หลังจากวิ่งหนีออกมาได้ไม่นาน พวกเ้าหนี้ก็รู้ตัวแล้ว ปังปอนด์เห็นว่าพวกเขาขับมอเตอร์ไซค์ตามมาถึงได้พาพายอาร์วิ่งลัดเลาะไปตามซอกซอยที่บิ๊กไบค์คันใหญ่ตามมาไม่ได้
ถึงมันจะทำให้ไปถึงรถมอเตอร์ไซค์ของเขาช้าลง แต่ก็ดีกว่าถูกจับได้ เพราะต่อให้ไปถึงมอเตอร์ไซค์ของเขาได้เร็ว แต่ปังปอนด์ก็ไม่ได้มีความมั่นใจว่าขับหนีพวกนั้นที่ขับมอเตอร์ไซต์เก่งกว่าเด็กแว้นเสียอีก สู้ล่อให้พวกเขาไปไกลๆ แล้วค่อยอ้อมไปเอารถแบบนั้นมันจะปลอดภัยมากกว่า
"คิกๆ ~"
เสียงหัวเราะของคนตัวเล็กดังขึ้น ตอนนี้พวกเขาซ่อนตัวอยู่ซอยแคบๆ ซอยหนึ่ง ที่นี่เป็หมู่บ้านข้างๆ ของหมู่บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ เวลานี้มืดมากแล้วจึงไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมา
"ยังมีหน้ามาหัวเราะอีกนะ ถ้าถูกจะได้จะยังหัวเราะออกอีกมั้ย" เด็กหนุ่มบ่นพี่สาวที่ตัวเตี้ยกว่าเขายี่สิบกว่าเซน ในขณะที่หอบหายใจเหนื่อยเอาตัวพิงกำแพงอยู่
พายอาร์เองก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้ทั้งๆ ที่พึ่งจะเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายขนาดนั้น แต่เมื่อกี้ที่ปังปอนด์พาเธอวิ่งหนีไปตามซอกซอยต่างๆ บางครั้งก็ถูกหมาเห่าหรือเกือบจะชนกับผู้คนเข้า และเกือบจะถูกพวกนั้นจับได้แล้ว แต่ก็รอดมาได้อย่างหวุดหวิด มันทั้งสนุกและตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็มาก่อน ความหวาดกลัวที่มีอยู่ในใจก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปสิ้น
ปังปอนด์เองก็รู้สึกว่าการวิ่งหนีพวกเ้าหนี้ในครั้งนี้ไม่เลวเลยเหมือนกัน ปกติเขาจะวิ่งหนีคนเดียวด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ อยู่ตลอดเวลา แต่พอมีพายอาร์เข้ามามันทำให้มีความรู้สึกที่อยากจะปกป้อง และใบหน้าที่ไร้ความกังวลของเธอตอนวิ่งหนีก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด
เด็กหนุ่มมองหน้าสาวน้อยที่หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องใบหน้านวลนั้นทำให้รู้สึกเหมือนเธอมีออร่าบางอย่างสะท้อนออกมา ในห้วงวินาทีนั้นปังปอนด์รู้สึกว่าพายอาร์ดูจะขี้เหร่น้อยลงนิดหน่อย
แต่แล้วสายตาก็เลื่อนต่ำลงมาที่ซอกคอขาว ตอนนี้มันมีรอยแดงที่ทีทำเอาไว้ ปังปอนด์เห็นมันแล้วก็ขมวดคิ้ว แล้วสายตาก็เลื่อนต่ำลงมาอีก แล้วเขาก็ต้องใ
(ฉิบหาย! นี่เราพายัยนี่วิ่งแก้ผ้ามาโดยตลอดเลยหรอเนี่ย!)
