ฮูหยินท่านแม่ทัพ.

ณ ห้องครัวเล็กภายในเรือนฮูหยินน้อย  ร่างบางของผู้เป็๲เ๽้าของเรือนกำลังเทน้ำมันลงกระทะที่ร้อนได้ที่แล้วนำต้าซ่วน(กระเทียม) ที่โขลกละเอียดลงไปผัดจนหอมฟุ้งไปทั่วตามด้วยใส่เนื้อหมูสับละเอียดลงไปเติมเกลือน้ำตาลและซอสปรุงรสเพียงเล็กน้อยผัดจนเครื่องปรุงเข้าเนื้อแล้วตามคงซินช่าย(ผักบุ้ง) ที่เสี่ยวถิงผัดให้คลุกเคล้ากับเนื้อหมูสับสักพักแล้วตักใส่จาน ตามด้วยทำไข่เจียวร้อนๆสีเหลืองนวลส่งกลิ่นหอมชวนหิว สุดท้ายคือน้ำแกงกระดูกหมูที่นางเคี่ยวจนเนื้อเปื่อยยุ่ยหลุดออกจากกระดูกปรุงด้วยเกลือและน้ำตาลเล็กน้อย กินกับข้าวสวยร้อนๆคงอร่อยน่าดู เมื่อปรุงเสร็จแล้วหลี่อ้ายเหรินก็สั่งให้จัดแบ่งไปส่งที่เรือนฮูหยินผู้เฒ่าและเรือนท่านแม่ทัพอย่างละชุด 

"จัดการตามที่ข้าบอกที่เหลือพวกเ๽้าก็นำไปแบ่งกันกินได้เลยนะ ระหว่างที่ข้าเข้าไปอาบน้ำพวกเ๽้าก็ตั้งโต๊ะได้เลย" สั่งสาวใช้เสร็จหลี่อ้ายเหรินก็กลับเข้าห้องนอนไปอาบน้ำชำระร่างกายทันที 

 ................................

ด้านหน้าเรือนฮูหยินน้อยปรากฏร่างสูงใหญ่ของหานอี้เฟิง ก็เห็นสองพี่น้องถิงผิงกำลังประคองสำรับอาหารออกจากเรือนมาพอดี จึงปรายตามาดูมองสิ่งที่สาวใช้สองพี่น้องประคองอยู่ พร้อมเอ่ยถามเสียงขรึม 

"นั่นอะไรนะ" 

" เรียนท่านแม่ทัพ นี่คือสำรับอาหารที่ฮูหยินน้อยให้พวกบ่าวนำไปส่งที่เรือนของท่านแม่ทัพและฮูหยินผู้เฒ่าเ๽้าค่ะ " เสี่ยวถิงเป็๲ผู้ตอบคำถามชายหนุ่ม  

"ข้าจะกินที่นี่ยกส่วนของข้ากลับเข้าเรือน ส่วนเ๽้ายกไปส่งที่เรือนท่านแม่ " สั่งเสร็จก็เดินลิ้วเข้าเรือนไปทันที สองพี่น้องได้แต่มองตามแผ่นหลังเเกร่งของนายเหนือหัวและรีบแยกย้ายกันทำหน้าที่ทันที

พอร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาถึงส่วนกลางเรือน ก็พบกับสาวใช้อีกคนจัดสำรับเสร็จพอดี ซุนอี้เหมยหันมาย่อตัวคำนับชายหนุ่มแทบจะทันที 

"ท่านแม่ทัพ"

"ข้าจะกินข้าวที่นี่" หานอี้เฟิง นั่งเก้าอี้เสร็จก็สั่งทันที

"เ๽้าค่ะท่านแม่ทัพ" ซุนอี้เหมยได้ยินคำสั่ง ก็รีบเตรียมชามใส่ข้าวพร้อมตระเกียบเพิ่มมาอีกชุดทันที 

สักพักร่างงามหอมกรุ่นของเ๽้าของเรือนก็ปรากฏตัวพร้อมสาวใช้ส่วนตัว เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างเหยียดตรงนั่งที่เก้าอี้ก็ชะงักฝีเท้านิดนึง แล้วสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก้าวเท้าเดินมาที่โต๊ะอาหาร เมื่อผู้เป็๲สามีหันมามองจึงย่อตัวคำนับร่างสูงอย่างอ่อนช้อย 

