(จบ) พ่อยอดหมอขั้นเทพ ขอกลับมาเลี้ยงลูกสาว

บทที่ 60 รอดตายกลับมา

หลังจากนั้น ซูช่านบอกชื่อยาสมุนไพรประมาณยี่สิบชนิดให้เย่จื่อเมิ่งฟัง แต่เธอจำไม่ได้ จึงต้องหาปากกาและกระดาษมาจดบันทึก และจดขั้นตอนการต้มยาและลำดับการใส่สมุนไพร

เมื่อซูช่านพูดจบ เย่จื่อเมิ่งถึงได้สังเกตเห็นว่าสมุดบันทึกเขียนเต็มไปเกือบหนึ่งหน้าแล้ว

หลังจากนั้นซูช่านก็หันไปเข้าห้องของตนเองและไม่ออกมาอีก

ในช่วงค่ำ หลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จ ลุงจ้าวกำลังเก็บจานชามในครัว เย่จื่อเมิ่งพาเสี่ยวเสี่ยวนั่งดูการ์ตูนบนโซฟา

ซูช่านเดินออกมาจากห้อง เมื่อเย่จื่อเมิ่งหันมามอง เห็นเขาสวมชุดยาวสีดำที่ดูเก่า ๆ ชายแขนมีขอบสีขาว และสวมรองเท้าผ้า

เย่จื่อเมิ่งมองตามอย่างสนใจ ไม่คาดคิดว่าพอเขาแต่งตัวแบบนี้แล้ว ก็ดูมีความทรงภูมิเพิ่มขึ้นมา

"ตอนนี้เขานิยมแต่งชุดโบราณออกไปหาหญิงสาวกันแล้วเหรอ?" เย่จื่อเมิ่งถามพลางหัวเราะเบา ๆ

ซูช่านไม่สนใจ เดินไปที่ประตู แล้วหันกลับมาโบกมือให้เธอ

เย่จื่อเมิ่งเข้าใจ วางตัวเสี่ยวเสี่ยวบนโซฟา แล้วรีบเดินตามไปหาซูช่าน

"ถ้าพรุ่งนี้ตอนเช้าผมยังไม่กลับมา คุณต้องพาเสี่ยวเสี่ยวไปยังเมืองหลวง อย่าอยู่ที่เมืองไห่อีกเลย" ซูช่านกล่าวด้วยเสียงต่ำ

"คุณจะไปทำอะไร ทำไมฉันต้องพาเสี่ยวเสี่ยวไปเมืองหลวง พาเด็กเล็กไปด้วย แล้วต่อไปฉันจะทำยังไง?" เย่จื่อเมิ่งกล่าวพลางขมวดคิ้ว

ซูช่านยิ้ม "ไม่เป็นไร เมื่อคุณไปถึงเมืองหลวง ก็จะมีคนมารับเสี่ยวเสี่ยวอยู่แล้ว"

พูดจบ ซูช่านมองลูกสาวบนโซฟาอย่างลึกซึ้ง แล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่หันกลับมาอีกเลย

ไม่รู้เพราะอะไร เย่จื่อเมิ่งมองตามหลังของซูช่านจนหายไป ทันใดนั้นรู้สึกราวกับมีก้อนหินทับอยู่ในอก หายใจแทบไม่ออก

เมื่อครู่นี้ เขาดูราวกับกำลังฝากฝัง...

ทันใดนั้นเย่จื่อเมิ่งเกิดแรงกระตุ้นอยากตามเขาไป แต่เมื่อเห็นเสี่ยวเสี่ยวบนโซฟา และเรื่องที่ซูช่านสั่งให้เธอต้มยา เธอจึงกัดฟันกระทืบเท้า แล้วหันกลับเดินเข้าห้องนั่งเล่น

ลุงจ้าวเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำงานเสร็จ เห็นเย่จื่อเมิ่งมีท่าทางกระวนกระวายใจ จึงเดินเข้าไปหาพร้อมถามด้วยรอยยิ้ม "คุณหนู มีอะไรกังวลใจหรือเปล่าครับ?"

"ไม่... ไม่มีอะไรค่ะ" เย่จื่อเมิ่งรีบส่ายหน้า

เธอหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วหันไปพูดกับลุงจ้าว "ลุงจ้าว ช่วยโทรหาคุณปู่ของฉันได้ไหมคะ ซูช่านเพิ่งออกไปข้างนอก เขาอาจตกอยู่ในอันตราย"

"คุณซูมีอันตราย?" ลุงจ้าวตกใจ

"ใช่แล้ว รีบโทรศัพท์เร็ว เขาฝากฝังฉันเอาไว้เรียบร้อยแล้ว" ยิ่งเย่จื่อเมิ่งคิดก็ยิ่งเป็นกังวล ดวงตาแดงก่ำ

ลุงจ้าวเห็นดังนั้น จึงได้แต่พยักหน้าเดินออกไปข้างนอก

เมื่อมาถึงบันได ลุงจ้าวลังเลสักครู่ แล้วกดหมายเลขโทรศัพท์ของนายท่าน

[เสี่ยวจ้าว ผ่านมานานแล้วนะที่ไม่โทรหาฉัน มีข่าวดีอะไรหรือเปล่า?] เสียงหัวเราะของชายชราดังออกมาจากโทรศัพท์

ลุงจ้าวก้มตัวเล็กน้อยกล่าวว่า "นายท่าน คุณหนูเพิ่งบอกว่าคุณซูออกไปข้างนอก ดูเหมือนจะมีอันตราย และยังได้ฝากฝังกับเธอไว้แล้วด้วย คุณหนูเธอ..."