ที่วิ่งผ่านมาถึงจะมีคนน้อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนเลย หมู่บ้านนี้ก็เป็หมู่บ้านข้างๆ อาจจะมีคนรู้จักเขาก็ได้ ถ้าเื่นี้ถูกพูดออกไปพายอาร์จะต้องเสียหายแน่
คิดได้อย่างนั้นปังปอนด์ก็แกะกระดุมเสื้อของตัวเองออกทันที สาวน้อยเห็นอย่างนั้นก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย
"ปังปอนด์จะทำอะไร"
"เธอวิ่งแก้ผ้ามาตั้งนานยังไม่รู้ตัวอีกหรอ" ตอบในขณะที่แกะกระดุมเสื้อของตัวเองต่อไป
ได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมองสภาพของตัวเอง ดูเหมือนพายอาร์จะลืมไปแล้วจริงๆ ว่าตัวเองไม่ได้ใส่เสื้อ ตอนนี้มีแค่บราสีเนื้อตัวเล็กปกปิดซาลาเปาสองก้อนของเธอเอาไว้ แล้วความอายก็แล่นเข้าสมอง ยกมือเล็กขาวผ่องขึ้นมาปกปิดร่างกายไว้ทันที
และในจังหวะนั้นปังปอนด์ก็แกะกระดุมเสร็จแล้ว เขาถอดเสื้อของตัวเองออก จับเสื้อให้อยู่ในทรงที่้าหันไปประจันหน้ากับพายอาร์กวาดเสื้อไปด้านหลังคนตัวเล็ก แล้วสั่ง
"สอดแขนเข้าไปสิ" ปังปอนด์พูดในขณะที่พายอาร์ยังทำหน้างงอยู่
"เอ่อ แล้ว—แล้วนายจะใส่อะไรล่ะ" ตอนนี้หน้าอกเปลือยเปล่าของปังปอนด์อยู่ในระดับสายตาของหญิงสาวพอดี ปังปอนด์เป็คนผิวขาว เธอไม่กล้ามองนานนักรีบหลบสายตาไปทางอื่น
"ฉันเป็ผู้ชายไม่เป็ไรหรอกน่า"
ได้ยินอย่างนั้นพายอาร์ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะยอมสอดแขนเล็กๆ ของเธอเข้าไปในแขนเสื้อเชิ้ตแขนสั้นตัวใหญ่ของปังปอนด์
ความจริงตอนที่เสื้อตัวนี้อยู่บนตัวของเด็กหนุ่มมันก็เป็เสื้อเชิ้ตแขนสั้นธรรมดา แต่พออยู่บนตัวของพายอาร์มันเกือบจะกลายเป็เสื้อแขนยาวไปแล้ว
ในระหว่างที่เขากระชับเสื้อเข้าตัวร่างเล็ก กำลังจะช่วยเธอติดกระดุม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่ปากทางเข้าซอย
"พวกมันอยู่นั่นไง!" ก็อตชี้บอกกับที
ในตอนแรกพวกเขาขี่มอเตอร์ไซค์ตามมันลำบากมาก เพราะพวกปังปอนด์เลือกแต่ซอยแคบๆ ที่รถมอเตอร์ไซค์เข้าไม่ได้ สองหนุ่มจึงทิ้งรถไว้แล้วเดินเท้ามาตามหา และเหมือนโชคจะเข้าข้างพวกเขาเดินตามหาได้ไม่นานก็เจอคนที่อยากจะเจอแล้ว
"มึง! ไอ้ปังปอนด์ไอ้เด็กแสบ! วันนี้กูจะกระทืบมึงให้เละคาตีนกูเลย!" ทีชี้หน้าพูดอย่างเคียดแค้น
ถูกคนโง่งมอย่างปังปอนด์หลอกได้ถือเป็ความอัปยศในชีวิตเขาจริงๆ ยังดีที่เขารู้ตัวเร็วไม่อย่างนั้นมันคงได้เอาเื่นี้ไปโพนทะนาที่โรงเรียนจนพวกเขาต้องอับอายแล้ว
"หนีเร็ว!" ปังปอนด์คว้ามือเล็กของพายอาร์วิ่งไปทางตรงข้ามกับพวกนั้นทันที
โฮ้งๆๆ!!!
ในระหว่างที่วิ่งไปก็ผ่านบ้านที่มีสุนัขเห่าอย่างบ้าคลั่ง ปังปอนด์เหมือนจะมีความคิด เขาปล่อยมือสาวน้อยวิ่งกลับไปบ้านหลังนั้น
โฮ้งๆๆ!!!
