จ้าวลู่ชิงหาได้สนใจคำพูดของเขาไม่ ตอนนี้นางกำลังสนใจหน้ากากหยกที่วางอยู่บนโต๊ะ มือลูบไล้หยกสีขาวบริสุทธิ์ หากนำไปขายน่าจะทำเงินได้เป็นหมื่นก้วน หัวสมองของนางมีแต่เงินลอยละล่องอยู่กลางอากาศ
ฉีอ๋องขมวดคิ้วเมื่อเห็นดรุณีน้อยนั่งจ้องหน้ากากหยกด้วยตาเป็นประกายราวกับว่านางจะขโมยมันไปเป็นของตนเอง อย่าบอกนะว่านางไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขากล่าว
“ท่านอ๋อง หยกนี้แพงหรือไม่เจ้าคะ” ยื่นมือไปแตะแผ่วเบากลัวว่าจะทำให้มันเสียหาย
“อาชิง สนใจของพวกนี้หรือ”
“สนใจสิเจ้าคะ” พยักหน้ารัว ของมีมูลค่าเหตุใดนางจะไม่สนใจกัน หยกชั้นเลิศหนึ่งชิ้นสามารถนำไปขายแลกเงินมาซื้ออาหารประทังชีวิตได้หลายปี
“หากอาชิงชอบ ข้าย่อมมีของฝากมาให้เจ้า” กล่องไม้จันทน์ถูกหยิบออกมาจากตู้วางลงบนเตียงนอน
“ของฝากสำหรับข้า” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง พอเห็นเขาพยักหน้าก็รีบข่มอาการดีใจ “ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ลำพังมาถึงที่นี่ก็ลำบากพอแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องแบกของมาด้วย” เหลือบตามองกล่องที่เขากำลังเปิด
พอเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใจจ้าวลู่ชิงรีบหุบปากที่กำลังจะแสร้งปฏิเสธ
กำไลที่ทำจากหยกเหอเถียนสีดำถูกสวมใส่ลงบนข้อมือของจ้าวลู่ชิง
“หยกชนิดนี้หากอยู่ในที่แสงสว่างไม่เพียงพอจะเห็นเป็นสีเขียวเข้มจนดำ หากออกไปในที่สว่างหยกจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต”
จ้าวลู่ชิงยื่นอีกมือให้เขาสวมกำไลสีขาวบริสุทธิ์ให้ “กำไลอันนี้ทำจากหยกอันใดหรือเจ้าคะ”
“หยกมันแพะ”
พยักหน้าเข้าใจ มองหยกแขวน ปิ่นปักผมสีทองและปิ่นปักผมที่ทำจากหยกด้วยตาเป็นประกาย
“อาชิงชอบของที่ข้าให้หรือไม่”
“ชอบเจ้าค่ะ ยิ่งเยอะยิ่งชอบ” นางหาได้เขินอายไม่ ผู้ใดจะไม่ชอบของสวยงาม หากเขาให้มากกว่านี้นางก็มิขัด
สำรวจความงดงามทีละอย่าง สมองนางกำลังนึกถึงมูลค่าของมัน
“รอข้าเดี๋ยว” จ้าวลู่ชิงรีบลุกกระโดดออกทางหน้าต่างวิ่งกลับไปยังเรือนของตัวเอง
“คุณหนูมาแล้ว ถ้านานกว่านี้อีกนิดเดียวพวกบ่าวจะบุกเข้าไปแล้วนะเจ้าคะ” ซูเซียงผุดลุกขึ้น
“ไปขนของช่วยข้า” วิ่งนำหน้าสาวใช้กับไปยังเรือน
ฉีอ๋องนั่งนิ่งอยู่ภายในห้อง เมื่อสักครู่ว่าที่หวังเฟยของเขากระโดดออกไปทางหน้าต่างได้อย่างคล่องแคล่ว ช่างเป็นสตรีที่หาได้อยากยิ่ง
“ท่านอ๋อง” เสียงกระซิบเรียกจากหน้าประตู
“เข้ามา”
บุรุษชุดดำเปิดเผยแค่เพียงดวงตารีบเข้ามาภายในห้องเพื่อรายงานภารกิจ
“หรงซู่ฆ่าตัวตายแล้วขอรับ”
“ประวิงเวลานานกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก” ลูบแหวนหยกที่สวมอยู่บนนิ้วโป้งเล่น
