"ลูกเเม่!"
ซูหลินตั้งเเต่เห็นใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าเธอก็รู้ได้ทันทีว่านี้ลูกสาวของเธอเเน่ๆ ร่างบางสวมกอดบุตรสาวพร้อมทั้งร้องไห้ด้วยความดีใจเป็ยังมากส่วนซูมี่เธอใตั้งเเต่เปิดประตูเเล้วมีคนพุ่งมากอดเธอซูมี่พยายามรวบรวมสติขอตัวเองเเล้วเธอได้ยินว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอแทนตัวเองว่าเเม่รึว่าผู้หญิงคนนี้คือแม่เเท้ๆ ของเธอมือบางสั่นเทายกขึ้นกอดตอบผู้เป็เเม่เธอไม่มีคำพูดใดๆ ที่จะเอ่ยออกมาได้เพราะตอนนี้มันจุกอยู่อกเธอมีเพียงเเค่น้ำตาที่ไหลรินออกมาเเทนคำพูดรางบางร้องไห้จนสั่นเครือไปทั้งร่างซูหลินเองเธอก็ไม่ต่างจากลูกตอนนี้ได้ยินเเค่เสียงสะอื้นของเธอสองคนเท่านั่นเอง
ตึกๆ เสียงผู้คนวิ่งเข้าหาพวกเธอสองเเม่ลูกที่ตอนนี้กอดกันร้องไห้อยู่ที่พื้นหน้าประตูบ้านของซูมี่
"เเม่ครับ!เป็อะไรทำไมไม่รอผมกับพ่อก่อนละครับ"ซูเหวินหัวเสียตั้งเเต่เเม่ของตนออกจากบ้านพักมาก่อนในขณะที่เ้าตัวไปเปลี่ยนชุดเพื่อที่จะมาบ้านน้องสาวพร้อมกันเเท้ๆเเต่เเม่เเอบออกมาก่อนอยู่ดี
ตอนนี้ร่างสูงสองร่างรีบเดินเข้าไปหาร่างบางที่นั่งอยู่ที่พื้นกับผู้หญิงอีกคนที่เขากับพ่อมองไม่เห็นหน้าเพราะเ้าตัวกอดเเม่เขาไม่ยอดเงยหน้าขึ้นมานั่นเอง
บอดี้การ์ดจำนวน6คนตอนนี้กระจายออกนอกเขตพื้นที่พื้นปกป้องเ้านายอยู่ห่างๆ จะมีเพียงเเค่เลขาคนสนิทของเขากับพ่อเเละเเม่เท่านั่นที่อยู่บริเวรนี้
ซูมี่เธอได้ยินตั้งเเต่มีคนเดินเข้ามาหาเธอกับเเม่เเล้วเพียงเเค่เ้าตัวอยากกอดคนเป็เเม่นานๆ เเค่นั่นเลยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยว่ามีครอบครัวจินหลงที่รีบวิ่งออกมาดูเพราะได้ยินเสียงคนร้องไห้อยู่ที่หน้าบ้านพวกเขาได้เเค่มองให้กำลังใจแกซูมี่เท่านั่น
เมื่อเธอกอดเเม่จนพอใจเเล้วเธอจึงเงยใบหน้าที่ยังมีน้ำตานองหน้าซึ้งไม่อาจทำความสวยของเธอลดลงเเม้เเต่น้อย
ส่วนคนที่มาที่หลังพอได้พบเจอใบหน้าของคนที่กอดเเม่ของตนเองนั่นยืนนิ่งไปทันที
"ซ..ซูมี่"เสียงเบาหวิวของซูเหวินเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้เจอคนตรงหน้าเขาอีกครั้งร่างเเกร่งรีบเดินเข้าสวมกอดเเม่กับน้องสาวของตนทันที่ส่วนผู้เป็พ่อที่เดินตามหลังมาเมื่อเจอซูมี่ก็ไม่ต่างจากทุกคนตอนนี้เป็อันว่าพ่อเเม่ลูกกอดกันกลมไม่เเค่สายตาของคนสนิทที่ยืนน้ำตาไหลดีใจกับผู้เป็นายไปเเล้วเเม้กระทั้งครอบครัวจินพวกเขาถึงจะไม่รู้ที่มาที่ไปเเต่ก็ดีใจเเทนซูมี่
