สองภพ

        จ้าวรั่วซี เดินไปมาอย่างกระวนกระวาย วันนี้ไป๋หลงหลานไปเข้าเฝ้าตั้งแต่เช้า เพื่อไป ‘ขึ้นศาล’ แก้ต่างคดี ล้างมลทินให้ตนเอง ถึงแม้ว่าเธอจะช่วยเขาซักซ้อมทุกประเด็นจนเขาเข้าใจ ตอบคำถามได้แม่นยำ และมี ผู้เชี่ยวชาญทั้งในด้านสมุนไพร เจ้าหน้าที่ชันสูตร ที่เขานำมาเป็น 'ทีมงาน' ของเขาในวันนี้ เรียกได้ว่าเขาพร้อมมากทั้งความมั่นใจ และหลักฐาน แต่เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าศัตรูจะเตรียมการตอบโต้ใดๆ ไว้บ้าง 

        ความห่วงหาอาทรกับไป๋หลงหลานที่เกิดขึ้นในใจเธอวันนี้ แม้จะรู้สึกหวั่นใจลึกๆ เพราะระยะเวลาที่รู้จักกันมันน้อยมาก แต่เธอก็ต้องยอมรับกับตนเอง ว่าเธอมีใจให้กับองค์ชายพระองค์นี้ อย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับชายคนใดมาก่อน แม้กระทั่งแฟนเก่าสมัยเพิ่งเรียนจบ เธอก็แค่ เพียงรู้สึกถูกใจและรู้สึกดีเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันเท่านั้น และไม่นานความรู้สึกพวกนั้นมันก็จางลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งแตกต่างกับครั้งนี้ ที่เธอรู้สึกรุนแรง รู้สึกห่วงหาอาทร เป็นห่วง และทุ่มแรงใจ แรงกายเพื่อทำทุกอย่างให้เขา ปลอดภัย รอดพ้นจากความอยุติธรรมในครั้งนี้ 

        “พระสนมทานอาหารก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ามั่นใจว่าองค์ชายจะต้องปลอดภัย ล้างมลทินได้แน่นอน พระสนมอย่ากังวลมากไปเลยเจ้าค่ะ” เหม่ยลี่เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง

        “เจ้าเอาวางไว้ก่อนเถอะ ข้าทานไม่ลงจริงๆ” 

        องค์ชายเสด็จกลับจวนมาเมื่อเวลาเย็นย่ำ พระอาทิตย์คล้อยต่ำจนเกือบสิ้นแสงไปแล้ว  บรรยากาศใกล้ พลบค่ำ ในห้องทรงอักษรขององค์ชาย มีบ่าวในจวนนำเทียนมาจุดตามไว้ทั่วบริเวณ จึงสว่างไสวพอควร 

        จ้าวรั่วซีฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงานเล็ก ใกล้กับโต๊ะทรงอักษรขององค์ชาย ท่ามกลางกองกระดาษ สมุด และพู่กันไม้ไผ่คู่ใจของนาง ใบหน้าของหญิงสาวขณะนี้ เหมือนมีเรื่องกังวลใจ หลับไปทั้งที่คิ้วยังขมวดเป็นปม มือบางกำพู่กันไม้ไผ่แน่นจนเห็นเส้นเลือดบนมือขาวนวลชัดเจน

        ไป๋รั่วหลานจึงเอื้อมมือไปตบที่แผ่นหลังเบาๆ  พร้อมก้มหน้าเข้าไปใกล้เพื่อปลุกให้เธอตื่น 

        “ซีซี…ซีซี”

        หากคิ้วที่ขมวด อยู่แล้วของเธอกลับยิ่งขมวดลึกเข้าไปอีก มือทั้งสองข้างกำแน่นจนน่ากลัว เขาเห็นท่าทาง แปลกๆ ของเธอ จึงเขย่าแรงขึ้น แต่เธอก็ไม่รู้สึกตัว ไม่ว่าจะเรียกอย่างไรเธอก็ไม่ตื่น 

        “ซีซี!...ซีซี!” 

