The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

เครดิตภาพจาก https://wall.alphacoders.com

………………………

        
      ทั้งสามไปถึงที่พักโดยสวัสดิภาพสถานที่แห่งนั้นเป็นบ้านสองชั้นขนาดกลางที่มีสนามหญ้าเล็กๆอยู่ตรงส่วนหน้ามีรั้วไม้ล้อมรอบดูเป็นระเบียบ บ่งบอกถึงนิสัยใจคอของผู้อยู่อาศัยได้เป็นอย่างดี

“ว้าว…..แม้จะดูแปลกตาแต่ก็น่าอยู่ไม่น้อย ” อากิเนะตะลึง เพราะที่ๆเธอจากมา ไม่เคยมีบ้านในรูปแบบนี้ไม่นาน จันก็จูงมือเข้าเคหสถานหลังงาม พร้อมเอื้อไมตรี

“เข้ามาเถอะ สาวน้อย มาพักในบ้านก่อน เราจะจัดเตรียมทุกอย่างให้เองเธอจะได้อยู่อย่างสบาย ”

“ค่ะ ” เด็กสาวได้แต่ก้มหน้างุดๆ พร้อมเดินตามเข้ามา ท่าทางเขินอายด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่มาบ้านคนอื่น

…………………….

        
       ทันทีที่เข้ามาในบ้านอากิเนะก็พบกับบ้านที่ดูเป็นระเบียบ แถมข้าวของเครื่องใช้ก็ดูแปลกตาและทันสมัยซึ่งห่างไกลจากแดนเกิดที่ไม่มีแม้แต่ไฟฟ้าใช้

“โอ้…..นี่มันคืออะไรกันของใช้แต่ละอย่างก็หน้าตาประหลาด ” อากิเนะหันไปมองสมาร์ททีวีขนาด 55 นิ้วแต่ก็ต้องตื่นจากภวังค์ เมื่อจันร้องทัก

“สาวน้อย เธอมานั่งพักบนโซฟาก่อน เดี๋ยวชั้นจะเอาขนมและน้ำหวานมาให้ อ้อ….ว่าแต่หิวมั้ย จะได้ทำอาหารให้กิน ”

      แม้จะได้รับไมตรีทว่าอากิเนะก็รู้สึกขัดๆ เพราะนี่คือโลกแห่งจิตใจที่ไร้เวลา ต่อให้เธอไม่กินอะไรก็ไม่มีวันหิวหรืออดตาย แต่ด้วยมารยาทอันดี จึงจำต้องตอบตกลงพร้อมก้มหัวคำนับแบบนอบน้อม

“ได้ค่ะ แล้วแต่คุณจันจะกรุณา ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สาวน้อยนี่ตลกจัง อย่าใช้คำว่าคุณจันเลย เรียกพี่จันดีกว่ามันดูไม่ห่างเหินดี พวกชั้นไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่างหรอก ” จันหัวเราะร่าเพราะขบขันในท่าทางที่ดูเวอร์วังของสาวน้อยจากแดนลี้ลับส่วนมาวินก็ผสมโรงด้วยการจิกกัดตามสันดาน

“น่านน่ะสิ กระต่ายน้อยอย่าเกรงใจไปเลย แม้จันจะดูโหด ไร้ความเป็นหญิง แต่ก็พอเข้าครัวเป็นและถ้าคิดว่าตนเองเป็นถังขยะที่สวาปามได้ทุกอย่าง เชื่อว่าไม่มีปัญหาในอาหารที่เธอทำแน่ๆ”

“หน็อย….พอชั้นเริ่มอารมณ์ดีนายก็มีกวนประสาททันที ตกลง อยากปากแตกรอบที่ 999 จริงเหรอ ”จันเริ่มกำหมัดเป็นเชิงข่มขู่ ทำเอาเจ้าลิงหัวเขียวหัวหดโดยบัดดล

“ไม่จ้า…..ผัวผิดไปแล้ว ”

