เสียงแว่วมาแต่ไกล เหยาเหยา ซึ่งถูกห่อหุ้มอย่างทะนุถนอมในผ้าแพรเนื้อดีปักลาย ค่อยๆ ปรือตาขึ้นด้วยความงัวเงีย
ใช่แล้ว... วันนี้คือวันงานฉลองครบเดือนของนางนั่นเอง
ตลอดสามสิบวันที่ผ่านมา เหยาเหยาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายราวกับ กินอิ่มนอนหลับ ตื่นมาก็มีคนคอยรุมล้อมเอาอกเอาใจ ทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ และบรรดาพี่ชายต่างผลัดกันมาอุ้มชู จนลืมไปเสียสนิท... ว่าแท้จริงแล้ว ตนเองกำลังนั่งอยู่บนปากปล่องูเาไฟที่รอวันปะทุ ซึ่งมีชื่อว่า ‘นิยายต้นฉบับ’
ทว่าทันทีที่เสียงจอแจครึกครื้นของแเื่ดังแว่วเข้ามากระทบโสต ความทรงจำเกี่ยวกับเนื้อเื่ในนิยายก็พลันหลั่งไหลกลับเข้ามาเป็ระลอก
มาแล้ว... จุดเริ่มต้นของเื่ราวทั้งหมด เหยาเหยาคิดในใจอย่างเคร่งเครียด ในนิยายบรรยายถึงวันครบเดือนของ ‘บุตรีตระกูลซ่งผู้สิ้นใจั้แ่อายุเพียงสามหนาว’ ไว้แค่ประโยคเดียวสั้นๆ ว่า งานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แเื่เนืองแน่นเต็มจวน... ทว่าหลังจากผ่านพ้นงานนี้ไปได้ไม่นาน เด็กน้อยก็เริ่มล้มป่วยกระเสาะกระแสะ
ไม่มีทางป่วยเองตามธรรมชาติแน่ๆ แเื่พลุกพล่านปานนี้ คนแปลกหน้าปะปนเข้ามาตั้งเท่าไร ใครจะไปรู้ล่ะว่าอาจมีมือมืดลอบวางยาในน้ำนมหรืออาหารของข้าก็เป็ได้
กันไว้ดีกว่าแก้ วันนี้อะไรก็ตามที่ไม่ได้ผ่านมือท่านแม่หรือแม่นมหลิว ข้าจะไม่มีวันยอมเอาเข้าปากเด็ดขาด
เสิ่นว่านอวี๋ ผู้เป็มารดาซึ่งกำลังอุ้มบุตรสาวตัวน้อยแนบอก ครั้นได้ยินเสียงบ่นกระปอดกระแปดในใจของลูกน้อย มือที่กำลังจัดแจงผ้าห่มให้ก็พลันชะงักกึกไปชั่วขณะ
นางก้มลงประทับจุมพิตบนหน้าผากมนของเหยาเหยาอย่างแ่เบา ดูเผินๆ ไม่ต่างจากมารดาที่รักใคร่บุตรสาวทั่วไป ทว่าน้ำเสียงที่กระซิบสั่งการกลับเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ "แม่นมหลิว วันนี้น้ำและน้ำนมทุกหยดของลูกข้า เ้าต้องเป็คนต้มและเตรียมด้วยตัวเอง ทั้งยังต้องชิมก่อนทุกครั้ง ห้ามให้ผู้ใดแตะต้องเด็ดขาด... เข้าใจหรือไม่?"
แม่นมหลิวที่ยืนรอรับใช้อยู่เื้ัสะท้านไปทั้งร่าง ก่อนจะค้อมศีรษะรับคำสั่งอย่างขึงขัง "เ้าค่ะฮูหยิน บ่าวจะปกป้องดูแลคุณหนูด้วยชีวิต"
ทารกน้อยเหยาเหยาที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มได้ยินดังนั้น ดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้าง ทอประกายวิบวับด้วยความทึ่งจัด
โอ้โห ท่านแม่นี่รู้ใจประดุจเทพธิดามาโปรด ข้าเพิ่งจะคิดๆ ว่าอยากให้คนชงนมชิมก่อน ท่านแม่ก็สั่งการได้ไม่มีที่ติ สายใยรักแม่ลูกของเรานี่มันแน่นแฟ้นทรงพลังของแท้เลย
เสิ่นว่านอวี๋ "..."
