THE RETURN: ย้อนเวลามาในยุค80 เพื่อสร้างอาณาจักรเกษตรสโลว์ไลฟ์

        ติ๊ง!

        [ ภารกิจสำเร็จ: ติดตั้งระบบน้ำถาวรให้ฟาร์มของคุณ ]

        รางวัล: 30 แต้ม

        ยอดแต้มสะสมปัจจุบัน: 37 แต้ม

        ภูยิ้มกว้าง เขามองไปที่แปลง ผักบุ้งจีนโตไว ที่ปลูกไว้เมื่อวาน ปรากฏว่ามันเริ่มแตกใบอ่อนสีเขียวสดโผล่พ้นดินดินร่วนขึ้นมาแล้ว ด้วยระบบน้ำที่พร้อมสรรพ ภูจึงตัดสินใจใช้เวลา๰่๥๹บ่ายที่เหลือ จับจอบลงมือถางหญ้าและพลิกหน้าดินขยายแปลงเกษตรเพิ่มขึ้นอีกเกือบ 10 ตารางเมตร เขาจัดการทำทางน้ำไหลเล็กๆ จากตัวปั๊มน้ำ ลัดเลาะไปตามร่องดิน เพื่อให้เวลาโยกปั๊ม น้ำจะได้ไหลไปหล่อเลี้ยงแปลงผักได้ทั่วถึงโดยอัตโนมัติ

          ระบบนิเวศเล็กๆ หลังบ้านยุค 80 ของภู เริ่มก่อเป็๲รูปเป็๲ร่างขึ้นมาแล้ว...

          ตกเย็น วันนี้ภูใช้แต้มที่เพิ่งได้มา แลก ‘ไข่ไก่สด’ และ ‘ไก่สับ’ มาทำเมนู ไข่เจียวไก่สับฟูๆ กินคู่กับแกงจืดที่เหลือจากเมื่อวาน เมื่อแม่กลับมาเห็นบ่อน้ำหลังบ้านที่ถูกทำความสะอาดและมีปั๊มน้ำตั้งตระหง่านอยู่ เธอก็อึ้งจนพูดไม่ออก ภูต้องรีบอ้างว่า “ผมไปรื้อเจออะไหล่เก่าใต้ถุนบ้าน เลยลองเอามาประกอบซ่อมดูครับแม่” ซึ่งแม่ก็เชื่อและภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้สุดๆ  

         เช้าวันถัดมาเช้าวันถัดมา เวลาล่วงเลยไปเพียงไม่กี่วัน ความมหัศจรรย์ของ ‘เมล็ดพันธุ์โตไว’ ผนวกกับน้ำบาดาลใสสะอาดและหน้าดินที่ร่วนซุย ทำเอาภูถึงกับอ้าปากค้างเมื่อตื่นมาดูแปลงผักในเช้าตรู่วันนี้

        ผักบุ้งจีนต้นอวบอ้วน ใบสีเขียวสดไม่มีรอยแมลงกัดเจาะแม้แต่น้อย ชูยอดตั้งตระหง่านเรียงรายเต็มแปลง ขนาดของมันดูน่ากินและกรอบกว่าผักบุ้งตามท้องตลาดทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

        ภูไม่รอช้า เขารีบจัดการถอนผักบุ้งขึ้นมาทีละกำ นำไปล้างดินออกที่ใต้ก๊อกน้ำปั๊มมือหมุนจนรากขาวจั๊วะ จากนั้นก็ใช้ตอกไม้ไผ่มัดเป็๲กำสวยงาม ขนาดพอดีสำหรับทำผัดผักบุ้งไฟแดงได้หนึ่งจานใหญ่ๆ นับไปนับมาเขาได้ผักบุ้งถึง 20 กำ

      “ได้เวลาออกไปทำทุนแล้ว”

