ณ สถานบันเทิงหรูใจกลางเมือง ค่ำคืนนี้ผู้คนต่างกำลังสนุกสนานไปกับเสียงดนตรีและแสงไฟสลัวๆ ภายในนั้น ผมมองเห็นชายคนหนึ่งที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรงผิดจังหวะไปจากปกติ เขาคนนั้นคือ นัท ณัฐวิญญ์ ชายหนุ่มผิวแทน จมูกโด่ง และดวงตาคมเป็ประกายที่เต็มไปด้วยความลึกลับ ความสูงประมาณ 182 เิเ ลุคภายนอกของเขาดูเหยอหยิ่งและเ็า แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ภาพลักษณ์นั้นเขาเป็คนที่มีความเซ็กส์จัดแค่ไหน
“ทำไมมึงมองตรงนั้นบ่อยจังวะ เค้าเหยียบตีนมึงหรอเอาแต่จ้องเค้าอยู่ได้ หลายครั้งละนะมึงจัดการมันเลยปะ” เสียงเพื่อนข้างๆ กระซิบเข้ามาในหู
“ไอสัสใจเย็น เื่ของกู กูจัดการเอง” ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงขึงขังพยายามซ่อนความรู้สึกวุ่นวายในใจ
ใช่ครับ ผมกำลังมองเขา คนที่ผมไม่ได้เจอหน้ามาเกือบ 10 ปีหลังเรียนจบ คนที่ผมไม่เคยลืมหรือลบเขาออกจากความคิดได้แม้แต่วินาทีเดียว นัทเป็เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเมื่อ 10 ปีก่อน เราไม่ได้เรียนคณะเดียวกันหรอกนะ เขาเรียนคณะแพทย์ ส่วนผมเรียนคณะบริหารธุรกิจ ความหน้าตาดีของเราทั้งคู่เป็ทุนทำให้เราได้รู้จักกันในนาม “เดือนคณะ” อย่างที่ผมบอก นัทเป็คนเ็าและอัธยาศัยติดลบ ตอนประกวดเขาไม่คุยกับใครเลยนอกจากเพื่อนดาวในคณะและรุ่นพี่ของเขาเท่านั้น ตอนนั้นผมโคตรเกลียดขี้หน้าเขาเลย พยายามตีสนิทชวนคุยแต่ก็ไม่เป็ผล เขาเอาแต่เงียบใส่ผมอย่างเดียว
เวลาผ่านไป ความเกลียดชังในวันนั้นกลับกลายเป็ความคิดถึงและความสงสัยที่ไม่เคยได้รับคำตอบ ผมไม่รู้ว่าเขาเป็อย่างไรบ้างใน่เวลาที่ผ่านมา แต่มันก็ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึงเขา และคืนนี้ผมได้พบเขาอีกครั้งในสถานบันเทิงหรูใจกลางเมืองนี้
จุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเริ่มใจเต้นแรง มีอยู่วันหนึ่งที่ผมจะไม่มีวันลืม เป็คืนธรรมดาๆ ที่ผมไปเที่ยวกลางคืนกับเพื่อนๆ แถวมอ ตอนนั้นผมเดินไปเข้าห้องน้ำ แล้วดันไปเจอนัทอยู่ตรงมุมมืดใกล้ๆ ห้องน้ำ กำลังเอากับสาวสวยคนหนึ่งอยู่
สาวคนนั้นหน้าตาดีสุดๆ เอวคอด หน้าอกตูมสะดุดตา แต่จังหวะนั้นผมดันได้ยินเธอพูดกับนัทด้วยน้ำเสียงแปลกๆ ว่า