ลูกเอ๋ย... เ้ากำลังจะทำให้แม่หลุดหัวเราะจนเสียกิริยาต่อหน้าแเื่แล้วนะรู้หรือไม่
โถงรับรองของจวนสกุลซ่งวันนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คน
ตระกูลซ่งแม้มิใช่ตระกูลขุนนางที่มีอำนาจล้นฟ้า ทว่าด้วยชื่อเสียงอันซื่อตรงของซ่งจงอี้ ผนวกกับผู้เป็ฮูหยินคือบุตรสาวสายตรงของจวนเจิ้นกั๋วกง งานเลี้ยงฉลองครบเดือนของคุณหนูเล็กสกุลซ่งจึงมีขุนนางน้อยใหญ่ตบเท้าเข้าร่วมงานอย่างไม่ขาดสาย
เสิ่นว่านอวี๋อุ้มเหยาเหยาออกมารับหน้าแเื่เพียงครู่เดียว ก็ส่งตัวบุตรสาวกลับเข้าเรือนชั้นใน ให้แม่นมหลิวคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ส่วนตัวนางต้องอยู่ต้อนรับขับสู้บรรดาฮูหยินทั้งหลายต่อไป
ท่ามกลางแเื่เ่าั้ มีสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งแต่งกายหรูหรา ทว่าลึกๆ ในแววตากลับฉายแววริษยาขุ่นเคือง นางคือ ‘อนุโจว’ น้องสาวต่างมารดาของซ่งจงอี้ ที่ถูกส่งตัวกลับมาอาศัยใบบุญในเรือนหลัง
ใช่แล้ว... นางคือคนเดียวกับที่อยู่เื้ัแผนการส่งสาวใช้ไปปีนเตียงพี่ชายตนเองเมื่อคราวก่อน
วันนี้นางปรากฏตัวในงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแช่มชื่น ปรี่เข้ามาทักทายผู้คนอย่างนอบน้อม ราวกับว่าเื่บัดซบในคืนนั้นไม่เคยเกิดขึ้น
ซ่งจิ้งอัน ที่ยืนต้อนรับแขกอยู่ไม่ไกล ปรายตามองนางแวบหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าภายใต้แขนเสื้อกว้าง ปลายนิ้วของเขากลับเคาะเข้าหากันเป็จังหวะเชื่องช้า
ที่เขายังไม่สะสางบัญชีแค้นเก่า มิใช่เพราะใจกว้างยอมความ แต่เพราะกำลัง ‘รอ’ — รอดูว่าปลาตัวนี้จะะโงับเบ็ดอีกครั้งเมื่อใด
และดูเหมือนว่าวันนี้... ปลาจะใจร้อนเสียจนรอไม่ไหวแล้ว
——————
ภายในเรือนชั้นใน เหยาเหยากำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ในเปลไกวอย่างอารมณ์ดี
อนุโจวอาศัยจังหวะชุลมุนปลีกตัวจากงานเลี้ยง ลอบเข้ามาในเรือนด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน ในมือถือสร้อยหยกเส้นเล็กๆ เอาไว้
"แม่นมหลิว วันนี้เป็วันมงคลของคุณหนู ข้าในฐานะท่านอาก็เตรียมของขวัญมาให้หลานรักด้วยเช่นกัน" นางฉีกยิ้มกว้าง ยื่นสร้อยหยกในมือออกไป "สร้อยหยกเส้นนี้ผ่านการปลุกเสกจากอารามชื่อดัง ช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ข้าขอสวมให้คุณหนูด้วยมือตัวเองเถิดนะ"
แม่นมหลิวสีหน้าแปรเปลี่ยน รีบก้าวขวางไว้ทันควัน "อนุโจว เื่นี้ต้องรอให้ฮูหยินอนุญาตก่อนเ้าค่ะ บ่าวไม่กล้าตัดสินใจพลการ"
"โอย จะยุ่งยากอันใดนักหนา ก็แค่สวมสร้อยมงคลให้หลานสาวเพียงเส้นเดียว" สีหน้าของอนุโจวหมองลงเล็กน้อย ทว่ายังคงฝืนยิ้ม มือหนายื่นเข้าไปใกล้เปลทีละนิด "หลานน้อยช่างน่าชังนัก มาหาอามา..."