      ภูเอาผักบุ้งเรียงใส่ตะกร้าไม้ไผ่ใบเก่า สะพายขึ้นหลังแล้วเดินออกจากบ้าน๻ั้๹แ๻่ฟ้าเพิ่งสาง มุ่งหน้าสู่ตลาดเช้าประจำตำบล

       บรรยากาศตลาดเช้าในยุค 80 ช่างมีเสน่ห์และคึกคัก ผู้คนขี่จักรยานและมอเตอร์ไซค์รุ่นเก่ามาจับจ่ายซื้อของ กลิ่นปาท่องโก๋ทอดใหม่ๆ กลิ่นน้ำเต้าหู้ และเสียงแม่ค้าต่อรองราคาดังเซ็งแซ่ ภูเดินหาทำเลเหมาะๆ จนไปเจอที่ว่างเล็กๆ ปูหนังสือพิมพ์เก่าลงบนพื้น แล้ววางผักบุ้งสีเขียวสดใสเรียงเป็๲ตับ

       “อ้าว ภู! มาทำอะไรตรงนี้ล่ะลูก” เสียงทักทายคุ้นหูดังขึ้นจากแผงข้างๆ

        ภูหันไปมอง... ป้าสาย นั่นเอง! ป้าสายคนที่เขาแอบอ้างชื่อตอนเอาเนื้อไก่ไปให้แม่กินเมื่อวันก่อน วันนี้ป้าสายมาตั้งแผงขายพริกแกงอยู่ข้างๆ เขาพอดี

        “สวัสดีครับป้าสาย ผมเอาผักบุ้งที่ปลูกไว้ หลังบ้านมาลองขายดูครับ” ภูไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม

        ป้าสายชะโงกหน้ามาดูผักในตะกร้า ก่อนจะเบิกตาโพล่ง “โอ้โห! ผักบุ้งบ้านเอ็งทำไมมันอวบงามขนาดนี้ลูก เอ๊ย! ปุ๋ยดีน้ำดีล่ะสิเนี่ย “

        คำชมของป้าสายกลายเป็๲เหมือนโทรโข่งเรียกลูกค้า เหล่าแม่บ้านที่เดินผ่านไปมาพอได้ยินและหันมาเห็นผักบุ้งสีเขียวสดอวบน้ำของภู ก็พากันรุมล้อมเข้ามาทันที

        “หนู ขายยังไงจ๊ะเนี่ย ผักงามน่ากินเชียว” คุณป้าท่าทางใจดีคนหนึ่งถามขึ้น

        ภูคำนวณราคาในหัวอย่างรวดเร็ว ในยุคนี้ก๋วยเตี๋ยวชามละประมาณ 10 บาท ผักกำใหญ่น่าจะอยู่ราวๆ 1-2 บาท “กำละ 2 บาท

        ครับน้า ผักปลอดสารพิษ ปลูกเองรดน้ำเอง สดๆ จากสวนเมื่อเช้าเลยครับ ผัดไฟแดงกรอบอร่อยแน่นอน!”

        “งั้นน้าเอา 3 กำเลยลูก”

        “ป้าเอา 2 กำจ้ะ!”

         ด้วยความที่ผักบุ้งของภูดูพรีเมียมเกินเบอร์ผักตลาดทั่วไป แถมพ่อค้ายังเป็๲เด็กหนุ่มพูดจาฉะฉานหน้าตาน่าเอ็นดู เพียงแค่สิบห้านาที ผักบุ้งทั้ง 20 กำก็ถูกขายจนเกลี้ยงตะกร้า!

          ภูรับธนบัตรใบละ 10 บาทและเหรียญบาทแบบเก่ามาสอดเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง รวมรายได้เช้านี้คือ 40 บาท อาจจะฟังดูน้อยในยุคอนาคต แต่นี่คือปี 2528 เงิน 40 บาทสามารถซื้อข้าวสารและกับข้าวดีๆ เลี้ยงครอบครัวได้หลายวันเลยทีเดียว!

          ติ๊ง!        

