอ..
“อืมม.. ฉันว่าอาหารที่เธอทำมันก็รสชาติดีอยู่นะ แต่มันรสจัดไปหน่อย ต้มยำก็เผ็ด น้ำพริกนี่ก็เผ็ด เผ็ดแทบทุกอย่างเลย มีแค่ไข่เจียวหมูสับที่มันไม่เผ็ด”
“เอ่อ พี่เจไนท์คะ.. ไข่เจียวหมูสับมันจะเผ็ดได้ยังไงล่ะคะ”
“เออนั่นดิ ผมว่ารสชาติมันก็ปกตินะ พี่นั่นแหละไม่กินเผ็ดเอง” เรียลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรีบโต้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
นั่นจึงทำให้ปลายดาวที่ยืนอยู่ริมโต๊ะอาหารภายในห้องครัวค่อนข้างโล่งใจ คนที่ทานอาหารง่ายมากที่สุดก็น่าจะเป็เรียล สัตวแพทย์หนุ่มแสนซน เขาอายุเท่ากันกับเธอ หลายวันที่ผ่านมาปลายดาวมีอีกหน้าที่หนึ่งงอกมาใหม่ก็คือ ‘แม่ครัว’ เธอถูกพันไทม์ใช้ให้ทำกับข้าวมื้อเย็นเพื่อแลกกับเงินเดือนพาร์ทไทม์
ตอนนี้เธอไม่ต้องไปทำงานกะดึกที่ร้านสะดวกซื้ออีกแล้ว
“กูว่าอร่อยดีนะ เผ็ดปลายลิ้น รสชาติจัดจ้าน ฝีมือดีมากเลยปลายดาว หึ..ใครได้เธอไปเป็ภรรยานี่น่าอิจฉาจังนะ” โนอาห์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน
นั่นจึงทำให้หนุ่มหน้าหล่ออีกสามคนชะงักทันควัน โดยเฉพาะพันไทม์ เขาเหลือบมองไปทางหญิงสาวที่ยืนหน้าซีดเซียว ปลายดาวเองก็รู้สึกประหม่าไม่น้อยเมื่ออยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนี้
“อะเอ่อ..ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะพี่โน หนูก็เรียนรู้มาจากยาย ฝีมือทั้งหมดนี่ยายเป็คนสอนหนูทั้งนั้นแหละค่ะ”
“หึๆ งั้นไว้เดี๋ยวฉันจะแวะไปชิมฝีมือคุณยายที่บ้านเธอก็แล้วกัน”
“ม..ไม่ต้องเลยค่ะ”
“ทำไมล่ะ ล่าสุดที่ฉันไปส่งเธอ ยายเธอก็ชวนฉันกินข้าวอยู่เลยนะ”
“พี่โนอาห์..”
ปึก!!
แต่ทันใดนั้นเองฝ่ามือหนาของพันไทม์ก็ฟาดลงบนโต๊ะอาหารอย่างแรงจนคนทั้งห้องสะดุ้งโหยง โดยเฉพาะปลายดาวที่ยืนตัวแข็งทื่อกับการกระทำของเขา เธอรู้สึกเกร็งจนแทบบ้าตายเมื่ออยู่ตรงหน้าพี่ชายคนโตของบ้าน ผิดกับโนอาห์ที่เธอจะสามารถร่าเริงและยิ้มให้เขาได้เสมอ
“กูอิ่มแล้ว เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อน”
พันไทม์เอ่ยบอกพวกน้องชายด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น หนุ่มหล่อล่ำลุกขึ้นเดินออกไปจากตรงนี้โดยไม่พูดไม่จาอะไรอีก เขาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะอึมครึม ทุกอย่างมันหยุดชะงักราวกับเวลาถูกหยุดเดิน
“เอ่อ ฮ่าๆๆ พี่ไทม์เขาก็นิสัยแบบนี้แหละอย่าไปถือสาเลย”
“เออใช่ พักนี้เขาคงเครียดเื่งานน่ะ รีสอร์ทก็กำลังสร้างอยู่ด้วย คงจะเครียดๆล่ะมั้ง” เรียลกับเจไนท์ช่วยกันแก้ต่างเพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศ
“ฉ..ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกค่ะ”
ปลายดาวที่ยืนแน่นิ่งไปเอ่ยด้วยสีหน้าเก็บซ่อนความรู้สึก เธอรู้ดีว่าพันไทม์คงไม่ชอบที่เธอสนิทกับบรรดาน้องชายของเขามากเกินไป
“งั้นเดี๋ยวฉัน..ขึ้นไปคุยกับเขาก่อนได้ไหมคะ”
“ปลายดาว”
“หนูขอขึ้นไปนะคะพี่โน”
“…..”
