เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคุณหมอไซร่าดังแ่เบา
เป็เสียงเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดของโรงพยาบาลในเวลาย่างเข้าสู่เที่ยงคืน
เข็มนาฬิกาบนผนังดูเหมือนจะเดินเชื่องช้ากว่าปกติ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟบนโต๊ะส่องสว่างกระทบกองเอกสาร
แฟ้มประวัติคนไข้ และผลสแกนที่รอการวินิจฉัยอย่างละเอียดจากศัลยแพทย์มือหนึ่งของที่นี่
เ้าของห้อง
แพทย์หญิงไซร่ากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานบุหนังอย่างดี ดวงตาสีนิลคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงเรียบจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแล็ปท็อป
นิ้วเรียวยาวที่เคยจับมีดผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วนกำลังไล่ไปตามแป้นพิมพ์อย่างมั่นคงและเงียบเชียบ
เรือนร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงสแล็คสีดำดูทะมัดทะแมงและสมบูรณ์แบบ
เส้นผมสีดำขลับที่มักจะถูกรวบเก็บไว้อย่างดีตอนทำงาน ถูกปลดปล่อยให้สยายลงมาเคลียต้นคอระหง เผยให้เห็นเสน่ห์อีกด้านที่น้อยคนจะได้เห็น
เธอคือภาพจำของความเ็า สุขุม และเข้าถึงยาก โลกทั้งใบของเธอคือการผ่าตัด คนไข้และงานวิจัย
ไม่มีใครเคยเห็นคุณหมอไซร่าสนใจเื่รักๆ ใคร่ๆ หรือแม้แต่จะชายตามองใครเป็พิเศษ
ไม่ว่าจะเป็นายแพทย์หนุ่มหล่อหรือพยาบาลสาวสวยที่พยายามเข้ามาทอดสะพานให้ เธอก็เป็เพียงกำแพงน้ำแข็งสูงชันที่ไม่มีใครเคยปีนข้ามไปได้
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นสามครั้งอย่างมีมารยาท ทำให้ไซร่าต้องละสายตาจากหน้าจอ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ปกติเวลานี้ไม่ควรมีใครมารบกวนเธอที่ห้องนี้
"เชิญ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบและเย็นเหมือนเช่นเคย
บานประตูไม้หนักอึ้งค่อยๆ แง้มเปิดออก พร้อมกับร่างระหงในชุดพยาบาลรัดรูปที่คุ้นตาเป็อย่างดี
แอลลี่ พยาบาลสาววัยยี่สิบสองปีที่ความเซ็กซี่ของเธอเป็ที่เลื่องลือไปทั้งโรงพยาบาล
ใบหน้ารูปไข่หวานหยดถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางๆ ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปกลอสสีชมพูฉ่ำวาว ดวงตากลมโตเป็ประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับล้านดวงซ่อนอยู่ข้างใน
"ขออนุญาตค่ะคุณหมอ" แอลลี่ส่งยิ้มหวานเจี๊ยบมาให้ เดินถือแก้วกาแฟหอมกรุ่นเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ "แอลลี่เห็นไฟห้องคุณหมอยังเปิดอยู่ เลยชงกาแฟดำมาให้ค่ะ ทำงานดึกๆ แบบนี้ เดี๋ยวจะเพลียเอานะคะ"
ไซร่ามองตามร่างเบาหวิวที่เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนวฟลอรัลฟรุตตี้ลอยมาปะทะจมูก
เป็กลิ่นที่สดใสและยั่วยวนอย่างร้ายกาจ
"ขอบคุณ แต่ฉันไม่้า" ไซร่าตอบเสียงเรียบตามสไตล์
หันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทำเหมือนว่าการมีอยู่ของพยาบาลสาวสวยตรงหน้าไม่ได้มีความสำคัญอะไร
