วันนี้พราวฟ้าและป้าดาตื่นั้แ่เช้าตรู่มาช่วยกันเตรียมอาหารไปทำบุญที่วัด วันนี้ที่วัดจัดงานบุญใหญ่ป้าดาจึงจะพาพราวฟ้าไปทำบุญที่วัดด้วย หลังทั้งคู่เตรียมอาหารเรียบร้อยแล้วป้าดาก็เอาเสื้อคอตั้งแขนพองสีขาวตัวสั้นกับผ้าซิ่นย้อมครามมาให้พราวฟ้าใส่
"ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วใส่ชุดนี้นะลูกป้าเตรียมไว้ให้หนูโดยเฉพาะเลยนะ"
"ขอบคุณค่ะคุณป้า"
เมื่อป้าดานำชุดมาให้พราวฟ้าแล้วก็เอาเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวไปให้ภวินทร์ใส่เพื่อไปทำบุญด้วยกันในเช้านี้ด้วย เมื่อภวินทร์และพราวฟ้าออกมาหาลุงกับป้าทั้งคู่ต่างหยุดยืนชะงักมองชุดของกันและกันที่ดูเหมือนเป็ชุดคู่ยังไงยังงั้น ส่วนป้าดาและลุงศักดิ์ต่างยิ้มอย่างภูมิใจในผลงานของตน
"สวย หล่อกันมากเลยลูก มาเร็วมาช่วยป้าถือของจะได้รีบไปวัดกัน"ป้าดารีบบอกทั้งสองคนให้รีบไปวัด ทำให้ไม่มีใครมีเวลาไปเปลี่ยนชุดใหม่ จำต้องใส่ชุดคู่กันแบบนี้
เมื่อเดินทางมาถึงวัดสายตามากมายต่างจดจ้องมาที่ภวินทร์และพราวฟ้า จนทั้งคู่เกร็งทำตัวไม่ถูกไปตามๆกัน รีบเดินเข้าไปนั่งเพื่อไม่ให้เป็ที่สนใจมากนัก
"ใครน่ะยายดา ไม่เคยเห็นมาก่อนผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย หลานแกรึ"คุณป้าคนหนึ่งกระซิบถามป้าดา
"หลานๆฉันเอง เขาแวะมาเยี่ยมเลยพามาทำบุญด้วย"
"ไปใส่บาตรด้านนั้นกันก่อนสิลูก"ป้าดาหันมา บอกหนุ่มสาวทั้งสองคนให้ลุกขึ้นไปใส่บาตรด้วยกัน
"คุณป้าไม่ไปด้วยหรอคะ"
"หนุ่มๆสาวๆไปกันเลย เดี๋ยวป้าจะไปช่วยเขาจัดอาหารทางนั้นก่อน"เมื่อป้าดาเดินจากไปพราวฟ้าจึงต้องเดินไปใส่บาตรกับภวินทร์เพียงสองคนอย่างเลี่ยงไม่ได้ ระหว่างใส่บาตรภวินทร์เดินซ้อนหลังพราวฟ้าไม่ห่างและคอยหยิบอาหารส่งให้เธอ ทำให้เหมือนคู่รักมาทำบุญด้วยกันจนคนในวัดต่างชื่นชมความน่ารักของทั้งคู่
เมื่อพราวฟ้ารู้ว่า่กลางคืนที่วัดมีการจัดงานวัดอย่างยิ่งใหญ่มีทั้งมหรสพ เครื่องเล่นและกิจกรรมต่างๆให้เล่นมากมาย เธอตื่นเต้นมากและขอให้ป้าดาพาไปเที่ยวด้วย
"นั่นไงพี่เค้ามาแล้ว พ่อวินมาหาป้าหน่อยสิลูก"
"ครับคุณป้า"
"คืนนี้พาน้องไปเที่ยวงานวัดด้วยนะน้องอยากไป เดี๋ยวป้าไปนั่งรอที่โรงลิเก แก่แล้วเดินไม่ไหวแล้ว"
"ได้สิครับ"
