แสงอาทิตย์ยามเช้าของวันเช็คเอาท์สาดส่องผ่านร่มใบมะพร้าวริมชายหาดปราณบุรีอย่างงดงาม เกลียวคลื่นสีน้ำเงินอ่อนม้วนตัวเข้ากระทบหาดทรายขาวละเอียดอย่างสงบระงับ ราวกับจงใจจะลบล้างร่องรอยของพายุรักกระหน่ำอันดิบเถื่อนเร่าร้อนริมระเบียงไม้และเตียงสมรสเมื่อคืนนี้ให้สูญสิ้นหายไปกับผืนทรายและสายลมหนาวพัดโชย
ภายในวิลล่าพักร้อนหลังใหญ่ แพรพิมพ์เดินจัดแจงพับเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายและของใช้ส่วนตัวลงในกระเป๋าเดินทางทีละชิ้นอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าเนียนสวยนิ่งสงบเรียบเฉย ไร้แววพิรุธใดๆ ทว่านิ้วมือเรียวบางที่กำลังประคองเสื้อผ้าไหมกลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อความทรงจำของรสััอุ่นชื้นและคำรักสารภาพอันคลั่งไคล้ปนหึงหวงของภัทร์ยังคงฉายชัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้วงสำนึก ร่างกายของเธอยังคงรุมร้อนและอ่อนล้าเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อยเมื่อนึกถึงทุกท่วงท่าพายุรักริมหาดทรายที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้
“โอ๊ย... ปวดหัวชะมัดเลยพิมพ์ เมื่อคืนผมคงดื่มหนักไปหน่อยจริงๆ แฮงค์เหล้าจนตาจะลืมไม่ขึ้นแล้ว” ภพเดินกุมขมับสะลึมสะลือออกมาจากห้องแต่งตัว ใบหน้าของเขาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ทว่าแววตากลับส่องประกายเปี่ยมสุขอย่างถึงที่สุด “แต่ก็คุ้มค่ามากครับพิมพ์ ดีลร่วมทุนโครงการใหม่ของบลูโอเชี่ยนเซ็นสัญญาเรียบร้อยราบรื่นร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างไม่มีข้อแม้เลยล่ะ บริษัทของเรากำลังจะพุ่งทะยานครั้งใหญ่และมั่นคงขึ้นไปอีกระดับแล้ว!”
“ยินดีด้วยนะคะภพ... คุณเหนื่อยและทุ่มเทมาหลายวันแล้วจริงๆ ดื่มน้ำอุ่นกับทานยาลดไข้ก่อนเถอะค่ะจะได้ดีขึ้น” พิมพ์ปั้นแต่งรอยยิ้มอ่อนโยนสวมหน้ากากภรรยาผู้อ่อนหวานกตัญญู ส่งถ้วยน้ำร้อนและแผงยาให้สามีตามหน้าที่อย่างสม่ำเสมอ
“ขอบคุณครับพิมพ์ ทริปนี้สมบูรณ์แบบมากจริงๆ ได้งานใหญ่และได้พาพิมพ์มาพักผ่อนด้วย” ภพเอ่ยชมเชยภรรยาและดึงตัวเธอมากอดหอมแก้มเบาๆ ชายหนุ่มหารู้ไม่เลยว่า กลิ่นอายเหงื่ออุ่นๆ และรอยตราบาปเสน่หารสสวาทของน้องชายร่วมสายเืยังคงแฝงฝังแ่าอยู่ใต้ร่มผ้าเดรสยาวสีขาวสะอาดของภรรยาตนเอง
ก่อนที่จะออกเดินทางกลับกรุงเทพฯ ทั้งสามคนต้องร่วมนั่งรับประทานอาหารเช้ามื้อสุดท้ายร่วมกันที่โต๊ะอาหารกลางแจ้งของวิลล่า บรรยากาศรอบตัวสงบเงียบ ลมทะเลโชยพัดเบาๆ เสียงนกทะเลร้องจิ๊บๆ ทว่าสำหรับแพรพิมพ์แล้ว มื้ออาหารเช้านี้กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดใจจนกลืนแทบไม่ลง
ภพยังคงมีอาการมึนหัวแต่ก็ยังคุยโทรศัพท์สั่งงานเลขาฯ เื่การประสานงานเอกสารสัญญาส่งตรงไปยังออฟฟิศใหญ่ที่กรุงเทพฯ เป็ระยะๆ ในขณะที่ภัทร์ในชุดเสื้อยืดสีดำเข้ารูปดูหล่อเหลาสบายๆ และอวดกล้ามเนื้อแกร่งนั่งอยู่ตรงข้าม ทุกจังหวะที่พิมพ์ตักอาหารหรือดื่มกาแฟ ภัทร์จะลอบส่งสายตาคมเข้มแฝงประกายรักใคร่และท้าทายจ้องมองมายังเธออย่างเปิดเผยยามที่พี่ชายเผลอหันไปคุยโทรศัพท์ ชายหนุ่มรุ่นน้องจงใจขยับเอื้อมมือส่งขวดน้ำส้มมาตรงหน้าพิมพ์ ปลายนิ้วร้อนััเข้ากับมือบางของเธออย่างแ่เบาจงใจลูบไล้นิ้วเรียวของเธอจนพิมพ์สะดุ้งตัวสั่นรีบดึงมือหลบเลี่ยง หัวใจเต้นรัวระทึกเมื่อความทรงจำเร่าร้อนของเขาที่สอดใส่เต็มเปี่ยมในกายเธอยังคงหลงเหลือความซ่านเสิวอยู่
“ทานเยอะๆ นะครับพี่พิมพ์ เดินทางขากลับทางไกลจะได้ไม่เหนื่อยล้า” ภัทร์เอ่ยน้ำเสียงทุ้มหวานแฝงความนัยคุกคามจนพิมพ์แก้มร้อนผ่าว ต้องรีบก้มหน้าทานสลัดและอาหารในจานของตนเงียบๆ เพื่อหนีแรงกดดันทางสายตาอันแรงกล้าของชู้รักหนุ่ม
*********
่สาย รถยนต์อเนกประสงค์คันหรูของภพแล่นออกจากรีสอร์ทระดับหกดาว มุ่งหน้าสู่เส้นทางขากลับกรุงเทพมหานคร ท้องฟ้ายามบ่ายสดใสปราศจากเค้าลางของพายุฝน ถนนยางมะตอยทอดยาวเลียบแนวทะเลและขุนเขา บรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูเต็มไปด้วยความรื่นเริงและอารมณ์เบิกบานใจของเ้าของรถ
ภพทำหน้าที่เป็ผู้ขับขี่รถยนต์ด้วยอารมณ์ดี เขาร้องเพลงคลอไปกับวิทยุและเอ่ยพูดคุยเสียงดังอย่างมีความสุข ส่วนภัทร์นั่งอยู่ที่เบาะหน้าฝั่งผู้โดยสารข้างคนขับ คอยช่วยเหลือและประสานงานเช็กตารางคิวงานและโทรศัพท์แจ้งรายละเอียดกับทีมงานที่บริษัท และแพรพิมพ์นั่งอยู่ที่เบาะหลังกว้างขวางเพียงลำพัง
“ภัทร์... พี่บอกตรงๆ เลยนะ ทริปนี้แกทำผลงานได้ยอดเยี่ยมเกินกว่าที่พี่คาดหวังไว้มากจริงๆ” ภพเอ่ยชมเชยน้องชายเสียงดังพลางตบพวงมาลัยรถเป็จังหวะตามเพลง “ไหวพริบแกดีมาก ตอนที่เจรจาขยายโครงการเสริมริมหาด แกเสนอเงื่อนไขได้ฉลาดเฉลียวและรวดเร็วจนคุณเกียรติปฏิเสธไม่ลง พี่คิดไม่ผิดเลยจริงๆ ที่ดึงแกมาเป็ผู้ช่วยส่วนตัว คราวนี้บริษัทของเราคงเบาแรงพี่ไปได้เยอะ และพี่ก็วางใจได้สนิทใจเลยเวลาต้องเดินทางไปดีลงานต่างประเทศ คอยฝากฝังให้แกดูแลพิมพ์และบริษัทแทนพี่ได้สบาย”
“ขอบคุณครับพี่ภพ ผมก็ทำหน้าที่ของผมแทนพี่ภพอย่างเต็มที่ที่สุด... เพื่อให้งานของพี่ราบรื่นและไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลังน่ะครับ” ภัทร์เอ่ยตอบเสียงทุ้มสุภาพ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม แววตาคมกริบสีเข้มละสายตาจากข้างทางและลอบมองขึ้นไปสบตากับแพรพิมพ์ผ่านกระจกมองหลังของรถยนต์ทันที
ตึก!...