          จู่ๆ หน้าจอโปร่งแสงก็เด้งขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน “ซึ่งแน่นอนว่ามีแค่ภูที่มองเห็น”

         [ ภารกิจสำเร็จ: สร้างรายได้จากผลผลิตก้อนแรกในโลกจริง! ]

        รางวัล: 20 แต้ม

        ยอดแต้มสะสมปัจจุบัน: 57 แต้ม

       ภูยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ ได้ทั้งเงินสด ได้ทั้งแต้มเข้าระบบ!

       ก่อนกลับบ้าน เขาตัดสินใจนำเงิน 10 บาทไปซื้อปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ และหมูปิ้งเ๽้าอร่อยในตลาด หวังจะเอาไปฝากแม่เป็๲มื้อเช้า ส่วนเงินอีก 30 บาท เขาตั้งใจจะเก็บไว้เป็๲ทุนรอนให้แม่ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยไปรับจ้างซักผ้าจนหลังขดหลังแข็งอีก

        “ภู”เดินหิ้วถุงน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ และไก่ปิ้งเ๽้าอร่อย กลับมาถึงบ้านด้วยรอยยิ้มเบิกบาน แสงแดดยามเช้าเริ่มสาดส่องเข้ามาในตัวบ้าน

        เผยให้เห็นแม่ที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการคัดแยกเสื้อผ้ากองโตเตรียมจะนำไปซัก

       “แม่ครับ พักก่อนเถอะ มากินมื้อเช้ากันผมซื้อของโปรดแม่มาฝากด้วย” ภูส่งเสียงทักทายพลางชูถุงของกินในมือขึ้น

        แม่หันมามองด้วยความประหลาดใจ “ภู... ไปเอาเงินมาจากไหนลูก ของพวกนี้ไม่ใช่ถูกๆ นะ”

        ภูเดินเข้าไปใกล้ วางถุงของกินลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วหยิบธนบัตรใบละสิบบาทสามใบกับเหรียญอีกนิดหน่อย วางลงตรงหน้าแม่

       “นี่ครับแม่ เงินที่ผมได้มา... อ้อ หลังหักค่าของกินไปสิบบาท เหลือสามสิบบาทครับ” ภูยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ

        ดวงตาของแม่เบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม มือที่กำลังจับเสื้อผ้าสั่นระริก “ภู! นี่ลูกไปทำอะไรมา ทำไมถึงมีเงินเยอะขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าไปรับจ้างแบกหาม หรือไปทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีมา...” ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าของคนเป็๲แม่ ในยุคที่ค่าแรงขั้นต่ำยังไม่ถึงหลักร้อย เงินสามสิบบาทสำหรับเด็กอายุสิบห้าถือว่ามากเกินไป

       ภูรีบจับมือแม่ไว้แน่น “ใจเย็นๆ ครับแม่ ผมไม่ได้ไปทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีที่ไหนเลย เงินพวกนี้... ผมได้มาจากการขายผักบุ้งครับ”

       “ขายผักบุ้ง?” แม่ทวนคำเสียงหลง

       “ครับ ผักบุ้งที่ผมปลูกไว้หลังบ้านนั่นแหละ เมื่อเช้าผมตื่นแต่ตีห้า เอาไปตั้งแผงขายที่ตลาด แป๊บเดียวก็หมดเกลี้ยงเลย แม่จำป้าสายได้ไหมครับ ป้าสายยังชมเลยว่าผักบุ้งบ้านเรางามมากๆ” ภูเล่าด้วยน้ำเสียงฉะฉาน แววตามุ่งมั่นและเต็มไปด้วยความหวัง

       แม่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ประมวลผลเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมด เธอเดินไปที่หลังบ้าน มองดูแปลงผักที่เตียนโล่ง (เพราะภูเก็บเกี่ยวไปหมดแล้ว) สลับกับปั๊มน้ำมือหมุนที่เพิ่งติดตั้งใหม่ แล้วหันกลับมามองลูกชายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป…