ตอนที่ 13พลิกตัวเป็ปัญหาใหญ่ (2)
เก้าน้อยมองรอบด้าน ท่านปู่ท่านย่าและท่านพ่อกับท่านแม่ไม่อยู่ นางเลยร้องใส่ม่อผิงชู “แอ๊! แอ๊!” ร้องขอร้องสองคำ ม่อผิงชูมองจนใจอ่อน ก็อยากที่จะดึงหลี่เหิงให้ไปตรงหน้าเก้าน้อยแต่ท้ายสุดเขาก็อดทนไว้
เก้าน้อยมองม่อผิงชูที่ไม่ยอมช่วยนางก็หันไปหาพวกม่อผิงอวิ๋น ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็เช่นเดิม ไม่มีใครช่วยนาง
เก้าน้อยปิดตา ทำจมูกย่นเบะปากทำท่าจะร้องไห้ เมื่อทุกคนเห็น ก็ลนลานแล้ว เป็แบบนี้ นอกจากไม่ได้ดูเก้าน้อยพลิกตัวไม่พอยังจะทำให้นางร้องไห้อีกเช่นนั้นหรือ
ม่อผิงชูะโอย่างเร่งรีบ “เก้าน้อยๆ พลิกตัวมาเร็ว ดูสิพระองค์อยู่ข้างๆ นี้เองนะ!” หลี่เหิงผู้น่าสงสารมองม่อผิงชูที่ดึงตัวเองอย่างคาดไม่ถึงเขาเบิกตากว้างอย่างช่วยไม่ได้ ดีหรือเลวเขาก็เป็องค์รัชทายาทผู้ยิ่งใหญ่นะไม่ใช่ของเล่นเข้าใจหรือเปล่า
แต่ทว่าพี่น้องสกุลม่อทุกคนที่จับจ้องเก้าน้อยพลิกตัวยามนี้คงจะลืมเื่นี้ไปนานแล้วสินะ
เก้าน้อยน้ำตาคลอมองหลี่เหิงที่อยู่ห่างจากตัวเองไม่ไกล แต่พอยื่นมือออกไปจะคว้า ม่อผิงชูก็ดึงหลี่เหิงเบาๆไปทางด้านหลังเล็กน้อย เก้าน้อยเลยคว้าไม่ถึงนางร้อนรนแล้ว บิดแขนหนึ่งที ยกศีรษะขึ้น ร่างเล็กพลิกพรึ่บเข้าไปหาในฉับพลันคว้าปกเสื้อของหลี่เหิงได้สำเร็จแล้ว เก้าน้อยพลิกตัวได้แล้ว!
รู้สึกราวกับได้ทำเื่ที่ยิ่งใหญ่ได้สำเร็จก็ไม่ปานเหล่าพี่น้องสกุลม่อปรบมือกราวขึ้นมาอย่างดีใจ!
หลี่เหิงมองเก้าน้อยที่พยายามเอาปกเสื้อของตนใส่เข้าปากเขาก็แอบแค่นหัวเราะ คนสกุลม่อนี้มิใช่ป่วยกันหมดหรือ แต่ว่าเด็กทารกน้อยนี้ก็น่าสนใจมากจริงๆ นั่นแหละหลี่เหิงอดแอบหยิกแก้มของเก้าน้อยไม่ได้ ก่อนจะดึงปกเสื้อของตัวเองออกมา
ภายใต้บรรยากาศแห่งความยินดีหลี่เหิงก็สนิทกับพวกพี่น้องสกุลม่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะกับม่อผิงชูและม่อผิงถิงที่อายุไล่เลี่ยกันสนทนากันเื่การเรียนคุยเล่นกันเื่ขี่ม้ายิงธนูตีโปโล แล้วก็ยังฟังพวกเขาเล่าเื่เก้าน้อยอย่างน้ำไหลไฟดับเวลาครู่เดียวจึงสนิทสนมกันแล้ว
รอจนผู้ใหญ่สกุลม่อทยอยกันกลับมาเห็นหลี่เหิงมาที่จวน นายท่านใหญ่ไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้า แต่ปฏิบัติราวกับหลานชายเอ่ยว่า “มาแล้วหรือ เล่นให้สนุกนะ!”
หลี่เหิงรู้สึกอบอุ่นหัวใจชั่วขณะหนึ่งเขาผ่อนคลายลงไม่น้อย
ได้ยินว่าเก้าน้อยพลิกตัวได้แล้วนายท่านใหญ่กับฮูหยินผู้เฒ่า คู่สามีภรรยาม่อไท่เหวินและคู่สามีภรรยาม่อไท่อู่ต่างก็ล้อมวงกันดูเก้าน้อยพลิกตัวในทันที
ภายใต้การปลุกเร้าของทุกคนเก้าน้อยยิ่งพลิกตัวก็ยิ่งคล่องแคล่ว แต่ปัญหาใหม่หนึ่งอย่างถูกทุกคนค้นพบอย่างรวดเร็วเก้าน้อยเหมือนจะพลิกไปด้านขวาได้เท่านั้น ไม่เคยพลิกไปด้านซ้ายเลย แม้พวกเขาจะผลักนางให้พลิกไปด้านซ้ายนางก็พลิกไปไม่ได้!
นี่มันเื่อันใดกันหรือว่ามีปัญหาที่ตรงไหนแล้ว
แม่นมกับสวีจิ้งเหนียงแสดงท่าทีอย่างมั่นใจมากเด็กส่วนใหญ่ก็เป็แบบนี้ เพิ่งเริ่มต่างพลิกได้แค่ด้านเดียวรอสักหน่อยก็พลิกไปอีกด้านได้แล้ว
แต่ผู้ชายสกุลม่อที่ไม่เคยรับรู้ถึงสถานการณ์ชนิดนี้มาก่อนยังคงวางใจ ไม่ลงกังวลว่าเกิดปัญหาอะไรหรือเปล่า
หลี่เหิงที่ถูกผสมกลมกลืนเข้ากับผู้ชายสกุลม่อโดยไม่รู้ตัวก็รู้สึกว่าเื่นี้สำคัญมาก จำเป็ต้องถกปัญหากันอย่างจริงจังสักเล็กน้อย
ด้วยเหตุนี้บรรดาผู้ใหญ่เด็ก ผู้ชายรวมทั้งหมดเก้าคนก็เปิดประเด็นสนทนา ‘เหตุใดเก้าน้อยพลิกตัวไปทางซ้ายไม่ได้’อย่างลงลึก ท้ายที่สุดสรุปได้ว่า เก้าน้อยยังขาดประสบการณ์จำเป็ต้องเพิ่มการชี้แนะ
ดังนั้น เหล่าพี่น้องสกุลม่อจึงใช้ประโยชน์จากวิธีติดตั้งสิ่งกีดขวาง วิธีดึงดูดความสนใจต่างๆ พยายามสอนเก้าน้อยให้พลิกตัวไปทางซ้ายทำเอาผู้หญิงทั้งกลุ่มมองจนหมดคำพูด สุดท้ายเก้าน้อยก็กลิ้งไปกลิ้งมาจนร้องไห้ ถูกฮูหยินผู้เฒ่าให้บทเรียนหนึ่งชุดจึงเป็การลงเอยอย่างน่าอนาถ
แม่นมอุ้มเก้าน้อยที่เหนื่อยแล้วกลับไปนายท่านใหญ่มองสีท้องฟ้า ให้พ่อครัวผู้เฒ่าเฝิงทำอาหารดีๆ ต้อนรับหลี่เหิง พ่อครัวผู้เฒ่าเฝิงก็คือพ่อครัวหลวงเฝิงนั่นเองหลังเขาถอดสถานะพ่อครัวหลวงทิ้งแล้วเข้าบ้านสกุลม่อมาได้ไม่นานนายท่านใหญ่ก็เรียกเขาติดปากว่าพ่อครัวผู้เฒ่าเฝิง ติดดินมั่นคงอะไรอย่างนี้!
ราชเลขาธิการตำหนักบูรพาที่ติดตามหลี่เหิงเอ่ยอย่างเป็กังวลเล็กน้อย “ฝ่าา พระองค์เสด็จมานานแล้วเพียงนี้อาจทำให้ฮ่องเต้ทรงกังวลไปหน่อยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าาเสด็จกลับเร็วหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เสด็จเดินเล่นก็แล้วไป แต่เื่เสวยอาหารนี้ เขามิกล้าจริงๆหากเกิดอะไรขึ้นแม้แต่ นิดเดียวบั่นหัวน่ะช่างเถอะ แต่จะถูกสังหารเก้าชั่วโคตรนี่สิ
หลี่เหิงขมวดคิ้วเขารู้สึกว่าอยู่บ้านสกุลม่อเขามีอิสระและสบายมาก ไม่เหมือนอยู่ในวังมักมีคนคอยตามเขาพูดนู่นพูดนี่ ไปที่ไหนก็มีคนกลุ่มใหญ่ตามเขาตลอดไม่มีอิสระเลยแม้แต่น้อย
แต่ที่ราชเลขาธิการเอ่ยก็มีเหตุผลอย่างไรเสียนี่ก็เป็ครั้งแรกที่เขาออกนอกวังคนเดียว หากกิน มื้อเย็นแล้วกลับไปจะดึกเกินไปหน่อยหรือเปล่า
สีหน้าของหลี่เหิงอดเกิดความลังเลไม่ได้นายท่านใหญ่มองดูทุกอย่าง หัวคิ้วขมวดน้อยๆ
นายท่านใหญ่เอ่ยกับราชเลขาธิการตำหนักบูรพาอย่างไม่พอใจ “แค่ข้าวมื้อเดียวมีอะไรให้กังวลกัน กลับไปกราบทูลฮ่องเต้ ข้ารั้งองค์รัชทายาทเสวยมื้อเย็นเสวยเสร็จแล้ว ข้าจะพาพระองค์เสด็จกลับวังด้วยตนเอง พอใจหรือยัง”
ราชเลขาธิการตำหนักบูรพารีบร้อนเอ่ย “มิกล้าๆ ขอรับ ในเมื่อท่าน เอ่ยปากองค์รัชทายาทก็ทรงเชิญตามสบายเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
นายท่านใหญ่จึงพอใจแล้วเขาดึงหลี่เหิงขึ้นเอ่ย “พระองค์ยังเยาว์แต่ผอมบางเกินไปหน่อย ผู้ชายยังต้องกำยำล่ำสันหน่อยจึงจะดีไว้ข้าค่อยส่งครูต่อสู้ไปให้พระองค์ ฝึกฝนวิทยายุทธในบ้านดีต่อร่างกาย!”
