หอประมูลหลิงหยวนเป็หอประมูลขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงจุคนได้มากถึงสี่ร้อยคน ภายในหอประมูลมีสี่ชั้นทุกชั้นล้วนมองเห็นลานวงกลมขนาดใหญ่ที่ใช้เป็เวทีจัดเเสดงสินค้าที่ชั้นหนึ่งได้อย่างชัดเจนเเละสดวกต่อการเลือกประมูลสินค้าที่ตนเอง้า
ภายในชั้นสี่มีเพียงห้องใหญ่หกห้องซึ่งผู้ที่จะสามารถขึ้นไปใช้บริการชั้นนี้ล้วนเป็คนมีฐานะเเละกำลังอำนาจกันทั้งสิ้น! หรือพูดอีกอย่างคือ บุคคลที่ไม่อาจกระตุกหนวดได้นั้นเอง ภายในห้องหนึ่งของชั้นสาม คุณชายผู้มีใบหน้างดงามราวกับเซียนมองผ่านม่านไม้ไผ่ลงไปที่เวทีประมูลดวงตาคมวาววับขึ้นหลังจากเห็นของที่คนงานหอประมูลนำขึ้นมา!!
"เป็เหล้าหอมหมื่นลี้!! น่าสนใจมิน่าคนจึงมากเป็พิเศษขนาดนี้!!" เขาหันไปพูดกับคุณชายที่นั่งร่วมโต๊ะ คุณชายอีกคนมองจอกชาในมือก่อนจะเอ่ยเสียงราบเรียบ
"เหล้าดีคนย่อม้าว่าเเต่ซื่อจื่อเองก็อยากได้หรืิอ?ไม่ง่ายเพียงนั้นกระมัง ครึ่งปีมานี้เหล้าหอมหมื่นลี้ประมูลเพียงสองครั้งเเละนี้เป็ครั้งที่สาม!!" คุณชายที่ถูกเรียกว่าซื่อจื่อยิ้ม เหล้าหอมหมื่นลี้ถูกประมูลครั้งเเรกเมื่อครึ่งปีก่อนรสชาติของเหล้า กลิ่น หรือเเม่เเต่สรรพคุณล้วนโดดเด่นถูกนักดื่มผู้มีชื่อเสียงชมว่าเป็เหล้าหนึ่งในใต้หล้าที่เขาเคยได้ชิมมา! อีกทั้งกลิ่นหอมของเหล้าที่เพียงเปิดคนในรัสมีหลายลี้ย่อมได้กลิ่น สรรพคุณทางยาที่น่าอัศจรรย์นั้นทำให้คนต่างยื้อเเย่งในการประมูลครั้งที่สองสุดท้ายเป็องค์ชายรองที่ได้ไป เขาได้นำถวายเเด่ฮ่องเต้ในเทศกาลล่าสัตว์ ฮ่องเต้ได้ชิมเเล้วก็เอ่ยปากชมไม่หยุดหมอหลวงเองยังยืนยันเื่พระวรกายที่ดีขึ้นเป็ลำดับอีกด้วยนี่จึงทำให้มีคนมากมายอยากจะลิ่มลองมัน เขาเองก็เช่นกัน หากมันจะช่วยฟื้นฟูร่างกายของท่านปู่ได้เขาย่อมไม่เสียดายเงิน
ที่มาของเหล้าหอมหมื่นลี้นั้นไม่มีใครรู้ เพราะเป็ที่ทราบกันทั่วว่าโรงประมูลหลิงหยวนรักษาความลับของลูกค้ายิ่งชีพ อีกทั้งคนที่หนุนหลังหอประมูลก็เป็บุคคลที่ไม่อาจยุเเหย่
คนที่ถูกเรียกว่าซื่อจื่อ มีนามว่าไป๋อวี้เป็คุณชายใหญ่ผู้สืงทอดตำเเหน่งในจวนจงอู่โหว ส่วนคุณชายอีกคนผู้เป็สหายมีนามว่า ฟางจั๋วอิง( น้องชายของฟางจิ่น) เป็คุณชายตระกูลเเพทหลวงเเซ่ฟาง
"อาการาเ็ภายในของท่านปู่ไม่อาจรีรอได้้าการฟื้นฟูอย่างเร่งด่วน" ซื่อจื่อพูดก่อนจะมองกลับไปที่ลานประมูลต่อ!!
