ชลวัชร์ หรือ โอปอล เดินไปตามทางเดินของโรงเรียนเพื่อมุ่งสู่อาคารหอประชุมที่ซึ่งใช้เป็ทั้งสถานที่จัดกิจกรรมและโรงยิมสำหรับวิชาพลศึกษา
เด็กหนุ่มเดินมุ่งหน้าไปเพื่อจะไปซ้อมวอลเลย์บอลตามปกติอ้อ… ตัวเขานั้นเป็นักกีฬาวอลเลย์บอลชายของโรงเรียน ปีนี้เรียนอยู่ชั้น ม.5ห้อง 7 แผนการเรียนศิลป์-จีน
ชลวัชร์มีพี่สาวฝาแฝดอยู่หนึ่งคนคือ ณชล หรือ โอเปิ้ลซึ่งอยู่ในทีมวอลเลย์บอลหญิงเช่นเดียวกัน แต่เด็กสาวเรียนเก่งกว่าเขาจึงอยู่ห้องแผนการเรียนวิทย์-คณิต ม.5/1
ระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังก้าวขาขึ้นบันไดไปนั้นเอง
“นี่แน่ะ !”
มือ ๆ หนึ่งตีป้าบลงบนบ่าของเขาสายตาสีดำหันกลับไปมองทันทีก็เห็นพี่สาวฝาแฝดยิ้มเผล่ให้
“เดินช้าเป็เต่าคลานเลยปอล เดี๋ยวอาจารย์ตรีภูมิก็ว่าเอาหรอกว่ามาช้าน่ะ”
อาจารย์ตรีภูมิคืออาจารย์ผู้ฝึกสอนและโค้ชของทีมวอลเลย์บอลโรงเรียน
“ผมนึกว่าพี่มาก่อนแล้วซะอีก”
ชลวัชร์ว่า
“ย่ะ มาแล้ว แต่ฉันลงไปกรอกน้ำมาไง”
ณชลชูขวดน้ำซึ่งบรรจุน้ำเย็นเจี๊ยบให้น้องชายฝาแฝดดู
“อ้อ”
สองพี่น้องเดินเข้าไปยังหอประชุมพร้อมกันที่นั่นเองที่ณชลได้ขอแยกตัวไปรวมกลุ่มกับสมาชิกทีมหญิงคนอื่น ๆส่วนชลวัชร์ก็เดินมุ่งหน้าเข้าไปหารุ่นพี่ชั้น ม.6/7ชื่อ นวพร หรือ นุกนิก ซึ่งสนิทสนมกันเป็อย่างดี
“ไง ไอ้โอปอล” นวพรทัก “เป็เด็กเป็เล็กอย่าหัดมาสาย”
รุ่นพี่หัวเราะเสียงดังพลางขยี้ผมของชลวัชร์แรง ๆ
นวพรเป็รุ่นพี่ชั้น ม.6คนเดียวในทีมวอลเลย์บอลชายนี้ เรียกว่าแก่ที่สุดก็ว่าได้และอยู่ยงคงกระพันที่สุด เขาเป็คนโผงผาง ค่อนข้างนักเลงขาเฮ้ว ไม่ปฏิบัติตามระเบียบของโรงเรียนสักข้อแต่ก็เป็นักกีฬาที่เก่งมากเรียกว่ากีฬาสีถ้าเป็สีม่วงที่นวพรสังกัดอยู่ล่ะก็ไม่มีวันแพ้รวมทั้งตัวของชลวัชร์เองก็อยู่สีม่วงด้วย
เด็กหนุ่มค่อนข้างเข้ากันได้ง่ายกับนวพร เพราะนวพรนั้นเรียนอยู่ในแผนการเรียนเดียวกับเขาซ้ำตอน ม.4 ยังเคยจับได้เป็พี่รหัส-น้องรหัสกันด้วยนวพรเป็เด็กผู้ชายที่ไว้ผมทรงสกินเฮด ถือกระเป๋านักเรียนแฟบ ๆใส่เสื้อติดกระดุมคอและปล่อยชายเสื้อ สไตล์ ‘เก๋ามาั้แ่รุ่นพ่อ’