“ยังไม่แข็งอีกหรอ ให้เราลองใหม่ไหม”
นัทตอบกลับไปอย่างเบื่อๆ “เราว่าพอแค่นี้เหอะ”
แล้วทั้งสองคนก็เดินแยกกันออกมา ผมยังยืนงงๆ อยู่ นัทเดินออกมาสบตาผมพอดี ทำหน้าใเหมือนเห็นผี
ผมไม่พลาดโอกาสเยาะเย้ย “ทำไม มึงไม่เสร็จหรอ กูได้ยินน้องเค้าบอกมึงไม่แข็ง ให้กูลองมั้ย”
นัทหน้าแดงขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะตะคอกกลับมา “ไอสัส หุบปากไป”
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ขณะที่การประกวดดาว-เดือนมหาวิทยาลัยใกล้เข้ามา พี่สต๊าฟสาวสวยก็ประกาศผ่านไมโครโฟนด้วยเสียงสดใส “น้องๆ คะ พรุ่งนี้เรามีซ้อมรอบสุดท้ายก่อนขึ้นประกวด อาจจะดึกหน่อยนะคะ เตรียมตัวกันให้พร้อมนะ”
การซ้อมเป็ไปอย่างเข้มข้นจนกระทั่งถึงวันจริง ในวันนั้น ผมตัดสินใจโชว์ความสามารถพิเศษด้วยการเล่นกีตาร์และร้องเพลงเบาๆ ให้ทุกคนฟัง ส่วนไอ้นัทมันก็เล่นดนตรีเหมือนกัน แต่ที่มันเล่นคือเปียโน และบอกเลยว่ามันเล่นได้เพราะมาก แถมยังสามารถสะกดสายตาคนทั้งหอประชุมและเรียกเสียงปรบมือได้ดังสนั่น
ผมนึกในใจว่ามันคงจะได้เป็เดือนมหาวิทยาลัยแน่ๆ แต่ความจริงแล้วผลประกาศออกมาว่าคนที่ได้เป็เดือนคือผมเอง ส่วนมันได้รองเดือน ผมยังจำได้ดีตอนที่ประกาศผล ทุกคนแสดงความยินดีกับผม แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกๆ ที่เอาชนะนัทได้
หลังจบงาน พี่สต๊าฟก็มาประกาศอีกครั้ง “น้องๆ คืนนี้หลังจบงานอย่าเพิ่งรีบหนีกลับนะคะ เรามีนัดเลี้ยงฉลองกันที่ร้าน XX ทุกคนห้ามพลาดนะ!”
แล้วมันก็เดินชนไหล่ผมไปอย่างแรงก่อนจะหายไปในฝูงชน ตอนนั้นแหละ ผมรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่เพราะกลัวหรือโมโห แต่มันเป็ความรู้สึกประหลาดที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน ความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนจากความเกลียดชังเป็ความสนใจและสงสัยในตัวนัทมากขึ้นเรื่อยๆ
“พี่มีนครับ ผมขอตัวไม่ไปนะครับ พอดีไม่สะดวก” ไอ้นัทบอกพี่สต๊าฟที่ดูแล
“แวะไปแป๊บเดียวก็ได้นะคะน้องนัท แล้วค่อยกลับ พี่อยากให้ไปจริงๆ” พี่มีนอ้อนเสียงหวาน
“ไปนะนัท ถ้านัทไม่ไปเราก็ไม่ไปนะ ไม่มีเพื่อนอ่ะ” เพื่อนดาวคณะมันเสริม
และสุดท้าย...