หัวใจของแพรพิมพ์เต้นสะดุดกึกเมื่อสบประสานสายตาอันมีความลับลึกซึ้งเร่าร้อนกับน้องสามีผ่านกระจกมองหลังดวงเล็ก ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยแววตาคมปลาบที่เปี่ยมล้นไปด้วยตัณหาความรักใคร่และการสิทธิ์โดยสมบูรณ์ มุมปากหยักยกยิ้มบางเบาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าและท้าทายศีลธรรมของเธออย่างเปิดเผยยามที่พี่ชายเผลอตัวจดจ่ออยู่กับการขับรถ
ระหว่างทางขากลับ ภพแวะจุดพักรถและร้านของฝากขนาดใหญ่ริมทางเพื่อซื้อของฝากกลับไปให้ผู้ใหญ่และพนักงานที่ออฟฟิศ ในจังหวะที่ภพเดินแยกออกไปจ่ายเงินและพูดคุยโทรศัพท์กับเลขาฯ อยู่ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า แพรพิมพ์ยืนเลือกของฝากอยู่ในมุมหนังสือและสินค้าท้องถิ่นสลัวเงียบงันหลีกหนีผู้คน
จู่ๆ ร่างสูงใหญ่ของภัทร์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มแกล้งทำเป็หยิบกระเป๋าสานท้องถิ่นส่งให้เธอทว่าปลายนิ้วหนากลับบีบกระชับข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น ดึงตัวเธอเข้าใกล้จนแผ่นหลังบางเบียดชิดกับอกกว้างของเขา กลิ่นกายชายหนุ่มหนุ่มแน่นของเขาและไอร้อนทำเอาพิมพ์ใจสั่นสะท้านไปหมด
“กลับกรุงเทพฯ แล้ว... อย่าทำตัวเ็าและห่างเหินกับผมอีกนะพิมพ์ ไม่อย่างนั้นผมจะทวงสัญญาของผมบนเบาะหลังรถยนต์และบนระเบียงปราณบุรีนั่นอีกครั้งแน่ครับ... ผมจะทวงมันทุกครั้งที่มีโอกาส” ภัทร์กระซิบต่ำข้างใบหูเนียน น้ำเสียงแหบพร่าคุกคามและหวงแหนล้ำลึกทำเอาพิมพ์ขนลุกซู่ไปทั้งร่างด้วยแรงอารมณ์สวาท
“ภัทร์... ปล่อยพี่ค่ะ ภพกำลังมองมา...” พิมพ์กระซิบเตือนเสียงสั่นสะท้าน รีบสะบัดข้อมือหลุดพ้นและถอยห่างหนึ่งก้าว หัวใจสั่นระรัวดุจกลองรบเมื่อเห็นภพหันมาส่งยิ้มให้จากเคาน์เตอร์จ่ายเงิน
ระหว่างการเดินทาง่สุดท้าย ภพยังคงขับรถและชวนคุยถึงแผนการทำงานในอนาคตอันใกล้ “พิมพ์ครับ พอกลับถึงกรุงเทพฯ พี่กะว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ในหมู่พวกเราสามคน และ่สัปดาห์หน้าพี่ต้องบินไปเซ็นสัญญาเพิ่มเติมที่สิงคโปร์สี่วัน คงต้องรบกวนให้ภัทร์เขาแวะมาช่วยดูแลความเรียบร้อยและคอยรับส่งพิมพ์เวลามีงานด้วยนะ”
คำบอกเล่าของสามีเปรียบเหมือนการเปิดโอกาสให้เสือร้ายก้าวเข้ามาขย้ำเธอในระยะประชิด พิมพ์ตัวชาดิก หันมองกระจกมองหลังอีกครั้งและพบว่าดวงตาคมของภัทร์ส่องประกายพึงพอใจอย่างสูงสุด ชายหนุ่มรับคำเสียงหนักแน่น “ได้ครับพี่ภพ ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่พิมพ์แทนพี่เป็อย่างดี... ไม่ให้ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่เื่เดียวครับ”
