แสงสว่างที่กำลังโชติ่ค่อยๆ ดับลง ปรากฏร่างของสัตว์รูปร่างประหลาดที่มีลักษณะร่วมของนกและั
“นั่นมัน Dragird (ดราเกิร์ด) ! สัตว์ลูกผสมในตำนานที่เกิดจากนกและั” เ้าัน้อยกล่าว
ดราเกิร์ดสยายปีกขนนกสีขาวมันเลื่อม หางยาวเป็พู่ระหง มีขนนกปกคลุมทั้งตัว ั้แ่บริเวณส่วนหัวไล่ลงไปจนถึงเท้าคู่หน้าและเท้าคู่หลังคล้ายั ยามขนของมันต้องแสงอาทิตย์จะเปล่งประกายเป็สีรุ้ง
นอร์ดเดนเข้าไปััดราเกิร์ดด้วยการลูบหัวของมันอย่างอ่อนโยน และดูเหมือนเ้าสัตว์ที่เกิดจากดาวตกตัวนี้จะชอบใจ มันหลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม หนุ่มผมบลอนด์เงินอุ้มมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม โดยประคองมาแนบไว้กับลำตัว
“สรุปตอนนี้จะเล่าให้ผมฟังได้รึยังครับ คุณหนู” คุณพ่อบ้านผมดำขมวดคิ้วพร้อมจ้องตาอย่างคาดคั้น
นอร์ดเดนเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นั้แ่เมื่อคืนให้ฟัง….
“คุณหนู!! แอบออกไปนอกคฤหาสน์ตอนกลางคืนคนเดียวแบบนี้มันอันตรายมากรู้ไหมครับ”
“แค่สวนหลังคฤหาสน์เองนะครับ ไม่ได้ออกไปที่ไหนไกลเสียหน่อย”
“ถึงจะแค่สวนหลังคฤหาสน์ก็ไม่ควรออกไปครับ แล้วยังจะไปเก็บดาวตกแปลกๆ มาอีก เห็นทีผมคงต้องรายงานท่านหญิงคาลิสซาร์เสียแล้วครับ….SEE! ติดต่อท่านหญิงคาลิสซาร์”
“อย่านะครับ อย่าบอกศาสตราจารย์คาลิสซาร์ตอนนี้ ไว้เดี๋ยวผมกลับไปที่คฤหาสน์ ผมจะบอกศาสตราจารย์ด้วยตัวเองครับ”
“ผมไม่เห็นความแตกต่างระหว่างการที่ผมบอกท่านหญิงคาลิสซาร์เสียเดี๋ยวนี้กับปล่อยให้คุณหนูไปบอกด้วยตัวเองเลยครับ”
“แตกต่างสิครับ แตกต่างกันมากด้วย ถ้าคุณเอลเดอร์บอกศาสตราจารย์คาลิสซาร์ตอนนี้ ศาสตราจารย์จะต้องเรียกผมกลับไปที่คฤหาสน์ทันทีแน่ๆ แต่ถ้ารอให้ผมบอกศาสตราจารย์เองหลังจากกลับไปที่คฤหาสน์ ผมก็ยังสามารถอยู่เที่ยวที่จัตุรัสนี้ต่อได้”
“คุณหนูเพิ่งทำความผิดมาแล้วยังจะขออยู่เที่ยวต่ออีกหรือครับ”
“นะครับ ให้ผมอยู่เที่ยวต่อเถอะนะครับ ผมเป็คนต่างถิ่นมาจากต่างโลก อยากเปิดหูเปิดตารู้จักโลกนี้ให้มากกว่านี้ ได้โปรดเถอะนะครับ น้าาา” หนุ่มน้อยทำท่าทางออดอ้อนพร้อมกับเบิกตาสีมรกตเป็ประกาย
“ก็ได้ครับ…ก็ได้” ในที่สุดคุณพ่อบ้านหนุ่มรูปหล่อก็ยอมใจอ่อน
เอลเดอร์หยิบเสื้อคลุมมีฮู๊ดที่กองอยู่กับพื้นในสภาพที่ชำรุดมาซ่อมแซมด้วยทักษะความสามารถของพ่อบ้านระดับสูง ไม่นานนักชุดนั้นก็กลับมาดูดีดังเดิม
“อ่ะนี่ครับคุณหนู ใส่ได้เลยครับ ผมซ่อมให้เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ” พ่อบ้านร่างสูงโน้มตัวลงมาส่งเสื้อคลุมให้หนุ่มผมเงิน