เหยาเหยาที่นอนตาแป๋วอยู่ในเปล พอเห็นมือของคนแปลกหน้ายื่นเข้ามาใกล้ลำคอ ก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
‘เฮ้ยๆๆ ป้าคนนี้ใครเนี่ย ปากยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มเลยนะเว้ย แล้วสร้อยบ้าบออะไรของป้า ทำไมข้าเห็นแล้วรู้สึกขนหัวลุกแปลกๆ’
‘เดี๋ยวนะ... ในนิยายมันเคยมีพล็อตที่ ‘ท่านอาหญิง’ เอาของมาสวมให้เด็ก แล้วเด็กก็ป่วยหนักนี่นา ข้าจำได้ลางๆ ว่าของพวกนั้นถ้าไม่ได้ทาพิษอ่อนๆ ไว้ ก็ต้องฝังของอาถรรพ์แน่ๆ ของแบบนี้ใส่ปุ๊บไม่ได้ตายปั๊บ แต่จะค่อยๆ สูบพลังชีวิตไปเรื่อยๆ จับมือใครดมก็ไม่ได้’
‘อย่าเอาของพรรค์นั้นมาแตะตัวข้านะ แม่นมหลิวจ๋า ช่วยด้วย กันป้าคนนี้ออกไปที’
ทันใดนั้นเอง น้ำเสียงเย็นเยียบก็ดังก้องมาจากหน้าประตูเรือน
"ท่านอาช่างมีน้ำใจประเสริฐแท้ ถึงกับเตรียมของขวัญที่ผ่านการปลุกเสกมาให้น้องสาวข้าด้วย"
อนุโจวสะดุ้งโหยงสุดตัว หันขวับไปมองก็เห็นซ่งจิ้งอันยืนพิงกรอบประตูอยู่ สีหน้าของเด็กหนุ่มเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเย็นะเืทะลุถึงกระดูก
นางฝืนยิ้มเจื่อน "คุณ... คุณชายใหญ่ ข้าก็แค่อยากมอบคำพรให้หลานสาว..."
"เช่นนั้นก็ประเสริฐขอรับ" ซ่งจิ้งอันก้าวอาดๆ เข้ามาหาช้าๆ ยื่นมือออกไปเบื้องหน้าด้วยท่วงท่าสุภาพ "สร้อยมงคลล้ำค่าเช่นนี้ ขอดูเป็ขวัญตาสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ พอดีหลานชายของท่านอาจารย์ข้าที่สถานศึกษาป่วยกระเสาะกระแสะอยู่พอดี หากของชิ้นนี้ขลังจริง ข้าจะได้ขอที่ตั้งอาราม แล้วไปอัญเชิญมาให้เด็กคนนั้นบ้าง"
อนุโจวหน้าซีดเผือดลงทันตา มือกำสร้อยหยกไว้แน่น "ระ... เื่นี้ สร้อยปลุกเสกแต่ละเส้นล้วนผูกดวงกับเ้าของเฉพาะเจาะจง นำไปให้ผู้อื่นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้..."