เมื่อเดินทางกลับขึ้นรถและแล่นเข้าสู่เขตปริมณฑลและกรุงเทพมหานครทีละนิด บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็ตึกสูงใหญ่และการจราจรที่หนาแน่น บ่งบอกถึงการสิ้นสุดของทริปพักร้อนริมทะเลปราณบุรีและก้าวเข้าสู่ชีวิตจริงภายใต้หน้ากากและหน้าที่อันแสนอึดอัดใจ
เมื่อล้อรถยนต์บดกับกรวดทรายและจอดสนิทลงที่หน้าคฤหาสน์หรูหราของตระกูลในยามเย็น แสงแดดอัสดงสีแดงส้มสาดแสงตกกระทบตัวอาคารหรูหราโอ่อ่าที่ดูมั่นคงและปลอดภัย ทว่าสำหรับแพรพิมพ์แล้ว บ้านหลังนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แม่บ้านและคนสวนกุลีกุจอเข้ามาช่วยขนกระเป๋าเดินทางลงจากรถ ภพเอ่ยขอตัวและเดินตรงไปยังห้องทำงานชั้นบนทันทีเพื่อประสานงานเื่รายละเอียดการส่งงานสัปดาห์หน้า ทิ้งให้พิมพ์และภัทร์ยืนอยู่ภายในห้องโถงกว้างกลางคฤหาสน์เพียงลำพังชั่วครู่
พิมพ์รีบคว้ากระเป๋าถือหันหลังเตรียมก้าวเดินขึ้นบันไดวนเพื่อกลับห้องนอนของตัวเอง หนีจากสายตาคุกคามอันร้อนแรง ทว่ายามที่ก้าวขาเหยียบบันไดขั้นแรก ภัทร์ที่เดินตามหลังมาแสร้งทำเป็ส่งกุญแจรถคืนให้เธอ ทว่าในจังหวะนั้นฝ่ามือหนาอุ่นร้อนของเขากลับเลื่อนััลูบไล้สะโพกกลมกลึงของเธอเบาๆ บดบี้ขยำเน้นน้ำหนักแ่เบาผ่านเนื้อผ้าเดรสสวยจนพิมพ์สะดุ้งตัวสั่นใบหน้าแดงซ่าน ชายหนุ่มส่งยิ้มเ้าเล่ห์และแววตาท้าทายศีลธรรมตรงมายังเธอ ประหนึ่งจะตอกย้ำว่าเธอตกเป็สมบัติส่วนตัวลับหลังของเขาโดยสมบูรณ์แบบแล้ว
พิมพ์ก้าวเท้าหนีขึ้นบันไดวิลล่าด้วยความตระหนกปนเสียวซ่านในหัวใจ หญิงสาวกอดอกปิดหน้าอกที่สะท้อนรัวเดินกลับเข้าห้องนอนและปิดประตูลงเงียบๆ
เธอก้าวลงจากรถยืนมองดูคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยหัวใจที่เวิ้งว้างและตกตะกอนความคิดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอตระหนักดีแก่ใจอย่างลึกซึ้งในนาทีนี้แล้วว่า หน้ากากภรรยาแสนดี ศีลธรรมอันเปราะบาง และชีวิตแต่งงานที่เธอเคยพยายามรักษาสวมใส่และปกป้องปกปิดไว้อย่างสุดชีวิตนั้น... มันได้แตกร้าวและพังทลายลงอย่างถาวรไม่มีชิ้นดีริมทะเลแห่งนั้นไปเรียบร้อยแล้ว
บัดนี้ เธอได้ก้าวผ่านทางแยกและจมดิ่งลงสู่ทาสอารมณ์เสน่หาอันเร่าร้อนป่าเถื่อนของภัทร์... น้องสามีของเธออย่างเต็มตัวโดยไม่มีทางกู่ย้อนคืนกลับไปได้อีกต่อไป และลึกลงไปในอก เธอกลับไม่คิดที่จะตะเกียกตะกายเอาตัวรอดจากหลุมพรางนี้อีกแล้ว หากแต่ยินดีที่จะสยบยอมตกเป็ของเขาอีกต่อไป
3K