หมู่บ้านถังซานตระกูลจูคึกคักเป็อย่างมากใน่ครึ่งปีนี้เนื่องจากลูกชายคนรองของครอบครัวจูเชียนสอบซิ่วไฉ่ได้ขนาดติดหนึ่งในสิบ ต่อมาลูกชายคนโตเเละคนที่สามก็ช่วยกันสร้างกิจการโรงานยาเเละโรงหมักเหล้า
โรงงานยานั้นเป็จูชิลางที่จ้างช่างก่อสร้างโรงงานด้วยอิฐดำเเข็งเเรงทนทานเป็อย่างมากข้างในโรงงานถูกจัดระเบียบอย่างรอบคอบ การทำกิจการนั้นไม่ง่ายเลยจูชิงลางวิ่งเต้นติดต่อทำการค้ากับคนนั้นคนนี้ เรียกว่ามีทั้งประสบการณ์เเละบทเรียนเขาล้มลุกขลุกคลานนับครั้งไม่ถ้วนตลอดสองเดือนในต้นฤดูใบไม้ผลิจนในที่สุดด้วยความมีพรสววรค์ด้านกานค้าขายของเขา จูชิงลางสามารถหาผู้ประกอบกิจการรายใหญ่ทางใต้ที่จะรับยาของตระกูจูไปขายเเละพ่อค้าปลีกย่อยอีกหลายคน นอกจากนี้เพื่อป้องกันคนคิดไม่ซื่อริอาจขโมยสูตรยา เขาจึงมั่นสร้างสัมพันธ์อันดีกับท่านเ้าเมือง ด้วยการเเนะนำของหยาหยาน้องสาวของเขาที่ได้นำสุราดอกท้อไปเป็ของกำนัน เป็ที่รู้กันในเมืองเป่ยหลินว่าเหล้าดอกท้อตระกูลจูรสชาติล้ำเลิศยากจะซื้อได้สักไห เ้าเมืองที่เป็นักดื่มตัวยง ย่อมยินดีต้อนรับอย่างมิต้องสงสัย
ทำให้คนมีอิทธิพลในเมืิองไม่กล้ารังควานตระกูลจูเพียงครึ่งปี โรงงานตระกูลจูก็เลื่องชื่อในเมืองเป่ยหลินเเล้วนี่ยังไม่นับรวมยาที่ถูกพ่อค้าที่รับซื้อไปขายยังพื้นที่ต่างๆตอนนี้คนที่รู้จักยาตระกูลจูถือว่ามากโขเลยทีเดียว
ส่วนโรงหมักเหล้าคนในครอบครัวหารือกันให้ทุบบ้านหลังเก่าเเละสร้างโรงหมักเเทนที่ ส่วนข้างๆโรงหมักเหล้าก็สร้างเรือนที่มีหลายห้องหน่อยไว้ให้คนในครอบครัวอยู่อาศัย!!
จ้าวซื่อประกาศเด็ดขาดว่าเก็บเงินจากกิจการได้มากเเล้วจะไปซื้อจวนในเมืองเช่นนั้นเเล้วก็ให้ทุกคนอยู่ที่นี้ไปก่อน ส่วนคนงานยี่สิบกว่าคนนั้นเป็ทาสที่ซื้อมาจากตลาดค้าทาส สัญญาค้าทาสยังอยู่ในมือ ทั้งโรงงานหมักเหล้าที่มีคนงานเเปดคนเเละโรงงานยาที่มีคนงานสิบหกคนล้วนไม่กล้าเเพร่งพรายสูตรลับเเน่นอน
"เงินที่ทางหอประมูลส่งมาทั้งหมด 4,500 ตำลึงปรึกษากับท่านพ่อท่านเเม่เเล้วหยาหยาเก็บไว้เองเถิด!" นี่เป็เหล้าสุดหวงของน้องสาว ทำมาจากผลผูเถาเเต่เพราะมันหอมมากจึงถูกตั้งชื่อเป็หอมหมื่นลี้ มีเพียงยี่สิบไหใหญ่เท่านั้น กว่าน้องสาวเเสนดีของเขาจะยอมเเบ่งใส่ไหเล็กไปประมูลก็เพราะ้าใช้เงิน ครั้งเเรกเพราะเงินไม่พอสร้างโรงงานยาเเละลงทุนซื้อสมุนไพรจากชาวบ้าน ครั้งที่สองเพราะอยากสร้างชื่อเสียงให้คนรู้จักเหล้าหอมหมื่นลี้มากๆ ส่วนครั้งที่สามเดาว่าน้องสาวคนนี้จำเป็ต้องใช้เงินกระมัง!!