เธอเองก็ยืนยันด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่แพ้สีหน้าอยู่อย่างนั้น ปลายดาวรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังเล่นกับไฟร้อน หัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้เขา และครั้งแรกที่เขาล้ำเส้นเธอ.. เธอเองก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อคิดถึงมัน
“งั้นเดี๋ยวฉันขึ้นไปเป็เพื่อน”
“ม..ไม่ต้องหรอกค่ะ”
“…..”
“หนูขอคุยกับเขาสองคนนะคะ”
คำตอบอันหนักแน่นนั้นจึงทำให้หนุ่มหล่อทั้งสามคัดค้านอะไรไม่ได้ เธอจึงลอบยิ้มบางออกมาก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนโดยมีสายตาเป็ห่วงของโนอาห์คอยจ้องมองตลอด เขารู้ดีว่าพี่ชายตัวเองไม่รู้สึกกับผู้หญิงคนไหนง่ายๆ ซึ่งสาวน้อยคนนี้ก็เป็อีกคนที่พันไทม์ไม่อนุญาตให้ล้ำเส้น
ก๊อกๆ
“พี่พันไทม์คะ เอ่อ หนูมีเื่จะคุยกับพี่ค่ะ”
เสียงหวานของปลายดาวเอ่ยขึ้นอยู่บริเวณหน้าประตูใหญ่ท่ามกลางความเงียบงัน เธอเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยหัวใจอันสั่นระรัว
“หนูรู้ว่าพี่ไม่ชอบที่หนูสนิทกับน้องชายของพี่ ตอนนี้ถึงพี่จะไม่อยากให้หนูมาบ้าน ยังไงพวกพี่โนอาห์ก็เป็คนชวนหนูมาอยู่”
แอ็ด..
พึ่บ!
“อ๊ะ พี่พันไทม์..”
ร่างของปลายดาวถูกเ้าของห้องที่เพิ่งเปิดประตูดึงเธอให้เข้าไปในนั้นอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงของเธอถูกกลืนลงไปในลำคอก่อนที่แววตาวูบหวั่นจะเงยหน้าขึ้นไปมองใครบางคน พันไทม์ยืนขบกรามตัวเองด้วยสีหน้าสุขุมน่ากลัว ั์ตาสองสีของเขาจ้องมองที่เธอไม่ละสายตา
“อย่ามาทำเป็รู้มากหน่อยเลย ฉันไม่ได้ไม่ชอบเธอ แต่ฉันแค่ไม่ชอบให้เธอล้ำเส้นครอบครัวของฉัน”
“ม..มันก็เป็เหตุผลเดียวกันนี่คะ”
“…..” เขาเงียบไปเมื่อได้ยินคำค้านจากหญิงสาวตัวเล็ก
“พี่ไทม์ไม่ชอบให้หนูสนิทกับครอบครัวของพี่ แต่พี่เองนั่นแหละที่เป็คนบังคับให้หนูมาทำงานชดใช้เครื่องเพชรที่บ้านหลังนี้.. พ..พี่บังคับให้หนูจูบพี่เอง จนตอนนี้หนูยังไม่เข้าใจเลยว่าพี่ทำลงไปเพราะอะไร พักหลังมานี้พี่ก็ตึงใส่หนูอีก หนูผิดมากนักเหรอคะ”
เธอเอ่ยทุกอย่างด้วยน้ำเสียงสั่นไหว ในตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ
“เพราะตอนแรกฉันคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงของคนที่มันเกลียดฉัน แค่คิดว่ามันส่งเธอมา”
ในวันนั้นเขาเองที่เป็คนปลดล็อกประตูหลังบ้าน เป็คนที่เอากล่องเพชรไปวางไว้กลางห้องนอนชั้นบนเพื่อล่อให้เธอเข้ามา เขาเห็นเธอั้แ่ตอนที่แอบย่องเข้ามาตรงรั้วหลังบ้านแล้ว
“ว..ว่าไงนะคะ”
“ฉันเลยอยากจะทำให้แผนของมันพังด้วยการทำให้เธอตกหลุมพรางฉัน แต่ที่ไหนได้ เธอมันก็เป็แค่ผู้หญิงธรรมดา ไม่ใช่ผู้หญิงของไอ้เวรนั่น”
คำอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มใหญ่ทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตของเธอมีหยดน้ำใสๆเอ่อล้นอยู่ข้างในนั้น ทุกความรู้สึกสับสนวุ่นวายมันกำลังตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด ผู้ชายคนนี้เล่นกับหัวใจของเธอั้แ่ครั้งแรกที่เจอหน้ากันจนถึงวินาทีนี้งั้นสิ?