นอร์ดเดนฝากดราเกิร์ดให้วันเดอร์อุ้มไว้ชั่วคราวในระหว่างที่รับเสื้อคลุมมาใส่ หลังจากนั้นทั้งหมดก็เดินลงบันไดมายังชั้นล่างสุดของร้าน
“ขอบคุณที่ให้ใช้สถานที่นะครับ” ก่อนที่จะออกจากร้านหนุ่มน้อยผมเงินได้กล่าวขอบคุณเ้าของร้าน
“ด้วยความยินดีครับ ขอบคุณที่อุดหนุนสินค้าทางร้านเราเช่นกันครับ” คุณลุงเ้าของร้านตอบด้วยรอยยิ้ม แล้วเบิกตากว้าง เมื่อสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่แปลกไปพลางครุ่นคิดในใจ “เอ๊ะ! ..... ตอนเข้ามามี 3 คน ตอนกลับทำไมมีเพิ่มมาอีก 2 ตัว หรือว่าเราเห็นภาพหลอนไปเอง…”
พ่อบ้านหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินนำนอร์ดเดนและวันเดอร์ตรงไปยังร้านอาหารชื่อดังที่อยู่บริเวณท่าเรือขนส่งสินค้า เซนต์ คาไลน์ ทีค เป็ร้านอาหารที่โครงสร้างตัวร้านทำมาจากหินอ่อน มีสัดส่วนยื่นลงไปในทะเล ด้านหน้าทางเข้าร้านมีป้ายตัวหนังสือขนาดใหญ่เขียนติดไว้ว่า “Marlin Deep Sea (มาลิน ดีฟ ซี) ” เป็ร้านอาหารทะเลที่ขึ้นชื่อในเื่ของซูชิหน้าปลาสดหลากหลายสายพันธุ์ ภายในร้านมีลักษณะเป็วงกลม ตรงจุดศูนย์กลางมีตู้กระจกทรงกระบอกแท่งสูงที่ภายในตกแต่งด้วยดอกไม้ทะเล ปะการัง และเต็มไปด้วยปลามากมายหลายชนิด (แทงค์ปลา) บริเวณรอบแทงค์ปลามีโต๊ะเคาน์เตอร์ครัวที่พ่อครัวใช้สำหรับการทำอาหาร ส่วนที่นั่งลูกค้าเป็โต๊ะเก้าอี้แบบบาร์ติดกระจกรอบทิศ 360 องศา มองเห็นทิวทัศน์โดยรอบซึ่งเต็มไปด้วยเรือขนส่งสินค้ามากมาย เรือบางลำนั้นโผล่ขึ้นมาจากน้ำ บางลำมุดลงใต้น้ำ บางลำก็ลอยทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและบางลำก็ลอยลงมาจากฟ้าสู่ผืนทะเล
“ว้าว!! ที่นี่ช่างสุดยอดจริงๆ ” หนุ่มน้อยผมเงินผู้มาเยือนเป็ครั้งแรกอุทานพร้อมเดินชมวิวรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น
“ฉันว่าเราหาที่นั่งกันก่อนดีกว่านะ” เสียงหนุ่มผมน้ำตาลทองเสนอความคิด
“งั้นเรานั่งตรงนี้ละกัน” หนุ่มผมสีเงินตอบพร้อมกับเลือกนั่งตรงบริเวณที่เห็นเรือขนส่งสินค้าเทียบท่าได้ชัดเจนที่สุด
ทันทีที่หนุ่มน้อยนั่งัักับเก้าอี้ ก็มีรายการอาหารแบบโฮโลแกรม 3 มิติ (Electronic Menu) โผล่ขึ้นมาจากโต๊ะ โดยรายการนี้จะแสดงทั้งชื่อ รายละเอียด และภาพของอาหารนั้นๆ
“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ Malinie (มาลินี่) เป็ Guide of Menu ของทางร้าน มาลิน ดีฟ ซี มีหน้าที่แนะนำอาหารและส่งออเดอร์ที่ท่านสั่งเข้าครัวค่ะ…สำหรับอาหารขึ้นชื่อของทางร้านที่มียอดขายเป็อันดับหนึ่ง ดิฉันขอแนะนำซูชิหน้าปลามาลิน ด้วยคุณภาพจากเนื้อปลามาลินสดสีฟ้าครามน้ำทะเล ห่อด้วยสาหร่ายทะเลลึกกับข้าวหอมเนื้อนิ่ม รับรองว่าท่านจะต้องติดใจจนต้องมาเยือนที่นี่อีกหลายครั้งแน่นอนค่ะ” มีเสียงผู้หญิงดังออกมาจาก Electronic Menu
“งั้นผมเอาอันนี้แหละครับ ซูชิหน้าปลามาลิน” หนุ่มผมบลอนด์เงินผู้มาเป็ครั้งแรกสั่งอาหารตามที่มาลินี่แนะนำ
“ซูชิหน้าปลามาลินผมเคยมากินบ่อยแล้ว เอาเป็หน้าปลาแซลม่อนแทนละกันครับ แต่ไม่เอาแบบเนื้อปลาสดๆ นะครับ ขอเป็เนื้อแซลม่อนสุกทอดในน้ำมันดอกไม้ทะเลนะครับ” หนุ่มผมน้ำตาลทองผู้เคยมาหลายครั้งสั่งอาหารที่ต่างออกไป
“แล้วเครื่องดื่มจะรับเป็อะไรดีคะ”
“ผมเอาน้ำ Green Light Seaweed (น้ำสาหร่ายเรืองแสงสีเขียว) ครับ” หนุ่มน้อยผมน้ำตาลทองสั่งก่อน
“ผมเอาเหมือนเพื่อนครับ” ตามมาด้วยเสียงสมทบของหนุ่มน้อยผมเงิน
“ดิฉันได้ทำการส่งออเดอร์ที่ท่านทั้งสองสั่งเข้าครัวเรียบร้อยแล้วค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ ถ้าท่าน้าสั่งอะไรเพิ่มเติมสามารถเรียกดิฉันได้ทุกเมื่อตลอดเวลาที่ท่านนั่งอยู่บนเก้าอี้ค่ะ” สิ้นเสียงมาลินี่ ภาพรายการอาหารโฮโลแกรม 3 มิติ ก็หายไป
“แย่แล้ว! ฉันลืมไปเลย วันเดอร์”
“ลืมอะไร! นอร์ดเดน”
“ฉันลืมสั่งอาหารให้ดราเกิร์ด นายเองก็ลืมสั่งอาหารให้โดรก้าเหมือนกันไม่ใช่หรอ”
“อ๋อ ไม่ได้ลืมหรอก ฉันกินอะไร โดรก้าก็กินด้วยกันกับฉันนี่แหละ”
“แล้วเ้าดราเกิร์ดจะกินกับฉันไหม”
“พออาหารมาเสิร์ฟ นายก็ลองป้อนมันดูสิ”
“โอเค งั้นเดี๋ยวฉันจะลองดูนะ”
สักพักหนึ่งเพียงชั่วัพ่นลมหายใจ ก็มีพ่อครัวหนุ่มร่างสูงในชุดขาวสะอาดตาเดินนำอาหารมาเสิร์ฟด้วยตัวเองถึงที่โต๊ะ
“รับประทานอาหารให้อร่อยนะครับ” พ่อครัวหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะกลับไปที่ครัว
“อ่าาาา อร่อยจังเลย เนื้อปลาสดนุ่มละมุนรสชาติแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก!! เ้าก็ลองกินดูสิ” หนุ่มผมเงินกล่าวหลังจากที่ใช้ตะเกียบคีบข้าวปั้นหน้าปลามาลินเข้าปากพร้อมกับแบ่งอาหารชนิดเดียวกันอีกชิ้นป้อนลูกสัตว์ในตำนานตัวน้อยที่นอนอยู่บนตัก
“กิ๊บ กิ๊บ อร่อยๆ กิ๊บ กิ๊บ กิ๊บ” เสียงพูดประโยคแรกของดราเกิร์ดดังขึ้น หลังจากที่ได้ลิ้มรสอันโอชะของเนื้อปลามาลินสด
“วันเดอร์! นายได้ยินไหม ดราเกิร์ดพูดคำแรกออกมาแล้ว”
“หวังว่าคงจะไม่พูดมากเหมือนเ้าโดรก้านะ ฮ่าๆๆๆ ” หนุ่มผมน้ำตาลทองแซวกระทบัน้อย
“ข้าก็พูดมากเหมือนเ้านายข้าเนี่ยแหละ คิก คิก คิก” เ้าัตัวฟ้าไม่ยอมถูกพาดพิงเพียงฝ่ายเดียว