"โถ่...คุณหมอคะ" แอลลี่ทำเสียงออดอ้อน ลากเก้าอี้ที่วางอยู่มุมห้องมานั่งลงข้างๆ โต๊ะทำงานของคุณหมออย่างหน้าตาเฉย "ดื่มสักหน่อยเถอะค่ะ กาแฟแก้วนี้แอลลี่ตั้งใจชงให้คุณหมอโดยเฉพาะเลยนะคะ ไม่หวาน ไม่ใส่นม เหมือนที่คุณหมอชอบเป๊ะๆ เลย"
เธอจงใจเน้นคำว่าเป๊ะๆ พร้อมกับจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคุณหมออย่างเปิดเผย แอลลี่แอบชอบคุณหมอไซร่ามานานแล้ว
นานจนจำไม่ได้ว่าั้แ่เมื่อไหร่ อาจจะั้แ่วันแรกที่เห็นคุณหมอเดินเข้ามาในห้องผ่าตัดด้วยท่าทีสงบนิ่งและมั่นใจ
หรืออาจจะเป็ตอนที่เห็นความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในแววตาตอนพูดคุยกับญาติคนไข้
ไม่ว่าจะเป็ตอนไหนก็ตาม แต่ตอนนี้หัวใจของเธอเป็ของคุณหมอเ็าคนนี้ไปหมดแล้ว
และคืนนี้เธอจะไม่อดทนอีกต่อไป
"คุณมีงานอะไรด่วนหรือเปล่า พยาบาลแอลลี่" ไซร่าถามโดยไม่มองหน้า "ถ้าไม่มี ก็กลับไปพักผ่อนได้แล้ว นี่มันดึกมากแล้ว"
"มีสิคะ" แอลลี่ตอบทันควัน "งานของแอลลี่คือต้องแน่ใจว่าคุณหมอของแอลลี่ได้พักผ่อนบ้างไงคะ"
คำว่าคุณหมอของแอลลี่ ทำให้ไซร่าชะงักไปเล็กน้อย เธอหยุดพิมพ์แล้วหันมาสบตากับแอลลี่ตรงๆ แววตาของไซร่าคมกริบเหมือนมีดผ่าตัด พยายามจะอ่านใจของสาวน้อยตรงหน้า
"ฉันไม่ใช่คุณหมอของคุณ"
"แต่แอลลี่อยากให้เป็นี่คะ" แอลลี่ไม่ยอมแพ้ เธอยกขาขึ้นมาไขว่ห้าง ทำให้กระโปรงชุดพยาบาลที่สั้นอยู่แล้วร่นขึ้นไปอีกนิด เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนน่าัั "คุณหมอทำงานหนักเกินไปแล้วนะคะ ดูสิคะ ขอบตาก็คล้ำหมดแล้ว"
ว่าแล้วปลายนิ้วเรียวเล็กของแอลลี่ก็เอื้อมไปข้างหน้า ทำท่าจะััใบหน้าของไซร่า แต่คุณหมอก็เบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว
"อย่าแตะต้องตัวฉัน" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบกว่าเดิม แต่แอลลี่กลับเห็นประกายบางอย่างไหววูบในดวงตาคู่นั้น
มันไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็ความสับสน.ฃ หรืออาจจะเป็การต่อสู้กับอะไรบางอย่างข้างใน
"โอเคค่ะ ไม่แตะก็ได้" แอลลี่ยกมือยอมแพ้ แต่ยังไม่ลุกไปไหน
พยาบาลสาวยกแก้วกาแฟขึ้นจรดริมฝีปากตัวเอง จิบไปเล็กน้อย ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่เปียกชื้นอย่างเชื่องช้า "อืม...อร่อยจัง แต่ถ้าได้คุณหมอดื่มด้วยกันคงจะอร่อยกว่านี้"
การกระทำและคำพูดที่จงใจยั่วยวนทุกอณูทำให้บรรยากาศในห้องเริ่มเปลี่ยนไป
ความเงียบที่เคยสงบเย็นกลับกลายเป็ความเงียบที่น่าอึดอัดและประจุไปด้วยกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ไซร่ารู้สึกว่าลำคอของตัวเองแห้งผากขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
"เธอ้าอะไรกันแน่แอลลี่" ในที่สุดไซร่าก็เรียกชื่อเล่นของเธอออกมา
เป็ครั้งแรกที่เธอไม่ใช้คำว่าพยาบาลแอลลี่
แอลลี่ยิ้มกว้าง ดีใจที่แผนการของเธอเริ่มได้ผล "แอลลี่ก็แค่อยาก ทำความรู้จักกับคุณหมอให้มากขึ้น"
"เราทำงานด้วยกันทุกวัน ยังรู้จักกันไม่พออีกเหรอ"
