บทที่ 6 ปะทะสิ่งชั่วร้าย
ภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลกู้ หมอประจำตระกูลตรวจร่างกายคุณนายเฉินฮุ่ยเสร็จแล้วก็จัดการเข้าเฝือกที่ขาให้เรียบร้อย
เขากลับไปรายงานกับกู้เสวี่ยซงที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ ว่า “คุณนายไม่ได้เป็อะไรมากครับ แผลที่ขาได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ดูแลอีกสักสองสามวันก็หายดีแล้วครับ”
กู้เสวี่ยซงกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณคุณหมอมาก งั้นเสี่ยวอิงไปส่งคุณหมอที่หน้าบ้านด้วย”
เขารีบปลดกระดุมสูทแล้วนั่งลงข้างเตียงภรรยา สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็ห่วงเป็ใย “ผมบอกให้คุณอยู่บ้านเฉย ๆ ก็ไม่เชื่อ ยังจะออกไปข้างนอกอีก รู้ไหมตอนที่ผมได้ยินว่าคุณาเ็ ผมใจแทบวาย ถ้าคุณเป็อะไรไป ผมจะอยู่ยังไง”
ถึงแม้กู้เสวี่ยซงจะอายุ 50 กว่าแล้ว แต่เขาก็ดูแลตัวเองเป็อย่างดีจนไม่มีผมหงอกแม้แต่เส้นเดียว เป็นักธุรกิจที่ดูดีมีเสน่ห์คนหนึ่งในแวดวงนี้
แต่ใครจะรู้ว่าเื้ัของผู้นำตระกูลกู้คนนี้ ภายนอกดูสุขุมเยือกเย็น กลับเป็คนรักภรรยาสุดหัวใจ ครั้งนี้ภรรยาประสบอุบัติเหตุ เขาใจหายใจคว่ำจนเกือบหัวใจวาย โชคดีที่ภรรยาปลอดภัย ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
“ฉันไม่เป็ไรแล้วค่ะ ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า”
คุณนายเฉินฮุ่ยตบบนหลังมือของสามีเบา ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา “ไม่คิดเลยว่าอายุขนาดนี้แล้วยังได้รับความช่วยเหลือจากเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เสวี่ยซง เราต้องตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ คุณช่วยตามหาเด็กคนนั้นที ฉันอยากขอบคุณเธอด้วยตัวเอง”
กู้เสวี่ยซงขมวดคิ้ว “แน่นอนว่าต้องขอบคุณอยู่แล้ว แต่ตอนนี้คุณยังไม่หายดี อย่าเพิ่งคิดมากเลย ผมให้คนไปจัดการก็ได้”
สำหรับตระกูลกู้แล้ว ทั้งเงินและอำนาจล้วนมีมากจนล้นเหลือ หากจะตอบแทนเด็กน้อยสักคนนั้นง่ายดายยิ่งกว่าหายใจ
ทว่าเฉินฮุ่ยกลับส่ายหน้าพลางกล่าวว่า "มันไม่เหมือนกันค่ะ ฉันกับเด็กคนนี้มีวาสนาต่อกัน ถ้าคุณไม่ยอมรับปาก ฉันก็จะไปหาคนอื่นเอง"
"ได้ ๆ ๆ ผมจัดการให้ก็ได้"
กู้เสวี่ยซงรู้จักนิสัยภรรยาของตัวเองดี หากเขาไม่ตกลง เธอต้องทำให้ได้อย่างที่พูดแน่นอน
ขณะที่สามีภรรยากำลังพูดคุยกัน ก็พลันเห็นร่างของใครบางคนวิ่งหน้าตื่นเข้ามา "แม่ ได้ยินที่บ้านบอกว่าแม่โดนรถชน ไม่เป็ไรใช่ไหมครับ!"