ซูมี่เธอทราบได้ทันที่ว่าคนที่เหลือคือพ่อกับพี่ชายเเท้ๆ ของเธออาจจะเพราะมีความรู้สึกของสายใยของสายเืเป็เเน่ซูมี่จึงยิ่งกอดทุกคนเเน่นขึ้นกว่าเดิมตอนนี้เธอไม่้าอะไรมากไปกว่านี้เเล้วทั้งที่ชาติก่อนเธอก็หวังที่จะตามหาครอบครัวเเต่ก็ตายก่อนเธอขอบคุณโอกาสที่ให้เธอได้กลับมาหาครอบครัวอีกครั้งซูมี่เธอไม่มีความโกรธอะไรกับครอบครัวเธอได้เเต่ขอบคุณในใจส่งไปถึงคุณยายที่ให้เธอได้ย้อนกลับคืนมาอีกครั้ง
"ทุกคนไม่ต้องพูดอะไรตอนนี้เราเข้าไปในบ้านกันก่อนดีกว่านะคะ"
ซูมี่เธอดีใจมากทั้งมีเื่ราวมากมายอยากถามเเละคุยกันเเต่คงจะยาวคงต้องเข้าไปคุยในบ้านก่อนจะดีกว่าเพราะตอนนี้เธอพึ่งสั่งเกตุว่ามีคนอื่นๆอยู่ด้วยน่าจะเป็คนของครอบครัวเธอ
คนเป็พี่เมื่อเห็นน้ำตาของผู้เป็น้องสาวเเล้วก็ปวดใจรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับเธออย่างทะนุถนอมซูมี่เพียงเเค่ยิ้มหวานพร้อมทั้งเอียงหน้าตอบรับกับฝ่ามือของพี่ชายส่วนมือเรียวสวยนั้นเธอยกเช็ดน้ำตาออกให้เเม่เเละพ่อไปด้วยเช่นกัน
ซูมี่เธอบอกกับทุกคนเเล้วจึงจูงมือเเม่กับพ่อตามด้วยพี่ชายที่เดินตามเข้าไปในบ้านทันทีเธอหันไปส่งสายตาสื่อบอกน้าจินม่านว่าไม่เป็อะไรจินม่านเองก็พยักหน้าตอบรับทันทีเธอจึงพาลูกๆไปเตรียมของว่างมารับรองแขกอย่างรวดเร็วโดยไม่รบกวนครอบครัวซูมี่
เมื่อเข้ามาในตัวบ้านเเล้วเธอพาพ่อเเม่เเละพี่ชายมายังห้องรับเเขกเพื่อคุยกันทันที
จินม่านรีบออกมารับเเขกพร้อมเสริฟน้ำเเล้วรีบปลีกตัวออกไปเพื่อให้ซูมี่ได้มีเวลาส่วนตัวกับครอบครัวส่วนพวกผู้ติดตามของพ่อเเละเเม่ของเธอพากันกระจายตัวอยู่ที่สวนด้านหน้าบ้านจินม่านเธอได้ให้ลูกๆได้นำน้ำกับของว่างไปเสริฟเเล้วเรียบร้อย
"พวกเราขอโทษนะลูกซูมี่ที่ปล่อยให้ลูกต้องใช้ชีวิตคนเดี่ยวคงลำบากมากใช้ไหมลูก"ซูหลินนั่งลงข้างลูกสาวพร้อมทั้งเอ่ยขอโทษลูกที่ปล่อยให้ลูกต้องโดดเดี่ยวมาโดยตลอดมือเรียวบางกอบกุมมือของลูกสาวตลอดเวลา
ซูมี่มองดูครอบครัวของตนที่พร้อมหน้าอีกครั้งเธอพร้อมทั้งร่างบางตัดสินใจเล่าเื่ราวที่ผ่านมาให้กับทุกคนฟัง
