ตลอดเวลาเสิ่นอู๋จี้อธิบายคร่าวๆ ให้สองปู่หลานได้รู้ความคิดของเขาโดยพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่พูดคุยหรือมองหน้าหลี่เจินจูแม้แต่ครั้งเดียว เขาไม่้าให้หญิงสาวเข้าใจผิดว่าเขาช่วยเหลือคนทั้งสองโดยมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง และนั่นจะไม่เป็ผลดีกับชื่อเสียงของหลี่เจินจูอีกด้วย
“ข้ารู้ว่าชื่อเสียงของสถานที่แห่งนั้นอาจจะไม่เป็ที่พอใจของพวกท่านเท่าใดนัก แต่ข้าสนิทสนมกับท่านเ้าอารามทั้งสามเป็อย่างดี ข้ารู้ว่าอารามดับทุกข์ไม่ได้เป็สถานที่น่ารังเกียจแต่ประการใด ทางวัดเองก็คอยให้ความช่วยเหลือมาโดยตลอด เด็กที่อาศัยอยู่ที่นั่นข้าก็ได้พบเห็นมาบ้างพวกเขาก็เป็คนปกติอย่างเรานี่ล่ะไม่ได้เป็ภูตผีปีศาจอย่างที่คนเขาร่ำลือกัน”
“ข้าจะมีใจคิดรังเกียจได้อย่างไรเล่าคุณชายใหญ่ พวกเราก็ไม่ต่างจากเด็กเ่าั้แล้วมิใช่หรือ ไร้ญาติ ไร้บ้าน ไร้ทรัพย์สินเงินทอง ขอเพียงมีที่ซุกหัวนอนได้มีเวลาคิดหาลู่ทางได้สักหน่อย พวกเราก็จะไม่รบกวนทางวัดอีกต่อไปท่านสบายใจได้” หลี่จงตอบกลับหลังจากใคร่ครวญดีแล้ว
“เช่นนั้นก็ออกเดินทางกันเสียั้แ่ตอนนี้เถิด ไปถึงที่นั่นก็คงจะเย็นพอดีพวกท่านจะได้มีเวลาทำความรู้จักกับเด็กที่นั่นและปรับตัวกับที่อยู่ใหม่ได้” เสิ่นอู๋จี้กล่าวจบก็หันไปสั่งบ่าวรับใช้ให้เตรียมรถม้า ทั้งยังกำชับไม่ให้บอกเื่นี้กับผู้เป็มารดา ด้วยเกรงว่านางจะเข้าใจเจตนาของเขาผิดไป
“หากท่านแม่ถามก็บอกเพียงแค่ว่าข้ารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เลยตั้งใจไปพักที่วัดหนานผูเพื่อพูดคุยกับท่านนักพรตเซี่ยสักคืน”
โดยปกติตัวเขาและมารดาก็ไปที่วัดหนานผูกันบ่อยครั้ง มารดามักจะให้ท่านนักพรตทำนายทายทักเื่ดวงชะตา หรือหาฤกษ์ยามเวลาที่ต้องเปิดร้านใหม่หรือมีงานสำคัญ หรือบางครั้งเมื่อไม่สบายใจก็จะไปสวดมนต์ที่อารามเขียว ส่วนตัวเขาชื่นชอบการพูดคุยกับท่านนักพรตเซี่ยที่มักจะให้คำปรึกษาที่ดีในหลายๆ เื่อย่างเป็กันเอง
เมื่ออายุยังน้อยตัวเขายังเคยไปนอนพักที่วัดอยู่บ่อยครั้ง มีโอกาสได้พบเด็กจากอารามดับทุกข์อยู่บ้าง จึงรู้เื่ราวเด็กเ่าั้ดีว่าพวกเขาไม่ได้เป็ภูตผีปีศาจ เพียงแต่ถูกทอดทิ้งจากครอบครัวที่งมงายอย่างน่าเวทนาก็เท่านั้น นักบวชและนักพรตก็ไม่ได้คิดรังเกียจหรืออยากจะขับไล่ออกไปแต่ไม่อาจออกหน้าเข้าไปดูแลได้อย่างใกล้ชิด ด้วยเกรงว่าจะเป็ที่ครหา
ตัวเขานำคนไปฝากฝังไว้ก็ตั้งใจจะช่วยเหลือบริจาคข้าวของเพิ่มให้วัดไปอีกสักหน่อย คอยดูแลสองปู่หลานไปสักระยะจนกว่าพวกเขาจะหาหนทางกันได้ก็น่าจะเพียงพอ
……….