คนที่มาก็คือเด็กหนุ่มวัย 17 ย่าง 18 ปี มีผมสีทอง แต่งตัวดูค่อนข้างแปลกประหลาด เพราะวิ่งมาเร็วเกินไป ทำให้เขาหอบหายใจไม่ทัน
"ดูทำท่าทางเข้าสิ เป็แบบนี้ได้ยังไง"
กู้เสวี่ยซงเห็นลูกชายเช่นนี้ ใบหน้าที่ดูเป็ผู้ดีก็เกือบจะเก็บอาการไม่อยู่ เขาไม่คิดเลยว่าลูกชายที่เกิดมาตอนแก่ของเขาคนนี้ ไม่ได้มาเพื่อทดแทนบุญคุณ คล้ายกับมาแก้แค้นเสียมากกว่า
ส่วนกู้อวี่นั้น คุ้นเคยกับท่าทางประชดประชันของพ่อตัวเองมานานแล้ว จึงทำเป็ไม่สนใจ
"พอได้แล้ว พ่อลูกทะเลาะกันทุกวันสนุกมากหรือไงคะ"
เฉินฮุ่ยรู้ดีว่าพ่อลูกคู่นี้ ตอนแรกยังพออยู่ด้วยกันได้ แต่หลังจากลูกชายคนเล็กไม่เชื่อฟัง ไม่ยอมเรียนบริหาร ดันอยากเข้าวงการบันเทิง อยากเป็ดารานักร้องนั่นแหละ ั้แ่นั้นมา ทั้งคู่ก็กลายเป็พ่อลูกที่เหมือนศัตรูกัน เจอหน้ากันทีไรเป็ต้องทะเลาะกันทุกที ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง
"เสี่ยวอวี่ แม่ไม่เป็ไรแล้วนี่ไง ไม่ใช่ว่าลูกถ่ายละครอยู่ต่างจังหวัดหรอกเหรอ ทำไมถึงกลับมาได้ล่ะ"
"เมื่อวานทำพิธีบวงสรวงเสร็จ บริษัทมีธุระเร่งด่วน เลยเรียกผมกลับมาก่อนครับ"
กู้อวี่เห็นว่าแม่ปลอดภัยดี หัวใจที่พะวงมาตลอดทางก็พลอยเบาลง เขากำลังจะนั่งพักสักครู่ ก็ถูกพ่อขัดขึ้นเสียก่อน
"มาดูแม่แล้วก็ออกไปได้แล้ว ปล่อยให้แม่พักผ่อนบ้าง"
กู้เสวี่ยซงรู้จักนิสัยลูกชายตัวเองดี ถ้าปล่อยให้อยู่ในห้องนี้ ปากของเ้าตัวคงอยู่ไม่สุขแน่ ๆ แบบนั้น ภรรยาที่รักของเขาจะได้พักผ่อนได้ยังไงกัน
"นี่พ่อ! ผมว่าอย่าทำแบบนี้เลย ผมเพิ่ง…! โอ๊ย ๆ ๆ!"
กู้เสวี่ยซงี้เีจะต่อความยาว แม้ว่าเขาจะดูสุขุม แต่ความจริงแล้วเขาเป็คนมีพละกำลังแข็งแกร่ง สามารถอุ้มลูกชายเหมือนอุ้มลูกเจี๊ยบตัวน้อย ๆ ได้เลยทีเดียว
"พักผ่อนไปแล้วกันนะ"
"เดี๋ยวผมจะรีบหาคนมาดูแลคุณ"
ก่อนที่กู้เสวี่ยซงจะออกจากบ้าน เขาหันกลับมาพูดกับเฉินฮุ่ย เธอพยักหน้ารับรู้ คุณนายค่อนข้างวางใจเวลาที่สามีจัดการเื่ต่าง ๆ อีกทั้งเหนื่อยมาทั้งวัน เธอจึงเอนศีรษะลงบนหมอนและผล็อยหลับไป
ไม่รู้ว่าเพราะความเหนื่อยล้าหรือไม่ เธอฝันเป็ฉาก ๆ จนแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง
ในความฝันเ่าั้ มักปรากฏร่างสีเขาอมเทาอยู่เสมอ
มันจ้องมองเธอด้วยความเ็าและเคียดแค้น
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ มันค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้เธอ
จนกระทั่งในเฮือกสุดท้ายของความฝัน ร่างนั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ นิ้วมือขาวซีดของมันบีบคอเธอแน่น แรงบีบมหาศาลทำให้เธอหายใจไม่ออก และในที่สุดเธอก็เห็นใบหน้าของมันอย่างชัดเจน
มันคือผู้หญิงผมยาวรุงรัง แต่ใบหน้าของผู้หญิงคนนี้กลับ… ว่างเปล่า!
ตำแหน่งที่ควรจะเป็ใบหน้า กลับไม่มีอะไรเลย ิัของผู้หญิงคนนั้นกำลังขยับและฉีกออกทีละน้อย เผยให้เห็นช่องปากที่เหมือนกับหลุมดำ บนนั้นเต็มไปด้วยฟันแหลมคม ดูแล้วน่าสะพรึงกลัว ขณะที่ปากที่น่าขนลุกนั้นกำลังจะกัดกินเธอ ความรู้สึกแสบร้อนก็แล่นเข้ามาในมือของเฉินฮุ่ย
ทันใดนั้น แสงสีทองก็สาดวาบออกมา ร่างเงาไร้ใบหน้าดูเหมือนถูกราดด้วยน้ำมันร้อนเดือด มันถอยห่างออกไปในพริบตา พร้อมกับเสียงกรีดร้องอันโหยหวนเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาท
"กรี๊ดดดดด!"
พันธนาการที่รัดร่างของเฉินฮุ่ยพลันคลายออก เธอสะดุ้งตื่นขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก
ฝันไปอย่างนั้นเหรอ?
แต่มันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน!
เงาสีขาวนั่นมันคืออะไรกันแน่?