ซูเหวินเองก็นั่งฟังเื่ราวชีวิตที่ผ่านมาของน้องสาวมือเเกร่งกุมมือของตนเองเเน่นในระหว่างที่ฟังน้องสาวพูดจนซูมี่เธอเเค่เหล่าเื่ชีวิตที่เธอผ่านมาพร้อมทั้งบอกเื่ที่เธอมีมิติจิตสืบทอดทางสายเืให้เเม่ฟัง
ซูหลินเธอทราบดีว่าเื่นี้จะเกิดขึ้นกับสายเืของเธอเพียงเเค่ไม่ใช่ทุกคนที่มีมันได้ที่เธอรู้มามีเเค่เเม่ของเธอที่จากไปเเล้วนั่นมีมิติเเม่ของเธอเสียชีวิตตอนซูหลินอายุเเค่18ปีเท่านั้นเมียของเธอเสียไปพร้อมๆกับพ่อของเธอทางอุบัติเหตุซึ่งนะตอนนั่นเธอจะหลบเขามิติก็ได้เเต่เธอไม่ทำเพราะเธอขอตายพร้อมกับคนรักส่วนซูหลินเธอไม่ได้เป็ผู้ที่ถูกเลือกจึงไม่มีมิติจนกระทั่งมารู้จากซูมี่บอกกล่าวเเก่เธอ
เมื่อทุกคนได้รับฟังเื่ราวจากปากของซูมี่เเล้วมีทั้งเสียใจที่ไม่ได้เลี้ยงดูจนลูกเติบโตพร้อมทั้งดีใจที่ได้เจอกัน
ซูเหวินเองก็อดที่จะส้วมกอดน้องสาวคนเดี่ยวของตนพร้อมทั้งเอ่ยขอโทษกับทุกสิ่ง
เธอเองก็กอดตอบพี่ชายของเธอทั้งมองพ่อที่กอดเเม่ที่ร้องไห้อยู่เธอรู้ดีว่าทุกคนเสียใจเเละเธอเองก็ไม่ได้โกรธทุกคนเลย
"พี่คะไม่เป็ไรเลยหนูไม่เสียดายชีวิตที่ผ่านมาตอนนี้มีเเค่ความรู้สึกยินดีที่ได้เจอทุกคนหลังจากนี้เราจะอยู่ด้วยกันไม่จากไปไหนอีกดีไหมคะ"
"ครับ"ร่างสูงพยักหน้าตอบน้องสาวมือเรียวสวยของน้องลูบน้ำตาออกจากใบหน้าของตนอยู่อย่างห่วงใย
"พ่อกับเเม่ด้วยนะคะไม่ต้องคิดมากเเล้วตอนนี้หนูมีความสุขมากถ้ามีทุกคนอยู่พร้อมหน้า"ซูมี่หันไปบอกพ่อเเม่ที่นั่งอยู่ด้านข้างของตนเอง
"ดีลูก..พ่ออยากจะพูดว่าพ่อคนนี้รักลูกสาวคนนี้มากนะ"เฉินเยี่ยนเอ่ยบอกความในใจกับลูกสาว
ซูมี่เมื่อได้ฟังเธอก็ยิ้มหวานพร้อมน้ำตาความรู้สึกของเธอตอนนี้เหมือนได้ปลดล็อกสิ่งที่ค้างคาในใจตลอดมาร่างบางผละออกจากออมกอดของคนเป็พี่ก้าวเดินมาคุกเข่าตรงหน้าพ่อเเละเเม่กราบลงเเถบเท้าของท่านทั้งสองเเทนคำเอื่อนเอ่ย
"หนูรักทุกคนเช่นกันค่ะ”พูดจบใบหน้าเรียวสวยกามหนุนตักของเเม่ทันทีซูหลินยิ้มยินดีกับสามีเเละมือเรียวบางยกลูบผมนุ่มสวยของคนเป็ลูกไปด้วย
"ทุกคนจะอยู่ที่นี่ระยะยาวไหมคะ"ซูมี่เอ่ยถามกับครอบครัวเพราะเ้าตัวรู้ดีว่าทุกคนมีงานที่ต้องทำ
"ลูกไม่อยากไปอยู่กับพวกเราหร่อลูก"ซูหลินถามลูกสาวด้วยเสียงสั่นเครือเพราะเธอกลัวว่าลูกจะไม่อยากไปอยู่ด้วยกัน
"หนูตั้งใจว่าจะเรียนต่อที่นี้ก่อนคะทั้งตอนนี้หนูกำลังจะเปิดร้านอาหารด้วยค่ะหนูไม่อยากทิ้งไป"