เมื่อเห็นสุนัขดุร้ายในบ้านรอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏบนใบหน้า เด็กหนุ่มเอื้อมมือผ่านประตูบ้านปลดล็อกกลอนประตู แล้วเปิดประตูบ้าน ตัวเขาหลบอยู่หลังประตู
ในจังหวะนั้นก็อตกับทีก็วิ่งมาถึงตัวปังปอนด์พอดี
"หมดทางหนีแล้วนะมึง!" ทีเดินเข้าไปหาปังปอนด์ด้วยใบหน้าเหี้ยม ตอนนี้เขาพร้อมจะฆ่าคนแล้วจริงๆ
แต่ในจังหวะนั้นเองพิทบลูสีน้ำตาลเข้มตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเหมือนนักเล่นกล้ามสองตัวก็วิ่งออกมาจากประตูบ้าน แล้วตรงไปยังทิศทางที่พวกเขายืนอยู่
"เฮ๊ยๆๆ!! เหี้ยอะไรวะเนี่ย!!" จากที่จะได้ฆ่าคน พอเห็นพิทบลูสองตัวที่วิ่งมา หน้าของทีเปลี่ยนเป็ขาวซีดทันที เขาหันไปทางก็อต แต่ตอนนี้ก็อตวิ่งไปไกลแล้ว "อะ-ไอ้เชี้ยก็อต!! มะ–มึงรอกูด้วยยย!! อ๊ากกก!!!"
โฮ้งๆๆ!!!
จากนั้นทีก็วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ตอนแรกเขาใจนสะดุดขาตัวเองล้มด้วยซ้ำ
ปังปอนด์เห็นภาพนั้นแล้วก็กุมท้องตัวเองขำจนท้องแข็ง
"ฮ่าๆๆ ~ คนที่หมดทางหนีคือพวกมึงต่างหากล่ะ ไปเป็อาหารหมาซะเถอะ! ฮ่าๆๆ ~~" แต่หัวเราะได้ไม่นานก็มีเสียงเหี้ยมยิ่งกว่าสองคนนั้นดังขึ้น
"เฮ๊ย! ไอ้เด็กบ้าที่ไหนมาปล่อยหมาวะ!!" ลุงอ้วนหน้าโหดคนหนึ่งเดินอุ้ยอ้ายออกมาจากบ้าน ในมือถือไม้เบสบอล เห็นปังปอนด์ยืนจับรั้วประตูอยู่ก็แจ่มแจ้งทันที "มึงใช่มั้ยไอ้เด็กเวรที่มาปล่อยหมา!!" ลุงชี้ไม้เบสบอลใส่หน้าปังปอนด์ พร้อมกับหอบพุงวิ่งเข้าหาเขา
ปังปอนด์เห็นอย่างนั้นก็หน้าถอดสีทันที
"เชี้ยซวยแล้ว!" นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ เด็กหนุ่มหันหลังกลับ คว้าข้อมือของร่างเล็กวิ่งหนีทันที "ไปเร็ว!"
"หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้เด็กเวร! ไปจับหมามาคืนข้าเดี๋ยวนี้!!" ลุงหน้าโหดวิ่งตามปังปอนด์ไปติดๆ ถึงสังขารจะไม่อำนวย แต่ลุงก็วิ่งสู้ยิบตา
ปังปอนด์เองก็ใในพลังของลุง ตอนแรกเขาคิดว่าจะสลัดลุงได้ง่ายๆ แต่นี่วิ่งมาก็พักหนึ่งแล้ว แต่ลุงยังไม่ยอมแพ้เลย เป็เขาเองที่เริ่มจะหมดแรงแล้ว
"ไปทางนี้เถอะ" พายอาร์ชี้ไปยังช่องแคบเล็กๆ ทางหนึ่ง
ตอนนี้ปังปอนด์เองก็แทบจะหมดแรง สมองของเขาก็แทบไม่ทำงาน เมื่อได้ยินคำแนะนำของหญิงสาวเขาก็เชื่อฟังและพาเธอไปในทางแคบนั้นทันที
ทางนี้เป็ทางที่แม้เขาทั้งสองยังต้องเบี่ยงตัวเพื่อที่จะเดินเข้าไปได้ ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงลุงพุงโต เขาไม่มีทางตามมาได้อย่างแน่นอน นี่คือเหตุผลที่พายอาร์เลือกมาทางนี้
"ไอ้พวกเด็กเวร! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!"
