หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

   .... ข่าวการแต่งงานของ ซุนหยุนซี แพร่กระจายไปทั่วแผ่นดิน แม้แต่ หลานอิงยังได้รับรู้ข่าวนี้. ในขนาดที่นาง กำลังรักษา เฟยหลงอยู่ในห้อง ก็เป็นเวลาสามวันแล้ว  

    " เห้อ.... ตัวเจ้าก็บาดเจ็บหนักยังไม่ฟื้น คนรักของเจ้าก็กำลังจะแต่งงานอีก มันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่นะ " หลานอิงพึมพัมออกมา แต่ในใจนางก็ยังเป็นห่วง เฟยหลงไม่คลาย

    .... แต่ทว่า ในระหว่างที่นางกำลังป้อนยาให้ เฟยหลง อยู่นั่นเอง มือของเขาก็ขยับขึ้น พร้อมกับ ละเมอออกมาว่า " มู่ปิง หมีดำ จงเปา เป่าซื่อ เทียนมิ้ง ถังสง ข้าจะล้างแค้นให้พวกเจ้า ข้าหลี่เฟยหลงผู้นี้ขอสาบาน " เขาเอ่ยขึ้น ก่อนจะส่ายหัวไปมา

   .... หลานอิง เห็นเช่นนั้นก็ดีใจ. นางจึงรีบหยิบผ้ามาเช็ดหน้าให้ เฟยหลง ก่อนที่ เฟยหลง จะค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ 

     " ฟื้นแล้ว ในที่สุดท่านก็ฟื้นเสียที " หลานอิงเอ่ยออกมาด้วยอาการดีใจ

    .... เฟยหลง ที่พึ่งได้สติ ก็มองไปที่ใบหน้าของ หลานอิง พร้อมกับเอ่ยขึ้น " เป็นเจ้าเองหรือที่ช่วยชีวิตข้า "

     .... ได้ยินเช่นนั้น หลานอิง ก็ทำหน้าบึ่งใส่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น " ก็เป็นข้าหนะสิ ฟื้นมาก็ดีแล้ว ไหนบอกข้ามาซิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เหตุใดถึงได้บาดเจ็บหนักขนาดนี้ "

    .... เฟยหลง. ได้ยินเช่นนั้น ก็ทำหน้าเศร้า ก่อนจะพูดขึ้น " เรื่องนี้เล่าแล้วมันยาว เจ้าช่วยพาข้าออกไปเดินหน่อยเถอะข้าอยากสูดอากาศบริสุทธิ์ "

   " ชิ ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก " หลานอิงเอ่ยขึ้น ก่อนที่นางจะค่อยๆพยุงร่างของ เฟยหลง ให้ยืนขึ้นและพาเข้าไปเดินเล่นข้างนอก. 

   .... ในระหว่างที่. หลานอิง กำลังพยุง เฟยหลง เดินอยู่นั้นเอง ถิงถิง ก็มาเห็นพอดี " คุณชายหลี่ ท่านฟื้นแล้วหรือ " 

    .... เฟยหลง ได้ยินดังนั้นก็แปลกใจ ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น " ท่านหมอหลานอิง นางคือ? "

    " อ่อ นางคือ คุณหนูไป๋ถิงถิง หากไม่ได้นางกับพ่อของนาง พาท่านมาที่ ไหนเลยท่านจะยังมีชีวิตอยู่ " หลานอิงรีบพูดขึ้น

    .... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบกุมมือคำนับ พร้อมกับเอ่ยขึ้น " ข้า หลี่เฟยหลง ต้องขอขอบคุณแม่นางไป๋ กับบิดาของท่านมาก. บุญคุณที่ช่วยชีวิตข้าครั้งนี้จะไม่ลืมเลย "

   .... ถิงถิง เห็นเช่นนั้น ก็รีบเดินเข้ามา พร้อมกับเอ่ยขึ้น " ไม่เลย ไม่เลย ข้ากับท่านพ่อ เพียงพบท่านบาดเจ็บโดยบังเอิญ หาได้ช่วยอะไรไม่ คนที่ท่านควรจะต้องขอบคุณคือ ท่านพี่ หลานอิงมากกว่า นางหนะสิ เพื่อท่านไม่ยอมหลับยอมนอนคอยดูแลรักษาท่านตลอดเวลา "

   .... หลานอิง ได้ยินเช่นนั้น ก็หน้าแดง ก่อนจะรีบพูดขึ้น " ถิงถิง นี่เจ้าพูดอะไรของเจ้า ข้าก็แค่รักษาคนป่วยตามปรกติเท่านั้น "

