คุยกันสักนิด
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บทที่ 11
“ถ้าหากฉันเป็พ่อแม่ของเมิ่งจือหลันแล้วละก็ ฉันคงจะไม่เสียเงินไปกับการเรียนของเด็กสาวคนนี้อย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าเธอจะจบจากชั้นมัธยมก่อนคนอื่น แต่พอจบออกมาแล้วก็ไม่เห็นว่าเธอจะไปทำงานให้ครอบครัวมีหน้ามีตาเลยสักครั้ง” หวงเหยาฉีรู้สึกเสียดายเงินแทนพ่อและแม่ของเมิ่งจือหลันเสียเลยเกิน เพราะถ้าหากนำเงินจำนวนนั้นมาซื้อของกินของใช้ คงจะทำให้ครอบครัวของเธอได้กินดีอยู่ดีไปอีกหลายปีเลยทีเดียว
ตู้ฟางเยว่พยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อนสนิทของตัวเอง เพราะสำหรับเธอแล้วลูกสาวหรือหลานสาวถือได้เป็การลงทุนที่ขาดทุนเสียเปล่าๆ เพราะเมื่ออีกฝ่ายโตขึ้นพอที่จะแต่งงานได้แล้วละก็ อีกฝ่ายก็ต้องย้ายไปเป็คนของบ้านของสามี ซึ่งแน่นอนว่าไม่สามารถกตัญญูต่อเธอได้เหมือนกับลูกชายหรือหลานชาย
ดังนั้นตู้ฟางเยว่จึงให้ความสำคัญกับลูกชายและหลานชายเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็มักจะมอบสิ่งของดีๆ ให้กับลูกชายคนโตและหลานชายของลูกชายคนโตเพียงเท่านั้น เพราะว่าเมื่อเธอแก่ชราจนทำงานไม่ได้แล้ว คนที่จะดูแลเธอก็เป็พวกเขา ดังนั้นสำหรับคนอื่นแล้ว ตู้ฟางเยว่ไม่เคยให้ความสำคัญเลยแม้แต่นิดเดียว อีกทั้งยังยื้อแย้งข้าวของต่างๆ จากลูกชายและหลานชายคนอื่นๆ มาให้ลูกชายคนโตและหลานชายของลูกชายคนโต
ซึ่งแน่นอนว่าการกระทำของตู้ฟางเยว่สร้างความไม่พอใจให้กับลูกชายและลูกสะใภ้คนอื่นๆ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่สามารถแสดงท่าทางไม่ชอบใจออกมาได้ เพราะไม่อย่างนั้นพวกเขาจะถูกประนามว่าเป็เพียงหมาป่าตาขาวที่ไม่มีความกตัญญู
“ฉันเห็นด้วยกับเหยาฉี แทนที่จะเก็บเงินเอาไว้ใช้จ่ายในครอบครัว แต่ดูสิต้องมาเสียเงินกับเื่ไม่เป็เื่ของลูกสาวที่อีกไม่นานจะต้องแต่งงานไปอยู่กับครอบครัวอื่น”
“ไม่รู้ว่าเป็โชคดีของลู่จื่อหลินหรือเปล่า ที่ครอบครัวเสิ่นไม่มีพ่อแม่สามี ไม่อย่างนั้นป่านนี้ครอบครัวสามีคงจะหาเื่หย่าขาดแล้วละมั้ง เพราะคลอดมาแค่ลูกสาวอย่างเมิ่งจือหลันเพียงคนเดียว”
จูเจิ้งอวี๋ไม่เคยชื่นชอบในตัวของลู่จื่อหลินมาโดยตลอด เพราะว่าเมื่อก่อนนี้บรรดาชายหนุ่มในหมู่บ้านเฟิงหยวนก็มักจะชื่นชอบแต่ลู่จื่อหลิน รวมไปถึงสามีของเธอด้วยเช่นเดียวกัน
นอกจากนี้เธอยังอิจฉาที่ลู่จื่อหลินสามารถแต่งงานให้กับชายหนุ่มในตำบลอีกด้วย รวมไปถึงชายคนนั้นก็มีหน้าที่การงานที่ดี แถมยังหน้าตาดีอีกต่างหาก ซึ่งเมื่อเธอรับรู้ได้ว่าชายคนนั้นให้ความสนใจลู่จื่อหลิน จูเจิ้งอวี๋ก็ไม่รอช้าแต่อย่างใด รีบเข้าไปยั่วยวนอีกฝ่ายในทันที แต่แทนที่เธอจะได้แต่งงานกับเมิ่งจางเฮ่อแทนลู่จื่อหลิน แต่สุดท้ายคนที่อยู่ภายในห้องนอนกับเธอกับเป็เพื่อนสามีของเธอ
