ตุ๊กตามาเฟีย(My Doll)

   บอสตันแทบใจหล่นลงพื้น เมื่อคนที่เข้ามาปรากฏตัวต่อหน้า แถมยังดึงกระชากแขนไว้ไม่ให้เขาไปไหนได้อีกด้วย…เเสงไฟที่ตกกระทบภายในห้องทำให้ใบหน้าของชายที่เพิ่งเข้ามาชัดเจนขึ้น

     "ไอ้….ไอ้โต้!! แกรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่?"

     "แกก็ไม่น่าถาม ฉันเป็นใครอยู่ในระดับไหนและการที่ฉันจะตามหาตัวใครสักคน มันไม่ใช่เรื่องยาก แกก็รู้..ทำไมแกไม่โทรกลับหาฉัน..ทั้งๆที่มือถือของแกมันก็วางอยู่ข้างแกเลย ฮ้ะ!!" ปอร์โต้ตะเบงเสียงใส่บอสตันด้วยความโมโห เเต่แล้วไฟโมโหก็ถูกทำให้ดับลงเมื่อเขาสังเกตเห็นบาดแผลที่เกิดขึ้นเต็มตัวของบอสตัน ใช่แล้ว..นั่นมันเป็นฝีมือของเขาล้วนๆ ปอร์โต้พยายามรวบรวมสติเพื่อให้ใจเย็นลง

      "ฉันขอโทษ…ฉันผิดเอง"

      "ฮ้ะ?..เมื่อกี้..แกว่า..อะไรนะ?"

   "ก็เรื่องที่ฉันต่อยแกน่ะ ฉันขอโทษ ตอนนั้นฉันขาดสติ ฉันเห็นพี่หญิงลงมาจากรถของนายฉันก็รู้ได้ทันทีว่า พวกแกสองคนต้องมีอะไรกันแล้ว ความจริงแล้วฉันไม่ได้หึงอะไรขนาดนั้นนะเว้ย แต่นายเข้าใจไหมว่าคนของเราก้าวออกจากรถเพื่อนสนิทของเรา เป็นนาย..นายก็ต้องรู้สึกไม่ต่างจากฉันหรอก จริงไหม?"

  "อ้ะ..อืม..ฉันเข้าใจ..เเต่ฉันก็พยายามจะอธิบายแล้วนะเว้ย เเต่เเกเเม่งไม่ยอมฟังเลยซักคำ เอาเเต่กระทืบจนปอดฉันแทบจะทะลุออกมาอยู่แล้วเนี้ย?"

      "ก็คนมันขาดสติอ่ะจะให้ทำยังไงล่ะ เอาเป็นว่าฉันขอโทษแล้วกัน ส่วนเรื่องพี่หญิง..ถ้าแกชอบก็เอาไปเพราะเธอบอกเลิกฉันเเล้ว เมื่อคืนฉันโดนพ่อดุมา แกรู้อะไรไหม..ความจริงแล้วคือพ่อฉันรู้เห็นทุกอย่างทุกการกระทำและเขาก็กำลังขยั้นคะยอให้ฉันรับผิดชอบยัยน้ำมนต์อยู่เนี้ย…แกคิดว่าไงวะ?" ปอร์โต้มองหน้าบอสตันแล้วรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังรู้สึกอึดอัดให้กับอะไรบางอย่างอยู่ บอสตันเองก็เอาเเต่มองไปที่ประตูห้องเพื่อภาวนาว่าอย่าเพิ่งออกมาตอนนี้เลยนะ

     "เป็นไรอ่ะ..ในห้องน้ำมีอะไรหรอ ฉันเห็นแกจ้องอยู่นานแล้ว?"

   "เปล่าๆๆ..เรื่องแรก..ฉันกับพี่หญิงเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ทุกอย่างมันก็แค่ขำๆ ฉันไม่ได้คิดจะเก็บมาใส่ใจตั้งแต่แรก"

     "หรา..แล้วนี่แกจะพูดเสียงดังทำไม ยืนอยู่ใกล้กันแค่นี้เอง?"

  "ฉันก็กลัวแกไม่ได้ยิน ส่วนข้อสอง..ที่พ่อนายพูดอ่ะมันถูกแล้วเว้ย..จะทำอะไรไว้แกก็ต้องรับผิดชอบ ไม่งั้น..แกจะเรียกตัวเองว่าเป็นลูกผู้ชายไม่ได้นะเว้ย..ฉันดูแล้ว..น้ำมนต์เธอก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักนะเว้ย"

     "เเต่ในสายตานาย คงไม่มีใครน่ารักไปกว่าพี่หญิงแล้วใช่ไหมวะ?"

     "ไอ้โต้..หยุด!!"

   "ทำไมอ่ะ…เมื่อวานแกพูดอยู่เลยว่า พี่หญิงเด็ดที่สุดในบรรดาผู้หญิงที่แกเคยผ่านมาไม่ใช่หรอวะ..จะเขินทำไม?"

    "ฉันบอกให้แกหยุด…ก่อนที่ฉันจะซวยไปมากกว่านี้!!"