    .... เฟยหลง เห็นเช่นนั้น เขาก็รีบกุมมือคำนับขอบคุณหลานอิง พร้อมกับเอ่ยขึ้น " ท่านหมอหลานอิง ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านอีกแล้ว ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตข้า "

     .... เมื่อนางได้ยินดังนั้น ก็รีบกล่าวขึ้น " เรื่องนี้ช่างมันเถอะ ว่าแต่ท่านจะบอกข้าได้หรือยังว่า มันเกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่ "

     .... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้นก็ ถอยหายใจออกมาพร้อมกับเอ่ยขึ้น " ไปหาที่นั่งคุยกันเถอะข้าจะค่อยๆเล่าให้ท่านฟัง "

   .... ทั้งสามจึงมานั่งที่โต๊ะไม้ไผ่ ก่อนที่ เฟยหลง จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ให้คนทั้งสองฟังอย่างคร่าวๆ  

    .... ทั้งสองได้ฟังดังนั้น ต่างก็ตกใจ ก่อนที่ หลานอิงจะเอ่ยถามขึ้น " เช่นนั้นท่านจะทำยังไงต่อไป "

      " ข้าหนะหรอ คงต้องรักษาตัวให้หายดีก่อน จึงค่อยคิดหาทางแก้แค้นให้พี่น้องที่ตายไปของข้า " เฟยหลงตอบออกไป ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้น. " เออนี่. เรื่องที่ข้ายังมีชีวิตอยู่รบกวนท่านทั้งสอง อย่าบอกใครเด็ดขาด หาไม่พวกท่านอาจจะติดร่างแหไปด้วย "

    .... ทั้งสอง ได้ยินดังนั้นก็รับคำ ก่อนจะพูดคุยกันอยู่ซักพักนึง ไม่นานนัก นายท่านไป๋ ก็เดินเข้ามา " อ้าว เจ้าทั้งสองอยู่นี้เองหรือ " 

    " เจ้าค่ะท่านพ่อ " ถิงถิงเอ่ยขึ้น

  .... เมื่อนายท่านไป๋ มองเห็น เฟยหลง เขาก็พูดขึ้น " เอ๊ะ... ในที่สุดท่านก็ฟื้นซักที อาการเป็นยังไงบ้างหละ "

   .... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบกุมมือคำนับ. พร้อมกับเอ่ยขึ้น " หากไม่ได้นายท่านไป๋ และคุณหนูไป๋ ช่วยเหลือข้าคงตายไปแล้ว ขอบคุณท่านจริงๆ "

      " เรื่องเล็กน้อย. ท่านสะบายดีก็ดีแล้ว " นายท่านไป๋เอ่ยขึ้น ก่อนจะหันไปทาง หลานอิง แล้วพูดขึ้น " หลานอิง ลุงคงต้องรีบไปยังแคว้นเหลียงแล้วนะ "

    .... หลานอิง ได้ยินดังนั้นก็รู้ในทันทีว่า นายท่านไป๋กำลังจะพูดเรื่องอะไร รีบพูดตัดบทขึ้น " เจ้าค่ะท่านลุง หากมีเวลาท่านก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ "

    .... แต่จู่ๆ ถิงถิง ก็รีบพูดขึ้น " ท่านพี่หลานอิง ท่านไม่ไปกับพวกเราด้วยหรอ ที่แคว้นเหลียงกำลังจะมีงานมงคลใหญ่ ข้ากับท่านพ่อได้รับคำเชิญให้ไปร่วมงานด้วย"

     .... เฟยหลงได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " หือ งานมงคลใหญ่อะไรอย่างนั้นหรือ?" 

    " ก็จะอะไรซะอีกหละ ก็งาน...." ยังไม่ทันที่ถิงถิง จะพูดจบ หลานอิง ก็รีบพูดขึ้น " งานอะไรก็ช่างเถอะ ข้าคงไม่ได้ไปหละ เจ้ากับท่านลุงไปเถอะ "

    .... เฟยหลง เห็นเช่นนั้น ก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปรกติ เขาจึงเอ่ยถามกับนายท่านไป๋ " ท่านลุง ที่แคว้นเหลียงมีงานอะไรหรือ?"