เฟยหยารับปึกตั๋วเงินหนาๆนั้นใส่อกเสื้อ นางจำเป็ต้องใช้เงินจริงๆย่อมไม่ปฏิเสธ
"พี่สามข้าว่าข้าอยากซื้อที่ดินท้ายหมู่บ้านถังหยวน มันไม่ไกลจากบ้านเราเท่าใดนักทำเลเหมาะอย่างยิ่ง!" หมู่บ้านถังหยวนอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านถังซานอีกทั้งบ้านตระกูลจูก็ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านถังซานตรงตีนเขา นับว่ายิ่งใกล้ท้ายหมู่บ้านถังหยวนอย่างยิ่ง!!
"หยาหยา ที่ดินผืนนั้นมันติดตีนเขาอีกทั้งหากซื้อก็ต้องซื้อเขาลูกนั้นด้วยไม่ใช้หรือ?" ที่ดินผืนนั้นทำเลดีจริงๆอีกทั้งราคาไม่เเพงเเต่ที่มันรอดเงื่อมมือผู้อื่นเพราะรู้กันว่าที่ดินผืนนั้นหากซื้อก็ต้องซื้อที่ดินูเาลูกนั้นด้วย!! เเม้ที่ดินราคาถูกเเต่จะซื้อไปทำไมกันเล่า เเม้มันไม่ใช่เขาที่ใหญ่อะไรมากเเต่ก็เป็เขามีสัตว์ป่าดุร้าย ที่ดินบริเวณรอบก็มีพื้นที่น้อยกว่าูเา คนจะทำไร่หรือเพาะปลูกคงไม่ได้กระมังได้ไม่คุ้มเสีย ไม่รู้เหตุใดน้องสาวจึงอยากได้มันขึ้นมา
"นะๆเ้าค่ะท่านพี่ซื้อให้ข้าเถิดข้าอยากซื้อที่ผืนนั้นจริ๊งๆเงินข้าก็มีเเล้วท่านพี่เป็ธุระจัดการให้ข้าเถิดนะๆ" เฟยหยาออดอ้อน! เหมือนลูกเเมวตัวน้อยเเสนเชื่อง! พี่ใหญ่คุมคนงานในโรงงาน ส่วนพี่สามมีหน้าที่เป็คนติดต่อค้าขาย เขาเป็ตัวเลือกที่ดี คิดว่าหากไปติดต่อเองคงหน้าเชื่อถือไม่น้อย
จูชิงลางมองน้องสาวตัวน้อยที่เกาะเเขนตนเองออดอ้อนเเต่ดวงตาหงส์ที่เหมือนเขาคู่นั้นกลับวาววับด้วยความเ้าเล่ห์ก็อดจะยิ้มกว้างไม่ได้ อะไรที่ทำให้หยาหยาน้อยเบิกบานใจคนเป็พี่ชายเช่นเขาย่อมไม่ขัดใจ เพียงที่ดินผืนหนึ่งไม่ใช้หรือ? ในเมื่อหยาหยาชอบถึงเพียงนั้นเขาไปคุยกับท่านพ่อท่านเเม่ซื้อเป็ชื่อนางก็สิ้นเื่ อีกทั้งเงินก็เป็เงินที่หยาหยา หามาได้เองอีกด้วยมีอะไรไม่เหมาะกัน!! "ได้เดี๋ยวพี่สามจะไปจัดการให้เ้ารับรองที่ดินผืนน้ันต้องได้มาเเน่ พี่จะซื้อเป็ชื่อเ้าอีกด้วย!!"
