จักรพรรดิกระบี่โอสถ

ไฟสีแดงอมทองพวยพุ่งจากปลายกระบี่ของหยูจวิน ม้วนตัวเป็นเกลียวแสงแผ่ไปทั่วลานหินกลางป่า

พลังปราณของเขาไม่ได้เป็นเพียงความร้อนธรรมดาแต่มันแฝงด้วยแรงกดดันที่สั่นสะเทือนเส้นเอ็น กล้ามเนื้อและจิตใจของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

กลุ่มของเซียฉินยืนกระจายตัวในท่วงท่าพร้อมต่อสู้ แม้สภาพจะไม่สมบูรณ์นัก

หงเทียนยังมีเลือดซึมที่มุมปาก ฉู่เหยียนประคองแขนที่เจ็บอยู่ข้างลำตัว ส่วนหลี่เหยินก็หายใจถี่อย่างเห็นได้ชัดจากการปะทะเมื่อครู่

หยูจวินไม่ได้รุกอย่างรีบร้อน เขาเดินไปข้างหน้าทีละก้าว แต่ละย่างก้าวคล้ายมีเพลิงสวรรค์กระแทกพื้นดินเกิดประกายสีแดงใต้ฝ่าเท้า

ใบไม้แห้งที่หล่นใกล้ ๆ ถูกเผาไหม้โดยไม่ทันได้ลุกเป็นไฟ เซียฉินขยับถอยหนึ่งก้าว เขาใช้มือลูบผิวโอสถขวดเล็กในถุงข้างเอว

สัมผัสนั้นปลุกให้เขานึกถึงคำสอนจากคุณตาผู้เคยเป็นนักหลอมโอสถเก่าของหมู่บ้าน

“พิษ… ไม่ได้มีไว้ฆ่า แต่มันมีไว้ควบคุม และพลิกกระดาน”

เซียฉินถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงเรียบกับพวกพ้อง

“ข้าเปิดทางเอง พวกเจ้าคอยสังเกตจังหวะ ถ้าได้ช่อง ให้โจมตีพร้อมกัน”

หงเทียนหัวเราะแห้ง ๆ “ข้ารู้แล้วว่าเจ้าไม่ยอมตายก่อนพวกเราแน่…”

เซียฉินก้าวออกจากวงกลุ่มอย่างช้า ๆ มือขวาถือขวดยาเล็ก ๆ สีเขียวเข้ม

หยูจวินยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเซียฉินเข้ามาใกล้

“เจ้าคือคนที่วางพิษในสนามสอบสินะ? เด็กน้อย...เจ้าคิดว่าพิษจะใช้ได้กับข้าหรือ?”

“ไม่จำเป็นต้องได้ผลทั้งหมด แค่ชะลอเจ้าได้เสี้ยวลมหายใจเดียวก็พอ”

พูดยังไม่จบ เซียฉินก็ปาโอสถพิษออกไปสามขวดในทิศทางต่างกัน

แต่ละขวดแตกในอากาศพร้อมกัน เกิดม่านหมอกสีเทาปนเขียวห่อหุ้มรอบตัวหยูจวิน

ทันใดนั้น เซียฉินเคลื่อนไหว

-ก้าวเท้ากระบี่!

เท้าเบาของเขาสัมผัสพื้นเพียงแวบเดียวก่อนร่างจะลอยพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน

เขาเคยฝึกวิชานี้ระหว่างเดินทางมาที่เมือง จากที่เห็นในความฝันท นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้สู้กับคนอื่น

ฝ่าเท้าลื่นไหล ร่างเอียงเฉียงแทรกเข้าในม่านพิษ จากนั้นกระบี่สั้นที่เก็บไว้ด้านหลังถูกรูดออกมาราวกับแสงเงิน

หยูจวินเบิกตากว้างเพียงครู่ — เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มเบื้องหน้า จะมีทักษะเท้าระดับนี้

กระบี่ของเซียฉินแทงเข้าใกล้สีข้าง แต่ไม่ถึงตัวเพราะหยูจวินเบี่ยงกายหลบและสะบัดกระบี่แดงออกสวน

เสียงเหล็กปะทะดังสนั่น ปราณของทั้งสองแผ่กระแทกกันกลางอากาศ

เซียฉินถอยหลังไปสามก้าว แต่ร่างยังทรงตัวได้

หยูจวินยกมือแตะขอบชายเสื้อข้างเอว ซึ่งเปื้อนคราบหมอกเขียวบาง ๆ

“เจ้า...สัมผัสข้าได้งั้นหรือ?”