นวพรเป็แฟนกับ ทรายทอง
เด็กสาวซึ่งอยู่ชั้น ม.6เช่นเดียวกันแต่คนละห้องคือ ม.6/1
ทรายทองนั้นเป็รุ่นพี่ของโอเปิ้ลซึ่งอยู่ทีมหญิงและเป็กัปตันทีมด้วย
พูดแบบนี้แต่นวพรซึ่งอยู่ ม.6กลับไม่ได้เป็กัปตันทีมของทีมชายเพราะเขาให้ความเห็นว่ามันยุ่งยากเกินไป และเขาไม่อยากรับผิดชอบอะไรมากขนาดนั้นหน้าที่นี้จึงตกเป็ของ จารุชา หรือ จอม ไปโดยปริยาย
“โทษทีครับพี่ พอดีอาจารย์ศุภัชฌาแกปล่อยช้าจริง ๆ”
อาจารย์ศุภัชฌาคืออาจารย์วิชาภาษาอังกฤษซึ่งขึ้นชื่อเื่การปล่อยช้า …มาก
“อ๋อพี่ก็เคยเรียนกับแกนะ ก็อย่างนั้นแหละ” นวพรไหวไหล่“ไป ๆ ซ้อมกันดีกว่าไอ้หนุ่ม”
ชลวัชร์เดินแยกตัวไปยังมุมหนึ่งของหอประชุมเพื่อเอากระเป๋านักเรียนไปวางที่นั่นเองที่เด็กหนุ่มได้เจอกับกัปตันทีม ...จารุชาผู้ซึ่งนั่งอยู่กับเพื่อนตัวเล็ก จำรัส
ชลวัชร์มองหน้าสองคนนั้น ฝ่ายที่เอ่ยทักคือจำรัสเด็กหนุ่มร่างเล็ก อุปนิสัยร่าเริง ผู้เป็เพื่อนสนิทซี้ปึ้กของจารุชา
“ไฮมึง”
เหมือนจะพูดว่า‘ไงมึง’ แต่ทำให้มันอินเตอร์มากขึ้น
“ไง”
ชลวัชร์เอ่ยตอบ
ทั้งจารุชาและจำรัส ทั้งสองคนอยู่ห้อง ม.5/3แผนการเรียนวิทย์-คณิต
จำรัสมีท่าทีเป็มิตรและยิ้มแย้มแจ่มใสต่อเขาแต่กับจารุชานั้น… เด็กหนุ่มไม่เคยที่จะแสดงความเป็มิตรออกมาเลย ทุกครั้งที่เห็นหน้าชลวัชร์จารุชาจะทำหน้าตึงเหมือนเก๊ก ๆ ตลอด เป็สิ่งที่น่ารำคาญอย่างยิ่ง
ชลวัชร์เคยเอาเื่นี้ไปบ่นกับณชล พี่สาวฝาแฝดแต่เ้าหล่อนก็เพียงแต่ฟังแล้วให้กำลังใจไปแบบขอไปทีชลวัชร์จึงี้เีที่จะพูดแล้ว
พวกผู้หญิงในทีมหญิงค่อนข้างที่จะชอบจารุชากันมากพอสมควรรวมทั้งน้อง ๆ ในโรงเรียนด้วยเพราะจารุชาเป็เด็กผู้ชายที่คนเ่าั้ลงความเห็นว่าหน้าตา‘น่ารัก’ และ ‘สวย’มาก ดูเป็คำชมที่ไม่น่าใช้กับผู้ชายเลย แต่จารุชาก็มีใบหน้าที่หวานเป็เช่นนั้นจริง ๆ
...ต่างจากรูปร่างที่สูง และการแสดงออกที่มาดแมนสมชายชาตรีอาจพูดได้ว่าจารุชานั้นมีนิสัยที่ แมน กว่าชลวัชร์อีกด้วยซ้ำ เขาเป็กัปตันที่ดีกล้าได้กล้าเสีย ใจนักเลง ใจกว้าง ถึงแม้ชลวัชร์จะไม่ชอบแต่ก็ขอยอมรับในจุดนี้