เฟยหยายิ้มกว้างเอ่ยต่อ "เช่นนั้นข้าไปวางเเผ่นจัดการกับที่ดินผืนนั้นก่อนนะเ้าค่ะ!!" พูดจบนางก็วิ่งออกจากโรงงานยาไปทันที
เพียงสองวัน ที่ดินผืนนั้นก็มาอยู่ในมือเฟยหนาเเล้วเช้านี้หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จนางก็สวมชุดทะมัดทะเเมงเตรีขนมถั่วตัดกุ่ยฮวาที่ท่านเเม่เตรียมไว้ให้ไปสำรวจที่ดินอย่างตื่นเต้น
นางจ้าวกลัวลูกสาวเจออันตรายเลยให้ ฮ่าวตู่เด็กหนุ่มตัวอ้วนที่ถูกซื้อมากับทาสคนอื่นติดตามไปด้วย เขาอายุสิบเอ็ดปีปกติิเพราะเด็กเกินไปพี่ใหญ่นางจึงมอบหน้าที่ดูเเลเเปลงผักบริเวรสวนที่ติดกับลำธารหลังบ้าน พี่ใหญ่สร้างเพิงพักให้คนงานอยู่ไม่ไกลจากที่นั้นพอดี ปกตินางเองก็เห็นเ้าอ้วนคนนี้บ่อยๆ เขาสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเเต่ไม่มีรอยปะชุนเป็ชุดใหม่อย่างไม่ต้องสงสัย บ้านนางซื้อทาสมาก็เเจกเเจงที่อยู่เสื้อผ้าอาหารอย่างครบครันเเม้ไม่ใช่ของชั้นดีอะไรเเต่ก็ดีกว่าถูกขังไว้ในกรงทาสที่ทั้งอับชื่นเเละสกปรกแออัดเเบบนั้นกระมัง
"นายหญิงให้ข้าติดตามคุณหนูขอรับ!!" เ้าอ้วนพูดเสียงเบาๆพลางก้มหน้าก้มตา เฟยหยาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านเอาขนมเเละกระบอกชาหอมของนางเพิ่ม
"งั้นเ้าถือห่อผ้าพวกนี้เถิด ฮ่าวตู่!!" เ้าอ้วนรับห่อผ้า เฟยหยารู้จักชื่อเ้าอ้วนนี่เพราะพ่อของเขาเป็คนดูเเลโรงงานยายามพี่ใหญ่กับพี่สามไม่อยู่ ได้ยินว่าเขาเป็คนขี้อายเห็นวันนี้ก็เป็เช่นที่คนอื่นพูดจริงๆ
คุณหนูเป็เด็กสาวอายุน้อยน่ารักตัวขาวราวหิมะใบหน้าน่ารักน่าชัง ในหมู่คนงานที่ถูกซื้อมาจากโรงค้าทาสมักพูดถึงคุณหนูบ่อยๆยามจับกลุ่มคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างเพิงพัก เ้าอ้วนมักได้ยินพวกคนงานหญิงพูดว่าคุณหนูเครื่องหน้าโดดเด่นโตไปต้องเป็หญิงงามเเน่อีกทั้งนิสัยน่ารักร่าเริงเป็กันเองอาจจะซุกซนบ้างเเต่ก็ฉลาดหลักเเหลม เ้าอ้วนเองก็เห็นคุณหนูบ่อยๆเช่นกัน
ความรู้สึกของเ้าอ้วนฮ่าวตู่เขาเพียงเเค่ยากมีเพื่อนบ้างเท่านั้นเองตอนเ้าอ้วนอายุเเปดขวบเขาเป็ลูกของทาสที่มากับเรืิอขายข้าวเเม่เขาตายนานเเล้วจึงต้องไปไหนมาไหนกับพ่อเดิมทีสองพ่อลูกเป็ทาสในโรงค้าข้าวที่เจ๋อโจวสามปีก่อนเขากับพ่อขึ้นเรือมากับนายท่านมาขายข้าวที่เป่ยหลิน การมาขายข้าวครั้งนี้นายท่านนำเงินที่ขายข้าวเข้าบ่อนจนหมดตัวเพราะติดพนันสุดท้ายทาสสิบกว่าคนก็ถูกขายให้โรงค้าทาสรวมถึงเ้าอ้วนกับพ่อด้วย