"คาราวะท่านแม่ทัพเ๽้าค่ะ"ร่างบางกล่าวทัก 

"เรียกท่านพี่"ร่างสูงใหญ่ลุกมาประคองร่างบาง แล้วเอ่ยสั่งเบาๆ 

"เ๽้าท่านพี่" หลี่อ้ายเหรินก้มหน้ารับคำผู้เป็๲สามีด้วยใบหน้าร้อนผ่าว 

แล้วทั้งสองก็ทานข้าวด้วยกันเงียบๆ โดยมีมือแกร่งตักอาหารให้ร่างบางเป็๲ระยะ อาหารเย็นมื้อนี้เป็๲มื้อที่แม่ทัพหนุ่มเจริญอาหารมากเป็๲พิเศษ เมื่อทานอิ่มแล้วร่างบางก็มายืนรอส่งชายหนุ่มกลับเรือน แต่ร่างสูงกลับเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่างภายในห้องนอนด้วยใบหน้าเรียบเฉย หลี่อ้ายเหรินเบิกตากว้างมองตามแผ่นหลังกว้าง แล้วรีบเดินตามร่างสูงเข้าห้องนอนของตนเองในทันที

"ข้าจะนอนที่นี่" พอเห็นร่างบางตามเข้ามาชายหนุ่มก็เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ร่างบางยังไม่ทันเอ่ยสิ่งใดประตูห้องก็ถูกเคาะดังขึ้นและตามด้วยร่างสูงของซานอี้ คนสนิทของชายหนุ่มที่หอบเอาเอกมาส่งให้ผู้เป็๲เ๽้านาย เสร็จแล้วซานอี้รอฟังคำสั่งงานจากผู้เป็๲เ๽้านายจบก็ถอยออกจากห้องอย่างเงียบๆ เมื่อออกมาหน้าห้องก็ไม่เห็นร่างสาวใช้คนสนิทของฮูหยินน้อยตามออกมา มองเข้าไปในห้องก็เห็นเสี่ยวจิง ยังยืนนิ่งเป็๲หุ่นอยู่ที่เดิมจึงก้าวเข้าไปฉุดร่างเล็กออกมาเงียบๆ พร้อมปิดประตูลงอย่างรู้หน้าที่ 

"เ๽้าจะดึงข้าออกมาทำไม ข้ารอรับใช้ฮูหยินน้อยกับท่านแม่ทัพอยู่ไม่เห็นหรืออย่างไร" ร่างเล็กดุคนตัวโตเสียงเขียว 

"เ๽้าจะอยู่ขวางนายท่านกับนายหญิงทำไมปล่อยให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันสองต่อสองนะดีแล้ว เ๽้าเด็กโง" ว่าแล้วซานอี้ก็ดีดหน้าผากมนแล้วเดินหนีออกไปจากหน้าประตูห้องทันที

"เ๽้า๾ั๠๩์บ้าข้าเจ็บนะมาให้ข้าตีเ๽้าคืนซะดีๆ" ว่าแล้วคนตัวเล็กก็วิ่งตามร่างสูงออกไปเช่นกัน

ภายในห้องเงียบที่สงัดมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษบนโต๊ะริมหน้าที่ร่างสูงนั่งอ่านเอกาสารอยู่ ส่วนร่างบางของเ๽้าของห้องนั้นก็นั่งปักผ้าอยู่ที่เก้าอี้อีกด้าน  เวลาผ่านไปเรื่อยๆจนร่างสูงเก็บเอกสารเสียงจัดเอกสารทำให้ร่างบางเก็บอุปกรณ์เย็บปักมายืนรออยู่กลางห้อง เมื่อร่างสูงเดินมาหยุดด้านหน้าร่างงามก็รีบเข้ามาช่วยปลดเสื้อตัวนอกของร่างสูงออก นำไปแขวนที่ฉากกั้นด้านหลังอย่างที่เคยทำมาแล้วเมื่อก่อน และปลดเสื้อนอกของตนเองแขวนเสร็จเรียบร้อย พอร่างงามหมุนตัวกลับมาก็อุทาน๻๠ใ๽ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง

................................

**หมายเหตุ**

大蒜 [dàsuàn ต้าซ่วน] กระเทียม 

空心菜 [kōngxīncài คงซินช่าย] ผักบุ้ง