“ดี งั้นชั้นจะเข้าครัว นายอยู่คุยเป็นเพื่อนน้องสาวคนนี้ไปก่อน ”จันจัดระเบียบให้นายลิงเสร็จ ก็กล่าวขอตัว แล้วเดินจากไปโดยไม่ลืมส่งยิ้มให้อาคันตุกะสาววัยเยาว์

“เชอะ สะเหล่อเรียกยัยกระต่ายน้อยว่าน้อง อันที่จริง เธอควรจะเรียกว่าหลานมากกว่าไม่ได้ดูอายุของตัวเองเลย ” พอเห็นภรรยาสาวเดินหายเข้าไปในห้องครัวมาวินก็บ่นพึมพำ เป็นการนินทาลับหลังอย่างชัดเจน แต่ก็ต้องสงบปากสงบคำเมื่อได้ยินเสียงของคู่ชีวิตจอมโหด

“พูดอะไร นายวิน ชั้นได้ยินนะ ”

“เปล่าจ้า….ไม่ได้พูดอะไรเลยเค้าแค่บอกว่า…..จะดูแลยัยกระต่ายน้อยเป็นอย่างดีเลย ”มาวินรีบแก้ตัวด้วยเสียงอันดัง ท่าทางลนลาน เพราะกลัวจะโดนมะเหงกที่หนักหน่วงเป็นครั้งที่สอง

“เอ่อ…..แล้วไปแต่ห้ามไปแกล้งน้องเขาอีกนะ ถ้าชั้นรู้ว่านายไปแอบป่วนประสาท จะทุบอีกหนึ่งชุดใหญ่” จันยังตอกย้ำด้วยการตะโกน เพราะรู้ดีว่าสามีของตนนั้นซนแค่ไหนส่วนมาวินก็ตอบกลับแบบเซ็งๆ

“จ้า…..ยินดีทำตามทุกเสาวนีย์”

       พอสิ้นบทสนทนาที่แสนดุเดือด ก็เหลือเพียงความเงียบงันมาวินจึงทำในสิ่งที่ตนโปรดปราน นั่นก็คือ……หยิบเครื่องเล่นเกม  PLAYSTATION 10 ที่หลังสมาร์ททีวีออกมา แล้วทำการเชื่อมต่อกับจอภาพขนาด55 นิ้ว

       อากิเนะทำท่าจะเล่าความจริงเป็นครั้งที่ร้อย แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะมัวแต่ตกตะลึงกับเครื่องมือประหลาดที่อีกฝ่ายงัดขึ้นมาเธอสาบานได้ว่าไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนเลย จึงเอ่ยถามเสียงใส

“เอ๊ะ นี่มันคืออะไร แล้วใช้ทำอะไร ”

       มาวินหันมามองหน้าของเด็กสาวตรงๆดวงตาส่อแววฉงนอย่างรุนแรง เขาไม่อยากเชื่อว่าในยุคนี้จะมีคนที่ไม่รู้จักเครื่องเล่นเกมยอดนิยมตลอดกาลอย่าง PLAY STATION ต่อมา หนุ่มหัวเขียวก็ได้คิด

“สงสัยยัยนี่น่าจะมาจากถิ่นทุรกันดาร แถมยังไม่สนใจเกม เลยไม่รู้จักสิ่งนี้ช่างเถอะ ไว้เห็นกับตา เธอจะว้าวเอง ”

       เมื่อเป็นเช่นนี้หนุ่มหัวเขียวจึงตอบกลับแบบกวนๆ แล้วเปิดเครื่องเล่น

“มันคือของเล่นยอดฮิตในยุคนี้ เชิญทัศนาได้ ยัยกระต่ายน้อย ”

        แม้อากิเนะจะงงงวยกับคำพูดแปลกๆของมาวิน(อย่างเช่นคำว่า ฮิต) แต่เธอก็ไม่ติดใจมากนักเพราะมัวแต่ทึ่งกับสมาร์ททีวีที่เพิ่งเปิด