วัดหนานผู
“อันที่จริงอารามดับทุกข์ก็สร้างขึ้นไว้เพื่อให้ชาวบ้านได้มาพักระหว่างที่มาสวดมนต์ ถือศีลกินเจ หรือผู้ใดมีความทุกข์ใจอันใดที่ไม่อาจแก้ไขได้ด้วยตนเองให้มาอาศัยอยู่เพื่อสงบจิตใจ ไม่ว่าใครมาก็พักได้ แต่พอมีคนนำเด็กมาทิ้งไว้บ่อยเข้าพวกเราจึงจำต้องประกาศห้ามปราม มิเช่นนั้นก็จะมีคนทอดทิ้งเด็กที่ไม่มีความผิดเหล่านี้เพิ่มเข้ามาอีกมากมาย” นักพรตเซี่ยกล่าว
“ท่านเ้าอารามทั้งสาม ข้ากับหลานสาวจะพยายามที่สุดที่จะไม่สร้างภาระให้กับพวกท่าน หากเรามีหนทางออกเมื่อใดก็จะจากไปไม่รบกวนพวกท่านให้ต้องเดือดร้อนแน่นอน” หลี่จงผงกหัวหงึกหงักให้เ้าอารามทั้งสาม
“ที่อารามดับทุกข์เวลานี้ก็มีแม่นางน้อยผู้หนึ่งคอยดูแลเด็กๆ อยู่ ท่านผู้เฒ่ากับหลานสาวก็อยู่ช่วยนางข้างล่างนั่นล่ะ ไม่ต้องขึ้นมาช่วยงานอันใดข้างบนวัดนี้ ท่านชรามากแล้วเดินขึ้นลงทุกวันจะอันตรายเปล่าๆ ส่วนหลานสาวของท่านอย่างไรก็เป็สตรีที่ไม่ได้ออกเรือน การขึ้นมาบ่อยๆ ก็จะดูไม่งาม” นักพรตหลิ่วกล่าวต่อ
“เช่นนั้นพวกเราจะขอไปที่อารามดับทุกข์กันก่อนนะขอรับ จะได้ดูว่าจะช่วยเหลือสิ่งใดพวกเด็กๆ ได้บ้าง” หลี่จงพาหลี่เจินจูร่ำลาท่านเ้าอารามทั้งสาม รวมทั้งกล่าวขอบคุณเสิ่นอู๋จี้อีกหลายประโยคก่อนที่จะเดินตามเสี่ยวหลงไป
“พวกท่านอย่าได้เห็นแก่ข้าและมารดา หากพวกเขาทำผิดหรือทำให้ท่านต้องลำบากใจเื่ใดก็ว่ากล่าวตักเตือนกันได้เลย ข้ากับปู่หลานสองคนนั้นไม่ได้รู้จักกันเป็ส่วนตัว ที่ช่วยก็เห็นแก่ความเป็มนุษย์เช่นกัน พบคนลำบากตรงหน้าข้าก็ไม่อาจดูดาย และจะช่วยสนับสนุนทางวัดไม่ต้องให้เดือดร้อนเพราะพวกเขาขอรับ”
“คุณชายอย่าได้กล่าวเช่นนั้น ท่านมีเมตตานั้นเป็สิ่งดี อีกอย่างทางวัดก็ไม่เคยต้องเดือดร้อนเพราะผู้ที่มาขออยู่อาศัยเลยสักคนเดียว เวลานี้ยังมีแม่นางน้อยมู่ที่นักพรตหลิ่วกล่าวถึงเมื่อครู่มาช่วยเหลือสั่งสอนเด็กๆ อีกคน พวกเขายิ่งมีความเป็อยู่ที่ดีขึ้น อีกไม่นานก็เห็นว่าจะทำสินค้าออกมาขายหารายได้ไว้เพื่อเด็กๆ ในอนาคตอีกด้วย เด็กๆ ก็เรียนรู้เื่ต่างๆ ก้าวหน้ากันกว่าเดิมทุกคน” นักพรตเซี่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อนึกถึงเด็กๆ
“แม่นางน้อย? นางอายุเท่าใดกัน เหตุใดจึงกล้าคิดกล้าทำ ทั้งยังสามารถดูแลเด็กเล็กๆ หลายคนได้อีกด้วย” เสิ่นอู๋จี้แปลกใจ เขามาที่นี่บ่อยครั้งและเคยเดินลงไปทางบันไดหลังเขา มองเห็นเด็กชายหญิงอายุไม่น่าจะเกิน 8 ปี 10 ปี วิ่งเล่นกันอยู่ไกลๆ แต่ไม่เคยเห็นเด็กผู้หญิงที่โตพอจะดูแลเด็กเล็กได้สักคนเดียว
“นางอายุราว 13-14 ปี เพิ่งมาอยู่ที่นี่พร้อมกับน้องอีกสองคน บ้านนางถูกพายุพัดจนพังถล่ม พี่ชายก็ไม่อยู่ บิดามารดาก็เสียชีวิตไปแล้วทั้งสิ้น จึงได้มาขออาศัยที่อารามดับทุกข์ จะว่าไปนางก็เก่งกล้าอย่างเ้าว่านั่นล่ะ เด็กคนอื่นแค่ข้ามองสบตาไปปราดเดียวก็กลัวกันหัวหดตัวสั่น แต่แม่นางน้อยนี่กลับเถียงข้าฉอดๆ ไม่กลัวข้าเลยสักนิด” นักพรตหลิ่วกระแทกไม้เท้าลงพื้นอย่างหงุดหงิดไปอีกครั้ง
เสิ่นอู๋จี้ได้แต่อมยิ้มเอาไว้เบาๆ นึกขันที่คำว่าเก่งกล้าที่เขาพูดถึง เป็คนละเก่งกล้ากับที่ท่านนักพรตหลิ่วเข้าใจ แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นเมื่อรู้ว่าเด็กๆ ที่เขาเห็นมีคนดูแลเป็อย่างดี
“คืนนี้ข้าคงต้องขอนอนพักที่อารามขาวแล้วขอรับ พรุ่งนี้จะได้ถือโอกาสอยู่ดูเด็กๆ เสียหน่อยว่าพวกเขาก้าวหน้ากันไปอย่างไรบ้าง”
……….