        เขาเห็นท่าไม่ดีจึงอุ้มเธอกลับไปที่เรือนชู่ซิน

        เมื่อวางหญิงสาวให้นอนลงบนที่นอน เขาเรียกเธอเสียงดังพร้อมทั้งเขย่าร่างเธอ แต่ทำอย่างไรเธอก็ไม่ตื่น มีเพียงคิ้วที่ขมวด มือที่กำแน่นสลับกับคลายออกเป็นจังหวะ และดวงตาขยุกขยิกเท่านั้น ที่เป็นสัญญาณ บอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่เหมือนอยู่ใน ฝันร้ายที่ไม่สามารถออกมาได้

        เขาก้มหน้าลงไปใกล้ และเรียกเธอดังขึ้น แล้วจู่ๆ ก็เหมือนเธอตกใจตื่น เปลือกตาบางเปิดขึ้นทันที เผยดวงตากลมโต ที่จ้องตรงมาที่ตารูปเมล็ดอัลมอนด์บนใบหน้าที่ใกล้จนจมูกเกือบจะชนกัน

        หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ ไล่ความมึนงง เมื่อตั้งสติได้ เธอก็ผุดลุกนั่ง มองหน้าไป๋หลงหลานอยู่เพียง เสี้ยวนาที ก่อนจะโถมตัวเข้ากอดเขา แล้วน้ำตาเธอก็ไหล เริ่มสะอื้นไห้

        ลู่เจ๋อและพ่อบ้านใหญ่ของจวนที่เดินตามมาด้วยเพราะตระหนกและเป็นห่วงอาการของหญิงสาวเช่นกัน เริ่มถอยออกจากห้อง เมื่อเห็นหญิงสาวฟื้น ปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่ตามลำพัง เพราะได้เห็นพัฒนาการความสัมพันธ์ ของทั้งคู่มาโดยตลอด 

        ไป๋หลงหลานตกใจกับปฏิกิริยาของหญิงสาวระคนเป็นห่วง จึงโอบกอดร่างบางเอาไว้ แล้วค่อยๆ ลูบ ศีรษะเธอเพื่อปลอบประโลม 

        “เจ้าเป็นอะไร ซีซี ฝันร้ายหรือ ไม่ต้องกลัว มันก็แค่ความฝัน” เขาค่อยดันเธอออกห่าง แต่ยังโอบร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขน

        เธอจึงละล่ำละลักเล่าทั้งน้ำตาว่าเธอรอคอยเขากลับมาด้วยความเป็นห่วง ว่าเขาจะพ้นโทษหรือไม่ รอจน หลับไป แล้วเธอก็ฝัน...

        “หม่อมฉันฝันเห็นเหตุการณ์ที่พวกคนชั่วมันรวมหัวกันสร้างขึ้นเพื่อใส่ร้ายฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันฝัน เห็นเหตุการณ์หลายเหตุการณ์ แต่มันไม่ได้ต่อเนื่องกัน และหม่อมฉันเห็นเพียงบางส่วน บางตอนของเหตุการณ์ ไม่ได้เห็นทั้งหมดเหมือนตอนท่านหยวนเสี้ยว เหมือนๆ กับว่ามันเกิดขึ้นพร้อมๆ กันเพคะ มันยิ่งกว่าการป้ายสีด้วยคดีฆาตกรรมในครั้งนี้อีก หม่อมฉันกลัว กลัวความฝันตัวเองเพคะ” 

        เขาจึงกระชับอ้อมกอด มือใหญ่ยังคงลูบศีรษะเธออย่างปลอบโยน ให้เธอได้สงบสติอารมณ์ แล้วบอก ให้เธอค่อยๆ เล่า

        “บางทีเจ้าอาจจะเป็นห่วงข้ามากไปก็ได้นะซีซี เลยเอาไปฝันเป็นเรื่องราวร้ายแรง มันอาจจะไม่ได้เป็นจริงดั่งที่เจ้าฝันทุกครั้งไปก็ได้...ไหน ค่อยๆ เล่าให้ข้าฟัง ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เราจะได้ช่วยกันเตรียมการป้องกัน ดีไหม”

ด้วยความอบอุ่นแห่งอ้อมกอดและเสียงที่ปลอบประโลมนั้น ทำให้หญิงสาวค่อยสงบใจลงได้บ้าง จึงค่อยเรียบเรียงความคิด รำลึกลำดับเหตุการณ์ที่เพิ่งฝันไป ก่อนจะถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูด

        “หม่อมฉันเห็นคนที่แต่งตัวเหมือนแม่ทัพและขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนมารวมตัวกัน ทำเหมือนเป็นการประชุมลับ และแสร้งหลุดเบาะแส ปล่อยข่าวลือว่าคนเหล่านั้นคือท่านแม่ทัพใหญ่ และขุนนางระดับสูงอีกหลายคนที่หม่อมฉันไม่รู้จักเพคะ แต่ในฝันหม่อมฉันรู้สึกได้ว่าผู้คนเหล่านั้นเป็นกลุ่มคนที่อยู่ข้างฝ่าบาท ภักดีต่อฝ่าบาท ...พวกนั้นทำทีว่าเป็นการประชุมลับเพื่อวางแผนการก่อกบฏ มีการสร้างเอกสารความร่วมมือในการกบฎปลอมขึ้นมาโดยหนังสือสั่งเคลื่อนทัพของฝ่าบาทเพื่อใช้เป็นหลักฐานทำลายอำนาจของฝ่าบาทอีกด้วยเพคะ”

        เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาเป็นกังวล ก่อนจะเล่าต่อไป

 “อีกเหตุการณ์หนึ่ง หม่อมฉันเห็นทหารหลวงบุกค้นจวนท่านแม่ทัพใหญ่อย่างกะทันหัน  แล้วค้นพบแผนที่ยุทธศาสตร์พร้อมจดหมายสั่งการของฝ่าบาทที่ถูกบ่าวในจวนท่านแม่ทัพที่ทรยศท่านแม่ทัพแอบเอาไปซุกซ่อนไว้ก่อนแล้ว ทำให้มันกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญในการกล่าวหาว่าท่านแม่ทัพสมคบคิดกับฝ่าบาท เตรียมทำการกบฏ ท่านแม่ทัพก็ถูกนำตัวมากจองจำในคุก”

“แล้วก็...แล้วก็...” หญิงสาวพยายามเล่าต่อ แต่ภาพที่ไหลบ่าจากความฝันกลับเข้าสู่ห้วงคำนึง ช่างน่าสะพรึงกลัว ทำให้ร่างเธอสั่นเล็กน้อยราวร่างบางต้องกระทบความเย็น ทำให้อ้อมแขนที่โอบกอดอยู่กระชับแน่นขึ้น พร้อมอีกมือของเขาคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างเธออีกชั้น 

“ไม่ต้องกลัว ซีซี ค่อยๆ เล่า ข้ายังอยู่ตรงนี้ มันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าค่อยๆ เล่า อย่าเพิ่งกลัวไปก่อน” เขาพยายามเอ่ยปลอบโยน

        “แล้วก็อีกเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็คือ หลังจากนั้นเหมือนกับว่าท่านมู่หย่งอี้ ถ้าหม่อมฉันจำไม่ผิด ฝ่าบาทเคยเล่าว่าท่านมู่เป็นผู้ตรวจการกรมต้าหลี่ชื่อ เป็นขุนนางน้ำดีที่เป็นพระสหายที่สนิทอีกคนขององค์ชายใช่ไหมเพคะ ในฝันท่านมู่ถูกดำเนินคดีด้วยข้อหาสมคบคิดเช่นเดียวกับท่านแม่ทัพ และถูก..ถูกลอบสังหารในคุก ก่อนจะได้ให้ปากคำ แล้วป้ายความผิดให้กับองค์ชาย...ในฝันทรงต้องข้อหากบฏและฆาตกรรม ทำให้ฮ่องเต้ทรงยึดอำนาจทุกอย่างจากฝ่าบาทเพคะ”

        หญิงสาวเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความหวาดกลัว พร้อมสะอื้นไห้รุนแรง ทำให้เขาโอบกระชับเธอเอาไว้ แล้วค่อยปลอบประโลม ว่ามันอาจจะไม่เกิดขึ้นจริง เธออาจจะเป็นห่วงเขาจนคิดไปเอง แล้วเอาไปฝันก็ได้ หรือถ้าเกิดจริง เขาก็ยังมีเวลาเตรียมรับมือ 