เธอคิดเเบบนั่นจริงๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปอยู่กับครอบครัวเพียงเเค่เ้าตัวอยากเรียนให้จบกับทำให้ร้านอยู่ที่กว่านี้ค่อยย้ายไปก็ยังไม่สาย
"ได้ถ้างันก็ย้ายมาอยู่ที่นี่กันทุกคนยังไงพ่อก็ได้ซื้อบ้านข้างๆกันไว้เเล้วถ้ามีงานใหญ่ค่อยบินไปดูก็ได้พวกเราจะรอจนลูกเรียนจบค่อยย้ายไปก็ยังไม่สาย"เฉินเยี่ยนเขาเองก็ไม่อยากห่างจากลูกสาวดังนั้นจึงตัดสินใจอยู่ที่นี้กับลูกไปเลยส่วนงานก็ให้เลขาจัดการเพราะเขาได้มอบหน้าที่ต่อให้ลูกชายไปเเล้ว
ซูมี่ยิ้มหวานพร้อมหันเข้าไปสวมกอดคนเป็พ่อทันทีเฉินเยี่ยนเองก็ดีใจที่ลูกกอดตนเองมือเเกร่งยกลูบคลำผมสวยเงางามของสูกสาวไปด้วยซูมี่เธอเองก็ดีใจมากมี่ทุกคนยอมอยู่ด้วยกันกับเธอที่นี่
"งันลูกย้ายไปอยู่ที่บ้านกับเเม่ดีไหมลูก"ซูหลินรีบเอ่ยบอกบุตรสาวเธออยากอยู่กับลูกสาวมากๆ
"หนูเพิงซื้อบ้านหลังนี้เองค่ะเอาเเบบนี้ดีไหมพ่อเเละเเม่พี่ชายก็สลับมานอนด้วยกันสิคะหรือจะให้หนูสลับไปนอนด้วยก็ได้ที่นี่มีห้องนอนเยอะคะ"
"เอาตามที่น้องว่าก็ได้ครับ"ซูเหวินรีบเอ่ยเสริมทันทีพ
"ทุกคนตกลงกันไหมคะ"ซูมี่หันมามองพ่อเเม่เเละพี่ชายด้วยสายตาออดอ้อนนั่นเมื่อทุกคนเห็นก็เป็อันว่าใจอ่อนปวกเปียกไปทันที
"ตกลงลูก/ได้จ้ะ/ตกลงครับ"พ่อเเม่เเละพี่ชายเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพียง
"ขอบคุณทุกคนที่ตามใจหนู"ซูมี่เธอกล่าวเสร็จก็รีบสวมกอดทุกคนด้วยความดีใจพร้อมทั้งหอมเเก้มทุกคนโดยไม่มีความเขินอายสักนิด
ส่วนคนที่โดนเธอกอดเเละหอมนั่นยิ้มจนเเก้มจะปิกันหมดเลยก็ว่าได้
เธอให้สัญญาเลยว่าจะปกป้องทุกคนที่เป็ครอบครัวของเธอเเน่นอน
"งันวันนี้หนูจะทำอาหารให้ทุกคนชิ่มดีไหมทุกคนพักผ่อนตามสบายกันเลยเดี่ยวหนูเเนะนำน้าจินม่านกับเด็กๆให้ทุกคนได้รู้จักด้วยนะคะ"
จินม่านได้ยินซูมี่เดินมาเรียกตนกับลูกๆก็รีบมาเเนะนำตัวกับทุกคนซูมี่ได้บอกเื่ราวของจินม่านพร้อมลูกๆให้ได้ฟังเเล้วทุกคนพยักหน้าเข้าใจจะมีเเต่เฉินเยี่ยนมีความระแคะระคายเหมือนเคยเจอผู้หญิงคนนี้ที่ไหนเเค่เ้าตัวคิดไม่ออก
"เเม่จะช่วยด้วยนะลูก"ซูหลินรีบเดินมาจับมือกับลูกสาวทันที
"ได้เลยค่า"สองสาวรีบจูงมือกันไปที่ครัวตามด้วยจินม่านพร้อมเด็กๆได้เเยกตัวออกไปเเล้วเพื่อลงมือทำอาหารสุดพิเศษในวันนี้
ส่วนสองหนุ่มต่างวัยนั่งคุยกันรอสาวๆทำอาหารให้ทานพร้อมหน้า
2K
