ตอนที่ 26
กุหลาบสีแดงช่อใหญ่ถูกยื่นมาตรงหน้าทำให้คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หันมามองนิโคลัสสบตาคู่หวานส่งยิ้มให้ทรุดตัวนั่งเก้าอี้ตรงกันข้าม
“รับไว้สิ”นักธุรกิจหนุ่มเอ่ยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่รับช่อดอกไม้ พุดแก้วมองเล็กน้อยก่อนที่จะรับช่อดอกไม้มาถือไว้อย่างเสียมิได้
“นึกอย่างไรเอามาให้”
“ใครๆก็บอกว่าผู้หญิงทุกคนชอบดอกไม้ ผมเลยคิดว่าคุณน่าจะชอบ” เขาตอบตรงๆ
“ผีเ้าที่เข้าเหรอถึงทำแบบนี้”นิโคลัสเม้มปากขัดใจแต่ก็ต้องนิ่ง ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอกำลังยั่วโมโห
“คนอย่างผมไม่จำเป็ต้องมีผีเ้าที่เข้าก็ทำดีกับคุณได้บอกแล้วว่าจะจีบอย่างจริงจังเลยให้ดอกไม้ก่อนเป็อย่างแรก” นิโคลัสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างเห็นได้ชัด
“คุณจะทำอย่างที่พูดจริงๆเหรอ” พุดแก้วไม่คิดว่าเขาจะทำจริงๆ
“ก็จริงน่ะสิคนอย่างผมคำไหนคำนั้นบอกว่าจะจีบก็ต้องจีบ ผมไม่ใช่พวกพูดพล่อยๆ นะคุณ” พุดแก้วงงเล็กน้อยตอนนี้เริ่มทำอะไรไม่ถูกเขินก็เขิน งงก็งง
“ฉันว่าคุณกลับไปนอนก่อนดีไหมมันอาจทำให้มีสติสัมปชัญญะมากขึ้น”
“พุดแก้วคุณฟังที่ผมพูดไม่รู้เื่หรือแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่เพราะเขินกันแน่”นิโคลัสเดาว่าเป็อย่างหลังมากกว่า
“คุณก็รู้ว่าระหว่างเรามันเป็อย่างไรเราไม่ถูกกัน แล้วอยู่ๆ คุณมาบอกว่าจะจีบจะไม่ให้ฉันงงได้ไง ที่ผ่านมาไม่เห็นจะมีท่าทีสนใจอะไรฉันเลยสักนิด”
“ตอนนี้สนใจแล้วไงทำไมไม่ทำตัวให้เข้าใจอะไรง่ายๆ บ้าง”
“คุณกำลังหาว่าฉันเป็คนพูดไม่รู้เื่นะ”เธอย้อนถามหาเื่
“ใช่”เขาตอบรับสั้นๆ และตรงไปตรงมา
“ทางที่ดีอย่ามายุ่งกับฉันจะดีกว่า”พุดแก้วโบกมือไล่
“ทำไม”
“ฉันไม่ได้ชอบคุณและมันเป็ไปไม่ได้ เราต่างกันมาก”
“เราต่างกันหรือคุณไม่ชอบผมกันแน่”นิโคลัสเสียความมั่นใจเล็กน้อย
“ใช่”พุดแก้วตอบไม่เต็มเสียงนัก จะว่าไปพักหลังหัวใจเธอเองก็แอบหวั่นไหวยามที่อยู่ใกล้ชิดเขาเหมือนกัน
“ผมว่าคุณกลัวมากกว่า”
“กลัวอะไร”หญิงสาวรีบถามกลับอย่างรวดเร็ว
“กลัวว่าตัวเองจะรักผมไง”
“พูดบ้าๆอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย” หญิงสาวรีบแก้ตัวทันที
“อ้าวถ้าอย่างนั้นคุณจะรีบปฏิเสธผมทำไม ไหนตอบมาสิ”
“ฉันว่ามันไร้สาระ”
“ไร้สาระหรือว่าเขิน”
“ฉันไม่ได้เขินไม่ได้อายเข้าใจบ้างสิ มันไม่มีประโยชน์หรอก คุณไม่มีทางชนะใจฉัน” พุดแก้วไม่ยอมสบตากับเขาที่มองอยู่
“คุณกำลังกลัว”นิโคลัสดูออก
“ฉันไม่มีอะไรต้องกลัว”หญิงสาวเชิดหน้าอย่างถือดีเพราะไม่อยากให้เขาจับได้ว่ากำลังหวั่นไหว
“ถ้าไม่กลัวก็ยอมให้ผมจีบ”