    .... นายท่านไป๋ ไม่รู้ความสัมพันธ์ของ เฟยหลงและซุนหยุนซี จึงเอ่ยออกไป " อ่อ ที่นั้นกำลังจะมีงานอภิเษกของ องค์รัชทายาทกับองค์หญิงหยุนซี หนะสิ "

   .... เฟยหลง ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น " ท่านว่าอะไรนะ องค์รัชทายาทจะอภิเษกกับใครนะ "

     " ก็จะใครซะอีกหละ ก็องค์หญิงแห่งหนานไห่ ซุนหยุนซียังไงหละ " นายท่านไป๋เอ่ยซ้ำออกไป

   .... เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจเฟยหลง ถึงกับสั่นเทา. ร่างกายถึงกับสั่นสะท้าน ใบหน้าเริ่มซีดขาว ก่อนจะสำลักโลหิตออกมา พร้อมกับพึมพัมขึ้น " เป็นความจริงหรือนี่ นางจะแต่งงานจริงๆหรือ "

    .... ทุกคนเห็นอาการของ เฟยหลง ก็แปลกใจ ก่อนที่ หลานอิงจะเข้ามาพยุงร่างของ เฟยหลง เเล้วเอ่ยขึ้น " ท่านเป็นอะไรหรือไม่ รีบมานั่งพักก่อนเร็ว "

    .... นายท่านไป๋ เห็นเช่นนั้น ก็รีบเอ่ยถามออกไป " มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้ "

    .... หลานอิงรู้ว่าไม่อาจจะปิดบังได้อีกต่อไปจึงเอ่ยขึ้น " พวกท่านคงยังไม่รู้ว่า องค์หญิงหยุนซี กับ เฟยหลง เป็นคู่รักกันหนะสิ "

    .... ทั้งสองได้ยินเช่นนั้น ก็ตื่นตะลึง ก่อนที่ นายท่านไป๋ จะเอ่ยขึ้น " ห๋าาา เรื่องจริงหรือนี้ "

    .... เฟยหลง ที่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ จู่ๆเขาก็ลุกขึ้นยืน พร้อมกับเอ่ยขึ้น " ไม่ได้ข้าจะต้องไปช่วยนาง นางต้องถูกบังคับแน่ๆ นายท่านไป๋ ขอให้ข้าติดตามขบวนของท่านเข้าแคว้นเหลียงไปด้วยเถอะ " เขาเอ่ยขึ้น พร้อมกับกุมมือไปที่หน้าอก

    .... ทั้งสองได้ยินดังนั้นก็อ้ำๆอึ่งๆ ทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่ นายท่านไป๋จะเอ่ยขึ้น. " เรื่องพาท่านเข้าเมืองหนะข้าพอจะช่วยท่านได้ แต่ว่าถึงท่านจะเข้าไปแล้วแต่จะช่วยองค์หญิงออกมายังไง ราชวังค์แคว้นเหลียงคุ้มกันแน่นหนาจะตายไป อีกอย่างตอนนี้ท่านเองก็บาดเจ็บอยู่ ขืนบุกเข้าไปก็มีแต่จะตายป่าวๆ "

     " เรื่องนี้ท่านไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธีของข้า รับรองว่าจะไม่ให้ท่านกับคุณหนูไป๋ ต้องเดือดร้อนแน่นอน " เฟยหลงเอ่ยออกมา

      .... นายท่านไป๋ ได้ยินเช่นนั้น ก็ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น " ก็ได้ ข้าจะช่วยพาท่านเข้าเมืองไปเอง "

    .... แต่แล้วจู่ๆ หลานอิงก็พูดขึ้น " ไม่ได้ ด้วยสภาพของท่านตอนนี้ อย่าว่าแต่บุกเข้าวังค์เลย แม้แต่ขี่ม้าก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ " 

     .... เฟยหลงได้ยินเช่นนั้น ก็หันไปหา หลานอิง ก่อนจะพูดขึ้น " สำหรับข้าแล้ว บุรุษที่ไม่อาจจะปกป้องสตรีอันเป็นที่รักได้ ก็ไม่อาจจะมีชีวิตเยี่ยงบุรุษได้อีกต่อไป "

    .... หลานอิง ได้ฟังดังนั้น ในใจก็เต้นละรัว นางเริ่มรู้สึกแล้วว่า ซุนหยุนซีนั้น สำคัญกับเฟยหลงมากแค่ไหน ก่อนที่นางจะเอ่ยขึ้น " ก็ได้ ในเมื่อท่านอยากจะไปนัก เช่นนั้นข้าเองก็จะไปกับท่านด้วย "

   .... ทั้งสามได้ยินเช่นนั้น ถึงกับตะลึง ก่อนที่เฟยหลง จะพูดขึ้น " เหตุใดท่านต้องไปเสี่ยงกับข้าด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านซักหน่อย "

    .... หลานอิง ได้ยินดังนั้น ก็เดินเข้ามาใกล้ๆ เฟยหลง ก่อนจะพูดขึ้น " ก็เพราะท่านเป็นผู้ป่วยของข้ายังไงหละ " ก่อนที่นางจะคิดขึ้นในใจว่า ( ไม่ใช้แค่ท่านหรอกที่งมงายในรัก ข้าเองก็เช่นกัน ไม่ว่ายังไงข้าจะไม่ให้ท่านตายเป็นอันขาด )