บทที่ 28 พรหมลิขิตช่างมหัศจรรย์
“เมื่อคืนพี่บอกว่าวันนี้จะเอาของอร่อยมาให้ผม ผมก็เลยมาอีก พี่ซีซี ที่แท้พี่ก็สวยขนาดนี้นี่เอง สวยกว่าตอนที่เห็นเมื่อคืนอีก”
ฟ่านซีซีกระแอมไอเบา ๆ “กินข้าวเช้าหรือยัง”
“ยังครับ พี่ซีซีเอาของอร่อยอะไรมาให้ผมเหรอ?”
ฟ่านจิ่นเฉิงที่กำลังล้างสตรอว์เบอร์รีอยู่ข้าง ๆ ก็โบกมือเรียกเ้าตัวน้อยที่กำลังทำตัวน่ารักออดอ้อนฟ่านซีซี
“ชอบกินสตรอว์เบอร์รีไหม สตรอว์เบอร์รีพวกนี้พี่ซีซีของนายเป็คนเก็บมาให้เองกับมือเลยนะ อร่อยมาก”
“ชอบครับ ชอบ!”
สายตาของเหวยเหวยถูกดึงดูดไปที่สตรอว์เบอร์รีลูกโตสีแดงสดทันที เขาวิ่งเข้าไปอย่างร่าเริง
“สตรอว์เบอร์รีสวยจังเลย ผมไม่เคยเห็นสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ขนาดนี้มาก่อน”
ได้ยินเสียงของเ้าตัวน้อยอุทานขึ้น ฟ่านจิ่นเฉิงก็ยื่นสตรอว์เบอร์รีให้เขาหนึ่งลูก
“บนโต๊ะก็มีอาหารเช้า ถ้าชอบก็กินได้นะ”
“ดีเลย!”
เ้าตัวน้อยตอบรับพลางกัดสตรอว์เบอร์รีไปด้วย ดวงตาเป็ประกายอยู่ตลอดเวลา
ฟ่านจิ่นเฉิงล้างสตรอว์เบอร์รีครึ่งหนึ่ง เหลืออีกครึ่งหนึ่งให้เหวยเหวย “เดี๋ยวเอาพวกนี้กลับบ้านด้วยนะ”
“ขอบคุณครับพี่ชาย!”
“กินอาหารเช้าเสร็จแล้วรีบกลับบ้านนะ”
“ผมขออยู่เล่นที่นี่ได้ไหมครับ? วันนี้คุณพ่อมีประชุม ไม่มีเวลาดูแลผม”
เ้าตัวน้อยวิ่งกลับไปหาฟ่านซีซีอย่างมีไหวพริบ กะพริบตามองเธออย่างน่าสงสาร
ฟ่านซีซียิ้มขำแล้วลูบหัวเขา “พ่อกับแม่ของพี่ไปจัดการเื่ออกจากโรงพยาบาล อีกสักพักคงต้องไปแล้ว ใครพาเธอมาโรงพยาบาลล่ะ?”
“ผมมากับคุณปู่เวิง เขาไปหาผู้อำนวยการโรงพยาบาล อีกสักพักจะมารับผมครับ”
ทันใดนั้น เสียงคนพูดคุยกันก็ดังมาจากระเบียงทางเดิน
“พวกเราไม่ได้ทำอะไร ไม่ต้องขอบคุณหรอก จริง ๆ แล้วไม่จำเป็เลย พูดแล้วก็อายนะ เด็กสองคนนั้นแค่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปสองถ้วยเท่านั้น...”
“น้ำใจไม่ได้วัดกันที่ขนาดหรอก วันนี้ฉันแค่มาช่วยบอกข่าวเท่านั้น พวกคุณไม่ต้องตื่นเต้นไป”
เหวยเหวยได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาทำหน้าเศร้าเล็กน้อย “คุณปู่เวิงมาแล้ว ทำไมมาเร็วจัง”
ฟ่านซีซีอมยิ้ม ลุกขึ้นมองไปที่ประตู
ฟ่านจื้อซิงเข้ามาในห้องผู้ป่วยเป็คนแรก สีหน้าดูอึดอัดเล็กน้อย ส่วนเฉินเยว่อิงถือตะกร้าผลไม้ใบใหญ่มาด้วย
คนที่เดินตามหลังพวกเขาเข้ามาคือผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลางในชุดเสื้อกาวน์สีขาวและชายชราที่ดูกระฉับกระเฉง
เมื่อเห็นใบหน้าของชายชราคนนั้นชัดเจน ดวงตาของฟ่านซีซีก็เป็ประกาย เธอเคยเห็นชายชราคนนี้มาก่อน ตอนนั้นที่โรงเรียนสอนวาดภาพจีน เขาอยากซื้อดอกไม้ของเธอ
ชายชราคนนั้นก็จำฟ่านซีซีได้ในทันทีเช่นกัน เขาตบขาตัวเองอย่างตื่นเต้นแล้วพูดด้วยความดีใจ “โอ้ ทำไมเป็เ้าหนูคนนี้ล่ะ! ฉันตามหาเธอมานานแล้วนะ ไม่นึกว่าจะมาเจอกันที่นี่”
ขณะที่คนอื่น ๆ กำลังงุนงง เหวยเหวยก็ถามออกมาว่า “คุณปู่เวิง รู้จักพี่ซีซีด้วยเหรอครับ?”
