ทะลุไปเป็นนางเอกสู้ชีวิตในนิยาย (มี e-book นะคะ)

        หยุนถังรู้สึกโมโหกับคำพูดของตาเฒ่าหม่ายิ่งนัก แม้ตาเฒ่าหม่าจะนิสัยแย่เพียงใด แต่เขาก็ยังไม่เคยแต่งภรรยาเข้าบ้านมาก่อน ทั้งยังมีที่ดินและเงินทองมากมาย แม้เงินทองที่เขามีจะได้มาตั้งแต่สมัยที่ยังทำตัวเป็นอันธพาลอยู่ในเมืองก็ตาม ก็ใครมันจะไปสนใจกันล่ะ ขอแค่มีเงินอยู่ในมือก็ยังดีกว่าอดตายเป็นไหนๆ

        อีกเหตุผลหนึ่งที่หยุนถังไม่อาจพูดอะไรได้มากกว่านี้เพราะเขาเคยออกหน้าปฏิเสธไม่ยอมให้บิดากับมารดาของหยุนหนิงเอ๋อรับของหมั้นจากตาเฒ่าหม่าและยังบังคับให้สองสามีภรรยานำของหมั้นกลับไปคืนแล้วรอบหนึ่ง หากคราวนี้เขายังขัดขวางการแต่งงานครั้งนี้อีก ชาวบ้านต้องเริ่มสงสัยถึงเจตนาของเขาเป็นแน่

        “ว่าอย่างไรหยุนซาน เจ้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของข้าหรือไม่ คราวแรกข้าเสนอสินสอดให้พวกเจ้าไปสองตำลึง ครั้งที่สองเสนอเพิ่มเป็นห้าตำลึง คราวนี้ข้าเสนอให้...” ตาเฒ่าหม่ายกมือขึ้นสองข้างพร้อมกัน “สิบตำลึงเป็นอย่างไร พวกเจ้าสนใจไหม”

        ชาวบ้านที่ได้ยินต่างก็หันไปมองพ่อหยุนกับแม่หยุนอย่างพร้อมเพรียงกัน เงินสิบตำลึงนี้สามารถใช้จ่ายได้หลายปีเชียวนะ

        “พวกเจ้าจะหันมามองข้าทำไม ข้าไม่มีทางยกหนิงเอ๋อให้ไปแต่งงานกับตาเฒ่านิสัยไม่ดีนั่นหรอก” แม่หยุนปฏิเสธเสียงดัง

        “ท่านแม่จะรีบปฏิเสธไปทำไมเจ้าคะ เงินตั้งสิบตำลึงเชียวนะ” หม่าหลงบอกแม่สามีอย่างไม่พอใจ

        “ถ้าเจ้าอยากได้เงินนั่นนักเจ้าก็ไปแต่งเองสิ” แม่หยุนมองหม่าหลงอย่างไม่พอใจเช่นกัน “เอาไหมล่ะ ข้าจะให้เจ้าใหญ่หย่ากับเจ้าตั้งแต่ตอนนี้ จากนั้นเจ้าก็ไปแต่งกับตาเฒ่านั่นเลย”

        “ท่านแม่! ที่ข้าพูดเพราะข้าหวังดีกับครอบครัวของเรานะเจ้าคะ ถ้าคราวนี้หนิงเอ๋อไม่แต่งกับตาเฒ่าหม่า หากเรื่องโรคติดต่อของนางถูกแพร่ออกไป อย่าว่าแต่เงินสิบตำลึงเลย ต่อให้ยกนางให้ใครไปเปล่าๆ ก็คงไม่มีใครรับ ส่วนเรื่องหย่ากับข้าน่ะหรือ ท่านไปถามอาไป๋ก่อนดีไหมเจ้าคะว่าเขาจะกล้าหย่ากับข้าหรือเปล่า” หม่าหลงโมโหแม่สามีมากที่มาขู่ว่าจะให้สามีหย่านางต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ 