ชลวัชร์ค่อนข้างเป็คนชอบหนีปัญหา ไม่ชอบมีเื่เวลาแข่งขันแล้วมีการกระทบกระทั่ง เขานี่แหละที่มักจะเดินปลีกตัวออกเป็คนแรกเป็คนจืดชืด ไม่มีอะไรน่าสนใจ มีอยู่อย่างเดียวที่คนจำหน้าชลวัชร์ได้ก็เพราะเขาเป็พี่น้องฝาแฝดกับณชลนั่นเองความเป็ฝาแฝดซึ่งมีอยู่ไม่กี่คู่ในโรงเรียนแห่งนี้ จึงทำให้เขายังมีตัวตนอยู่
หลังจากเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเป็ชุดซ้อม พวกเขาก็มาพร้อมกันที่กลางหอประชุม
อาจารย์ตรีภูมิเดินเข้ามาพูดกับพวกเขาเหล่านักกีฬาสองสามประโยคก็ปล่อยให้ซ้อมกันได้
การซ้อมดำเนินต่อไปจนกระทั่งสิ้นสุดลงในอีกสองชั่วโมงต่อจากนั้นทรายทองเดินเข้ามาหานวพร แฟนหนุ่มซึ่งกำลังคุยอยู่กับชลวัชร์
“นุกนิก”
ทรายทองเรียก
“อ้าว ?” นวพรหันไปให้ความสนใจกับแฟนสาวทันที“กำลังคุยกับไอ้ฝาแฝดนี่อยู่พอดี”
“เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งคุยกับโอเปิ้ลเหมือนกัน พี่น้องฝาแฝดตัวป่วน”
ทรายทองยิ้มให้เขาอย่างเป็กันเอง
“ฮ่า ๆ ครับพี่แซนดี้”
ทั้งนวพรและทรายทองเป็รุ่นพี่ที่ใจดี ชลวัชร์ยังแอบนึกเสียดายว่าที่จริงพี่นุกนิกสมควรเป็กัปตันมากกว่าเสือยิ้มยากขี้เก๊ก อย่างจารุชาอีกเป็ไหน ๆ
ชลวัชร์เป็นักกีฬาวอลเลย์บอลของโรงเรียนกิจวัตรประจำวันของเขาก็คือซ้อม ซ้อม และซ้อม ใน่เย็นหลังเลิกเรียนทุกวัน
ทั้งเขาแล้วก็ณชลต่างก็เป็นักกีฬา บิดามารดาภูมิใจในจุดนี้มากแน่นอนว่าที่บ้านของเด็กหนุ่มกับเด็กสาว ย่อมมีเหรียญรางวัลแขวนโชว์อยู่มากมายซึ่งส่วนมากจะเป็ของชลวัชร์มากกว่าเพราะเขาอยู่สีม่วง สีเดียวกับนวพรส่วนณชลนั้นอยู่สีฟ้า สีเดียวกับทรายทอง
พวกเขาต้องออกไปแข่งนอกโรงเรียนในรายการต่าง ๆ ซึ่งทุกคนต่างก็เป็มืออาชีพที่คุ้นเคยกับสิ่งนี้เป็อย่างดี
ชลวัชร์เองก็มีความสุขดี เพราะมันเป็เื่กีฬาที่เขาชอบแต่มีอยู่อย่างหนึ่งคือเขาไม่ชอบ ‘จารุชา’ เลย
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจารุชาถึงชอบทำหน้าบึ้งหน้างอใส่เขาจารุชาไม่เคยยิ้มให้เขา แม้เวลาเดินมากับจำรัสและจำรัสจะทักทายเขาอย่างไรก็ตาม
“เขามักจะทำ ‘หน้าตึง’ กับผมอยู่ตลอด…ไม่รู้เป็อะไร”
เด็กหนุ่มพูดกับเด็กสาวฝาแฝดขณะที่ทั้งสองกำลังเดินเคียงกันกลับบ้านใน่เย็นหลังโรงเรียนเลิก
คนในหัวข้อสนทนาที่เด็กหนุ่มพูดถึงนั้นคือเพื่อนนักเรียนซึ่งอยู่ในทีมวอลเลย์บอลเดียวกัน
“‘จอม’ เขาน่ะน่ารักออก นายตาไม่ถึงล่ะซี่”
เด็กสาวแย้ง
“น่ารักกับผีน่ะสิ หยิ่งฉิบเป๋ง ทีมชายนี่โชคร้ายเนอะมีคนแบบนั้นเป็กัปตัน”
“พูดแรงเกินไปหรือเปล่าเนี่ย”
ณชลแย้ง
“ไม่แรงหรอก น้อยไปด้วยซ้ำ”
พี่น้องฝาแฝดเดินคุยโต้ตอบกันไปมาในขณะที่ขาก็ก้าวเดินไปตามทางเดินซึ่งติดกับสนามโรงเรียนเพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังประตูทางออกพวกเขาซ้อมเสร็จแล้ว และกำลังจะกลับบ้าน
ตอนนั้นเองที่ฝาแฝดคนน้องรู้สึกถึงร่างของใครบางคนที่เดินเข้ามาชนบริเวณหัวไหล่ของเขาเข้าอย่างจังชลวัชร์รู้ว่านี่คือการ ‘แกล้งเดินชน’ เขากำลังจะหันกลับไปต่อว่าก็เห็นร่างนั้นเดินแซงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“ให้ตาย” เด็กหนุ่มพึมพำ “แม่ง…คนที่เรากำลังพูดถึงอยู่ว่ะ”
ณชลมองตามสายตาของน้องชายไปทันที
“หึยจอม เขาคงได้ยินที่นายพูดนะ”
ชลวัชร์ยิ้มเจื่อนแต่ก็เบะปากอย่างไม่ใส่ใจในเมื่อเขาก็ว่าเขาพูดความจริง แล้วมันจะผิดตรงไหน ?
...ใช่ ๆ มันไม่ผิดหรอกหากแต่เด็กหนุ่มก็ตระหนักได้ว่าแบบนี้ชีวิตการอยู่ในทีมต่อไปของเขาคงจะยิ่งลำบากไปอีกเท่าตัว
วันหนึ่งในตอนซ้อมชลวัชร์รู้สึกได้ว่าจารุชาจะยิ่งมึนตึงกับเขามากขึ้นไปอีก
สาเหตุไม่ต้องสืบเพราะมันมาจากการที่เ้าตัวได้ยินเขาพูดกับณชลเมื่อหลายวันก่อนแน่ ๆ
“มึงมาซ้อมนี่มา”
นวพรกวักมือเรียกเขาหย็อย ๆ จากอีกฟากหนึ่งของหอประชุม
ชลวัชร์เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่ายและเริ่มต้นซ้อมโดยผลัดกันเสิร์ฟลูกวอลเลย์ไปมากับนวพร สายตาข้างหนึ่งเหล่มองไปที่จารุชาซึ่งจับคู่ซ้อมกับจำรัสเพื่อนซี้จารุชาเองก็มองมาทางนี้เช่นกันชลวัชร์มองเห็นริมฝีปากของผู้ชายหน้าสวยบึ้งตึงทันทีที่สายตาของเ้าตัวสบกับเขา
“อีกละ”
ชลวัชร์เผลอสบถออกมา
“อะไร อีกละ ?”
นวพรถามอย่างสงสัย ทำให้รุ่นน้องรู้สึกตัวว่าเผลอพูดออกไป
“เปล่าครับพี่นุกนิก ก็แค่…”
“ใครล่ะ ไอ้จอมเหรอ ?”