"โอ้?" ซ่งจิ้งอันกระตุกยิ้มมุมปาก "เครื่องรางปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย แต่กลับใช้ได้กับคนเพียงผู้เดียว... ช่างน่าประหลาดนัก หรือว่า..." เขาหรี่ตาลง น้ำเสียงกดต่ำจนน่าขนลุก "ของชิ้นนี้ ถูกทำขึ้นมาเพื่อ ‘คนเพียงคนเดียว’ กันแน่"
ทุกถ้อยคำราวกับเข็มแหลมที่ทิ่มแทงเข้ากลางใจดำ อนุโจวเข่าอ่อนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น
เหยาเหยาที่นอนฟังเหตุการณ์อยู่ในเปล เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น
‘โอ้โหหห พี่ใหญ่มาแล้ว แถมพี่ใหญ่ยังดูออกด้วยว่าสร้อยนี่มีปัญหา โคตรเนียนนน ใช้มุก ‘ขอยืมไปให้เด็กคนอื่น’ มาต้อนป้าแกให้จนมุม ถ้าเป็สร้อยปกติก็ต้องให้ดูได้สิ แต่ถ้าไม่ให้ก็แปลว่ามีพิรุธชัวร์ สมองพี่ใหญ่ของข้านี่มันระดับอัจฉริยะชัดๆ’
‘สุดยอดไปเลยพี่ใหญ่ สับมันเลยยย เอาให้เละ’
ซ่งจิ้งอันที่ได้ยินเสียงเชียร์เจื้อยแจ้วในใจของน้องสาว มุมปากก็กระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างกลั้นไม่อยู่ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเ็าดุจเดิม
เขายื่นมือออกไปอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงปราศจากความสุภาพจอมปลอมอีกต่อไป "ส่งมา"
มิใช่คำขอร้อง... แต่เป็คำสั่งเด็ดขาด
อนุโจวตัวสั่นเทาเป็ลูกนก ลอบมองซ้ายมองขวาหวังหาทางหนีทีรอด ทว่าบ่าวรับใช้ของซ่งจิ้งอันกลับยืนตระหง่านปิดทางออกไว้ั้แ่เมื่อใดก็สุดรู้ ท้ายที่สุด นางก็จำใจต้องวางสร้อยหยกลงบนฝ่ามือของซ่งจิ้งอันด้วยมือที่สั่นระริก
ซ่งจิ้งอันยกสร้อยขึ้นส่องกับแสงสว่าง พลิกดูเพียงครู่เดียวก็เอ่ยสั่งแม่นมหลิว "พาคุณหนูกลับไปหาท่านแม่ที่ห้องก่อน แล้วส่งคนไปตามท่านพ่อมา บอกท่านว่า ‘ปลาติดเบ็ดแล้ว’"
แม่นมหลิวรีบอุ้มเหยาเหยาออกไปจากเรือนทันที
ขณะที่ถูกอุ้มผ่านหน้าอนุโจว
เหยาเหยาเหลือบไปเห็นใบหน้าซีดเผือดไร้สีเืของหญิงผู้นั้นเป็ครั้งสุดท้าย
‘เฮ้อ... ก็น่าสงสารอยู่นะ จริงๆ ข้าก็ไม่ได้อยากให้ใครต้องมาซวยหรอก แต่ในเมื่อป้าคิดจะมาเอาชีวิตข้า ข้าก็ต้องเอาตัวรอดก่อนล่ะนะ’ เหยาเหยาคิดในใจ ก่อนจะเปลี่ยนโหมดมาจริงจัง ‘ขอบคุณนะพี่ใหญ่... แต่เดี๋ยวก่อน ทำไมพี่ใหญ่ถึงโผล่มาได้จังหวะเป๊ะปังขนาดนี้เนี่ย? ราวกับรู้ล่วงหน้าเลยว่าจะมีคนเข้ามายุ่งกับข้า’
‘ช่างเถอะ คงเป็เพราะพี่ใหญ่เป็ห่วงข้ามาก ก็เลยคอยเฝ้าดูอยู่ตลอดแน่ๆ พี่ใหญ่ของข้าดีที่สุดในโลกเลย’
บริเวณโถงด้านนอก ซ่งจิ้งอันที่กำลังเดินถือสร้อยหยกไปหาบิดา พลันชะงักฝีเท้าลงเมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วในใจของน้องสาว
ดีที่สุดในโลกงั้นหรือ...