“ตึ้ง……ตึ้ง ตึง ตึ้ง ”

        เสียงเพลงสดใสดังขึ้นมาพร้อมโลโก้เครื่องเล่นเกมที่ปรากฏบนหน้าจอทีวีขนาดกลาง ทำเอาอากิเนะที่ห่างไกลจากเทคโนโลยีถึงกับตาค้าง เพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

“ว้าย…..นะ…..นี่มันคืออะไร มีภาพประหลาดบนหน้าจอขนาดยักษ์ แถมสีสันยังดูสดใส ”

        มาวินอมยิ้มเพราะเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเด็กสาว จากนั้นก็โฆษณาต่อ

“ฮะ ฮะ ฮะ นี่มันยังน้อยไป อีกซักเดี๋ยว เธอจะกรี๊ดกร๊าดยิ่งกว่านี้ ”

“อืม…..”เด็กสาวตั้งหน้าตั้งตาดูอย่างใจจดใจจ่อ และเธอก็ไม่ผิดหวังเมื่อเห็นฉากรบในสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งเป็นผลงานจากเกมจำลองเหตุการณ์ ”

“โอ้…..นี่มัน ”อากิเนะอุทานดัง สองมือยกขึ้นมาปิดปาก ส่วนมาวินได้ยิ้มแฉ่ง เพราะรู้สึกดีที่ได้อวดเกมโปรด

“นี่คือเกมฟาคราย 25 มันจำลองเหตุการณ์ในสงครามโลกครั้งที่สองโดยเราจะรับบทบาทเป็นทหารเลวที่เข้าไปรบ นี่ชั้นเล่นถึงฉากหาดนอร์มังดีอันเป็นสมรภูมิรบครั้งสำคัญแล้ว ” มาวินพูดจบ เขาก็โหลดเซฟเกมทำให้ภาพหาดกว้างที่มีเครื่องกีดขวางวางระเกะระกะปรากฏขึ้นตัวละครของหนุ่มหัวเขียวเป็นแนวบุคคลที่สาม ซึ่งเห็นแค่มือที่ถือปืนกลขนาดเล็กไม่นาน เสียงระเบิดและห่ากระสุนก็ดังกังวาน

“ตูม…..เปรี้ยง……”

“ว้าย…..แย่แล้ว หลบเร็วมันกำลังยิงเวทระเบิดใส่เรา ” อากิเนะรีบถลาไปหลบหลังโซฟาพร้อมกวักมือเรียกให้มาวินตามมา แต่หนุ่มหัวเขียวหัวเราะใส่ แล้วร้องบอก

“ฮะ ฮะ ฮะ ไม่ต้องกังวลไป นี่มันเป็นแค่เกม ซึ่งจำลองเหตุการณ์ให้อยู่แค่ในจอแล้วเรากำลังบังคับตัวละครที่อยู่ในนั้น เพื่อผ่านด่านที่เกมกำหนด ”มาวินหัวเราะร่า พร้อมบังคับตัวละครให้หลบเข้าที่กำบัง เพื่อไม่ให้ห่ากระสุนปลิวมาโดนตัว

“งั้นก็แปลว่าเจ้าสิ่งนี้ไม่มีอยู่จริง แล้วเราบังคับตัวละครในนั้นได้ ”อากิเนะเริ่มเก็ต แต่ก็แอบกลัวเล็กน้อย จึงโผล่หน้าออกมาครึ่งเดียวส่วนตัวยังหลบอยู่หลังโซฟา

“แม่นแล้ว สาวน้อย ดังนั้น เลิกกลัว แล้วมาดูชั้นเล่นเถอะ เกมแนวชู้ตเตอร์นี่คือขนมหวานของชั้นเลยเพราะท่านมาวินผู้นี้ โปรด้านยิงปืนอยู่ไม่น้อย ” มาวินพูดจบ เขาก็เปลี่ยนอาวุธเป็นไรเฟิลลอบสังหารเพื่อปลิดชีวิตพลแม่นปืนที่อยู่บนหอสังเกตการณ์