ชลวัชร์พยักหน้า
“เอ้อ ช่างเขาเถอะน่า เราก็ทำหน้าที่ของเราไป”
นวพรให้กำลังใจ
“หมอนั่นมันเส้นประสาทยิ้มเสียหรือไงกันนะ หน้างี้หงิกอยู่ตลอดเวลาโดยเฉพาะกับผมด้วยแล้ว”
“คงไม่ชอบมึงมั้ง”
“ครับ”
พูดตรงเหลือเกินสำหรับนวพร จนชลวัชร์ได้แต่ ครับออกไปคำเดียว
พวกเขาซ้อมกันไปเรื่อย ๆจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปและอาจารย์ตรีภูมิผู้เป็โค้ชบอกให้กลับบ้านได้นวพรเดินออกไปกับทรายทอง ส่วนชลวัชร์เองเด็กหนุ่มกำลังจะไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำ ก็เห็นจารุชาและจำรัสเดินสวนมาพอดี
“ไฮ กลับบ้านก่อนล่ะ”
จำรัสยิ้มแย้มทักทาย
“กลับบ้านดี ๆ”
ชลวัชร์ฝืนยิ้มกลับไปที่จริงเขาคงไม่ต้องฝืนหรอกนะหากมีแค่จำรัสคนเดียวแต่นี่มีจารุชาซึ่งเขาไม่ชอบอยู่ด้วยนี่สิ
“...”
จารุชาไม่พูดอะไร
ชลวัชร์มองหน้าอีกฝ่าย ซึ่งฝ่ายนั้นก็เดินผ่านหน้าของเขาไป
บรรยากาศในทีมไม่ดีเอาเสียเลย
ทีมวอลเลย์บอลของโรงเรียนมีรายการที่จะต้องออกไปแข่งขัน
และนั่นก็ทำให้เกิดความวุ่นวายตามมา เมื่อจู่ ๆอาจารย์ตรีภูมิผู้เป็โค้ช คิดจะนัดซ้อมในวันอาทิตย์ซึ่งเป็วันหยุดเพราะการแข่งขันใกล้เข้ามาแล้วจึงต้องเร่งซ้อมหนัก
อาจารย์ตรีภูมิโทรศัพท์ไปบอกจารุชาซึ่งเป็กัปตันทีมชายและทรายทองซึ่งเป็กัปตันทีมหญิง ให้โทร ฯ ติดต่อเพื่อนคนอื่น ๆให้มาให้ได้ครบทุกคน ...หรือมากที่สุดเท่าที่จะมากได้
ทีมหญิงไม่มีปัญหาเพราะสมาชิกไม่มากและทรายทองเองก็เข้ากับทุกคนได้เป็อย่างดี การติดต่อประสานงานจึงทำได้สบาย
แต่ทีมชายนี่สิ…
จารุชามาเรียนพิเศษวันเสาร์ในคอร์สที่ทางโรงเรียนจัดขึ้น
โรงเรียนได้จัดให้คณะครูในกลุ่มสาระการเรียนรู้สอนเสริมวันเสาร์ให้กับนักเรียนทุกระดับชั้นซึ่งก็ไม่ได้บังคับ แล้วแต่ว่านักเรียนคนใดสนใจ (หรือถูกผู้ปกครองบังคับมา)
จำรัสไม่ได้มาเรียนกับจารุชา มีแต่นวพร รุ่นพี่ชั้น ม.6เท่านั้นที่ลงเรียนวันเสาร์เหมือนกับแฟนสาวทรายทองนี่คือโอกาสที่ทั้งสองจะได้เรียนในห้องเรียนเดียวกัน เพราะวันเสาร์คละห้องนั่นเอง
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนพิเศษในตอนเที่ยงจารุชาเดินเตร่ไปตามทางเดินบริเวณสนามโรงเรียน
สมองคิดไม่ตกว่าเขาจะโทร ฯไปบอกใครได้อย่างไรว่าอาจารย์ตรีภูมินัดซ้อม
เขาเป็กัปตันทีม มีเบอร์ก็จริงแต่มันไม่ครบทุกคน
...อย่างน้อย เขาก็ไม่มีเบอร์ของชลวัชร์
จารุชาเดินตรงไปยังห้องน้ำชายเพื่อล้างหน้าล้างตาที่นั่นเองที่เขาเดินสวนกับนวพรซึ่งออกมาจากห้องน้ำพอดี
“เอ้า”
นวพรทัก
“สวัสดีครับพี่นุกนิก”
จารุชาตอบ
“กำลังจะกลับบ้านเหรอมึง ?”