“เ้าว่าไงนะ พูดมากเหมือนข้างั้นหรอ ได้…งั้นข้าไม่ให้เ้ากินแล้ว ซูชิหน้าปลาแซลม่อนที่เหลือนี่ข้าจะกินเองคนเดียว หึหึ”
“แพ้แล้วพาลนี่นา ใครจะไปยอม นี่แน่ะๆ ฟืดดด ฟืดดดด ฟืดดดดด” เ้าัน้อยพูดพร้อมกับบินโฉบเข้าไปเอาซูชิหน้าปลาแซลม่อนที่อยู่ตรงหน้าผู้เป็เ้าของมากินอย่างเอร็ดอร่อย
“เ้านี่มัน….” ยังไม่ทันที่หนุ่มผมน้ำตาลทองจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา ก็มีมือหนาของคุณพ่อบ้านมาแตะที่ไหล่
“คุณหนูครับ สั่งจานใหม่ก็ได้ครับ” เสียงนุ่มนวลของพ่อบ้านหนุ่มกล่าวออกมา
“ไม่สั่งละครับ ผมหมดอารมณ์กินแล้ว เฮ้อ…” หนุ่มไรผมน้ำตาลทองตอบกลับพร้อมถอนหายใจ
“งั่มๆๆๆ ” เ้าตัวเล็กสีฟ้าเคี้ยวอาหารเสียงดังแบบผู้ชนะ
“ว่าแต่…คุณเอลเดอร์ไม่สั่งอะไรมารับประทานด้วยกันหรอครับ” หนุ่มผมบลอนด์เงินถามเชิญชวนคุณพ่อบ้าน
“ไม่ครับ ผมมีอาหารพิเศษเฉพาะผม”
“โอ้ อาหารพิเศษงั้นหรอครับ คืออะไรหรอครับ”
“คุณหนูไม่อยากรู้หรอกครับ”
“ครับ ไม่อยากบอกก็ไม่เป็ไรครับ” หนุ่มน้อยผมเงินไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร ก็ตั้งหน้าตั้งตาดื่มด่ำกับอาหารรสเลิศที่อยู่ตรงหน้าต่อไป
หลังจากรับประทานอาหารร้านดังแล้ว คุณพ่อบ้านหนุ่มก็เตรียมตัวพาคุณหนูทั้งสองกลับคฤหาสน์
“จะกลับเลยหรอครับ ผมยังไม่เคยดูคอนเสิร์ตของเทย์ลาห์ แอนเดล เลยนะครับ อยู่ต่อรอดูคอนเสิร์ตให้จบก่อนค่อยกลับไม่ได้หรอครับ น้าาาาคร้าบบบบ คุณเอลเดอร์ นะ นะ นะ น้าาาาา” เป็อีกครั้งที่นอร์ดเดนทำเสียงออดอ้อน ซึ่งคุณพ่อบ้านก็ใจอ่อนไปตามระเบียบ
ณ จัตุรัส เวสเทิร์น สแควร์ อันเนืองแน่นไปด้วยเหล่าผู้วิเศษมากหน้าหลายตา
บรรยากาศอันสุดแสนจะครื้นเครงแลคราคลั่งไปด้วยผู้คนกับแสงไฟวูบวาบละลานตาปลุกหัวใจผู้รอคอยการมาถึงของไอดอลตัวแม่ให้กระหึ่มเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่โลดแล่นดังม้าคะนอง นอร์ดเดนพยายามนำตนเองฝ่าดงผู้คนเพื่อให้ได้เข้าไปใกล้ชิดติดขอบเวทีมากที่สุด แต่ก็ไม่สำเร็จ
“ว้าาา! แบบนี้แย่ชะมัด” หนุ่มผมเงินสบถ
“คุณหนูครับ ถ้าอยากจะเห็นเทย์ลาห์ แอนเดล ชัดๆ ไม่ต้องเข้าไปจนถึงขอบเวทีก็ได้นะครับ” พ่อบ้านหนุ่มกล่าว
“ถ้าไม่เข้าไปใกล้เวทีแล้วจะเห็นเธอชัดๆ ได้อย่างไรล่ะครับ”
“ขึ้นไปดูเธอจากที่นั่นครับ….Vehicle Shop (ร้านครบเครื่องพาหนะ) ้าสุดของร้านจะมีดาดฟ้าซึ่งปกติมีไว้สำหรับทดสอบพาหนะจากทางร้าน” เอลเดอร์ยกนิ้วชี้ขึ้นไปทาง้าของอาคารที่ปราศจากหลังคาแห่งหนึ่ง