        “ทำไมข้าจะไม่กล้า เพราะข้าก็เห็นด้วยกับท่านแม่ ถ้าเจ้าอยากได้เงินสิบตำลึงนั่นนักข้าก็จะหย่ากับเจ้าแล้วปล่อยให้เจ้าไปแต่งงานกับตาเฒ่าหม่าทันที” หยุนไป๋เดินเข้ามาทันได้ยินที่ภรรยาพูดถึงน้องสาวอยู่พอดี เมื่อนึกไปถึงที่ภรรยากับตาเฒ่าหม่าแอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งลับหลัง หยุนไป๋ก็แทบจะหย่ากับภรรยาเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย

        “เจ้าพูดอะไรออกมาน่ะอาไป๋! ที่ข้าพูดไปก็เพราะหวังดีกับครอบครัวเราทั้งนั้น เจ้าจะมาหย่ากับข้าด้วยเรื่องนี้ไม่ได้ อีกอย่างเงินตั้งสิบตำลึงเจ้าไม่เสียดายหรือไง” หม่าหลงบอกกับสามี

        “น้องหนิงเอ๋อมาแล้วหรือจ๊ะ ได้ยินที่ข้าพูดไปหมดแล้วใช่ไหม ข้าจะให้เงินสินสอดสิบตำลึงสำหรับครอบครัวของเจ้า ส่วนเจ้า...นอกจากค่าใช้จ่ายในบ้านทุกเดือน ข้ายังจะให้เงินใช้จ่ายส่วนตัวกับเจ้าเดือนละสองตำลึงอีกด้วย เจ้าสนใจหรือไม่เล่า เจ้าคิดดีๆ ก่อนจะปฏิเสธข้าล่ะ เพราะโอกาสนี้เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว ครั้งหน้าข้าไม่เสนอเงื่อนไขดีๆ อย่างนี้ให้เจ้าอีกแน่” ตาเฒ่าหม่าเสนอ ‘ดูซิว่าข้าเสนอเงินให้มากขนาดนี้แล้วพวกเจ้ายังจะปฏิเสธอยู่ไหม’

        “ขอบคุณสำหรับความหวังดีของท่านเจ้าค่ะ แต่ดูเหมือนท่านจะลืมเหตุผลบางอย่างไป ที่ข้าปฏิเสธไม่แต่งกับท่านมันไม่ใช่เพราะเรื่องเงิน แต่เป็นเพราะข้าไม่อยากแต่งกับท่านเองต่างหาก ท่านช่วยพิจารณาตัวเองให้ดีก่อนไหม ท่านทั้งแก่ ทั้งเหี่ยว หน้าตาก็น่าเกลียดยิ่งกว่าอะไร ข้าที่เป็นหญิงสาวอายุยังน้อยทั้งหน้าตาก็สะสวยจะไปชอบของเก่าที่ใกล้ผุพังอย่างท่านไปทำไมกันเจ้าคะ” หยุนหนิงเอ๋อพูดจบก็ได้ยินเสียงชาวบ้านหัวเราะขึ้นเสียงดัง

        “เจ้า! นังเด็กปากเสีย เจ้ามันก็แค่หญิงสาวที่ท้องไม่ได้ ถ้าไม่แต่งกับข้าแล้วเจ้าจะไปแต่งกับใคร” ตาเฒ่าหม่าตะโกนกลับ

        เมื่อตาเฒ่าหม่าพูดจบก็มีสองคนที่สะดุ้งขึ้นมา แต่พวกนางก็รีบปรับตัวให้ยืนนิ่งเพื่อรอดูสถานการณ์

        ส่วนมู่หรงเฉินที่กำลังจะตอบออกไปก็มองไปเห็นหยุนหนิงเอ๋อส่ายหน้าห้ามไว้เสียก่อน เขาจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่ท่าทางของพวกเขาทั้งสองคนเมื่อครู่กลับทำให้หยุนถังกับหยุนเปียวขมวดคิ้วแน่น

        “เห็นไหมเล่า พอข้าพูดความจริงก็พูดไม่ออกกันเลยหรือ” ตาเฒ่าหม่าที่เห็นหยุนหนิงเอ๋อยืนนิ่งก็คิดไปว่านางคงตกใจกับเรื่องที่ได้ยิน เขาจึงยิ้มอย่างได้ใจ

        หยุนหนิงเอ๋อมองตาเฒ่าหม่าแล้วยิ้ม “ท่านรู้ได้ยังไงว่าข้าจะท้องไม่ได้”