[จื่อหมิงกังวลแล้วหรือ?] ดูเหมือนคุณปู่จะไม่สนใจซูช่าน กลับให้ความสนใจกับประเด็นนี้มากกว่า

"เหมือนจะเป็นอย่างนั้นครับ"

ในวินาทีถัดมา เสียงหัวเราะดังออกมาจากปลายสาย ราวกับว่ามีความสุขอย่างมาก

[เสี่ยวจ้าว คุณซูเป็นคนเก่ง อันตรายของเขาเราควบคุมไม่ได้ บอกจื่อเมิ่งว่าฉันจะส่งคนไปดูแลเขา ให้เธอวางใจได้]

[อ้อ ฉันได้ยินว่าอาเล็กของเธอจะไปที่เมืองไห่ นายบอกจื่อเมิ่งด้วยนะ]

หลังวางสาย ลุงจ้าวเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นเย่จื่อเมิ่งอุ้มเสี่ยวเสี่ยวขึ้นไปชั้นบนแล้ว

เมื่อเย่จื่อเมิ่งลงมาอีกครั้ง ลุงจ้าวเล่าเรื่องที่นายท่านสั่งให้ฟัง เย่จื่อเมิ่งถึงได้ถอนหายใจโล่งอก แล้วถามว่า "ลุงจ้าวคุณไม่ได้บอกปู่ว่าฉันให้คุณโทรไปใช่ไหม"

ลุงจ้าวตกใจรีบส่ายหน้า "ไม่ ไม่ครับ อ้อ นายท่านบอกว่าอาของคุณจะมาที่เมืองไห่พรุ่งนี้"

"อาเล็กจะมาที่เมืองไห่หรือ?"

เย่จื่อเมิ่งก้มหน้าครุ่นคิด แล้วก็ยิ้มพลางชูนิ้วหัวแม่มือให้กับลุงจ้าว จากนั้นหยิบถุงยาบนโต๊ะกาแฟแล้วรีบเดินเข้าไปในครัว

ไม่นานก็ถึงเวลาเที่ยงคืน ดวงจันทร์สว่าง ดาวระยิบระยับ ทั้งครัวและห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยกลิ่นยาจีนเข้มข้น

ยาสีน้ำตาลที่ต้มเสร็จแล้ว ถูกเทใส่อ่างน้ำทีละหม้อ แล้วลุงจ้าวก็หิ้วไปยังห้องซูช่านเทลงในอ่างไม้ขนาดใหญ่

เวลาตีสอง เย่จื่อเมิ่งสีหน้าเหน็ดเหนื่อย ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นยาจีน เธอเดินออกจากครัวแล้วถามไปยังลุงจ้าวที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น "ยังไม่กลับมาอีกเหรอคะ?"

ลุงจ้าวพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหันกลับไปมองออกไปนอกห้องนั่งเล่น

หลังจากนั้น เกือบทุกครึ่งชั่วโมงเย่จื่อเมิ่งจะออกมาถามถึงสถานการณ์ แต่ก็ยังไม่มีข่าวของซูช่านกลับมาแต่อย่างใด

จนกระทั่งตีห้า หลังจากเทยาต้มหม้อสุดท้ายออกมา เย่จื่อเมิ่งรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะทรุดลง

เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมยอมช่วยซูช่าน เธอไม่เคยอยู่ในครัวมานานขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

"ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?" เย่จื่อเมิ่งเดินออกไปยังชานบ้าน มองออกไปข้างนอกที่มืดสนิท ในใจเริ่มรู้สึกไม่สงบมากขึ้น

ลุงจ้าวขมวดคิ้วเดินออกมา มองดูท้องฟ้าแล้วกล่าวว่า "อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว คุณหนู ถ้าอย่างนั้นผมไปที่สถานีตำรวจดีไหมครับ?"

"ได้ค่ะ รีบไปรีบกลับนะคะ" เย่จื่อเมิ่งพยักหน้าพูด

หลังจากลุงจ้าวจากไป เย่จื่อเมิ่งก็ขนเก้าอี้มานั่งบนชานบ้าน จ้องมองประตูใหญ่ข้างนอกอย่างกระวนกระวายใจ

ขณะนั้น ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้า เย่จื่อเมิ่งรู้ว่าใกล้จะรุ่งเช้าแล้ว

เธอเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ หยิบโทรศัพท์แล้วกดหมายเลขของซูช่านอย่างรวดเร็ว แต่กลับพบว่าปิดเครื่อง

เธอโทรติดต่อกันเจ็ดแปดครั้ง แต่ทุกครั้งก็ยังคงปิดเครื่อง

"ตาบ้าซูช่าน อายุเกือบสามสิบแล้ว ยังทำตัวเหมือนเด็กอีก หายตัวไปเฉย ๆ แบบนี้ แล้วลูกสาวของคุณจะทำยังไงล่ะ?"