หลี่เหิงชะงักเล็กน้อยก่อนยิ้มตอบ “ขอบคุณท่านปู่ม่อมาก!”นายท่านใหญ่เหล่มองหลี่เหิง หัวเราะร่า เด็กนี่รู้จักปรับตัวไม่ทันไรก็เปลี่ยนคำเรียกตัวเองว่าท่านปู่ม่อแล้ว ได้ เรียกข้าว่าท่านปู่ม่อ ข้าก็ต้องคิดวิธีปกป้องอีกฝ่ายสักหน่อยแล้วละ!
หลี่เหิงที่กินอาหารเสร็จอยู่ระหว่างทางกลับวังนึกถึงเื่ราวที่ได้พบในวันนี้ที่บ้านสกุลม่อ เขาก็อดยกยิ้มที่มุมปากไม่ได้ในตอนที่เตรียมเข้านอน จู่ๆ เขาก็นึกถึงเื่พลิกตัวของเก้าน้อยหลี่เหิงถามข้ารับใช้โดยไม่รู้ตัว “พวกเ้ารู้หรือเปล่าว่าเด็กเพิ่งเกิดตอนที่พลิกตัว พลิกได้ด้านเดียวหรือว่าพลิกได้สองด้านกัน”
ทุกคนถูกถามจนนิ่งอึ้งแล้วองค์รัชทายาทเหมือนจะเพิ่งแค่สิบสองพรรษาเหตุใดก็เริ่มขบคิดปัญหาของเด็กทารกทำนองนี้แล้วเล่า
ไม่เห็นมีใครตอบ หลี่เหิงจึงเรียกหมอรับใช้ในตำหนักบูรพามาโดยตรงหมอรับใช้ที่ในหัวคิดสับสนเล็กน้อยก่อนเอ่ยคำตอบจากมุมมองการแพทย์ออกมาอย่างระมัดระวัง เื่พลิกตัวของทารกนี้มีความเป็ไปได้หลายอย่าง แต่โดยปกติมักจะพลิกตัวสองด้านได้ในเวลาไม่นาน
หลี่เหิงร้อนใจอยู่บ้าง “ไม่นานแล้วนานเท่าไรพรุ่งนี้หรือวันมะรืน”
หมอรับใช้เช็ดเหงื่อบนหัว “เื่นี้กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่เหิงขมวดคิ้วหมอรับใช้รีบเพิ่มอีกหนึ่งประโยค “มักจะไม่นานพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่เหิงมองหมอรับใช้อย่างไม่พอใจก่อนให้อีกฝ่ายกลับไป เขาพึมพำอย่างตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง “ไม่รู้ว่าไปครั้งหน้าเก้าน้อยจะพลิกตัวได้หรือยังนะ”
องค์รัชทายาทที่เคารพลืมไปแล้วเสียสนิทก่อนหน้านี้ไม่นาน เขายังแอบเย้ยหยันคนบ้านสกุลม่อที่ทำเื่เล็กให้เป็เื่ใหญ่มองเื่อย่างที่ เก้าน้อยพลิกตัวเป็เื่สำคัญถึงเพียงนี้อยู่เลย
แต่ทว่าผู้ชายบ้านสกุลม่อมองเื่นี้เป็เื่สำคัญมากจริงๆเพราะทุกคนตั้งตารอดูว่าเมื่อไรเก้าน้อยจะพลิกตัวไปอีกด้านสักทีรอจนกังวลใจสุดๆแล้วนะ!
เื่นี้ผู้หญิงบ้านสกุลม่อต่างแสดงท่าที เอือมระอาถึงขีดสุด!
บางทีเก้าน้อยเองก็อาจหมดความอดทนกับการรู้สึกทรมานของคนในบ้านแล้วหลักๆ เลยคือพวกพี่ชายชั่วร้ายที่กวนเธอั้แ่เช้าจรดเย็นดังนั้นเช้าตรู่วันหนึ่งหลังจากวันที่สามเก้าน้อยก็แสดงการพลิกตัวอย่างต่อเนื่องคล่องแคล่วให้ทุกคนในบ้านดูพลิกจากซ้ายไปขวาพลิกจากขวาไปซ้าย การเคลื่อนไหวนั้นเรียกได้ว่าปราดเปรียวความเร็วนั้นเรียกได้ว่าว่องไว!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/0278e9df5d182182d98848bc2c6b22f2
221