        “หม่อมฉันเป็นห่วงฝ่าบาทนะเพคะ ครั้งนี้หม่อมฉันไม่ได้เห็นเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ มองไม่เห็นช่องโหว่ที่จะหาหลักฐานให้กับฝ่าบาทได้เลย พวกมันทำกันหลายทาง โยนข้อหากบฏให้กับฝ่าบาทให้จนได้ คนเหล่านี้น่ากลัวเหลือเกินเพคะ”

        ไป๋หลงหลานมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนยิ่ง หญิงสาวเป็นห่วงเขาจนทุรนทุราย ร้องไห้สะอึกสะอื้น ทั้งๆ ที่มันเป็นเพียงความฝัน เธอกำลังเผยความความรู้สึกของเธอให้เขาได้รับรู้ทั้งทางวาจา ทางสายตา และการแสดงออกโดยไม่ทันรู้ตัว เขารับรู้ได้ด้วยใจที่อบอุ่น แม้เรื่องราวที่เธอเล่ามามีความเป็นไปได้สูงจนเขาก็เริ่มกังวล หากความรู้สึกที่สว่างวาบในใจตอนนี้ ทำให้แน่ใจว่าไม่ใช่เขาฝ่ายเดียวที่มีใจ ...ซีซี เจ้าก็มีใจให้ข้าใช่หรือไม่... ความสุขที่ค่อยๆ เอ่อจนล้นใจ เขาอดใจไม่ไหวจึงก้มหน้าแล้วจูบที่หน้าผากเธอเบาๆ 

        “ข้ายังไม่เป็นอะไร เรื่องราวทั้งหมดไม่ว่ามันจะเป็นเพียงฝันที่เกิดจากความห่วงใยของเจ้า หรือเป็นเหตุที่จะเกิดขึ้น ตอนนี้ข้ายังไม่เป็นอะไร วันนี้พักผ่อนก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยหาทางป้องกัน อย่างน้อยเราก็พอรู้ว่าศัตรูต้องการทำอะไร เราค่อยมาช่วยกันหาวิธีรับมือด้วยกัน ดีไหม” 

        ด้วยความอบอุ่นจากอ้อมแขนนั้น กับน้ำเสียงทุ้ม นุ่มที่ปลอบประโลม ทำให้เธอค่อยผ่อนคลายลง แล้วจึงรำลึกได้ถึงปัจจุบัน จึงรีบถามเขา “แล้ววันนี้ ผลการตัดสินคดีเป็นอย่างไรเพคะ หม่อมฉันมัวแต่กังวลเรื่องความฝัน เลยลืมถามเรื่องนี้ไปเลย”

        ไป๋หลงหลานจึงยิ้มให้เธอ แล้วก้มหน้าลงบอก

        “ข้าพ้นผิดแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะ ซีซี” 

        หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก และเมื่อเริ่มสบายใจขึ้น ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเธอยังอยู่ในอ้อมกอดเขา ซึ่งเธอเป็นฝ่ายโผเข้าไปกอดเขาก่อนด้วยซ้ำ แถมเมื่อสักครู่เขา ‘จูบ’ หน้าผากเธอด้วย ทำให้อยู่ๆ ใบหน้านวลจึงเปลี่ยนเป็นสีแดง รู้สึกทำตัวไม่ถูก รีบดึงตัวออกมาจากอ้อมกอดของเขา

        “เอ่อ...หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ”

        หากไป๋หลงหลานกลับไม่ยอม เขากระชับแขน ดึงเธอกลับเข้าสู่อ้อมกอดของเขาเช่นเดิม แล้วกดศีรษะ หญิงสาวให้แนบอกเขา ถ่ายทอดความรู้สึกภายในให้กันและกัน โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ

--------------------------------

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีกดให้นะคะ หากถูกใจ กดหัวใจเป็นกำลังใจให้ไรท์พัฒนาต่อไปนะคร้า - เลิฟๆ