“คุณ”พุดแก้วพูดไม่ออก
“คุณไม่ต้องทำอะไรเลยนะทำตัวปกติส่วนผมก็ตามจีบคุณไปเรื่อยๆ เอง คุณจะบ้าบอแค่ไหนผมไม่ว่าและจะด่าผมว่าไอ้บ้าก็ตามใจ ผมจะไม่ว่าคุณ”ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เื่ใหญ่สำหรับเขาเลยสักนิด
“คุณจะไม่สนเลยเหรอว่าฉันจะตกลงหรือปฏิเสธ” พุดแก้วไม่เข้าใจนิโคลัสจริงๆ ว่าคิดอะไรอยู่
“ทำไมผมต้องสนใจ”
“เอาเถอะพูดไปก็ไม่รู้เื่เพราะคุณไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว อยากจีบใช่ไหม ได้อยากจะทำอะไรก็สุดแล้วแต่คุณเลย แล้วเตรียมรอรับความผิดหวังด้วย”พุดแก้วี้เีเถียงแล้ว
“นี่มันเพิ่งเริ่มอย่ารีบตัดสินสิคุณ” นิโคลัสยิ้ม งานนี้เขาต้องทำให้สำเร็จ
นิโคลัสยืนตรงอย่างสง่างามสายตาทอดมองคนที่ยืนตรงหน้าด้วยความเบื่อหน่ายรู้เต็มอกว่ากำลังถูกหาเื่
“สองคนนี้เป็คนของผมพวกมันหนีมาอยู่ที่เหมือง ดังนั้นคุณควรจะคืนคนของผมมา” อังเดรเอ่ยเสียงเข้มสีหน้าเอาเื่อย่างเห็นได้ชัด
ไม่ว่าอย่างไรวันนี้เขาจะต้องเอาคนงานคืนกลับไปให้ได้เพราะนับวันคนงานก็ยิ่งหนีมาทำงานที่เหมืองของนิโคลัสมากขึ้นเรื่อยๆอังเดรใช้สายตาขู่เข็ญมองไปยังคนงานที่ยืนตัวสั่นอยู่หลังบอดี้การ์ดของนิโคลัสอย่างเอาเป็เอาตาย
“คุณมีหลักฐานอะไรที่จะยืนยันว่าสองคนนี้เป็คนของคุณ คุณเซียร์คอฟ” นิโคลัสถามด้วยน้ำเสียงปกติ เขาชำเลืองมองคนงานต้นเหตุเล็กน้อยสายตาที่วิงวอนขอจากตัวต้นเหตุทำให้ยิ่งต้องมีสติในการเจรจา
“ผมนี่ไงหลักฐานผมรู้จักคนของผมดี คุณแค่ส่งคนคืนก็จบ สองคนนั้นต้องทำงานที่เหมือง พวกเขากู้เงินไปและไม่ใช้คืนแถมยังหนีมาอยู่กับคุณอีก”
เสียงโวยวายที่ดังอยู่หน้าบ้านทำให้พุดแก้วต้องเดินออกมาดูอย่างเสียมิได้ตอนนี้ข้อเท้าของเธออาการดีขึ้นจนเป็ปกติแล้ว แต่นิโคลัสยังไม่วางใจอยากรอดูอาการต่ออีกสองสามวันหญิงสาวเห็นสีหน้าของอังเดรเต็มไปด้วยความไม่พอใจนิโคลัสเป็อย่างมาก
“ผมไม่สนหรอกนะว่าจะเคยทำงานหรือติดหนี้คุณมาก่อนแต่ตอนนี้พวกเขามาทำงานที่เหมืองของผม ก็ต้องเป็คนงานของผม”
“คุณจงใจแย่งคนงานของผมใช่ไหม”อังเดรรู้ว่านิโคลัสไม่คืนคนให้แน่ๆ และท่าทางเฉยๆ ของเขาดูไม่น่าปลอดภัยสักเท่าไหร่
“เปล่าพวกเขาเป็หนี้คุณเท่าไหร่”
“ถามทำไม”
“เพื่อให้เื่นี้มันจบผมจะจ่ายหนี้แทนสองคนนั้นและถ้าอยากกลับไปทำงานกับคุณก็ไม่มีปัญหา แต่ต้องให้พวกเขาคิดเอง”
อังเดรเม้มปากด้วยความโกรธพุดแก้วเดินมายืนข้างนิโคลัสเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ดูตึงเครียดขึ้น เพราะทั้งสองคนจ้องหน้ากันราวกับว่าจะประกาศาในอีกไม่กี่นาทีนี้