ณ ร้าน XX
เสียงเพลงดังกระหึ่ม แสงสีระยิบระยับภายในร้านบ่งบอกถึงบรรยากาศของงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยของมึนเมา สุรา และเสียงหัวเราะ
“โต๊ะนี้ค่ะน้องนัท น้องพลอย” พี่ๆ ะโเรียก
“สวัสดีครับ/ค่ะ” นัทกับพลอยตอบพร้อมกัน
“น้องนัทรับอะไรดีเอ่ย น้องพลอยด้วย” พี่สต๊าฟถาม
“พลอยขอเป็เป๊ปซี่เย็นๆ ละกันค่ะ ไม่ดื่มแอลกอฮอล์” พลอยตอบยิ้มๆ
“น้องนัทล่ะคะ”
“ผมเอาเหมือนพลอยครับ” นัทตอบแบบไม่คิด
“น้องนัทไม่ดื่มหรอคะ” พี่สต๊าฟคณะพยาบาลถามด้วยความแปลกใจ
“เปล่าครับ พอดีวันนี้เหนื่อยๆ เลยไม่อยากดื่ม โทษทีครับ”
สักพักเครื่องดื่มก็ถูกนำมาเสิร์ฟ
“นี่จ๊ะน้องพลอย ส่วนแก้วนี้ของน้องนัท” พี่พนักงานพูดพร้อมยื่นแก้วให้
“ขอบคุณค่ะ/ครับ” ทั้งสองคนกล่าวพร้อมกัน
ผมแอบได้ยินเสียงกระซิบจากพี่มีนกับพี่สต๊าฟพยาบาลที่ทำเอาผมใจเต้นแรง
“แกใส่แล้วใช่มั้ยที่ชั้นบอก”
“เออ ใส่แล้ว รู้สึกผิดกับน้องเลยอ่ะ”
“แกไม่ต้องพูดเลย คืนนี้น้องนัทต้องเป็ของฉัน เดี๋ยวฉันดูน้องเอง”
ผมเริ่มมีรางสังหรณ์ไม่ดีว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้แน่ๆ แต่คิดในใจว่ามันเป็เื่ของเขา ผมจะไปยุ่งทำไม แล้วจู่ๆ นัทก็ลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยท่าทางเซๆ ดูไม่ดีเท่าไหร่
“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ” มันบอกเสียงอ่อย
พี่จอยเดินเข้ามาหามันทันที “ท่าทางไม่ไหวนะคะน้องนัท ให้พี่ไปด้วยดีกว่า เผื่อเป็อะไรขึ้นมา”
นัทพยายามปฏิเสธ “ไม่เป็ไรครับ ผมไปคนเดียวดีกว่า อาจจะขอกลับเลยนะครับ เวียนหัวนิดหน่อย”
“อ้าว นัทจะกลับแล้วหรอ พลอยกลับด้วยดิ” พลอยพูดด้วยความเป็ห่วง
“เออ น้องพลอยคะ พี่ยังมีเื่จะถามน้องพลอยพอดี อยู่ต่อก่อนได้มั้ย เดี๋ยวพี่ไปส่ง” พี่มีนรีบขัดขึ้น
“เออ...คือ...โอเคค่ะพี่มีน งั้นนัทกลับก่อนเลยถึงบ้านแล้วไลน์มานะ” พลอยตอบแบบลังเล
นัทเดินไปทางห้องน้ำ และพี่จอยเดินตามมันไปติดๆ “ไหวไหมน้องนัท พี่ว่าอาการเราไม่ดีเท่าไหร่นะ ให้พี่ช่วยไหม”
“พี่ทำอะไรผม” นัทถามด้วยความสงสัย
“พี่ยังไม่ทำอะไรเลยนะคะ เนี่ยเดินมาจะช่วยน้องนัทนะคะ” พี่จอยตอบพลางขยับเข้าใกล้
“ผมว่าพี่ออกไปดีกว่าครับ ใครมาเห็นจะดูไม่ดี” นัทพยายามปฏิเสธ
“ดูไม่ดีอะไรกันน้องนัท อึดอัดขนาดนี้กว่าจะถึงบ้านแย่เลยนะคะ” หญิงสาวขยับเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่ม พร้อมลากมือเบาๆ บริเวณหน้าแก้มไล่ลงมาถึง่ท้องน้อยและไล่วนเบาๆ บริเวณสะดือ
“ผมขอตัวดีกว่าครับ ขอโทษทีนะครับ” นัทพยายามหลบหลีก
“เดี๋ยวก่อนสิคะน้องนัท พี่ช่วยน้องได้นะคะ” พี่จอยพูดพลางขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม
Part ภาค.......
อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ผมเป็คนดีเกิดห่วงไอ้คนเ็าคนนั้นขึ้นมา ผมรู้ดีว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่รู้ทั้งรู้ว่าเป็เื่ของเค้าแต่ผมก็ยังเดินตามมันไป
“อ้าว ไอ้นัท อยู่นี่นี่เอง โทรหาก็ไม่รับ ติดหญิงอยู่นี่หว่า ขอตัวเพื่อนสักครู่นะครับพี่จอย พอดีพ่อมันโทรตาม”
จากนั้นผมก็เดินหิ้วมันออกมาจากร้าน มาหยุดอยู่ที่ลานจอดรถ
“มึงจอดรถไว้ไหน”
“ปล่อยกู”
“สภาพแบบนี้ยังจะปากดีอีกนะ”
“มึงรู้หรอว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ก็เดาไม่ยากไหมล่ะ”
“กูกลับเองได้ ขอบใจ”
“กลับเอง ถุย สภาพแบบนี้มึงจะไปสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านอ่ะดิ บอกมารถอยู่ไหน เดี๋ยวกูขับไปส่ง”
มันชี้บอกตำแหน่งจอดรถพร้อมโยนกุญแจให้ผม ผมเดินไปขับรถที่จอดอยู่เพื่อมารับมัน มันขึ้นมานั่งภายในรถ อาการเริ่มเหงื่อออก ร่างกายกระสับกระส่าย ก็พอเดาออกว่าอาการแบบนี้เกิดจากอะไร
“คอนโดมึงอยู่ไหน มึงไหวปะ”
“หุบปากแล้วขับไป คอนโด DD”
ภายในรถที่ปกคลุมด้วยความเงียบ ความเย็นของแอร์ภายในรถยังไม่สามารถทำให้ความร้อนและเหงื่อจากตัวมันหายไปได้เลย เหงื่อมันยังผุดขึ้นเต็มใบหน้า ไหลลงมายันคอ ผมเห็นอาการของมันตอนนั้นเหมือนมันพยายามอดกลั้นไม่ให้ช่วยตัวเองต่อหน้าผม...
“มึง...ให้กูช่วยมั้ย” ผมถามมัน
“เงียบดิ ไอ้สัส”
“กูเห็นมึงอาการแบบนี้เหมือนจะตายอยู่ละยังจะปากดี”
“มึงรีบขับไปให้ถึงคอนโดก็พอ”
ผมเห็นมันดื่มน้ำปริมาณมากมาตลอดทาง คิดว่าน่าจะเป็วิธีรับมือกับเ้ายาตัวนี้ อ่อ มันเป็หมอ มันก็ต้องรู้อยู่แล้วปะ!!!
“ส่งกูแค่นี้แหละ มึงไสหัวไปได้ละ”
“หมดประโยชน์แล้วไล่เลยนะมึง”
แม้ปากมันจะเก่ง แต่สภาพมันตอนนี้ดูไม่ได้เลย ถ้าปล่อยมันเดินไปห้องไม่น่าจะถึง
“คีย์การ์ดกับกุญแจห้องมึงอยู่ไหน ส่งมา”
“กูบอกกลับไปได้แล้ว อย่าเสือก”
ผมไม่ฟังมัน แต่เดินตามมันเข้าไปในตึกทันที
“มึงยังไม่กลับอีกหรอ”
“สภาพมึงกูว่าไม่น่ารอด กูรู้นะว่าคราวก่อนที่เจอที่ผับมึงไม่เสร็จกับน้องคนนั้น และนี่มึงดูสภาพตอนนี้ ถึงมันมียาปลุกเซ็กส์กูก็เชื่อว่ายังไงมึงไม่เสร็จแน่นอน ให้กูช่วยมึง”