"นั่นมันคุณหมอไซร่า ศัลยแพทย์มือหนึ่ง" แอลลี่ส่ายหน้าช้าๆ สายตาหวานเชื่อม "แต่แอลลี่อยากรู้จักไซร่าที่ไม่ใช่คุณหมอ คนที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงน้ำแข็งนั่นต่างหาก"
ไซร่าเงียบไป
มองลึกเข้าไปในดวงตาของแอลลี่ พยายามค้นหาความจริงใจ และเธอก็พบมัน
พบความแน่วแน่และแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างกายที่เคยควบคุมได้ทุกสัดส่วนเริ่มต่อต้านคำสั่งจากสมอง
"ในนั้นไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก" ไซร่าพยายามปฏิเสธ
"มีสิคะ ต้องมีแน่ๆ" แอลลี่ลุกขึ้นยืน เดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ทำงานของไซร่า "คุณหมอไม่เคยให้ใครเข้าไป ไม่เคยเปิดใจให้ใครเลย มันต้องมีเหตุผลสิคะ"
เธอวางมือทั้งสองข้างลงบนพนักพิงเก้าอี้ แล้วค่อยๆ โน้มตัวลงไป กระซิบที่ข้างหูของไซร่า
ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดต้นคอทำให้คุณหมอขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"หรือว่าคุณหมอกำลังกลัวคะ?"
คำว่ากลัวเหมือนกุญแจที่ไขเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของไซร่า เธอเกลียดคำนี้ ไม่เคยกลัวอะไร ไม่ว่าจะเคสผ่าตัดที่ยากแค่ไหน หรือสถานการณ์ความเป็ความตายที่กดดันเพียงใด
ก็ไม่เคยกลัว!
"ฉันไม่เคยกลัวอะไร" ไซร่าตอบเสียงลอดไรฟัน
"งั้นเหรอคะ" แอลลี่หัวเราะในลำคอเสียงแ่เบา "งั้นลองพิสูจน์สิคะ"
ปลายนิ้วของแอลลี่เริ่มทำงาน เธอลากนิ้วจากไหล่ของไซร่า ไล้ลงมาตามแผ่นหลังอย่างเชื่องช้า
ััแ่เบาราวกับขนนกแต่กลับสร้างความปั่นป่วนในช่องท้องของคุณหมอได้อย่างมหาศาล
"แอลลี่... หยุด..." ไซร่าพยายามห้าม แต่เสียงของเธอกลับแหบพร่าและเบาหวิว
"ทำไมคะ คุณหมอไม่ชอบเหรอ" แอลลี่แกล้งถามเสียงใสซื่อ มือของเธอยังคงไม่หยุดนวดคลึงบริเวณบ่าและไหล่ที่ตึงเครียดจากการทำงานหนัก "แอลลี่นวดเก่งนะคะ ให้แอลลี่นวดให้หายเมื่อยนะคะคุณหมอ"
"บอกให้หยุด" ไซร่ากดเสียงต่ำ แต่ก็ไม่ได้ปัดมือของแอลลี่ออกไป
"ไม่หยุดค่ะ จนกว่าคุณหมอจะยอมรับความจริง"
"ความจริงอะไรของเธอ!"
"ความจริงที่ว่าคุณหมอก็รู้สึกเหมือนกันกับแอลลี่"
สิ้นคำพูดนั้น แอลลี่ก็ใช้ความกล้าทั้งหมดที่มี โน้มใบหน้าลงไป หอมแก้มนุ่มของคุณหมออย่างรวดเร็วและแ่เบา
ฟอด!
ทุกอย่างหยุดนิ่ง
ไซร่าตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาปเป็หิน ััอุ่นนุ่มและกลิ่นหอมหวานยังคงติดอยู่ที่แก้มของเธอ
สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าไปชั่วขณะ ด้านมืดที่เธอขังมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจ
ด้านที่ปรารถนาและโหยหา กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยััเพียงครั้งเดียว
แอลลี่ใจเต้นรัวเป็กลองชุด
นี่มันเสี่ยง
เสี่ยงมากๆ และตอนนี้เธอกำลังรอผลลัพธ์ ไม่ว่าจะดีหรือร้ายเธอก็พร้อมจะรับมัน
ความเงียบโรยตัวอยู่หลายวินาทีที่ให้ความรู้สึกยาวนานราวกับเป็ชั่วโมง
และแล้ว...