ยังดีที่อีกฝ่ายก็ชื่นชอบในลีลาของเธอ ทำให้เหตุการณ์ในครั้งนี้ไม่มีชาวบ้านคนไหนมาพบเจอ แถมเธอยังได้รับเงินจากอีกฝ่ายอีกด้วย
ซึ่งแน่นอนว่าจูเจิ้งอวี๋ก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธแต่อย่างใด เพราะว่าเธอจะต้องนำเงินเ่าั้มาใช้จ่ายกับลูกชายของเธอนั่นเอง แต่จูเจิ้งอวี๋ก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์ในครั้งนั้นจะทำให้เธอได้ลูกชายคนที่สองมาเช่นเดียวกัน แต่เพราะว่าสามีของเธอมักจะถึงเนื้อถึงตัวอยู่เป็ประจำ ดังนั้นจูเจิ้งอวี๋จึงไม่รู้เช่นกันว่าลูกชายคนที่สองของเธอนี้เป็ลูกชายของใครกันแน่
แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเติ้งอู๋ิทราบว่าเธอตั้งครรภ์ขึ้นมา อีกฝ่ายก็มักจะแวะเวียนมาหาสามีของเธออยู่บ่อยครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าแท้จริงแล้วคนที่เติ้งอู๋ิ้ามาหาคือเธอนั่นเอง และอีกฝ่ายก็ได้นำเงินมามอบให้กับเธอเป็ค่าเลี้ยงดูลูกชายคนนี้ถึงห้าหยวน ทำให้จูเจิ้งอวี๋รู้สึกพอใจกับเติ้งอู๋ิมากกว่าสามีของเธอเสียอีก เพราะว่าเงินทั้งหมดของสามีเธอมักจะมอบให้กับแม่สามีของเธอนั่นเอง
ยังดีที่ในตอนนี้อีกฝ่ายได้เสียชีวิตไปแล้ว ทำให้ในเวลานี้เงินทุกหยวนของครอบครัวเป็เธอที่เก็บเอาไว้ ทำให้จูเจิ้งอวี๋สามารถแอบดึงเงินบางส่วนมาเก็บเอาไว้ให้กับลูกชายทั้งสองคนของเธอ โดยที่คนอื่นในครอบครัวไม่รับรู้เื่ราวเหล่านี้
และในตอนนี้เติ้งอู่ิก็ได้เสียชีวิตเช่นเดียวกัน ทำให้ความลับของเธอยังคงเป็ความลับต่อไป ซึ่งแน่นอนว่าเหตุการณ์เหล่านี้ก็ทำให้จูเจิ้งอวี๋รู้สึกโล่งใจเป็อย่างมาก ถึงแม้ว่าเธอจะขาดรายได้ส่วนนี้ไปก็ตามที
“ฉันจะคอยดูว่าลูกสาวอย่างเมิ่งจือหลันจะทำให้ครอบครัวลู่และครอบครัวเสิ่นภาคภูมิใจได้ขนาดไหน ทั้งๆ ที่ฉันเคยบอกพวกเขาไปด้วยความหวังดีแล้วว่าไม่ต้องส่งเมิ่งจือหลันเข้าเรียนก็ได้ แต่สุดท้ายฉันกับได้เสียงก้นด่าของจินอวี่ถงกลับมาซะอย่างนั้น”
ตู้ฟางเยว่รอวันที่ครอบครัวลู่และครอบครัวเสิ่นล้มลงตลอดเวลา เพราะเมื่อถึงเวลานั้นเธอจะได้เข้าไปยิ้มเยาะใส่อีกฝ่ายที่ไม่เชื่อคำพูดของเธอนั่นเอง
“อีกไม่นานหรอก พวกเขาจะต้องคิดได้ว่าเสียเงินไปกับเมิ่งจือหลันไปเสียเปล่าๆ ดูเธอสิว่าใช้เงินเปลือยขนาดไหน ทุกครั้งที่มาที่หมู่บ้านของพวกเรา เมิ่งจือหลันก็มักจะหอบหิ้วข้าวของต่างๆ มาให้กับครอบครัวลู่อยู่เสมอ ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานเธอคงจะถูกพ่อของเธอต่อว่าอย่างแน่นอน”
หวงเหยาฉียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เพราะเธอเห็นเมิ่งจือหลันเดินเข้าเดินออกหมู่บ้านเฟิงหยวนอยู่เป็ประจำ ซึ่งแน่นอนว่าถ้าหากอีกฝ่ายเป็ลูกหลานของเธอแล้วละก็ เธอจะต้องให้อีกฝ่ายลงแปลงนาหรือให้หางานทำเพื่อจะได้มีเงินเข้ามาจุนเจือในครอบครัวแล้ว แต่ว่าครอบครัวของอีกฝ่ายก็ไม่คิดที่จะบังคับอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังมาต่อว่าเธอที่เข้าไปยุ่งวุ่นวายอีกด้วย ดังนั้นหวงเหยาฉีจึงอยากจะรอดูวันที่เมิ่งจือหลันตกต่ำ และเธอก็ภาวนาให้วันนั้นมาถึงในเร็ววัน
เมิ่งจือหลันเดินเข้าไปกอดยายของเธออย่างออดอ้อน ก่อนที่เธอจะโดนบ่นเล็กน้อยเมื่อเห็นข้าวของที่เธอหอบหิ้วมาด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเมิ่งจือหลันก็รู้สึกไม่พอใจแต่อย่างใด เพราะว่าเธอรู้ดีว่ายายของเธอนั้นรู้สึกเป็ห่วง และกลัวว่าเธอจะใช้เงินเกินจำเป็
“ไปๆ เข้าไปในบ้านดีกว่า ป่านนี้น้องชายทั้งสองของหลานคงจะชะเง้อคอมองแล้วละมั้ง” จินอวี่ถงรู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่ครอบครัวลู่ของเธอรักใคร่กลมเกลียวกันมากกว่าครอบครัวในหมู่บ้านเฟิงหยวนแห่งนี้ ดังนั้นครอบครัวลู่จึงไม่มีเื่ทะเลาะเบาะแว้งกันหรือมีเื่ชวนปวดหัวเหมือนกับครอบครัวอื่น
“หนูรักคุณยายที่สุดเลยค่ะ”
เมิ่งจือหลันยึดตัวขึ้นเพื่อนจูบเข้าที่แก้มของผู้เป็ยาย ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งเข้าไปภายในบ้านอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ยายของเธอจะทันได้ตั้งตัวและออกปากบ่นเธออีกครั้ง
หลังจากที่ทักทายทุกคนเรียบร้อยแล้ว เมิ่งจือหลันก็ได้เดินไปยังห้องนอนของผู้เป็ตาและยายที่เก็บข้าวของบางส่วนของเธอเอาไว้
“จะไปวาดรูปเหรอจือหลัน”
เหอกู้จิ้งทักทายหลานสาวของผู้เป็สามีด้วยท่าทางอ่อนโยน สำหรับเธอที่มีบุตรชายอยู่สองคนจึงรู้สึกรักใคร่และเอ็นดูเมิ่งจือหลันเป็อย่างมาก เพราะว่าเธออยากได้ลูกสาวน่ารักๆ เหมือนกับหลานสาวคนนี้มาออดอ้อนและเรียกเธอว่าแม่ แต่น่าเสียดายที่ร่างกายของเธอทำงานหนักมากเกินไป ประกอบกับที่เธอเคยแท้งลูกไปแล้วครั้งหนึ่ง จึงทำให้หลังจากนั้นเธอไม่เคยตั้งครรภ์ขึ้นมาอีกเลย
“ใช่แล้วค่ะป้าสะใภ้ พอดีหนูอยากฝึกฝีมือสักหน่อยนะคะ ป้าสะใภ้อย่าลืมทานนมที่หนูซื้อมาด้วยนะคะ บำรุงเอาไว้เผื่อว่าหนูจะมีน้องสาวมาวิ่งเล่นด้วย”
เมิ่งจือหลันโบกมือลาป้าสะใภ้ของเธอด้วยรอยยิ้ม เธอรู้ดีว่าป้าสะใภ้ของเธอทำงานหนักมากขนาดไหน และเธอรู้อีกว่าอีกฝ่ายอยากได้ลูกสาวมากพอๆ กัน ดังนั้นเมื่อในเวลานี้เธอมีเงินพอที่ซื้อข้าวของให้กับครอบครัวของเธออย่างที่ไม่ต้องเสียดายเงินทองเหมือนแต่ก่อนแล้ว เมิ่งจือหลันจึงได้ตัดสินใจซื้อนมกระป๋องมาบำรุงป้าสะใภ้ของเธออย่างที่ไม่คิดเสียดายเงินทองเลยแม้แต่นิดเดียว