"คุณป้าคะฟ้าไปเองได้ค่ะไม่ต้องรบกวนคุณวินหรอกค่ะ"
"ไม่ได้ๆเป็ผู้หญิงไปเดินเที่ยวคนเดียวมันอันตราย เอาแบบที่ป้าบอกนั่นแหละดีแล้ว"
ค่ำวันนั้นหลังทานอาหารเย็นเสร็จภวินทร์ก็พาพราวฟ้าไปเดินเที่ยวงานวัดตามคำสั่งของป้าดา จริงๆแล้วก็ทำตามคำสั่งใจของตัวเองด้วย พราวฟ้าเดินมาหยุดตรงชิงช้า์และยืนมองอยู่อย่างนั้น ภาพในความทรงจำที่พ่อแม่นั่งบนชิงช้ากับเธอพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแล่นเข้ามาในความคิดทำให้หวนคิดถึงคนบนฟ้า ภวินทร์ที่ยืนสังเกตอาการของหญิงสาวเมื่อเห็นเธอยืนนิ่งมองชิงช้าอยู่นานก็แอบเดินไปซื้อตั๋วและจูงแขนพาเธอเดินขึ้นชิงช้า
"คุณวินฟ้าไม่ขึ้นค่ะ"
"ผมซื้อตั๋วมาแล้วถ้าไม่ขึ้นก็เสียดายนะ ผมอยากลองขึ้นคุณนั่งเป็เพื่อนผมได้มั้ย"
"ก็ได้ค่ะ"ระหว่างนั่งชิงช้าพราวฟ้ามองบรรยากาศรอบๆแล้วก็ยิ้มออกมาทำให้ภวินทร์ที่นั่งมองเธออยู่พลอยยิ้มตามไปด้วย
"อยากเล่นอะไรอีกมั้ย"เขาเอ่ยถามเธอหลังลงมาจากชิงช้าแล้ว พราวฟ้ายังคงไม่ตอบเขาเหมือนเดิม ภวินทร์จึงต้องใช้วิธีขอร้องให้เธอเล่นเป็เพื่อนแทนโดยอ้างว่าตัวเขาเองอยากเล่นให้เธอช่วยเล่นเป็เพื่อนหน่อย
“อยากได้หรอ”ภวินทร์ถามพราวฟ้าเมื่อเห็นเธอยืนมองตุ๊กตาตรงซุ้มยิงปืนอยู่นาน
“เปล่าค่ะ แค่เห็นตุ๊กตาตัวนั้นน่ารักดี”พราวฟ้าชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่
“อยากลองเล่นมั้ยล่ะ”
“ฟ้ายิงปืนไม่เป็ค่ะ”
“ลองดูไม่เห็นเป็ไรเลย”พูดจบชายหนุ่มก็เดินไปจ่ายเงินและยื่นถาดะุยางให้เธอ พราวฟ้ารับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ เธอเล็งปืนไปที่ตุ๊กตาอยู่นานแต่ก็ไม่กล้ายิงสักที ภวินทร์จึงเข้าไปยืนซ้อนหลังเธอ จับมือเธอเล็งไปที่เป้าและยิงไปที่เป้าหมายทำให้พราวฟ้าใในการกระทำของเขาได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้เขาจับมือตัวเองเล็งไปที่เป้าหมายจนตุ๊กตาล้มหมด
“นี่ของคุณ”ภวินทร์เดินไปรับตุ๊กตาหมีตัวใหญ่มาส่งให้พราวฟ้า
“ขอบคุณค่ะ”
“เธอดูคู่นั้นสิหวานมาก ผู้ชายยิงปืนแม่นมากแถมยังหล่อม๊ากอีกต่างหาก ทำยังไงถึงจะได้แฟนแบบนี้บ้าง”
“แกดูแฟนเค้าก่อนสวยขนาดนั้น แล้วหันมาดูเราสิ”
“เออ ก็จริง ไม่เป็ไรขอแค่ได้มองเป็อาหารตาก็พอเนอะ”กลุ่มของสาวๆที่มาเที่ยวงานวัดซุบซิบถึงความน่ารักของภวินทร์และพราวฟ้า
“เอ่อ คุณคะไม่ใช่…”พราวฟ้ากำลังจะอธิบายว่าพวกเขาไม่ใช่คู่รักกันแต่ก็ไม่เป็ผลเพราะสาวๆกลุ่มนั้นเดินจากไปแล้ว ส่วนภวินทร์ได้แต่ยืนอมยิ้มอย่างพอใจอยู่ข้างหลังเธอ
“คุณวินคะฟ้าว่าเราไปหาป้าดาที่โรงลิเกดีกว่าค่ะ”พราวฟ้าหันมาบอกภวินทร์เพราะเธอทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องอยู่กันสองต่อสอง
“ไปสิ”
ยิ่งดึกมากขึ้นเท่าไหร่ผู้คนก็เริ่มหนาแน่นมากขึ้นเท่านั้น ระหว่างเดินไปโรงลิเกทั้งคู่ต้องเดินเบียดเสียดฝูงชนไปทำให้พราวฟ้าโดนเบียดจนเซ ภวินทร์เห็นท่าไม่ดีจึงดึงเธอมาอยู่ข้างหน้าตัวเอง เพื่อให้ตัวเองเดินซ้อนหลังเธอและใช้สองมือประคองเธอไว้เพื่อกันคนอื่นชน
“ขอบคุณนะคะ”พราวฟ้าขอบคุณชายหนุ่มที่ช่วยพาเธอฝ่าฝูงชนออกมา ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปนั่งกับป้าดาที่ตอนนี้กำลังเพลิดเพลินกับการดูลิเกอยู่
“มากันแล้วเหรอลูก สนุกมั้ย”ป้าดาหันมาถามทั้งสองคน
“สนุกค่ะคุณป้า คนก็เยอะมากเช่นกันค่ะ”
“เป็ธรรมดาแหละลูกหนึ่งปีจะมีการจัดงานใหญ่ๆแบบนี้ครั้งเดียว คนก็เลยเยอะ”
“แล้วพ่อวินล่ะสนุกมั้ยลูก”
“สนุกครับ แปลกดีไม่เคยไปเที่ยวแบบนี้มาก่อนเลยครับ”
“อะไรกันเด็กๆสมัยนี้ไม่รู้จักงานวัดกันเหรอเนี่ย”
“ตอนเด็กๆฟ้าเคยไปเที่ยวกับคุณพ่อคุณแม่นะคะ แต่คุณวินน่าจะไม่เคย”
“ก็ไม่เคยจริงๆเหมือนที่คุณว่านั่นแหละ งั้นคุณก็ต้องพาผมมาเที่ยวบ่อยๆแล้วล่ะจะได้เปิดหูเปิดตา จริงมั้ยครับคุณป้า”
“ถ้าอย่างนั้นก็ชวนกันมาเที่ยวทุกปีเลยนะ ป้าจะรอ”
“ได้ครับ”ภวินทร์รับคำป้าดาโดยไม่ถามความคิดเห็นของพราวฟ้าสักคำ
คืนนั้นหลังกลับจากเที่ยวงานวัดพราวฟ้านอนคิดถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับภวินทร์ตลอด่วันหยุดนี้ เมื่อเธอได้ใกล้ชิดกับเขาความรู้สึกดีๆก็หวนกลับมาอีกครั้ง แต่เมื่อมองไปถึงความแตกต่างระหว่างเธอกับเขาก็ยังพบช่องว่างเหมือนเดิม ความเป็ไปได้ในการสานสัมพันธ์ต่อสุดท้ายยังไงก็ต้องเจอทางตันอยู่ดี เธอได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าคนบางคนแค่เก็บไว้ในความทรงจำก็ดีแล้ว ผิดกับภวินทร์ที่นั่งคิดนอนคิดว่าจะทำยังไงถึงจะทำให้พราวฟ้าชอบเขา
1K