หลี่เจินจูเดินตามหลังเสี่ยวหลงที่ช่วยพยุงท่านปู่หลี่จงลงบันไดไปที่อารามดับทุกข์ด้วยหัวใจที่หดหู่และหวาดกลัว นางไม่คิดว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องมาอาศัยอยู่ที่อารามดับทุกข์ที่มีคนกล่าวถึงว่าเป็สถานที่อันตรายมาก่อนเลย แม้ว่านางจะฟังที่คุณชายเสิ่นรวมทั้งนักบวชบนวัดหนานผูกล่าวว่าเด็กที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็มนุษย์ปกติที่มีความบกพร่องทางร่างกายเล็กน้อยเท่านั้น
นางมองดูชายหนุ่มที่เหมือนจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนางที่กำลังเดินเอียงด้านข้างลงบันไดไปช้าๆ เพราะเขาต้องคอยช่วยเหลือหลี่จง หญิงสาวเห็นชัดเจนว่าหูของเขามีเนื้อปิดสนิทไม่เห็นรูหู และเขายังส่งเสียงอืออาออกมา ดูแล้วน่าจะไม่ได้ยินและพูดไม่ได้ แต่สายตาที่อ่อนโยนและท่าทีที่ระมัดระวังคอยดูแลท่านปู่ของนางเป็อย่างดีก็ทำให้หัวใจที่แขวนไว้สูงของนางค่อยๆ กลับมาสงบนิ่งลงได้
“พี่เสี่ยวหลง พาใครมาหรือขอรับ?” เสี่ยวเจ๋อวิ่งนำกลุ่มเด็กชายหญิงเข้ามาทางผู้มาใหม่สามคนอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ข้าแซ่หลี่ พวกเ้าเรียกข้าว่าปู่หลี่ก็ได้ ส่วนนั่นหลานสาวข้าหลี่เจินจู” ชายชราเป็ผู้แนะนำตนเองและหลานสาว
“ท่านมาหาพี่สาวมู่หรือเ้าคะ” เสี่ยวลู่ที่เวลานี้หัดเดินได้คล่องกว่าเก่าถามออกไปบ้าง
“พวกเรามาขออาศัยอยู่ที่อารามดับทุกข์สักระยะหนึ่งน่ะ พวกเ้าจะว่ากระไรหรือไม่?” หลี่จงถามกลับอย่างอ่อนโยน
“ม.มม.ไม่..พ..พวก..ร..ร..เรา ยิน..ดี” เสี่ยวอ่างกางมือสองข้างออก เดินออกมาเบื้องหน้าเด็กทุกคน เป็สัญญาณว่าเขาจะเป็ผู้ตอบคำถามเอง ห้ามผู้ใดแย่งเขาพูด
หลี่เจินจูเห็นเด็กๆ ยิ้มแย้ม ทั้งยังดีใจจนะโตัวลอยเมื่อรู้ว่านางและท่านปู่จะมาอยู่ที่อารามดับทุกข์ด้วยก็ใจอ่อนยวบลงเป็กองเมื่อเห็นรอยยิ้มที่น่าเอ็นดูของเด็กเ่าั้
“พาท่านปู่ไปนั่งพักก่อนดีหรือไม่ ท่านปู่ของข้าเดินลงบันไดมาคงจะเหนื่อยมากแล้ว” หญิงสาวเอ่ยปากชวนคุยเป็ครั้งแรกด้วยรอยยิ้ม
ฃ
2K
![ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720510557_97502426.webp)