เมื่อสองวันก่อนเธอแอบได้ยินวูฟล์และฟลิ้นต์คุยกันเื่อังเดรดูเหมือนว่าเขาจะเป็นายจ้างที่ใจร้ายพอสมควรใช้งานคนงานอย่างหนักและถ้าใครไม่ทำตามก็จะถูกข่มขู่และทำร้ายร่างกายต่างๆ นานานี่คงเป็สาเหตุที่หลายคนทนไม่ไหวและหนีมาทำงานกับนิโคลัสแทน
“ผมว่าคุณควรจะกลับเข้าไปข้างในเื่นี้คุณไม่ควรเข้ามายุ่ง” นิโคลัสหันมาพูดกับพุดแก้วเป็ภาษาไทยเพราะไม่อยากให้มาเกี่ยวข้องกับเื่นี้แต่พุดแก้วไม่สนใจ
“เื่นี้เป็เื่ของคุณนะซึ่งฉันในฐานะภรรยาควรจะมีส่วนรับรู้บ้าง” พุดแก้วเถียง
“คุณไม่เชื่อผม”เขาก้มลงกระซิบข้างหูเพื่อที่จะได้ยินกันแค่สองคน
“แน่นอน”พุดแก้วยิ้ม
“คุณพุดแก้วดีใจที่ได้พบคุณอีกครั้งครับ” อังเดรหันมาพูดกับพุดแก้วด้วยท่าทางที่สุภาพ
“ค่ะยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้ง ไม่ทราบว่าคุณมีธุระกับสามีฉันหรือคะ” พุดแก้วส่งยิ้มให้
“ผมมาทวงคนงานคืนสองคนนี้แอบหนีมาทำงานที่นี่” อังเดรบอกตามตรง
“คุณอังเดรคะตอนนี้คนงานสองคนนี้ทำงานอยู่ที่เหมืองของสามีฉัน เท่ากับว่าเขาเป็คนของสามีฉันใช่ไหมคะ”หญิงสาวถามด้วยท่าทางซื่อๆ
“ใช่ครับแต่ว่าพวกเขาเป็คนของผม ถ้าสามีคุณอยากได้มันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”อังเดรพูดอย่างเสียมิได้ รู้ว่าพุดแก้วกำลังเข้าข้างสามี
“เมื่อสักครู่สามีของฉันบอกว่าจะใช้หนี้แทนสองคนนั้นแล้วนี่คะ”
“แต่ผม้าคนคืน”
“ผมว่าคุณควรจะถามความสมัครใจของสองคนนั้นจะดีกว่า”นิโคลัสเสนออย่างเป็กลาง และก็เป็ไปตามคาดเพราะคนงานเลือกที่จะอยู่กับนิโคลัสแทนที่จะกลับไปทำงานที่เหมืองของอังเดร
“มันไม่ยุติธรรมกับผม”อังเดรยังคงไม่ยอมแพ้
“คุณ้าอะไร”นิโคลัสถามอย่างระอา
“มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนแต่เื่นี้คุณพุดแก้วต้องเป็คนทำ” อังเดรมั่นใจว่าพุดแก้วจะไม่สามารถทำในสิ่งที่้าได้ตอนนี้เื่ของคนงานไม่สำคัญเท่ากับอยากให้นิโคลัสเสียหน้าต่อหน้าทุกคน
“อะไรคะ”
“ถ้าคุณตอบได้ว่าของที่อยู่บนรถนี้น้ำหนักเท่าไหร่ผมจะให้สองคนนั้นกับคุณ แต่ว่าต้องถูกต้องที่สุดจะขาดจะเกินไม่ได้นะครับ”อังเดรพูดอย่างเป็ต่อพร้อมทั้งชี้ไปที่รถบรรทุกที่บรรทุกคนงานหน้าโหดมาเต็มคันรถเขาอยากรู้เหมือนกันว่าหญิงสาวสวยตรงหน้าจะทำอย่างไร ซึ่งแน่ใจว่าไม่มีทางทายถูก
“คุณกำลังหาเื่เดือดร้อนให้เราถ้าคุณตอบไม่ได้ หมอนั่นได้สองคนนั้นไปแน่ๆ” นิโคลัสกระซิบบอก
“คำตอบง่ายจะตายไปค่ะแต่ว่าคุณต้องทำตามที่ฉันบอกนะคะมันถึงจะพิสูจน์ว่าฉันทายถูก” พุดแก้วเอ่ย
“ได้สิครับคุณพุดแก้วผมจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าสิ่งที่คุณพูดเป็เื่จริง”
“ถ้าคุณทำไม่ได้อย่างที่พูดหรือฉันตอบถูกคุณต้องยอมปล่อยคนงานสองคนนี้นะคะ”