“จากข้อมูลที่สืบมาได้ ภัตตาคารเฟิ่งไหลกับหรงซู่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันขอรับ คนที่เราจับตัวได้สารภาพว่าแอบแฝงตัวเข้าไปก่อเหตุโดยที่คนพวกนั้นไม่รู้”
“แล้วเฟิ่งไหลมีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง”
“บุตรชายของตู้หรูฮุ่ยกำลังเดินทางมาที่ชิงเหอขอรับ”
“ที่ปรึกษาคนสนิทของพี่ชายข้าช่างกัดไม่ปล่อยเสียจริง” ฉีอ๋องเกลียดขุนนางที่อยู่ข้างกายหลี่ซื่อหมินจนแทบไม่อยากอยู่ร่วมแผ่นดิน คนพวกนี้คือหมากสำคัญที่คอยยุแยงให้พี่น้องต้องฆ่าฟันกัน เพื่อตัวเองจะได้รักษาชีวิตและก้าวสู่ความยิ่งใหญ่
มันน่าเจ็บใจที่พี่น้องแย่งชิงกันเป็นใหญ่ หน้ามืดตามัวเชื่อฟังขุนนางที่อยู่ข้างกายจนเกิดการนองเลือด
“เพียงท่านอ๋องออกคำสั่ง ตู้หรูฮุ่ยต้องได้รับรู้รสชาติการสูญเสีย” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นแทนผู้เป็นนาย
“ไม่ต้อง บุตรชายของใต้เท้าตู้ช่างใจกล้าเสียจริง จับตาพวกมันให้ดี หากพวกมันล้ำเส้นจนเกินไป สังหารได้ทันที”
“รับทราบ”
เพียงแค่ผู้เป็นนายโบกมือร่างที่ปรากฎอยู่เมื่อสักครู่ก็หายวับออกไปอย่างเงียบเชียบ
จ้าวลู่ชิงแบกห่อผ้าขนาดใหญ่ยืนมองมนุษย์ที่พลางตัวด้วยชุดดำกระโดดออกมาทางหน้าต่าง ดูเหมือนว่าคนผู้นี้ก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นนาง
“ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น” จ้าวลู่ชิงหลับตา ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงลืมตาที่ปิดขึ้นทีละนิด ร่างเมื่อสักครู่หายไปแล้วนางจึงพยายามปีนหน้าต่างเข้าไปในห้อง
“เหตุใดอาชิงไม่เข้าทางประตู”
“ไม่ได้ หากข้าเข้าทางประตูท่านปู่อาจรู้ว่าข้ามาพบท่าน” วางห่อผ้าลงบนเตียง
“นี่คือยาสมุนไพรที่ข้าปรุงขึ้น” จ้าวลู่ชิงแกะห่อผ้าอธิบายสรรพคุณของยาแต่ละตัวให้เขาฟังอย่างละเอียด ยาพวกนี้ล้วนมีประโยชน์
“ส่วนนี้เป็นของท่าน อีกส่วนข้าขอฝากท่านไปให้พี่ชายข้าด้วย” ขวดกระเบื้องบรรจุยาสมุนไพรที่นางปรุงขึ้นถูกหยิบใส่กระเป๋าผ้าสองใบ
“อาชิงช่างดีกับข้ายิ่งนัก” ลูบคลำขวดยาสมุนไพร
จ้าวลู่ชิงส่งยิ้มอย่างมีเลศนัย “สิ่งที่อยู่ในขวดโหลนี้เป็นยาสำหรับบำรุงเพศของม้า มันจะช่วยทำให้ม้าผสมพันธุ์ได้ดีขึ้น”
ฉีอ๋องรับขวดโหลวมาด้วยความเต็มใจ ม้าถือเป็นพาหนะที่สำคัญของกองทัพ ยามนี้กองทัพต้าถังต่างขาดแคลนม้าพันธุ์ดี หากยาตัวนี้ช่วยขยายพันธุ์ม้าชั้นเลิศได้จะเป็นผลดีต่อกองทัพอย่างยิ่ง
“ยาสมุนไพรถุงนี้ข้าให้ท่านเพื่อตอบแทนสำหรับของมีค่าที่ท่านมอบให้ข้า แต่ว่ายาบำรุงเพศม้าข้าไม่ได้ให้ท่านโดยเปล่า”
“อาชิงต้องการอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับยาบำรุงเพศม้า” จ้องตาใสแจ๋วที่มีแววซุกซนปนฉลาดเฉลียวอยู่ในนั้น สตรีตรงหน้าช่างรู้จักเจรจาต่อรองแตกต่างจากคุณหนูทั่วไป
“ท่านพอจะมีร้านค้าว่างในตำบลหลงซีแนะนำข้าหรือไม่”
“อาชิงอยากได้ร้านค้า?”