เซียฉินไม่ตอบ เขายกกระบี่ตั้งท่าพร้อมอีกครั้ง

หยูจวินตวัดหางตา “ปราณของข้ายังไม่เต็ม... เจ้านี่แสนรู้นักนะ”

ขณะนั้นเอง ไป๋อี้หานก็เข้ามาประสานการโจมตีอีกครั้ง ร่างของเขาเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

ปราณเย็นจากกระบี่ไหลลื่นราวสายน้ำ

หงเทียนกระแทกหอกลงจากด้านบน ส่วนฉู่เหยียนพุ่งออกจากมุมซ้ายด้วยหอกสำรองสั้น

สามจังหวะเกิดขึ้นพร้อมกัน —

แวบบบ! ปังง! ฟึ่บบ!

หยูจวินจำต้องใช้กระบี่ทั้งสองมือเป็นครั้งแรกในการปะทะ เขารับหอกของหงเทียนและฟาดข้างเข้าใส่ฉู่เหยียน

แต่ก็ถูกกระบี่ของไป๋อี้หานตัดผิวแขนเสื้อจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

เสียงหายใจของหยูจวินเปลี่ยนชั่วขณะหนึ่ง เขาพึมพำต่ำ ๆ “น่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว…”

— และนั่นคือช่วงที่หลี่เหยินปล่อยปราณน้ำเป็นสายวิ่งผ่านพื้นดินเข้าโอบหลังหยูจวิน พร้อมกับเปล่งเสียงออกคำร่าย!

“พันธนาการธาราน้ำ!”

น้ำบนพื้นพุ่งขึ้นมาพันรอบข้อเท้าหยูจวินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหมอกพิษที่เจือจางแต่ยังคงคุณสมบัติทำให้รู้สึกหน่วงช้า

เซียฉินพุ่งเข้าอีกครั้งด้วยก้าวเท้ากระบี่ เขาเล็งจุดเดิมที่เคยสัมผัสได้เมื่อครู่

กระบี่ในมือหมุนตามแรงข้อมือจนเกิดเสียงหวิวเบา ๆ

แต่หยูจวินกลับปล่อยปราณไฟออกจากฝ่ามือทั้งสองในทันใด —

ตูมมมม!!

เปลวไฟระเบิดออกจากกลางร่างของเขา เผาผลาญพันธนาการน้ำเป็นไอฉับพลัน

แรงสะเทือนจากปราณยังผลักพวกเซียนฉินกระเด็นออกไปคนละทิศ

เซียฉินล้มกลิ้งไถลไปกับพื้น รู้สึกได้ถึงกลิ่นไหม้ที่แขนเสื้อ และรอยช้ำที่แผ่นอกด้านขวา

เสียงฝีเท้าของหยูจวินยังคงแน่นิ่ง แต่พลังของเขาเริ่มกระเพื่อมมากขึ้นเรื่อย ๆ

“พวกเจ้า…ทำให้ข้าต้องปลดปราณสามส่วน” เขากล่าวช้า ๆ ดวงตาวาวโรจน์เริ่มเข้มขึ้นด้วยรังสีสังหาร

เซียฉินยันตัวขึ้นช้า ๆ แม้ร่างจะเจ็บ แต่ในแววตายังมีเปลวแห่งความตั้งใจไม่ดับ

“ยังไม่หมด… ข้ายังมีสูตรที่ยังไม่ได้ใช้”

แต่เขาก็รู้… หากไม่มีจังหวะที่เหมาะเจาะ หรือช่วยจากภายนอก

พวกเขา…คงไม่รอดจากเปลวไฟของศิษย์ภายในตรงหน้าได้ง่าย ๆ