        “หยุนเปียวเพิ่งบอกไปไม่ใช่หรือว่าต่อให้เจ้ารักษาโรคติดต่อจนหาย แต่อาการที่ยังหลงเหลืออยู่ก็จะทำให้เจ้าท้องไม่ได้” 

        “แล้วตอนนี้ข้าเป็นโรคติดต่อหรือยัง ดูท่าพวกท่านคงอยากให้ข้าป่วยให้ได้ใช่ไหม” หยุนหนิงเอ๋อหันไปโค้งคำนับให้ต้าจ้วงก่อนขยิบตาเป็นสัญญาณ “ในเมื่อท่านหมอนั่งอยู่ตรงนี้ข้าก็จะให้ท่านหมอตรวจอาการให้ข้า แล้วพวกท่านทุกคนก็มาฟังพร้อมกันเลย”

        ต้าจ้วงจับชีพจรให้หยุนหนิงเอ๋อ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอยู่ตลอด เดี๋ยวคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน สักพักก็คลายออก เมื่อตรวจเสร็จ เขาก็จับพู่กันขึ้นมาเขียนชื่อยาต่างๆ ลงไปบนกระดาษ “เจ้าไม่ได้เป็นโรคติดต่อ เพียงแต่ร่างกายได้รับพิษบางอย่างมาเป็นเวลานานทำให้ร่างกายอ่อนแออยู่บ้าง เจ้าไปซื้อยาตามสูตรยาของข้ามาต้มดื่มสักเดือน จากนั้นก็ปรับปรุงเรื่องอาหารการกินให้ดี พักผ่อนให้เพียงพอ ข้าคิดว่าไม่ถึงครึ่งปี ร่างกายของเจ้าก็จะกลับมาเป็นปกติ”

        “หนิงเอ๋อถูกพิษ! นางจะถูกพิษได้ยังไง” แม่หยุนถามอย่างตกใจ นางมองไปที่ลูกสาวพร้อมร้องไห้อย่างหนัก “พิษของนางร้ายแรงหรือไม่เจ้าคะท่านหมอ นางจะรักษาหายได้จริงใช่ไหม”

        หยุนหนิงเอ๋อยิ้มให้มารดา “ท่านแม่ ท่านไม่ต้องร้องไห้แล้วเจ้าค่ะ ท่านก็ได้ยินที่ท่านหมอพูดแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ ข้าแค่ต้องดื่มยาตามที่ท่านหมอสั่ง เท่านี้ร่างกายข้าก็จะดีขึ้นแล้ว”

        “ได้ ข้าจะให้พี่ชายของเจ้านำเงินไปซื้อยาที่อำเภอเดี๋ยวนี้” แม่หยุนรีบบอก “เจ้าใหญ่ เจ้ากลับบ้านไปเอาเงินกับแม่”

        “ท่านแม่อย่าเพิ่งไป! ท่านจะเอาเงินเก็บของทั้งบ้านมาซื้อยาให้หนิงเอ๋อหรือเจ้าคะ เงินนั้นท่านเคยบอกไว้ว่าท่านจะเก็บไว้ให้หลานชายที่กำลังจะเกิดมาไม่ใช่หรือ” หม่าหลงร้องห้าม

        “หลานชายที่กำลังจะเกิดมาอย่างนั้นหรือ เจ้ากับเจ้าใหญ่แยกกันนอนมาตั้งนานแล้ว ถ้าเจ้าท้อง เด็กนั่นก็ไม่ใช่หลานชายของข้า” แม่หยุนไม่สนใจจะฟังหม่าหลงพูดต่อ นางดึงมือลูกชายให้เดินกลับบ้านทันที หยุนไป๋ก็เดินตามมารดาไปอย่างว่าง่าย

         “ท่านปู่หม่า ท่านได้ยินแล้วใช่ไหมเจ้าคะว่าข้าไม่ได้ป่วย โรคเรื้อรังที่ท่านว่าคงไม่เกิดขึ้นกับข้าแล้ว เช่นนั้นต่อหน้าทุกคนในวันนี้ท่านก็ฟังข้าให้ดีว่าข้าไม่มีทางแต่งงานกับท่านอย่างแน่นอน ส่วนเงินสินสอดที่ท่านเสนอมา ท่านก็เก็บไว้แต่งกับภรรยาในอนาคตของท่านเองเถิดเจ้าค่ะ” หยุนหนิงเอ๋อบอกกับตาเฒ่าหม่า

        “ดีๆ จำคำเจ้าไว้ให้ดี เจ้าทำให้ข้าอับอาย วันหน้าเจ้าต้องอับอายยิ่งกว่าข้า” ตาเฒ่าหม่าพูดจบก็เดินออกจากศาลบรรพชนไป

        หยุนหนิงเอ๋อเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหม่าหลง “ดูเหมือนแผนการของท่านจะไม่สำเร็จเสียแล้วเจ้าค่ะพี่สะใภ้”

        “แผน...แผนอะไร ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” หม่าหลงรีบปฏิเสธ

        “ท่านต้องการให้ข้าแต่งกับตาเฒ่าหม่าให้ได้เพราะอะไรท่านย่อมรู้อยู่แก่ใจ แต่ท่านอย่าคิดว่าความลับจะมีในโลก อีกอย่างตาเฒ่าหม่าดูเหมือนจะมีสมบัติมากทีเดียว ท่านควรสนใจเรื่องนี้ไว้”

        “ข้าจะต้องไปสนใจเงินของตาแก่นั่นทำไม ข้าไม่ได้จะแต่งกับเขาสักหน่อย”

        “มันก็ไม่แน่” หยุนหนิงเอ๋อยิ้มเย็น “ข้ารู้สึกว่าท่านกับตาเฒ่าหม่าช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก”

        “ข้าเป็นพี่สะใภ้ของเจ้านะ! เจ้าอย่ามาพูดพล่อยๆ เช่นนี้ และเจ้าก็ระวังตัวไว้ให้ดี ไปทำให้ตาแก่นั่นโกรธเขาย่อมไม่ปล่อยเจ้าไปแน่”

        “เรื่องนั้นท่านไม่ต้องมากังวลเพราะข้าก็ไม่คิดจะปล่อยเขาไปเหมือนกัน” หยุนหนิงเอ๋อหุบยิ้มและจ้องหม่าหลง “และข้าก็จะไม่ปล่อยคนที่มันกล้ามาวางยาข้าด้วย”

        หม่าหลงตกใจกับสายตาน่ากลัวของหยุนหนิงเอ๋อจนหน้าซีด จากนั้นก็หันหลังวิ่งออกจากศาลบรรพชนไป

        “เจ้าคงตกใจมากใช่ไหมหนิงเอ๋อ โชคดีที่ท่านหมอผ่านมาหมู่บ้านของเราพอดี ไม่เช่นนั้นเจ้าคงถูกชาวบ้านเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าเป็นโรคติดต่อไปแล้ว” ไฉซื่อเดินมาจับมือหลานสาว

        “มีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าพี่สะใภ้หานฝากข้าซื้อยา ข้าขอถามป้าสะใภ้ได้ไหมเจ้าคะว่าใครเป็นคนพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อน”

        “เจ้ากำลังสงสัยข้าอยู่หรือ ข้าไม่ได้เป็นคนพูดเรื่องนี้ขึ้นมานะ และข้าก็ไม่เคยนำเรื่องนี้ไปพูดกับใครเลย อีกอย่างข้ากับพี่สะใภ้ของเจ้าก็เพิ่งมาถึงที่นี่ก่อนเจ้าได้ไม่นาน” ไฉซื่อปฏิเสธ

        “ข้ากับท่านแม่เพิ่งตามมาทีหลังจริงๆ” เฉาหลันยืนยันแต่สายตาของนางกลับมองไปที่ประตูทางเข้าศาลบรรพชนเป็นระยะ

        หยุนหนิงเอ๋อมองตามและก็เห็นว่าเป็นหยุนถังกับหยุนเปียวที่กำลังเดินกลับมาหลังจากที่พวกเขาเดินออกไปส่งต้าจ้วงที่ด้านนอก

        “จบเรื่องสักทีนะ เฮ้อ...โรคระบาดช่างน่ากลัวจริงๆ” หยุนถังยิ้มให้หลานสาว “ต่อไปก็ไม่มีใครสงสัยในตัวเจ้าแล้ว”