    "ซวยอะไรของแกวะ?" ปั้ง!!ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างแรง วินาทีนั้นปอร์โต้รีบหันไปมองต้นเสียงทันที…ซึ่งต่างกับบอสตันที่ไม่กล้าหันไปมองมันเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวก้าวเท้าออกจากห้องน้ำ เธอก้มหน้าไม่สบตาใคร..ปอร์โต้รีบหันมามองหน้าบอสตันด้วยอาการเหวอ…ด้วยความที่ไม่เเน่ใจจึงได้ก้มลงส่องดูหน้าหญิงสาวอีกครั้ง

     "ช่อแก้วนิ…อ้าว!.เธอก็มาเยี่ยมไอ้บอสด้วยหรอ..เเหมๆๆ..ท่าทางเธอจะเป็นคนพิเศษมากเลยนะ ถึงได้รู้ว่ามันอยู่ที่นี่ก่อนเพื่อนสนิทมันอีก ยังไงไอ้บอส แกยังไง!!ฮึ?"

      "แก้วขอตัวกลับก่อนนะ..พอดีนึกได้ว่ามีธุระต่อ..ไปละ" ช่อแก้วเดินมาหยิบกระเป๋าที่โซฟาก่อนจะรีบเดินออกไปโดยไม่หันมาสบตาใครเลยสักคน วินาทีนั้นบอสตันรู้เลยว่า เธอได้ยินทุกอย่างที่ปอร์โต้พูดเมื่อครู่และก็รู้อีกว่า..เธอกำลังเสียใจเพราะเขาอีกแล้ว

      "ยังไงไอ้บอส สรุปแกกับช่อแก้วนี้….."

      "เออ!!แต่แกทำมันพังหมดแล้ว รู้ตัวป่ะเนี่ย.."

      "อ้าว..อะไรวะ? ฉันจะไปรู้หรอว่าช่อแก้วอยู่ในห้องน้ำ"

    "ก็ฉันบอกแกอยู่นี่ไง ว่าให้หยุด ให้หยุด แกก็ไม่หยุด…ไอ้บ้าเอ้ย..มาเพื่อเผาบ้านเพื่อนชัดๆเลย แก้วต้องโกรธฉันมากแน่ๆ"

      "แกมีความรู้สึกแคร์ผู้หญิงขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?"

      "ก็ตั้งเเต่วันที่แกคาบไม่บรรทัดนั่นเเหละ"

      "คาบไม้บรรทัด….?" ปอร์โต้กำลังย้อนคิดทบทวนไปถึงเรื่องราวในวันนั้น วันที่เขาโดนอาจารย์ทำโทษให้คาบไม้บรรทัดเพราะไม่ได้ส่งการบ้านและวันนั้นทั้งบอสตันและช่อแก้วก็ไม่ได้ไปเรียนด้วย

       "นี่อย่าบอกนะว่าพวกแกสองคน……"

      "อืม..ก็ตามนั้นแหละ!!..ทีนี้แกรู้หรือยังว่า แกเผาบ้านฉันด้วยสาเหตุอะไร แกคิดจะเอาคืนฉันรึไง?"

      "เฮ้ยๆๆ จะมาโทษฉันไม่ได้นะเว้ยเพราะฉันไม่รู้นี่ว่าแกจะซ่อนเด็กไว้ในห้องน้ำอ่ะ…มิน่าล่ะจ้องประตูห้องน้ำจนจะทะลุเข้าไปอยู่แล้ว..เฮ้อ!!ใครกันนะที่บอกว่าจะไม่มีวันชอบยัยซื่อบื้อ แว่นหนาคนนั้นเด็ดขาดน่ะ…แล้วทำไมตอนนี้คาสโนว่าบ้าผู้หญิงอย่างแก ถึงมาหยุดที่ยัยเเว่นหนาได้ละครับ คุณบอสตัน! ฮ่าฮ้าฮ่า"

     "ก่อนที่จะมาหัวเราะเรื่องของผม เอาเรื่องของคุณให้มันรอดก่อนไหมครับ คุณปอร์โต้สุดหล่อ ชิ!!ยังไงก็ตามหลัง จากนี้แกต้องมาดูแลฉันแทนแก้วด้วย เพราะแกเพิ่งจะไล่พยาบาลส่วนตัวของฉันออกไป"

      "ได้เลยค่ะ เดี๋ยวป่อป๊อคนนี้จะอาสาเป็นพยาบาลรักษาใจให้คุณบอสตันเองเจ้าค่ะ เริ่มจากแก้ผ้าเช็ดตัวเลยไหมคะ..มาค่ะแก้เลยค่ะ"

      "ไอ้โต้!..อย่าเล่นแบบนี้ ฉันขนลุก เดี๋ยวฟ้าก็ผ่าหรอก ไอ้โต้หยุด!!..นี่ฉันเจ็บอยู่นะ..อย่าให้ฉันลุกไปเตะปากแกได้ละกัน ไอ้โต้หยุด!! ไอ้บ้า ฮ่าฮ้่ฮ่า จักจี้เว้ย!!" และแล้วสองชายหนุ่มเพื่อนซี้ก็กลับมาดีกัน แต่ทว่าพวกเขายังมีเรื่องของหัวใจให้ต้องสะสาง ตอนนี้บอสตันรู้ตัวแล้วว่าคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาคือใคร ส่วนปอร์โต้เองก็จะลองทำตามคำสั่งของพ่อซักครั้ง ในภายหน้ามันจะเป็นยังไงก็ชั่งมัน…