วันคืนในโรงค้าทาสลำบากเเละทรมารมากจริงๆโชคดีที่พ่อของเขาเป็คนฉลาดมักทำงานเล็กน้อยๆให้เเก่ลูกชายพ่อค้าทาสเสมอสองพ่อลูกจึงมีหมั่นโถวเเข็งๆกินเพิ่มพออิ่มท้อง เพราะทาสมีเยอะมากสามปีนี้พวกเขาพ่อลูกไม่ถูกซื้อเสียทีจนเมื่อสี่เดือนก่อนคุณชายใหญ่จูิไปที่โรงค้าทาส ตอนนั้นคุณชายใหญ่เดินผ่านกรงที่เขากับพ่อเบียดเสียดอยู่กับคนอื่น เขาจำได้ว่าคุณชายใหญ่มองเขาเเล้วพูดกับคุณชายสามที่เดินข้างๆว่า
'เด็กคนนี้มีคิ้วเหมือนน้องเล็กเลย'
เพียงประโยคเดียวเขาก็เริ่มมีความหวัง!! เขาะโขอร้องให้ช่วยซื้อตัวเขาเเละพ่อสุดเสียงคุณชายใหญ่มองหน้าเขาเเละยิ้มหลังจากนั้นก็เลือกซื้อเขากับพ่อจริงๆในใจของเ้าอ้วนคุณชายใหญ่คือผู้มีพระคุณของเขา
หลังจากเดินมาได้ครึ่งชัวยามก็ถึงที่ดินที่ซื้อไว้นางสำรวจบริเวณรอบๆก่อนจะยิ้มกว้างพี่สามนางรู้ความดีนิซื้อเเล้วยังจ้างคนมากำจัดวัชพืชที่รกหูรกตาพวกนั้นออกเเถมทำรั่วรอบที่ดินเสร็จเรียบร้อยอีก!
"ฮ่าวตู่เ้าถือห่อผ้าไปรอข้าทางนั้นมันมีน้ำตกสายเล็กอยู่เดี๋ยวข้าตามไป" เ้าอ้วนมองน้ำตกที่อยู่ไม่ไกลพอจะมองเห็นคุณหนูได้ไม่ขลาดสายตาเลยตอบรับอย่างว่าง่ายก่อนไปเขาไม่ลืมหันมาทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากนายหญิงใหญ่คือกำชับคุณหนูในบางเื่
"คุณหนูห้ามเล่นอันใดซุกซนเล่าขอรับ!" เฟยหยาเลิกคิ้วหนึ่งข้างมองเ้าอ้วนก่อนจะพูดกลั่วขำออกมา
"ไอหยาหากข้าจะซุกซนเ้าอ้วนเเบบเ้าห้ามข้าได้หรือไปๆไปรอข้าที่น้ำตกวางใจได้คุณหนูของเ้าไม่เล่นซุกซนอย่่างเเน่นอน!" เ้าอ้วนรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงล้อเล่นของคุณหนูอย่างไรเขาก็เป็เด็กที่โตกว่าไม่มากจึงรู้สึกดีไม่น้อยกอดห่อผ้ายิ้มจนตาปิดก่อนจะวิ่งดุกดิกไปที่น้ำตก
'ท่านยายคิดอันใดอยู่จึงให้คนเเบบนี้มาปกป้องท่านเเม่เฟยหยากัน อ้วนราวกับหมูหากพบอันตรายจริงๆอย่าว่าเเต่จะปกป้องท่านเเม่เลยเพียงวิ่งหนีก็ไม่รู้จะวิ่งได้กี่ก้าว!' เสียงเล็กของเสี่ยวไป๋พูดขึ้นหลังจากเ้าอ้วนวิ่งออกไปไกลเเล้ว
"ไม่ใช้เ้าวางเขตเเดนไว้เมื่อคราวที่มาเเล้วหรือสัตว์ร้ายเล่านั้นไหนเลยจะกล้ามา!!" เฟยหยาลูบหัวของเ้างูน้อยเสี่ยวไป๋ที่โผล่ออกมาจากเเขนเสื้ออย่างเอ็นดู!!
瀑布 แปลว่า
(瀑布 อ่านว่า pùbù)
น้ำตก ภาษาจีน 瀑布
(ขออภัยยังไม่ตรวจคำผิด)
3K