“งั้นเรารีบไปกันเถอะครับ” หนุ่มน้อยผมเงินไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าตรงไปยังจุดหมายนั้นทันที
“ว้าววววววว มองจากตรงนี้เห็นทั่วทั้งจัตุรัสชัดแจ๋วเลย แบบนี้จะต้องเห็นเทย์ลาห์ แอนเดล ขึ้นแสดงคอนเสิร์ตชัดเต็มตาแน่นอน” หนุ่มร่างเล็กทำท่าะโโลดเต้นดีใจฉายแววตามรกตเป็ประกาย
“ฟริ๊งงงงงงง ง ง ง วิ๊ง วิ๊ง วิ๊ง” แสงสีสว่างสุกสกาว เสียงะเืสนั่นทั่วบริเวณ เป็สัญญาณว่าคอนเสิร์ตได้เริ่มขึ้นแล้ว
“สวัสดีท่านผู้วิเศษผู้มีเกียรติทั้งสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน โปรดชูไม้กายสิทธิ์ ไม้เท้า ไม้คทา หรืออุปกรณ์เวทมนตร์ที่ท่านมีขึ้นมาสูงๆ เลยค่ะ” เทย์ลาห์ แอนเดล ไอดอลตัวแม่ในร่างเด็กสาวผมสีชมพูผู้ไว้หน้าม้าและมัดผมยาวสองข้าง ปรากฏตัวในชุดเมดสีขาวสลับสีแดงสุดหวานแหวว เธอลอยตัวกลางอากาศด้วยฤทธิ์ของผ้าคลุมสีลูกกวาดที่โบกสะบัด พร้อมกล่าวทักทายบรรดาแฟนคลับ
“เทย์ลาห์!! เทย์ลาห์!! เทย์ลาห์!! . . . . . เทย์ลาห์!! เทย์ลาห์!! เทย์ลาห์!! เทย์ลาาาาาาาห์” บรรดาแฟนคลับต่างส่งเสียงเชียร์พูดชื่อเธอพร้อมยกศาสตราเวทย์ประจำกายขึ้นชูเหนือศีรษะ
“Do you see magic!! If you see , Say together ‘MAGIC’ ” เด็กสาวไอดอลกล่าวต่อไม่รอช้า
“MAGICCCC” ทันทีที่เหล่าผู้วิเศษทุกคนในจัตุรัสเวสเทิร์นสแควพูดจบพร้อมกันด้วยเสียงอันดัง ศาสตราเวทย์ที่อยู่ในมือของผู้วิเศษทุกคนก็เปล่งแสงกลายเป็พลุดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า
“BLOOM BLOMMM BLOOM BLOOMMM BLOOMMMMMMMM M M M M” เสียงดอกไม้ไฟดังสนั่นหวั่นไหวกึกก้องทั่วทิศ ไอดอลสาวพราวเสน่ห์เริ่มบรรเลงท่วงทำนองแห่งความสนุกสนาน
### Crazy Witch ###
“Look Look , Look at me “
“See See , See me? ”
“I look like a madman singing with magic”
“I look like a madman who brought magic to perform in a magnificent show”
“Correct, you are right. Because I’ m a crazy witch”
“I’ m crazy witch , Which is it? Hah Hah Hah Hah Hah”
“Crazy witch Crazy witch Crazy witch”
“Crazy witch h h h!!”
“Everyone says I'm crazy. Both the high-class witches and wizards”
“Although I'm crazy, I never hurt anyone.”
“I create happiness for people”
“With this song , With this magic , With this ability of mine”
“This is me , I’ m crazy witch , Which is it? Hah Hah Hah Hah Hah,”
“Crazy witch Crazy witch Crazy witch”
“Crazy witch h h h!!”