“คนอย่างผมคำไหนคำนั้นครับ”อังเดรตอบท่าทางของเขาดูจริงจัง ในขณะที่นิโคลัสมองอย่างไม่เชื่อนักเพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าเ้าเล่ห์ขนาดไหน
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะตอบคุณแล้วนะคะน้ำหนักของสิ่งที่บรรทุกมาในรถนั่นหนักเท่ากับศีรษะของคุณค่ะ”
“คุณผู้หญิงถ้าคุณตอบไม่ได้คุณก็ไม่น่าจะรับคำท้าผมนะ” อังเดรพูดไปหัวเราะไป
“คุณหัวเราะทำไมคะแล้วทำไมถึงหัวเราะคำตอบของฉันแบบนั้นคุณยังไม่ได้พิสูจน์เลยนี่คะว่าฉันตอบถูกหรือเปล่า”พุดแก้วบอกอย่างใจเย็นพร้อมทั้งยิ้มให้คนที่กำลังหัวเราะอย่างไม่ถือสา นิโคลัสอมยิ้มที่มุมปากดูเหมือนว่าพุดแก้วจะมีอะไรบางอย่างที่จะทำให้อังเดรหน้าแตกได้
“เื่นี้ไม่ต้องพิสูจน์ก็รู้แล้วว่ามันไม่จริงคุณตอบผิด” อังเดรย้อน
“จริงหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับคุณนะคะ”
“คุณบอกมาสิว่าผมต้องทำอย่างไร”
“ตัดหัวของคุณมาชั่งสิคะเพราะถ้าไม่ชั่งคุณจะรู้ได้อย่างไรว่าฉันทายผิดอีกอย่างเราต้องใช้เฉพาะหัวดังนั้นลำคอและหูไม่เกี่ยว ผมก็ต้องเอาออกคุณบอกเองนะคะว่าคุณจะทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง”
คำพูดของเธอทำให้อังเดรใคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะโดนผู้หญิงที่ดูเหมือนไม่น่าจะมีพิษสงคนนี้เล่นงาน วูฟล์และฟลิ้นต์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ต่างลอบยิ้มนายหญิงของพวกเขาร้ายไม่เบาเหมือนกัน
“คุณกำลังเล่นตลกกับผมนะคุณพุดแก้ว” อังเดรต่อว่า
“ไม่ตลกค่ะบอกแล้วไงคะว่าต้องพิสูจน์ คุณก็ตกลงแล้ว คนที่นี่ก็เป็พยานได้ถ้าคุณไม่ทำตามก็เท่ากับว่าคุณผิดคำพูด และนั่นก็หมายถึงคุณเป็คนที่ไม่น่าคบหา”พุดแก้วเตือนความจำของอีกฝ่าย
“ถ้าคุณทำตามที่บอกไม่ได้คุณต้องยอมให้คนงานมาทำงานที่เหมืองของสามีฉันอย่างไม่มีข้อแม้ และไม่ตามรังควานพวกเขารวมถึงครอบครัวนะคะ”อังเดรมองใบหน้าหวานอย่างขัดใจ เขาหลงกลเข้าแล้ว
“คุณผู้หญิงคุณทำให้ผมพูดไม่ออก ก็ได้ ครั้งนี้ถือว่าผมพลาด สองคนนี้เป็ของคุณและสามีคุณ”ดวงตาสีน้ำตาลมองใบหน้าหวานนิ่ง ก่อนที่จะหันมามองคู่แข่งคนสำคัญของเขา
“คุณโชคดีเสมอนะโชคดีทุกเื่แม้กระทั่งเื่ภรรยา” น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความอิจฉาก่อนที่จะละสายตามามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงกันข้ามและยิ้มให้อย่างเป็มิตร
“วันนี้ลาก่อนนะครับคุณพุดแก้วผมหวังว่าเราคงได้เจอกันอีก” อังเดรตัดบท รีบไปทันทีไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้แล้ว
ขอบคุณที่ติดตามและขอให้มีความสุขกับการอ่านนิยายนะคะ????
5K