“พี่ไทม์!!! ก..เกิดเื่ใหญ่แล้วพี่!!”
ทันใดนั้นเองเสียงที่ดังขึ้นมาจากชั้นล่างก็ทำให้ชายหญิงทั้งสองหันไปมองทางประตู ก่อนที่พันไทม์จะลอบถอนหายใจและเดินลิ่วออกไปจากห้องนอนตัวเองพร้อมกับเด็กสาว ปลายดาวเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นลงบันไดไปโดยที่เธอได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังแว่วอยู่หน้าบ้าน
ตึกๆๆๆ
“เอ่อ พี่พันไทม์ครับ พี่น้ำหวานมาหาครับ ธ..เธอร้องไห้..” เจไนท์รีบตรงปรี่เข้ามากระซิบบอกพี่ชายตัวเองทันควัน
ชายร่างสูงโปร่งชะงักและจ้องมองหญิงสาวหน้าสวยหวานไร้ที่ติ เธออยู่ในชุดเอี๊ยมน่ารัก ผมดำลอนยาวถึงกลางหลัง แววตาของเธอนั้นแดงก่ำ แถมใบหน้านั้นยังมีน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่เต็มไปหมด
“น้ำหวาน”
“ฮึ่ก.. ฉันน่าจะเชื่อนายั้แ่แรก”
“…..”
“ตอนนั้นฉันน่าจะเชื่อนาย ฉันไม่น่าเชื่อไต้ฝุ่นเลย นายบอกว่าไต้ฝุ่นหลอกฉันเื่ดูตัว ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อ ฮึก.. แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคือเื่จริง ไต้ฝุ่นไปดูตัวกับผู้หญิงคนอื่นมาเมื่อวาน”
“…..”
“ครอบครัวของเขาบังคับให้หมั้นกับผู้หญิงอีกคนนึง ฮึ่ก..ฉะฉัน..”
พึ่บ!
และภาพตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าบ้านเบิกตาโพลงด้วยความใ ซึ่งคนที่ไม่เคยคุ้นชินกับเหตุการณ์นี้มาก่อนอย่างปลายดาวก็ถึงกับไปไม่เป็ หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นเมื่อเห็นภาพอันบาดตาบาดใจ เพราะพันไทม์เป็คนที่เดินเข้าไปดึงหญิงสาวคนนั้นเข้ามากอดอย่างแแ่ ท่ามกลางเสียงสะอื้นของเธอ
“ฮะฮึก.. พันไทม์..”
“ไม่เป็ไรแล้วนะ ชู่ววว ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว”
พันไทม์เอ่ยพลางใช้มือหนาลูบหัวของน้ำหวานอย่างอ่อนโยน แววตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความรัก เขายอมแพ้พ่ายให้กับผู้หญิงคนนี้เพียงแค่คนเดียว นั่นจึงทำให้ปลายดาวที่ยืนอึ้งไปจ้องมองแววตานั้นด้วยความรู้สึกยากเกินจะอธิบาย
“เดี๋ยวเธอก็ชิน” โนอาห์ที่เดินเข้ามายืนข้างกายเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อ..อะไรเหรอคะ”
“เหตุการณ์อะไรแบบนี้ไง”
“…..”
ปลายดาวหันไปมองใบหน้าของโนอาห์ที่เข้ามาเฉียดใกล้มากยิ่งขึ้น เขาอธิบายพลางตวัดสายตามองไปทางชายหญิงที่ยืนกอดกันแน่น
“พี่พันไทม์น่ะรับบทเป็พระรองมาั้แ่ไหนแต่ไรแล้ว เวลาที่พี่น้ำหวานทะเลาะกับแฟนก็จะมาหาพี่ไทม์ พอคืนดีกัน หึ พี่ชายฉันก็เป็หมาตลอด”
“เอ่อคือ แล้ว..พี่ไทม์ก็แอบรักพี่น้ำหวานอยู่ฝ่ายเดียว นี่หมายความว่าพี่ไทม์เป็กิ๊กเหรอคะ”
“ไม่ใช่กิ๊ก”
“คะ?”
“สองคนนั้นน่ะรู้จักกันั้แ่มอปลาย เกือบจะได้คบกันอยู่แล้ว แต่ไอ้ผู้ชายที่ชื่อว่าไต้ฝุ่นนั่นแหละที่มาแย่งไปก่อน”
412
![CHRISTMAS ร้อนรัก [เรื่องสั้นเรื่องเสียว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764832684_21580514.webp)