มันไม่ตอบพร้อมเปิดประตูเข้าไปในห้อง เมื่อก้าวขาเข้าสู่ห้องโทนสีมืด ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายโทนสีเข้ม มันรีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าและเดินทุลักทุเลเข้าห้องนอนทันที
ผมไม่ได้เดินตามมันเข้าไปหรอกนะ ยังมีมารยาทอยู่นิดนึง
“อ่า...แม่งเอ้ยยย!!! ทำไมวะ”
ผมได้ยินเสียงมันดังออกมาจากห้องนอน ก็พอเดาได้ว่า...มันช่วยตัวเองไม่สำเร็จ
“กูช่วย” ผมไม่รอฟังคำตอบ แล้วเดินก้าวขาเข้าไปประชิดตัวมันที่นั่งอยู่ข้างเตียงนอนในสภาพเปลือยเปล่า ผมนั่งลงตรงหน้ามัน สบตามันแต่มันกลับหลบสายตา
“ให้กูลอง ถ้ามึงไม่โอเค มึงบอกกูได้เลย กูพร้อมจะหยุด”
“หุบปากสักที จะทำก็รีบทำ”
ผมยกยิ้มเล็กน้อย และค่อยๆ ใช้มือเล้าโลมบริเวณต้นขามันเบาๆ อ้อมมือไปด้านหลังแล้ววนอยู่บั้นท้ายอ่อนนุ่มของมันสักพัก
“อื้ออออออ” เสียงครางเบาๆ ที่ผมแอบได้ยิน มันกำลังกลั้นเสียงเ่าั้ไม่ให้เล็ดลอดให้ผมได้ยิน
ผมค่อยๆ ไล่มือมาแถวต้นขาอ่อนมันอีกรอบ คราวนี้มือหนาของผมเริ่มไล่วนไปที่แก่นกายที่นอนพับเป็กล้วยเหี่ยวของมัน
“ทำไมมึงไม่แข็ง ช่วยตัวเองไม่ได้วะ” ปากผมถาม แต่มือยังไล่วนอยู่ส่วนปลายแก่นกายของมัน ที่น่าแปลกคือลูกชายมันเริ่มสู้มือผมแข็งตัวขึ้นมาทันตา ผมแอบมองหน้ามันและเห็นจังหวะที่มันเองก็ใกับปฏิกิริยาของร่างกายที่เปลี่ยนไป
“กูไม่ไหวแล้ว มึงรีบทำให้เสร็จสักที”
มือผมที่เริ่มขยับขึ้นลงตามจังหวะช้าๆ เริ่มขัดใจคนตรงหน้า มันทำสีหน้าหงุดหงิดใส่ผม
“ขอร้องกูสิ”
“ไม่มีทาง”
มือผมขยับช้าลง ขัดใจคนตรงหน้าหนักกว่าเดิม ลมหายใจหอบกระเส่าเริ่มทนไม่ไหว
“เร็วกว่านี้ ช่วยกูเถอะนะ ขอร้อง” โทนเชิงสั่งการปนอ้อนวอนจากปากมัน
“มึงเรียกชื่อกูด้วยดิ”
“ภาค ช่วยกู เร็วกว่านี้”
มือหนาของผมเริ่มเร่งจังหวะเร็วขึ้น จนในที่สุดน้ำขาวขุ่นก็ไหลเปื้อนมือผม
“อ่า...” เสียงของมันหลังจากเสร็จภารกิจ ร่างของมันไถลนอนราบไปกับพื้นเย็นในสภาพเปลือยเปล่า ผมเดินเข้าไปล้างมือในห้องน้ำแล้วกลับออกมายังพบว่ามันนอนในท่าเดิม จึงลองปลุกมันให้ขึ้นไปนอนบนเตียงดีๆ
“มึง...ตื่นไปนอนดีๆ เดี๋ยวก็หนาวตายหรอก ไปใส่เสื้อผ้าได้ละ กูจะกลับละ” ไร้เสียงและปฏิกิริยาใดๆ กลับมา
