Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่เก้าสิบเจ็ด ก่อนบอกลา 7

พี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนนั้นแม้จะเผชิญหน้ากับตัวยึกยือของจักรวาลเลิฟคราฟท์แวมไพร์ มนุษย์ต่างดาว ฯลฯ

พี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนก็ยังเป็นคนที่เกลียดเวทย์มนต์

“ยังฝึกฝนอยู่ ไม่สามารถใช้ได้อย้างเชี่ยวชาญเท่าที่คิดต้องการผู้คุ้มกันที่แข็งแกร่งเพื่อจะไปเข้าหอคอยดันเจี้ยนเพื่อล่าสมบัติ”

ผมกล่าวต่อพี่โคแนนด้วยความสัตย์จริง

ด้วยเหตุผลบางประการพี่โคแนนเคยเข้าดันเจี้ยนมานับไม่ถ้วนแล้วโดยมีผู้ว่าจ้างได้จ้างด้วยทองคำต่างๆพี่แกก็ยังคุ้มกันไปให้ แม้จะมีข้อเสียเล็กน้อยแต่มหาศาลคือคนจ้างแกตายหมุ่แต่แกรอดตลอด

ดังนั้นผมจ้างแกไว้ก่อนไม่น่าจะเสียหาย

“ทองคำหนึ่งถุง”

ผมคว้าทองคำที่ใส่เหรียฯทองคำจนเต็มออกมา

“ให้ก่อนหนึ่งถุงอีกถุงหนึ่งเท่าน้ำหนักตัวของท่านจะให้หลังเสร็จงาน”

ผมหยุดคิดเล็กน้อย

“หรือตอนที่ท่านคิดว่าฝ่าฟันหอคอยต่อไปไม่ไหวพวกเราจะถอยตามคำแนะนำของท่านที่เป็นผ็เชี่ยวชาญด้านดันเจี้ยนทันที”

โคแนนดื่มเลห้าจนหมดแก้วใหญ่เอาเนื้อมากินด้วยมือเปล่า

และกล่าวอย่างช้าๆ

พี่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนไม่ใช่คนนมีกล้ามไร้สมอง

“ทองคำก่อนถุงหนึ่งทองคำเท่าน้ำหนักตัวหลังจากเสร็จงาน จะฟังคำสั่งของข้าเมื่อบอกว่าถอยไปไม่ไหวแล้ว?”

พี่โคแนนทวนถ้อยคำทุกอย่างพร้อมกับเคี้ยวอาหารและมือเช็ดปากคราบน้ำมันที่เปื้อนออกมา

“งั้นบอกข้ามามีอะไรที่อยู่เบื้องหลังเรื่องพวกนี้”

การให้ค่าจ้างดีเกินไปทำให้โคแนนสงสัยและเขาก็เจอนายจ้างที่ไม่ฟังคำเตือนของเขาจนตายอนาถมานับครั้งไม่ถ้วน

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยบอกว่าจะฟังเขาเพื่อจะถอยกลับได้

ไม่แปลกที่โคแนนยอดคนแดนเถื่อนจะสงสัยตาจ้องมองอย่างวิเคราะห์

ผมพยักหน้า

“ที่เราจะไปชื่อว่าหอคอยทดสอบหรือหอคอยเทพเจ้าTower of God หากผ่านชั้นหอคอยไปเรื่อยๆพวกเราจะแข็งแกร่งขึ้นมีตำนานว่าหากไปถึงชั้นบนสุด คนที่ได้ขึ้นไปจะได้พลังที่เทียบเทียมเทพเจ้าหรือเป็นเทพเจ้าจริงๆแต่ยังไม่เคยมีใครทำสำเร็จ”

ผมกล่าวต่อพี่โคแนน