เหอกู้จิ้งรู้สึกดีใจกับการกระทำของหลานสาวคนนี้เป็อย่างมาก ถึงแม้ว่าเธอจะเป็เพียงสะใภ้ของครอบครัวลู่ แต่เมิ่งจือหลันกลับดูแลเธอเป็อย่างดี ดูแลดีกว่าครอบครัวเหอของเธอเสียด้วยซ้ำ ส่วนพ่อแม่ของเธอนั้นต่างก็เสียชีวิตจากเหตุการณ์น้ำท่วมเมื่อสามปีที่แล้ว ดังนั้นในเวลานี้เธอจึงไม่ต้องคอยปวดหัวกับการมาเยือนของพ่อและแม่ของเธอแล้ว ถึงแม้ว่าเธอจะเสียใจกับการเสียชีวิตของอีกฝ่ายก็ตาม แต่สำหรับความรักของลูกที่มีต่อพ่อแม่แล้วนั้น เหอกู้จิ้งไม่รู้สึกถึงความรักแบบนั้นมานานมากแล้ว
ั้แ่ที่พ่อแม่ของเธอบังคับให้เธอทำงานั้แ่อายุยังน้อย เพื่อที่จะได้มีเงินส่งเสียพี่ชายเรียนสูงๆ แต่ถึงอย่างนั้นพี่ชายของเธอก็ถูกไล่ออกเสียก่อน เพราะว่าอีกฝ่ายมักจะมีเื่กับเด็กนักเรียนคนอื่น หลังจากที่พี่ชายของเธอโตขึ้นมาก็มีเื่เกี่ยวกับผู้หญิงมาโดยตลอด แต่ถึงอย่างนั้นพ่อและแม่ของเธอก็คิดว่ามันเป็เื่ธรรมดา จนกระทั่งวันที่พี่ชายของเธอ้าเงินทองไปสู่ขอผู้หญิงจากในตำบล
ซึ่งแน่นอนว่าครอบครัวเหอของเธอไม่ได้มีเงินทองมากมายขนาดนั้น ดังนั้นพ่อและแม่ของเธอจึงได้นำเธอไปขายเพื่อนำเงินมาไปสู่ขอผู้หญิงให้พี่ชายของเธอ โชคดีของเธอที่ครอบครัวลู่ไปพบเจอเข้าเสียก่อน และอีกฝ่ายก็ได้ใช้เงินเก็บที่มีอยู่เพื่อซื้อเธอมาจากครอบครัวเหอนั่นเอง
แต่ทั้งๆ ที่ครอบครัวเหอได้ขายเธอให้กับครอบครัวลู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังมาขอให้เธอนำเงินไปช่วยเหลือครอบครัวเหอ แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ถูกครอบครัวลู่ไล่ออกไป ถึงแม้ว่าเหอกู้จิ้งจะถูกผู้คนบอกว่าอกตัญญูต่อพ่อแม่ก็ตาม แต่อีกฝ่ายก็ถูกครอบครัวลู่พูดความจริงออกไปให้ฟัง ดังนั้นเสียงด่าทอต่างๆ จึงได้เงียบหายลงไปในที่สุด
หลังจากที่เมิ่งจือหลันโบกมือลาป้าสะใภ้เรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบเดินทางมายังสถานที่โปรดของเธอในทันที ซึ่งแน่นอนว่าสถานที่แห่งนี้คือลำธารเล็กๆ ที่ไหลผ่านบริเวณด้านหลังบ้านของครอบครัวลู่นั่นเอง
เมื่อมาถึงสถานที่โปรดของเธอเป็ที่เรียบร้อยแล้ว เมิ่งจือหลันก็รีบจัดเตรียมข้าวของที่ต้องใช้ให้เป็ระเบียบในทันที
‘เสี่ยวเป่าสตรีมที่จะเปิดในวันนี้ จับภาพไปที่ภาพวาดของฉันเท่านั้นะ’
[ได้เลยครับ ว่าแต่คุณเมิ่งจือหลันจะให้ตั้งชื่อสตรีมในครั้งนี้ว่าอะไรดีครับ]
เมิ่งจือหลันจ้องมองไปที่ลำธารเล็กๆ ตรงหน้า ‘ตั้งชื่อสตรีมว่า วาดรูปชมลำธารกับเมิ่งจือหลัน ก็แล้วกัน’
[จัดให้ครับผม]
หลังจากที่เมิ่งจือหลันจัดเตรียมสิ่งของที่จะต้องใช้ในการวาดรูปในครั้งนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็บอกให้เสี่ยวเป่าเริ่มเปิดสตรีมได้เลย
วาดรูปชมลำธารกับเมิ่งจือหลัน
ออนไลน์
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
394