“อืม….” อากิเนะรับคำแล้วคลานออกมานั่งดู

       ระหว่างเล่นเกม มาวินได้โชว์ให้ดูว่าเขาคือของจริงทุกกระสุนที่ปล่อยออกไป ล้วนเด็ดชีวิตของคู่ต่อสู้ได้ทุกนัด ทำให้กำลังพลฝ่ายพันธมิตรรุกคืบไปได้เรื่อยๆส่วนอากิเนะได้แต่จ้องมอง พร้อมอุทานเบาๆด้วยความหวาดกลัว เพราะช่วงชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยเจออะไรที่โหดร้ายปานนี้เลย

“นี่มันอะไรกัน ป่าเถื่อนที่สุด ขนาดเจ้ามารร้ายที่สิงสู่นายลิงยังไม่โหดเหี้ยมเท่านี้เลย ” อากิเนะนึกหวาดกลัวอยู่ในใจ ซึ่งก็เป็นความจริงมนุษย์เรานั้นล้วนมีด้านมืดที่เลวร้ายกว่าทุกสรรพสิ่ง

        ภาพสงครามอันดุเดือดฉายผ่านเกมความละเอียดสูง ทุกครั้งที่ระเบิดลงจะมีชิ้นส่วนอวัยวะของทหารผู้เคราะห์ลอยขึ้นมา ด้วยถูกแรงอัดฉีกกระชากร่างกายบางครั้งก็มีเลือดสาดเป็นหย่อมๆ แต่สายธารโลหิตนั้นมาจากผู้อื่นเนื่องจากมาวินคือทหารชาญศึกที่รบอย่างรอบคอบ

“อืม…..แต่จะว่าไปนายลิงนี่ก็ช่ำชองเหมือนกัน หรือเขาจะเคยผ่านสงคราม ” พออากินะคลายความตกใจก็เริ่มเห็นอัจฉริยภาพของมาวิน เขาดูเหมือนทหารหาญที่ผ่านสงครามมาหลายสิบปี

       หลังจากมาวินนิ่งดูเหตุการณ์อยู่นานสองนาน เขาก็ฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายเปลี่ยนกระสุนเพื่อรุกคืบไปข้างหน้า ไม่นาน ก็เข้าเขตที่ขว้างระเบิดได้จึงโยนน้อยหน่าเหล็กเข้าไปในบังเกอร์ของอริ

“ตูม…….”เสียงระเบิดดังสนั่นในเวลาต่อมา พร้อมแสงแลบออกมาจากหอคอยสูงสองชั้นตามด้วยควันที่ลอยละล่อง  ไม่ถึงอึดใจร่างทหารฝ่ายศัตรูที่ลุกโชนไปด้วยไฟก็ถลาออกมา พร้อมเสียงโหยหวนที่ชวนหลอน

“อ้าก……..ฆ่าชั้นทีทนไม่ไหวแล้ว ”

“ได้เลย จัดให้ ” พอมาวินพูดจบเขาก็ทำให้ศัตรูพ้นจากความทรมานด้วยกระสุนปืนพกที่เหน็บเอว

“ว้าย…..”อากิเนะปิดตาด้วยความสยอง เธอไม่คิดว่าหนุ่มขี้เล่นที่อยู่ตรงหน้าจะโหดเหี้ยมขนาดนี้และเมื่อเหลือบมองเข้าไปในดวงตา ก็จะพบแววแห่งความสะใจ ยินดีและคลุ้มคลั่งทำให้เด็กสาวเริ่มสำนึก

“หรือนี่จะเป็นส่วนลึกที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของนายลิง บางทีเขาอาจไม่แตกต่างจากมารร้ายที่กำลังครอบงำกายก็เป็นได้ ”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter