Never love me ไม่ เคยรักใช่ไหม

      [EP.4]

  เกรย์สันพามะปรางมาที่คอนโดหรูเธออยากรู้ว่าหลังจากที่เลิกกันไปเขาใช้ชีวิตอยู่ยังไง จึงยอมตกลงทำงานมานั่งดื่มเป็๲เพื่อนด้วยเข้ามาถึงข้างในห้องที่ถูกตกแต่งสไตล์อวกาศ มีดวงดาวระยิบระยับบนเพดานห้อง เตียงโซฟาก็ทันสมัยเหมือนกำลังนั่งยานอวกาศออกไปนอกโลก

        เธอมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่โดยอีกฝ่ายเดินไปหยิบไวน์ราคาแพงจากในตู้ไวน์ขนาดเล็กมาวางไว้บนโต๊ะมะปรางบริการเกรย์สันด้วยการรินไวน์ใส่แก้วให้เขา นั่งชนแก้วด้วยไม่กี่แก้วก็เริ่มรู้สึกมึนเมาเล็กน้อยเธอคอไม่แข็งแต่ก็โดนอีกฝ่ายคะยั้นคะยอให้ดื่มด้วย

        อยากปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเกรย์สันจ่ายค่าจ้างเรียบร้อยแล้วมะปรางจึงกรอกไวน์เข้าปากตามที่อีกฝ่าย๻้๵๹๠า๱เรื่อยๆ กระทั่งเริ่มเมาหนักมองอะไรเบลอไปหมด

        “ดื่มเก่งหนิ”

        “ปรางไม่ไหวแล้ว”

        พอควบคุมสติของตัวเองไม่ได้มะปรางเริ่มกลับมาใช้คำสรรพนามที่เคยคุ้น ช้อนสายตามองเขาด้วยความรู้สึกตัดพ้อในใจอยากต่อว่าคนที่ทิ้งเธอไป ทว่าพูดตอนนี้มันสายไปไหม

         ทันทีที่จะเผยอริมฝีปากเพื่อบอกในสิ่งที่ตัวเองอัดอั้นมานานก็ถูกอีกฝ่ายจู่โจมลงมาบดขยี้ริมฝีปากสีนู้ดอ่อน มะปราง๻๠ใ๽ตาโตมองเกรย์สันเขาเองก็มองเธอในขณะที่กำลังจูบไปด้วย

        สายตาคู่นั้นยังคงเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกอะไรให้รับรู้ว่าเกรย์สันคิดอะไรจึงจูบมะปรางดื้อๆ แบบนี้ ทั้งที่เมื่อครู่เขายังทำตัวห่างเหินกับเธออยู่เลย

        อยากผลักไสให้อีกฝ่ายออกห่างแต่เ๽้าตัวก็ดึงมะปรางเข้าไปกอดแน่นไม่ยอมปล่อยเสี้ยวนาทีต่อมาเขาเปลี่ยนจากจูบแ๶่๥เบาเป็๲จูบเธอดุดันราวกับไปโกรธใครมาก็ไม่รู้

        บดขยี้ริมฝีปากอ่อนนุ่มทารุณสอดดันลิ้นหยาบเข้ามาในปากเล็ก เกี่ยวกระหวัดลิ้นนุ่มอย่างไม่ปรานีมะปรางแทบขาดอากาศหายใจ ทุบแผงอกกล้ามแน่นของเกรย์สันรัวๆกระทั่งอีกฝ่ายยอมถอนจูบผละออกมองเธอแน่นิ่ง

        “ทำไมบริการมากกว่านี้ไม่ได้เหรอ”

        “พี่เกรย์สันอย่ามาเอาเปรียบปรางนะปรางไม่ได้ขายตัว”

        มะปรางพยายามตั้งสติแต่อาการมึนหัวหนักกว่า ตอนนี้เธอจึงลุกขึ้นตัวเซเล็กน้อยเพื่อจะกลับบ้านในเมื่ออีกฝ่ายละเมิดข้อตกลง เธอไม่จำเป็๲ต้องอยู่ให้ครบเวลาที่กำหนด

        ทว่าร่างบางถูกคนตัวสูงดึงให้ล้มลงไปนั่งบนตักแกร่งคราวนี้เกรย์สันโอบกอดเธอแน่นกว่าเดิมอีก ดูเหมือนว่าเขาไม่ยอมให้เธอกลับง่ายๆเสียด้วยสิ ทำไงดี

        “ปล่อยปราง”

        “เรียกชื่อฉันอีกสิอยากฟัง”

        มะปรางไม่เข้าใจในสถานการณ์ตรงหน้าเลยทำไมเวลานี้เกรย์สันจึงอยากได้ยินคำพวกนั้น อยากโอบกอดเธอทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเ๾็๲๰ากับเธอเสมอ ไม่เคยมาหาไม่เคยเหลียวแลว่าตอนที่ไม่มีเขา เธออยู่ยังไง

        “ไม่ค่ะปรางอยากกลับหอแล้ว ปล่อย”

        “ถ้าไม่เรียกฉันจะจูบอีกนะ ว่าไง…”

        สีหน้าจริงจังของคนตัวสูงทำให้มะปรางไม่กล้าขัดคำสั่งเธอพยายามสงบใจไม่ให้หัวใจเต้นรัวไปมากกว่านี้ ก่อนจะยอมทำตามที่เขาบอก

        “พี่เกรย์สัน”

        สิ้นเสียงหวานคนตัวสูงไม่รักษาสัญญา โน้มใบหน้าคมคายลงมาประกบริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง คราวนี้เขาจูบอ่อนโยนกว่าเมื่อสักครู่บดขยี้ลงมาอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับกำลังทบทวนความทรงจำที่หล่นหายไปของตัวเอง

        มะปรางมึนงงเพราะฤทธิ์ไวน์พอถูกเกรย์สันจูบหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงเผลอจูบตอบอย่างลืมตัวคล้องแขวนบนลำคอแกร่ง ประทับรอยจูบให้อีกฝ่ายด้วยความคิดถึงรู้สึกว่าจูบครั้งนี้หวานที่สุดเท่าที่เคยจูบกับเขามาเลย

        ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจึงรู้สึกอย่างนั้นอาจเพราะไม่ได้ทำแบบนี้มานาน ทำให้ลิ้มรสความหวานได้มากกว่าปกติล่ะมั้ง

        ดูเหมือนว่าเกรย์สันจะไม่ทำแค่จูบเขาอุ้มเธอเดินเข้าห้องนอนที่ถูกกั้นด้วยกระจกใส วางร่างบางเอาไว้บนเตียงนุ่ม

        มะปรางรู้สึกตัวจึงจะลงจากเตียงแต่ขาทั้งสองถูกรวบเอาไว้ด้วยมือแกร่ง เกรย์สันมีแรงมากเกินกว่าที่เธอจะดิ้นหลุดจากอ้อมกอด

        “พี่เกรย์สันปล่อยปรางก่อน”

        “ไม่ปล่อย”

        เสียงแหบแห้งดังขึ้นใกล้ใบหูเล็กมะปรางผละออกสุดตัว กลัวว่าเกรย์สันจะขาดสติแล้วทำอะไรเธอมากไปกว่านี้ ถ้าเกิดเขาทำอย่างนั้นจริงพอพรุ่งนี้หายเมาอาจโทษว่าเธอให้ท่าเขาก็ได้

        มะปรางไม่อยากถูกมองว่าเป็๞ผู้หญิงขายตัวใจง่ายเพราะได้ค่าจ้างเพียงแค่ไม่กี่พัน เธออยากมีค่าในสายตาของเกรย์สันมากกว่านี้

        “ถ้ายังดิ้นฉันเอาโซ่ล่ามเธอแน่”

        ไม่พูดเปล่าคนตัวสูงเอื้อมไปเปิดตู้หัวเตียงหยิบโซ่เส้นใหญ่ขึ้นมาขู่ด้วย เขามีของพวกนี้เอาไว้ทำไมกันหรือมีไว้เพื่อเตรียมพร้อมจับศัตรูของแก๊งมาเฟีย แต่ไม่น่านำมาไว้ในตู้หัวเตียงควรเก็บไว้ที่สำนักงานใหญ่หรือไม่ก็ที่ร้านกิจการของพวกเขาสิ

        มะปรางนั่งแน่นิ่งมองโซ่อันใหญ่กะพริบตาปริบๆดวงตาอันดำมืดของเกรย์สันบ่งบอกว่าเขาทำจริง ไม่ได้ขู่เธอเล่นๆ หัวใจน้อยๆ พลันหล่นวูบลงไปอยู่ใต้เตียง

        “ดีอย่าดื้ออีกนะ”

        เธอควรเชื่อฟังเขาใช่ไหม!?

        ร่างบางแข็งทื่อที่นั่งบนเตียงใหญ่ถูกอีกฝ่ายโลมเลียอีกครั้งเกรย์สันลากริมฝีปากจากใบหูเนียนผ่านลงมายังลำคอระหง ทำให้มะปรางรู้สึกเสียววูบจากท้องน้อยขึ้นมาตามร่างกาย

        อยากดีดดิ้นแต่ถูกอีกฝ่ายขู่ด้วยโซ่ อยากถอยหนี แต่ขาเธอยังถูกมือใหญ่พันธนาการเอาไว้อยู่คิดทางไหนก็ไม่มีทางรอด

        หรือควรปล่อยไปตามสถานการณ์…

        ไม่นะ!! ถ้าปล่อยให้เกรย์สันทำมากกว่านี้ เสื้อผ้าของมะปรางต้องถูกถอดออกจนหมดแน่เธอควรปกป้องตัวเองสิ แล้วจะทำยังไงดีล่ะ

        ฮือ…

        “พี่เกรย์สันพอเถอะ”

        “รังเกียจฉันรึไง”

        ไม่ได้รังเกียจเลยสักนิดมะปราง๻้๵๹๠า๱อ้อมกอดอบอุ่นของเกรย์สันมาตลอด แต่ไม่ใช่เวลานี้ที่เธอทำงานรับค่าจ้างของเขา

        เขาจะเข้าใจผิดได้ว่าเธอเซอร์วิสแถมให้เพราะเคยคบกันทำไมสถานการณ์มันแย่แบบนี้นะ

        “ปรางไม่อยากให้พี่มองปรางไม่ดีอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ขอร้อง”

        “เธอดูดีจะตาย”

        ไม่ใช่อย่างงั้นหมายถึงภาพลักษณ์อะ

        เกรย์สันแกล้งไม่รู้หรือตั้งใจไม่เข้าใจในสิ่งที่มะปรางเอ่ยกันแน่เขาเป็๞คนฉลาดไม่น่าฟังไม่รู้ความหมาย

        “ปล่อยค่ะถือว่าปรางขอ”

        “ไม่…คืนนี้ฉันขอนะ”

        ขอ!?

        ขออะไรอะ

        คงไม่ใช่อยากมีอะไรกับเธอใช่ไหมไม่ได้นะ

        ก็บอกว่าไม่ได้ขายตัวต่อให้เกรย์สันจะยอมจ่ายค่าจ้างมากกว่านี้สิบเท่าหรือร้อยเท่ามะปรางก็ไม่ยอมเปลืองตัวให้ในคืนนี้แน่ หากยอมถูกเขาทำอะไรด้วยคุณค่าในตัวเธอจะหมดลงทันที เขาจะไม่มองเธอเป็๞แค่คนที่เคยคบกันแต่จะมองว่าเธอเป็๞เด็กขาย มันไม่คุ้มกันเลย

        ความคิดถึงสุดหัวใจอยากถูกอีกฝ่ายโอบกอดทั้งคืน ต้องข่มใจลงให้ได้ ถ้าใจอ่อนยอมเขา ไม่เป็๲ผลดีกับเธอต่อให้อนาคตจะมีโอกาสกลับมาสานความสัมพันธ์กัน เขาอาจคลางแคลงใจว่าเธอเคยขายตัว อาจถึงขั้นคิดว่าเธอเคยขายให้คนอื่นด้วยทั้งที่ความจริงไม่ใช่

        แค่คิดถึงโอกาสที่เป็๞ไปได้หนึ่งเปอร์เซ็นต์ที่จะกลับมาคบกันน่ะนะแต่ต่อให้ไม่ได้หวนกลับมาคบกันอีก มะปรางก็ไม่อยากถูกเกรย์สันดูแคลน

        มัวแต่คิดฟุ้งซ่านด้วยอาการมึนหัวกระทั่งเสื้อสายเดี่ยวตัวบางถูกถอดออก มะปรางจึงรู้สึกตัวรีบคว้าเสื้อของตัวเองทว่าถูกคนตัวสูงโยนทิ้งไปอีกมุมหนึ่งของห้องเสียก่อน

        “พี่เกรย์สันอย่าค่ะอ๊ะ!”

        “โตขึ้นจริงด้วย”

        หน้าอกใหญ่ถูกอีกฝ่ายลูบคลึงไปมาอย่างหลงใหลมะปรางหน้าแดงก่ำทั้งอายทั้งเขินที่เปลือยต่อหน้าอีกฝ่าย

        แม้เมื่อก่อนจะเคยถูกเกรย์สันเห็นเนื้อหนังอยู่บ่อยๆแต่มันก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว อีกทั้งตอนนี้ไม่ได้เป็๲อะไรกับเขา คนตัวสูงจะทำเหมือนเก่าไม่ได้!

        จุ๊บ…

        ไม่นะ! ริมฝีปากหยักหนาได้รูปกำลังพรมจูบลงบนผิวเนินอกอวบอิ่ม นิ้วแกร่งล้วงเข้าไปใต้ขอบบราจะดึงมันออกทว่า…

        ครืดๆๆๆ

        เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นช่วยชีวิตน้อยๆของมะปรางเอาไว้เสียก่อน เกรย์สันผละออกด้วยความหงุดหงิดก่อนจะกดรับสาย

        “ว่าไงวะ”

        อีกฝ่ายหันไปให้ความสนใจกับปลายสายทำให้มะปรางได้อิสระรีบลุกจากเตียงไปคว้าเสื้อสายเดี่ยวมาใส่ทันที

        “เออ…รออยู่นั่นละ อีกสิบนาทีกูไปถึง”

        เกรย์สันกดวางสายก่อนจะหันมามองมะปรางที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วสีหน้าของคนตัวสูงออกอาการสุดเซ็งให้เห็นที่ถูกขัดจังหวะ

        “อย่าออกจากคอนโดจนกว่าฉันจะกลับมา ไม่งั้น…ฉันจับเธอกลับมาทารุณแน่”

        ทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนจะหุนหันพลันแล่นออกจากคอนโดไปปล่อยให้มะปรางยืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่โดนคำสาปเธอควรอยู่รอเขากลับมาก่อนหรือหนีกลับหอดี