“ขอเสียงดังๆ คำว่า MAGIC อีกครั้งค่ะ”
“MAGICCCCCCCCCCC”
“We all gather here , Tonight t t t , In the light t t t to celebrate the freedom of magic”
“Our magic We can use to do anything. Just don't cause anyone to trouble”
“I wish you luck and meet only wonderful things”
“I Love You Taylah Andel … เทลาห์ เทลาห์ เทลาห์” เสียงจากแฟนคลับะโเชียร์กึกก้องจัตุรัส
“ฉันก็รักทุกคนเหมือนกันค่ะ” ไอดอลสาวหวานพูดตอบรับเสียงเชียร์ด้วยใจอันเบิกบาน
เด็กสาวไอดอลลอยตัววนไปรอบๆ แล้วไปหยุดอยู่เหนือเวทีใจกลางจัตุรัส เสียงดนตรีออร์เคสตราเร่งจังหวะขึ้น ไอดอลสาวผมชมพูค่อยๆ เปล่งเสียงไล่โน้ตเพลงตามจังหวะดนตรีจากต่ำไปสูง รอบตัวของเธอปรากฏแสงวูบวาบพร้อมกับคลื่นแสงสีรุ้งที่แผ่กระจายออกไปรอบทิศ คลื่นนั้นไปกระทบกับร่างที่ปกคลุมไปด้วยขนนกของดราเกิร์ด สัตว์ในตำนานตัวน้อยสยายปีกดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของเด็กชายผมเงิน มันพุ่งตัวบินไปยังจุดกำเนิดคลื่นแสงอันงดงามนั้น
“กิ๊บ กิ๊บบบบ กิ๊บบบบบบบบ” ดราเกิร์ดบินไปหยุดอยู่ตรงหน้าไอดอลสาว
“หยุดเดี๋ยวนี้ บินไปตรงนั้นไม่ได้นะ ดราเกิร์ด!!” เสียงหนุ่มน้อยผมเงินไล่หลัง
“อู้วววว เ้าสัตว์ตัวน้อยน่ารักตัวนี้มาจากไหนกันจ๊ะ ใครเป็เ้าของเอ่ย” เด็กสาวไอดอลเข้าสวมกอดสัตว์ตัวเล็กรูปร่างประหลาด แล้วจับตัวมันชูขึ้นกลางแสงไฟ
“กิ๊บบบบ กิ๊บบบบ บ บ บ”
“น่ารักขนาดนี้ ถ้าไม่มีเ้าของ ฉันจะเอาไปเลี้ยงแล้วน้าาาา”
“ดราเกิร์ดของผมเองครับ คุณเทย์ลาห์!! ทางนี้ครับ ผมอยู่ตรงนี้ครับ” เสียงะโดังมาจากดาดฟ้าของร้านค้าที่อยู่ตรงหัวมุมจัตุรัสด้านหนึ่ง
“ของเธอเองหรือจ๊ะ น่าอิจฉาจริงๆ เลยน้าาา ได้เลี้ยงเ้าตัวปุกปุยน่ารักแบบนี้” สาวน้อยไอดอลอุ้มดราเกิร์ดลอยตัวไปยังที่มาของเสียงนั้น
“ใช่แล้วครับ” เด็กชายผู้เป็เ้าของขานรับ
“อ่ะ นี่จ้า” ไอดอลสาวส่งดราเกิร์ดให้กับเด็กชายผมเงิน
“ขอบคุณมากครับ” หนุ่มน้อยกล่าวขอบคุณพร้อมกับยิ้มแก้มปริ
“BLOOM!!”
มีบางสิ่งบางอย่างลอยลงมาจากฟ้าแล้วะเิกลางอากาศตรงกลางจัตุรัสแบบพอดิบพอดี เขม่าควันสีดำลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
“นี่เป็ส่วนหนึ่งของการแสดงหรือเปล่าครับ” เด็กหนุ่มผมเงินถามไอดอลสาวด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่หรอกจ้ะ…….ทุกคนนนนนนนนนนนน ระวังตัวกันด้วยนะคะ นี่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการแสดง ตอนนี้คอนเสิร์ตของฉันโดนป่วนค่ะ” สาวน้อยไอดอลตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับหันตัวไปทางแฟนคลับที่รายล้อมอยู่รอบเวทีกลางจัตุรัสเพื่อเตือนให้เตรียมตัวรับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่กำลังเกิดขึ้น
“BLOOM!! BLOOMMM!! BLOOMMMMM!! BLOOMMMMMMM!!”
68K