เป็ไปดังคาดลุงแกตามมาไม่ได้จริงๆ เพราะติดพุง ถึงจะพยายามแทรกตัวเข้าไปแล้ว แต่ลุงก็ยังไม่สามารถเอาชนะพุงได้…
แล้วเงาสองร่างของเด็กชายหญิงก็หายลับไปกับความมืด
ทั้งสองมาโผล่อีกซอยหนึ่งตอนนี้ปังปอนด์เหนื่อยจนต้องทรุดตัวนั่งยองๆ หอบหายใจถี่รัว ทั้งหน้าและตัวเต็มไปด้วยเหงื่อเหมือนพึ่งอาบน้ำเสร็จ
เมื่อไม่มีเสื้อปิดกั้นพายอาร์ก็สังเกตว่าตามเนื้อตัวเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยรอยช้ำ สาเหตุคงมาจากที่เขาถูกซ้อมไปเมื่อตอนเย็น
เห็นอย่างนั้นสาวน้อยก็นึกสงสาร ตอนแรกเธอโกรธเขามากที่เขาทิ้งเธอไปตอนนั้น แต่พอเขากลับมาช่วย พายอาร์ก็แทบจะหายโกรธไปในทันที ปกติเธอก็ไม่ค่อยโกรธใครง่ายๆ อยู่แล้วด้วย
เหงื่อเม็ดเป้งกำลังจะไหลเข้าตาอยู่แล้ว แต่อยู่ๆ ก็มีัันุ่มนิ่มมายับยั้งมันเอาไว้ แล้วัันุ่มนิ่มนั้นก็เคลื่อนไปเรื่อยๆ อย่างเบามือตามใบหน้าของเด็กหนุ่ม คอยซับเม็ดเหงื่อให้อย่างอ่อนโยน
ถึงปังปอนด์จะอายุแค่สิบห้า แต่เค้าโครงความหล่อเหล่าก็เผยออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจนแล้วโดยรวมเขาจัดว่าเป็เด็กหนุ่มหน้าตาดีหุ่นดีคนหนึ่งเลยทีเดียว ติดแค่ผอมไปหน่อยเท่านั้น
เด็กหนุ่มเงยหน้ามองเ้าของัันุ่มนิ่มที่คอยเช็ดหน้าให้เขาอย่างอ่อนโยน
พายอาร์กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าของเธอช่วยซับเหงื่อให้ปังปอนด์อยู่ มันทั้งอ่อนโยนและละมุนละไมไปหมด ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงผิดจังหวะทันที
"ลุงเขาคงไม่ตามมาแล้วล่ะ นั่งพักสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน" พูดจบก็ส่งยิ้มละมุนอ่อนหวานมาให้หนุ่มน้อยที่มองเธอไม่วางตาเหมือนต้องมนต์สะกดไปแล้ว กว่าจะได้สติก็ผ่านไปตั้งหลายวินาทีแล้ว
"อะแฮ่ม! —ทำดีก็เป็เหมือนกันหนิ" พูดพร้อมกับหลบสายตาไปทางอื่นไม่กล้ามองหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าอีก
พายอาร์มองหน้าเด็กหนุ่มอย่างพิจารณาแล้วตัดสินใจพูด
"จริงอยู่ที่เรามาติดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ปังปอนด์ก็มีส่วน…แต่ว่าเราก็ขอบคุณปังปอนด์มากนะที่กลับมา—กลับมาช่วยเรา…" คนไม่สำคัญอย่างเธอจะถูกเขาลืมไปก็ไม่น่าแปลกใจ แต่เขาก็กลับไม่ลืมเธอ แล้วยังเสี่ยงมาช่วยเธอไว้ นี่ทำให้สาวน้อยรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ
ปังปอนด์ได้ยินอย่างนั้นก็เม้มปากแน่น ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกเขินขึ้นมาได้ ตอนนี้เด็กหนุ่มไม่กล้ามองหน้าพายอาร์เลย เขายันตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปอีกทาง
"กลับกันเถอะ รถฉันจอดอยู่ทางนั้น" เพราะกลัวว่าหญิงสาวจะเห็นว่าเขาหน้าแดงถึงรีบเดินหนีไป
เขาก้าวเท้าเร็วมาก ขาเขายาวด้วย ทำให้ตอนนี้พายอาร์ต้องวิ่งเหยาะๆ ตามไป แต่พอจะตามทันปังปอนด์ก็ยิ่งเร่งฝีเท้าของตัวเองให้เร็วขึ้นอีก
******************
2K