เธอหายใจหอบถี่ มองสำรวจไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอน จึงถอนหายใจอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
ทว่านิ้วของเธอกลับััเข้ากับบางสิ่ง เธอตัวแข็งทื่อ เพราะนึกถึงความร้อนผิดปกติที่ฝ่ามือเมื่อครู่ได้
เฉินฮุ่ยค่อย ๆ เปิดผ้าห่มออกอย่างหวาดหวั่น เมื่อกางมือออก เธอก็พบว่า ยันต์กระดาษที่กำไว้ในมือก่อนนอน บัดนี้กลายเป็เถ้าถ่านไปแล้ว
ในชั่วขณะนั้น เธอแทบลืมหายใจ
"คุณนาย เกิดเื่อะไรขึ้นเหรอคะ"
กานเสี่ยวอิงที่เฝ้าอยู่ด้านนอกตลอดเวลาได้ยินเสียงเอะอะในห้องจึงรีบเข้ามาดู
แต่พอเห็นสภาพของคุณนาย เธอก็เบิกตากว้าง ตัวสั่นระริก "คุณนาย คะ… คอของคุณนาย!"
เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินฮุ่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบคว้ากระจกที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาส่อง แสงไฟสะท้อนให้เห็นภาพในกระจก ทำให้เห็นสภาพที่คอของตัวเองได้อย่างชัดเจน
ผิวขาวผ่องบัดนี้มีรอยแดงคล้ำคล้ายรอยเข็มขัดรัดคอ เพียงแค่เห็นรอยก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายออกแรงมากแค่ไหน
"ใคร… ใครกันที่ทำร้ายคุณนาย!"
กานเสี่ยวอิงโกรธจนแทบคลั่ง ตนเองก็เฝ้าอยู่ข้างนอก บ้านก็มีบอดีการ์ดมากมาย ใครกันที่สามารถเข้ามาในห้องและทำร้ายคุณนายได้โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว
ถ้าหากอีกฝ่ายรัดคอไว้นานกว่านี้...
หัวใจของเธอเต้นรัว ไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าถ้าคุณผู้ชายกลับมาเห็นคุณนายในสภาพนี้แล้วจะเป็อย่างไร!
ที่แท้ก็ไม่ใช่ความฝัน!
ในตอนนั้นเอง หัวใจของเฉินฮุ่ยก็พลันดิ่งวูบลงไป ผู้หญิงคนนั้น ในฝันช่างน่าขนลุกขนพอง มันไม่น่าจะเป็อะไรที่ดีอย่างแน่นอน!
ครั้งนี้มันเล่นงานเธอไม่สำเร็จ มันต้องไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ แน่นอน สายตาอาฆาตแค้นตอนที่มันล่าถอยไป เธอยังจำได้ติดตา
แม้ครั้งนี้เธออาจจะรอดไปได้ แต่มันจะเกิดขึ้นอีกเมื่อไรก็ได้
ความสงสัยมากมายถาโถมเข้าใส่เฉินฮุ่ย จู่ ๆ ภาพของเด็กน้อยตัวกลมก็ผุดขึ้นมาในหัว เสียงใส ๆ ของเธอดังขึ้น
‘ใช้ยันต์แล้ว อย่าลืมมาหาหนูนะ’
ใช่แล้ว! ยันต์! ยันต์นั่นช่วยชีวิตเธอไว้!
ยันต์นั่น เด็กน้อยคนนั้นให้เธอมา เด็กน้ออยยังบอกให้เธอไปหา แสดงว่าต้องมีวิธีแก้ปัญหาให้เธอได้แน่!
เฉินฮุ่ยเหมือนคนจมน้ำคว้าได้ฟางเส้นสุดท้าย เธอหันไปหาเสี่ยวอิงอย่างร้อนรน
“สามีฉันอยู่ไหน”
เธอยังจำได้ว่าก่อนนอน สามีของเธอบอกจะออกไปตามหาใครบางคนให้เธอ
กานเสี่ยวอิงเห็นท่าทางของคุณนายก็รู้สึกกลัวจนตัวสั่น เธอจึงพูดว่า "คุณท่านออกไปกับคุณชายน้อยค่ะ บอกว่าจะไปหาเด็กสาวที่ช่วยคุณนายไว้เมื่อตอนกลางวัน ออกไปได้สักพักแล้วค่ะ น่าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้"
"คุณนาย… คุณนายไม่เป็ไรใช่ไหมคะ"
เฉินฮุ่ยได้ยินดังนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "ฉันไม่เป็ไร เธอไปโทรศัพท์บอกคุณชายให้รีบกลับมาเดี๋ยวนี้"
พูดจบ เธอก็มองไปรอบ ๆ บ้านที่ยังคงสั่นไหว จู่ ๆ เธอก็เปลี่ยนใจ "ไม่ต้องแล้ว ให้คนอื่นโทรศัพท์ไป เธออยู่เป็เพื่อนฉันที่นี่"
เธอไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นซ่อนอยู่ที่ไหน แต่พอนึกถึงความเป็ไปได้ว่ามันอาจจะยังอยู่ในบ้าน เฉินฮุ่ยก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัว
72K
![ผมเป็นแวมไพร์ อยากดูดเลือดไม่ใช่อย่างอื่น [PWP] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748922125_58182781.webp)