เขาก้มลงมองสร้อยหยกในมือ ั์ตาดำขลับทอประกายเย็นเยียบลงอีกหลายส่วน
ไม่หรอกน้องเล็ก พี่ยังดีไม่พอ... เพราะคนที่กล้าคิดร้ายต่อเ้า ตอนนี้มันยังคงมีลมหายใจอยู่
---
ยามวิกาลมาเยือน หลังแเื่คนสุดท้ายคล้อยหลังไป ความครึกครื้นของจวนสกุลซ่งก็พลันมลายสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงัดที่โรยตัวปกคลุมเรือนชั้นในจนน่าอึดอัด
ภายในห้องลับ ซ่งจงอี้หลุบตาลงมองสร้อยหยกในมือ ั์ตาดำมืดอ่านไม่ออก ข้างกายเขามีหมอหลวงที่ถูกลอบเชิญตัวมาตรวจดูของสิ่งนี้โดยเฉพาะ บัดนี้ใบหน้าของหมอชราเคร่งเครียดจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก
"เรียนท่านใต้เท้า..." หมอหลวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "สร้อยหยกเส้นนี้... เนื้อหยกถูกนำไปแช่ในยาพิษไร้สีไร้กลิ่นที่เรียกว่า 'ฉือกู่ตาน' (ยาพิษกัดกร่อนกระดูก) ขอรับ"
"..."
"พิษชนิดนี้จะซึมผ่านิัอย่างเชื่องช้า หากเด็กทารกสวมใส่แนบกายติดต่อกันเพียงสองสามเดือน ร่างกายจะค่อยๆ ทรุดโทรม ซูบผอม เืเนื้อเหือดแห้ง และสิ้นใจไปในที่สุด... โดยที่หมอทั่วไปไม่อาจตรวจพบสาเหตุได้เลยขอรับ"
ยิ่งพูด เสียงของหมอหลวงก็ยิ่งสั่นสะท้าน "อีกทั้ง... พิษชนิดนี้หาได้ยากยิ่งนัก ในเมืองหลวงเซิ่งจิงแห่งนี้ มีเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นที่มันได้..."
หมอหลวงรีบก้มหน้าลงต่ำจนคางชิดอก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตากับผู้เป็เ้าของจวน เพราะต่างรู้แก่ใจดีว่า 'ไม่กี่แห่ง' ที่เอ่ยถึงนั้น ล้วนเป็สถานที่ระดับสูงเสียดฟ้าที่คนธรรมดามิอาจแตะต้อง หากหลุดปากเอ่ยชื่อออกไป คงไม่พ้นต้องนำภัยมาสู่ตัว
ซ่งจงอี้นิ่งขึงไปราวกับรูปสลัก สร้อยหยกในมือที่เคยดูงดงามล้ำค่า บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเย็นะเืราวกับอสรพิษร้ายที่กำลังขดตัวรอฉกเหยื่อ
ภาพของ 'เหยาเหยา' บุตรสาวตัวน้อยที่ต้องสวมสร้อยอาบพิษเส้นนี้แนบลำคอวันแล้ววันเล่า ร่างกายค่อยๆ ซูบซีด ร้องไห้กระจอแงจนหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา โดยที่คนทั้งจวนได้แต่เฝ้ามองอย่างสิ้นหวังและไร้หนทางช่วย... เพราะใน 'บทประพันธ์' ที่เขาได้รับรู้ พวกเขาล้วน 'ไม่รู้' ถึงความจริงข้อนี้เลย
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เืในกายของแม่ทัพผู้กรำศึกก็เดือดพล่าน ทะลักทลายด้วยโทสะที่แทบจะเผาผลาญทุกสิ่ง
"เก็บสร้อยเส้นนี้เอาไว้ให้ดี" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี ขณะส่งมอบมันให้คนสนิท "รอจนถึงเวลาอันควร... ข้าจะนำมันไปคืนให้ถึงมือ 'เ้าของตัวจริง' พร้อมด้วยดอกเบี้ยอย่างสาสม"
ซ่งจงอี้กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ั์ตาที่เคยผ่านความเป็ความตายในสมรภูมิรบ บัดนี้ฉายแววอำมหิตจนน่าสะพรึงกลัว
นี่สินะ... เื้ั 'การตายอย่างไร้สาเหตุในวัยสามหนาว' ของบุตรสาวเขาตามที่บทประพันธ์ได้ลิขิตไว้
มันหาใช่โชคชะตา... หาใช่เคราะห์กรรมอันใดไม่
แต่เป็ความอำมหิตผิดมนุษย์ ของสตรีที่ปั้นหน้ายิ้มแย้ม แล้วเรียกขานลูกสาวของเขาว่า 'หลานรัก' ต่างหาก
3K