พรึ่บ!
ไซร่าหมุนเก้าอี้กลับมาอย่างรวดเร็ว มือที่เคยจับมีดผ่าตัดอย่างมั่นคง บัดนี้คว้าเข้าที่ต้นแขนของแอลลี่ ดึงร่างบางให้เซเข้ามาปะทะกับโต๊ะทำงานอย่างแรงจนแอลลี่ร้องออกมาด้วยความใ
"คุณหมอ!"
"คิดว่าเธอกำลังเล่นกับอะไรอยู่" ไซร่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง
บังร่างของแอลลี่ไว้จนมิด ดวงตาที่เคยเ็าตอนนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่
แว่นตาถูกถอดออกไปแล้ว เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่จ้องมองเธอราวกับสัตว์ป่าจ้องเหยื่อ
แอลลี่ทั้งใและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน นี่แหละ! นี่คือไซร่าที่เธออยากเห็น!
"แอลลี่ไม่ได้เล่นนะคะ" เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย แต่แววตายังคงท้าทาย "แอลลี่จริงจัง"
"จริงจังเหรอ" ไซร่าหัวเราะหึในลำคอ "เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเป็คนยังไง อย่ามาทำเป็รู้ดี"
"งั้นก็ทำให้แอลลี่รู้สิคะ"
คำท้าทายนั้นเหมือนเป็ฟางเส้นสุดท้าย
ไซร่าไม่พูดอะไรอีก เธอใช้มืออีกข้างเชยคางมนของแอลลี่ขึ้น บังคับให้สบตากับเธอตรงๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากของตัวเองลงไปบนริมฝีปากอิ่มฉ่ำวาวของพยาบาลสาวอย่างดุดันและหิวกระหาย
"อื้อ!"
แอลลี่ผวาเฮือกด้วยความใ จูบแรกของคุณหมอไม่ได้อ่อนหวานหรือนุ่มนวลอย่างที่เคยจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย
มันคือจูบที่เร่าร้อน รุนแรง และเต็มไปด้วยการแสดงความเป็เ้าของ ริมฝีปากของไซร่าบดเบียดขยี้กลีบปากของเธออย่างเอาแต่ใจ
ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากอย่างรวดเร็วและจาบจ้วง กวาดต้อนไล่เลียไปทั่วทุกตารางนิ้วอย่างช่ำชองและไร้ซึ่งความปรานี
มันเป็จูบที่ปล้นลมหายใจและดูดกลืนิญญา
ตอนแรกแอลลี่ใจนทำอะไรไม่ถูก แต่เพียงไม่นาน สัญชาตญาณดิบของเธอก็ตอบสนอง
ยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของไซร่า จิกปลายนิ้วลงบนกลุ่มผมนุ่มสีดำขลับ ก่อนจะเปิดปากรับการรุกล้ำนั้นและตอบสนองกลับไปด้วยความร้อนแรงที่ไม่แพ้กัน
ลิ้นของทั้งสองพันเกี่ยวกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แลกเปลี่ยนรสชาติของกาแฟดำขมปร่ากับรสหวานของลิปกลอส เสียงจูบดังจ๊วบจ๊าบไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด
ไซร่าครางในลำคอด้วยความพึงพอใจ เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ไม่เคยสูญเสียการควบคุมแบบนี้มาก่อน
แอลลี่เหมือนเชื้อเพลิงที่สาดเข้ามาในกองไฟที่คุโชนอยู่ภายในตัวเธอมาตลอดหลายปี
มือที่จับต้นแขนแอลลี่เลื่อนลงมาโอบรอบเอวคอดกิ่ว ดึงรั้งร่างเบาหวิวให้แนบชิดกับร่างกายของเธอมากขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน
แอลลี่ััได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของคุณหมอ และััได้ถึงบางสิ่งที่แข็งขืนและร้อนผ่าวอยู่ตรงกลางลำตัวของไซร่าที่บดเบียดอยู่กับหน้าท้องของเธอผ่านชั้นเสื้อผ้า
เพศสภาพที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ และตอนนี้มันกำลังตื่นตัวเพราะปฎิกิริยาดาวหางพุ่งชนดวงจันทร์