“ใช่เจ้าค่ะ ข้ากำลังมองหาร้านค้าเพื่อปรับเปลี่ยนเป็นโรงหมอและร้านขายสมุนไพร”
“สิ่งที่อาชิงต้องการข้าย่อมหาให้ได้”
“ขอบคุณท่านอ๋องล่วงหน้าเจ้าค่ะ” นางรู้ว่าเขาสามารถช่วยได้ จึงได้เอ่ยปากขออย่างไร้ความอาย
“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นทำแผลให้ข้าได้หรือไม่”
จ้าวลู่ชิงชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะตอบว่าได้ ชาติที่แล้วนางทำแผลให้ผู้ป่วยนับไม่ถ้วน เรื่องแค่นี้หาใช่ปัญหา
ฉีอ๋องถอดเสื้อเผยให้ร่างกายส่วนบนเปลือยเปล่า
“การเป็นนักรบช่างยากลำบากเหมือนกันนะเจ้าคะ” แผลเป็นจากของมีคมตามร่างกายเขาทำให้ร่างกายสมบูรณ์แบบมีรอยตำหนิ ยังมีชีวิตรอดมาถึงปัจจุบันถือว่าเป็นลูกรักของสวรรค์ผู้หนึ่ง
“ลำบากก็ต้องอดทน เพราะข้างหลังของพวกข้าคือชีวิตของราษฎรและคนสำคัญที่ต้องปกป้อง”
“กล่าวได้ดี หากไม่มีพวกท่านคอยปกป้องบ้านเมือง ราษฎรย่อมต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก” มือทำแผลอย่างคล่องแคล่ว ปากก็กล่าวยกย่องทหารกล้าทุกนาย
“แผลของท่านค่อนข้างฉกรรจ์ ข้าไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดท่านถึงควบม้ามาถึงหมู่บ้านกลางหุบเขาทั้งที่บาดเจ็บ”
“ยามบาดเจ็บคือเวลาที่ดีที่สุดในการมาที่นี่”
จ้าวลู่ชิงนับถือความเข้มแข็งของเขา เหมาะสมกับคำเรียกขานว่าเทพแห่งสงคราม บาดแผลค่อนข้างน่าเป็นห่วงแต่เขาทำเหมือนว่าเป็นรอยกิ่งไม้ข่วน
“พรุ่งนี้ท่านเดินทางเข้าไปในป่าก็ช่วยระวังตัวด้วย แผลของท่านติดเชื้อขึ้นมายากที่จะรักษาชีวิตรอด” ยื่นยาพร้อมกับรินน้ำให้เขา
“ขอบใจอาชิงมาก” รับยามาทานโดยไม่ถามสักคำว่าคือยาอะไร
“เอาล่ะ ท่านพักผ่อนเถิด ข้าควรกลับไปได้แล้ว” กวาดของมีค่าที่เขาให้ใส่กล่องแล้วกอดแนบอก กระโดดออกทางหน้าต่าง แล้วย่องกลับไปเรือนของตัวเองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นกับของที่อยู่ในกล่อง
“อยู่นี่ก่อนนะ หากข้าร่ำรวยจะหยิบเจ้ามาสวมใส่” เก็บกล่องของมีค่าไว้ในช่องลับใต้เตียงนอน นางจะสวมใส่ช่วงนี้ไม่ได้ หากมีใครสืบเส้นทางการร่ำรวยของนาง มิพ้นต้องลำบากผู้ที่ให้ หยกเนื้อดีเพียงนี้ตระกูลที่ถูกริบทรัพย์แน่นอนว่าไม่มีทางได้ครอบครอง จ้าวลู่ชิงนั่งนิ่งอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงเรียก
“คุณหนูเจ้าคะ น้ำอุ่นพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”
จ้าวลู่ชิงรีบลุกไปอาบน้ำ สภาพนางมอมแมมเกินกว่าจะนอนหลับได้ลง ค่ำคืนอากาศเย็นทว่ายังมีดรุณีนางหนึ่งนอนแช่น้ำฮัมเพลงเพราะมีความสุขกับของที่ได้