นวพรถามต่อ จารุชาจึงพยักหน้า
“ใช่ครับ... เออพี่นุกนิก”
“ว่าไง ?”
“พี่มีเบอร์ของโอปอลไหมครับ ผมอยากจะขอหน่อย”
“หืม ?”
กลายเป็ว่านวพรเลิกคิ้วแปลกใจรุ่นพี่มาดกวนเดินออกห่างจากประตูห้องน้ำไปยังด้านนอก
นวพรใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดใบหน้าของตนอย่างแรงจนคนมองนึกไปว่าเช็ดเบากว่านี้ก็ได้มั้งน่ากลัวว่าหน้าจะถลอก
“???”
นวพรหันมามองหน้าจารุชาอย่างสงสัยส่งผลให้รุ่นน้องเริ่มแปลกใจแล้วว่าทำไมรุ่นพี่ถึงแสดงสีหน้าเช่นนี้
แต่แล้วความสงสัยของเขาก็กระจ่างเมื่อนวพรพูดประโยคต่อมา
“มึงเป็กัปตันทีมก็มีรายชื่อกับเบอร์โทร ฯ ของแต่ละคนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ?”
“ใช่ครับ แต่…” จารุชาหยิบใบรายชื่อออกมาจากกระเป๋านักเรียนส่งให้นวพรดู“แต่โอปอล เขาไม่ได้เขียนเบอร์ไว้”
“มันไม่ได้เขียนเบอร์ หรือมึงไม่ได้ให้มันเขียนกันแน่ ?!”
ดวงตาของนวพรหรี่ลงคำพูดที่พูดมานั้นถูกชนิดที่จารุชาหน้าถอดสี
เพราะใช่…
ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเขาเองนั่นแหละที่ไม่ได้เอาใบรายชื่อนี้ให้กับชลวัชร์เพราะไม่ชอบอีกฝ่ายจึงใส่แต่ชื่อเล่นกับห้องเอาเอง แต่เบอร์โทร ฯ...เพราะไม่รู้จึงไม่สามารถใส่ได้
นี่ก็เป็ความหละหลวมอย่างหนึ่งคิดจะอุดช่องโหว่แต่ก็ดูจะสายเกินแก้
“แซนดี้มีเบอร์ของทั้งทีมหญิงและทีมชาย”
นวพรว่า
“พี่แซนดี้น่ะเหรอครับ ทำไม…?”
“เพราะแซนดี้เขาเอาใจใส่มากกว่ามึงในฐานะกัปตันทีมไง”
“!!!”
คำพูดเจ็บแปลบยิ่งนัก จารุชาพอจะรู้หรอกว่านวพรและทรายทองน่ะสนิทกับชลวัชร์ขนาดไหนจึงมักจะให้ท้ายอยู่บ่อย ๆ
นี่ถ้าไม่ใช่เพราะนวพรเป็รุ่นพี่ ม.6แล้วตัวเขาเป็รุ่นน้อง ม.5 ล่ะก็ป่านนี้เขาคงไม่ยอมง่าย ๆ !เพราะที่จริงเขาก็ไม่ค่อยชอบนวพรและทรายทองด้วยเหมือนกัน
“มึงต้องไปขอที่แซนดี้แล้วล่ะ”
นวพรบอกปัด
จารุชายิ้มเหยียด ๆ บนริมฝีปากอย่างไม่ค่อยพอใจนักสองเท้ากำลังจะหมุนตัวจากไปแต่บังเอิญสายตาของเด็กหนุ่มมองเห็นทรายทองเดินตรงเข้ามาทางนี้พอดี
“พี่แซนดี้ !”
เขารีบเรียก
“อ้าว หวัดดีจ้า”
ทรายทองทักทาย หล่อนเดินเข้ามาหานวพรแล้วพูดว่า
“ขอโทษนะที่มาช้า”
“ห้องน้ำหญิงคนเข้าเยอะมากหรือไง นานจริง”
นวพรพูด
“เปล่า แต่ส่องกระจกนาน”
ว่าแล้วทรายทองก็หัวเราะคิกคัก ส่วนนวพรเอามือขยี้ผมแฟนสาวอย่างมันเขี้ยว
“ว่าแต่จอมมีอะไร ?”
ทรายทองหันมาถามจารุชา
“เอ้อ คือผมอยากขอเบอร์ของโอปอลจากพี่แซนดี้หน่อยครับ”
“เห ?”
ทรายทองหันไปมองหน้านวพร ซึ่งรุ่นพี่ ม.6ผู้ชายก็ทำหน้าประมาณว่า ‘ก็อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ’
ทรายทองหยิบใบรายชื่อของที่มีอยู่กับตนเองให้จารุชา
“ขอบคุณครับ”
เด็กหนุ่มรับมาและรีบคัดลอกลงในใบรายชื่อของตนทันที
เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็จัดการโทรศัพท์ไปบอกทุกคน...รวมทั้งชลวัชร์
‘ฮัลโหล’
อีกฝ่ายรับสาย
“ฮัลโหล”
จารุชาพูดขึ้น
“นี่ฉันเอง จอม”
‘...’
ความเงียบเกิดขึ้นทันที จารุชานึกหมั่นไส้อีกฝ่ายเอามาก ๆนี่ถ้าหากไม่คอขาดบาดตายแบบนี้จะไม่มีวันโทร ฯ ไปหรอก !
“พรุ่งนี้อาจารย์ตรีภูมิให้มาซ้อม… ทุกคน”
‘อืม’
ปลายสายตอบรับสั้น ๆ ง่าย ๆ ฟังแล้วน่าหงุดหงิดเป็บ้า !
ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องไม่ชอบชลวัชร์มากถึงขนาดนี้ด้วยรู้แต่ว่าแค่เห็นหน้าก็ไม่ชอบแล้ว ...ไม่ชอบจริง ๆ นะ…
ชลวัชร์กับณชลเป็ฝาแฝด แต่ณชลน่ารักกว่ามากมาย
อาจเพราะอีกฝ่ายเป็ผู้หญิงด้วย
ที่จริงเป็นักกีฬาโรงเรียนเหมือนกันก็น่าจะสามัคคีกันไว้แต่นั่นใช้ไม่ได้กับเขาและอีกฝ่ายกระมัง
เขาไม่เคยคุยกับอีกฝ่ายเลยในทีมมีเพื่อนระดับชั้นเดียวกันอีกหลายคนซึ่งเขาก็คุยเล่นกับทุกคนปกติยกเว้นแต่ชลวัชร์คนเดียว อาจเพราะอีกฝ่ายเป็คนนิ่ง ๆเฉย ๆ ด้วยมั้ง นิสัยต่างกับตัวเขาราวฟ้ากับเหว
...เขาไม่ชอบความ นิ่ง ของฝ่ายนั้น มันเหมือนกับคนทื่อ ๆหรือก้อนหินทื่อมะลื่อ
ตัวเขาเป็คนแอคทีฟและเขาก็ชอบคนที่เป็แบบนั้นเช่นเดียวกัน ประเภทเฉยเมยแบบนี้เขาไม่ชอบเอาเลยดูเป็คนจืดชืด น่าเบื่อ ไม่น่าคบหาด้วยอย่างไรไม่รู้
และแน่นอนว่าแทบไม่เคยมีรอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่าย
ชลวัชร์มีสีหน้าที่ดูเหมือนจะบึ้งตึงอยู่มาก
ไม่ชอบคบค้าสมาคมกับใครยกเว้นนวพรและทรายทองซึ่งรู้จักมักจี่คุยกับจำรัสบ้างเพราะจำรัสทักทาย
เหมือนกับถ้าใครไม่ทักก่อนหมอนั่นจะไม่พูดด้วยงั้นแหละ !
เขาในฐานะกัปตันทีมรู้สึกหมั่นไส้เล็ก ๆ
บทสนทนาทางโทรศัพท์ก็จบลงสั้น ๆ ง่าย ๆ แค่นั้น
...ซึ่งมันก็ควรจะเป็อย่างนั้น
921