"ไม่สิ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แล้วทำไมฉันต้องเป็นห่วงลูกสาวของเขาด้วย?" เย่จื่อเมิ่งจ้องโทรศัพท์พลางบ่นพึมพัม

ทันใดนั้น เธอหันหน้าไปมองที่ประตูอีกครั้ง และในสภาพแวดล้อมที่มืดมิด เธอเห็นเงาคนที่กำลังเดินโซเซเดินมาที่ประตูหน้า ระยะห่างประมาณร้อยเมตร

ตุบ

เงาคนนั้นเดินไปได้สิบกว่าเมตรก็ล้มลงกับพื้น จากนั้นใช้มือทั้งสองข้างค้ำยันพื้น พยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วก็เดินต่อไป

เมื่อเย่จื่อเมิ่งวิ่งลงบันได เห็นว่าคนที่อยู่นอกประตูคือซูช่าน หัวใจของเธอแทบจะกระโดดออกมา

"ซูช่าน!" เย่จื่อเมิ่งร้องออกมาด้วยความตกใจ แล้ววิ่งอย่างรวดเร็วไปยังนอกประตู

เธอเข้าไปประคองตัวซูช่าน เห็นว่าเสื้อผ้าของเขามีรอยฉีกขาดมากกว่าสิบแห่ง และทั่วร่างกายเต็มไปด้วยเลือด

"เกิดอะไรขึ้น? คุณไปทำอะไรมา?" เสียงของเย่จื่อเมิ่งสั่นเครือ เมื่อได้ยินเสียงหายใจถี่และกลิ่นคาวเลือดที่ลอยเข้ามา

ซูช่านหอบหายใจชี้เข้าไปข้างใน เอ่ยเสียงอ่อนแรง "ยา… อ่างยา รีบเร็ว"

เย่จื่อเมิ่งกัดฟันพยักหน้า และประคองตัวซูช่านเดินขึ้นบันไดเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

หลังจากประคองซูช่านไปที่อ่างไม้ ร่างกายของเขาไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป และทรุดลงอย่างหนัก...

เย่จื่อเมิ่งพยายามดึงซูช่านไม่ให้ล้มลงบนพื้น ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเหลือ เธอรู้ว่าซูช่าตั้งใจให้เธอวางเขาลงในอ่างยา

มองซ้ายและขวา เย่จื่อเมิ่งไม่มีทางเลือกอื่น จึงวางซูช่านลงแล้ววิ่งออกไปหากรรไกร

เธอใช้กรรไกรตัดเสื้อยาวของเขาออกอย่างรวดเร็ว แล้วโยนทิ้งไปข้าง ๆ

เมื่อซูช่านเหลือเพียงกางเกงชั้นใน เย่จื่อเมิ่งเห็นบาดแผลบนตัวเขา บางแผลคล้ายถูกดาบฟัน แผลยาวเรียว เนื้อฉีกขาด

มีบางแผลคล้ายถูกเล็บข่วน ลึกจนเห็นกระดูก และมีรอยแผลอย่างหนาแน่น อย่างน้อยก็มีสามสิบถึงสี่สิบแผล

เย่จื่อเมิ่งสูดลมหายใจเย็นเข้าไปลึก ตัวสั่นระริก ไม่รู้เลยว่าเขาผ่านอะไรมาในคืนนี้

"ซู ซูช่าน กางเกง จะ... จะถอดออกหรือเปล่า" เย่จื่อเมิ่งตบหน้าซูช่านด้วยเสียงสั่นพร้อมถามออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้น

"ยา... ยาอาบ ห้ามใส่เสื้อผ้า" ซูช่านพูดอย่างอ่อนแรง

เย่จื่อเมิ่งมือสั่นเทา ถอดกางเกงชิ้นสุดท้ายของซูช่าน เหลือบมองแวบหนึ่ง รู้สึกราวกับหัวใจกำลังจะกระโดดออกมานอกปาก

เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี แบกซูช่านแล้วค่อย ๆ วางลงในอ่างไม้

หลังจากที่ซูช่านลงไปแช่ในน้ำยา เขาลืมตาโพลงและหายใจลึกอย่างฉับพลัน

ขณะที่แช่อยู่ในน้ำยา แหวนมังกรที่สวมอยู่ที่นิ้วมือส่องประกายสีแดงในของเหลวสีน้ำตาล ของเหลวในอ่างไม้เริ่มหมุนรอบตัวซูช่านอย่างช้า ๆ