ผมเดินเข้าไปเขย่าตัวมัน กลับพบว่าร่างกายมันมีอุณหภูมิที่สูงจนน่าใ รู้เลยว่าพิษไข้แน่นอน ผมแบกร่างหนาของมันขึ้นไปนอนราบบนเตียงนอน จากนั้นสำรวจข้าวของในห้องเพื่อหาอุปกรณ์มาเช็ดตัวทำความสะอาดและบรรเทาความร้อนจากร่างกายของมัน
“อื้ออออ หนาว”
“อีกนิดเดียว ทนหน่อย ใกล้เสร็จละ”
ผมเช็ดตัวเสร็จ หาเสื้อผ้าให้มันใส่พร้อมห่มผ้าให้
“มึงมียาไหม จะได้กินก่อนแล้วค่อยนอน” ผมถามคนไร้สติตรงหน้า ไร้เสียงตอบกลับ
“หนาววว” มันขยับตัวทั้งที่ยังตาปิดอยู่ ผมจัดการห่มผ้าให้กระชับอีกครั้ง
“ฮัลโหลครับม๊า นอนรึยังครับ”
“มีไรดึกดื่นเนี่ยไอ้ลูกชาย ไม่กลับบ้านหลายวันแล้วนะ”
“เออพอดีงานยุ่งๆ อ่ะม๊า เดี๋ยวหาเวลากลับนะครับ”
“คร้าบบบบ แล้วมีอะไรโทรหาม๊าดึกดื่น”
“เอออ คือว่าเพื่อนมันตัวร้อนอ่ะม๊า เช็ดตัวแล้วไม่ดีขึ้น มันบอกหนาวๆ ทำไงดีอ่ะ”
“เอาดีๆ เพื่อน แฟน เมีย หรือใคร”
“เพื่อนไงม๊า เพื่อนจริงๆ”
“แล้วนี่กินยายัง”
“ยังเลยครับ แล้ววววต้องกินยาอะไรอ่ะ”
“มียาลดไข้ หรือพารามั้ย”
“ไม่มีเลยอ่ะดิม๊า ทำไงดี”
“ออกไปซื้อครับ ถ้าตัวร้อนเกินไประวังช็อคนะลูกชาย”
“ช็อคเลยไง๊ ม๊าพูดเกินไปปะเนี่ย”
“ก็ไม่แน่ ปลุกไปหาหมอมั้ย หรือออกไปซื้อยาให้เค้ากินบรรเทาอาการก่อนก็ได้ครับ”
“โอเคครับม๊า ขอบคุณมากครับ ฝันดีครับไม่รบกวนแล้ว ฝากบอกป๊ากับเฮียด้วยนะ คิดถึง เดี๋ยวหาเวลากลับครับ”
“วุ่นวายจริงๆ นะมึง” สุดท้ายผมต้องออกไปซื้อยาให้มัน
“มึงตื่นมาแดกยาก่อนค่อยนอน”
“อื้อออ ไม่เอา”
“อย่าดื้อ ไอ้สัส เป็หมอบอกคนไข้แดกยา แต่มึงไม่แดก ถุย”
“ลุกมาก่อน” ผมประคองร่างมันลุกมากินยา
“กูจะกลับละ มึงมีไรโทรมานะ นี่เบอร์กู”
“อยู่เป็เพื่อนกูก่อนนะ”
---------------------TBC------------------------
ตอนแรกยืดหน่อยน้าาา บทต่อไปจะพยายามเขียนให้กระชับ บทนี้เป็การย้อนความหลังของทั้งคู่ และบทหน้าอีกเล็กน้อยจะเข้าสู่พาร์ทปัจจุบันแล้ว อย่าเพิ่งเบื่อกันนะ เป็กำลังใจให้ตาภาคของเราด้วย พี่นัทก็หายป่วยไวๆ นะคะ
1K
![[นิยายแปลจีน] ทะลุมิติไปเป็นเพื่อนสมัยเด็กของหวานใจในนิยาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119563_54554754.webp)