คุณปู่เวิงหัวเราะเบา ๆ “จะไม่รู้จักได้ยังไง ที่เขาว่าเื่ของพรหมลิขิตนั้นช่างมหัศจรรย์ เป็เช่นนี้นี่เอง”
ผู้อำนวยการหลี่เห็นท่าทางตื่นเต้นของคุณปู่เวิง จึงถามด้วยความสงสัย “่ก่อนหน้านี้ จงไฮว๋เดินเล่นไปตามถนนใหญ่ทุกวัน บอกว่ากำลังตามหาเด็กสาวขายดอกไม้ ใช่เธอหรือเปล่า?”
คุณปู่เวิงพยักหน้าหงึก ๆ “ใช่แล้ว ใช่เธอ หนูน้อย เธอชื่อซีซีใช่ไหม บ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ?”
ฟ่านซีซีรู้สึกอึดอัดในใจ เธอแอบมองพ่อแม่ของตัวเองแวบหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา “บ้านหนูอยู่ที่เขตหมี่ซี ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ คุณปู่เวิง ท่านมีธุระอะไรกับหนูหรือคะ?”
“ใช่ ๆๆ ก็ดอกไม้ที่เธอขายให้พวกเราครั้งที่แล้วไง ถูกคนจากวิทยาลัยศิลปะปักกิ่งซื้อไปหมดเลย พวกเราอยากซื้อเพิ่มอีกรอบแต่ก็หาที่ซื้อไม่ได้ ฉันรู้สึกไม่สบายใจมาตั้งนานแล้ว...”
ฟ่านมี่มี่เห็นสีหน้าของคุณปู่เวิงที่ดูเสียดายและเ็ปใจ จึงอดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำ “บ้านเรามีดอกไม้เยอะแยะเลย!”
ดวงตาของคุณปู่เวิงเป็ประกาย “จริงหรือ? มีดอกไม้อะไรบ้าง? ขายไหม?”
ฟ่านซีซีกลัวว่าคุณปู่เวิงจะพูดถึงรายละเอียดการขายดอกไม้วันนั้นมากเกินไป จึงพูดอย่างตรงไปตรงมา “หนูมีพื้นที่เพาะปลูก ข้างในปลูกดอกไม้และต้นไม้ไว้มากมาย ถ้าท่านมีเวลาก็ไปดูได้นะคะ”
“ดีเลย! พรุ่งนี้ฉันพาคนไปดูได้ไหม?” คุณปู่เวิงรีบกำหนดเวลาอย่างใจร้อน
ฟ่านซีซีมองไปทางพ่อแม่ของเธอ ยังไม่ทันที่เธอจะถาม ฟ่านจื้อซิงก็พยักหน้า “ได้ครับ บ่ายนี้พวกเราก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”
“เยี่ยมเลย” คุณปู่เวิงตื่นเต้นก่อนจะนึกถึงธุระที่มาวันนี้
“มานี่สิ หนูซีซี นี่เป็ของขวัญขอบคุณจากรองนายกเทศมนตรีฉิน พ่อของเหวยเหวยนั่นแหละ รู้ว่าพวกเธอเป็นักเรียน ก็แค่น้ำใจเล็ก ๆ น้อยๆ เท่านั้น”
ฟ่านซีซีเห็นว่าสิ่งที่คุณปู่เวิงยื่นมาเป็ปากกาหลายด้ามที่บรรจุภัณฑ์สวยงาม และหนังสือนอกเวลาเรียนบางเล่ม เธอจึงรับไว้
“นี่เป็บัตรกำนัลสองใบสำหรับซื้อของที่เมืองหมี่เฉิง เมืองหลวงแห่งแฟชั่น เมื่อวานเด็กสองคนใส่เสื้อผ้าของพวกเธอกลับบ้าน ก็เลยไม่ได้เอาคืนมา ขอโทษด้วยนะ!”
ฟ่านจื้อซิงโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกครับ เสื้อผ้าของพวกเราไม่ได้มีราคาเท่าไหร่ อีกอย่างใส่ก็ไม่พอดีตัว ใส่ไปแล้วก็แล้วไปเถอะครับ!”
เมื่อคืนมันไม่มีทางเลือกนี่นา
“นี่เป็แค่บัตรกำนัลเท่านั้น ไม่เป็ไรหรอก รับไว้เถอะ ไม่ต้องกังวล” คุณปู่เวิงพูดด้วยรอยยิ้ม
ฟ่านซีซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรับบัตรกำนัลไว้
“รบกวนคุณปู่เวิงช่วยขอบคุณพ่อของเหวยเหวยแทนหนูด้วยนะคะ แล้วอันฉีเอ๋อร์เป็ยังไงบ้างคะ? คุณแม่ของเธอไม่เป็ไรแล้วใช่ไหมคะ?”
ตอนนี้ ผู้อำนวยการหลี่รีบพูดต่อ “ส่งมาทันเวลา ไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่เมื่อคืนพวกเขาย้ายโรงพยาบาลไปแล้ว”
“ไม่เป็ไรก็ดีแล้วค่ะ!” ฟ่านซีซีถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอรู้สึกว่า อันฉีเอ๋อร์ เด็กคนนั้นค่อนข้างเก็บตัว ไม่ค่อยพูด แถมสุขภาพก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ผู้อำนวยการหลี่และคุณปู่เวิงนั่งคุยกันสักพักก็พาฉินเหวยเหวยออกไป
พอทุกคนกลับไปหมดแล้ว เฉินเยว่อิงก็ถามขึ้นมาทันที “ซีซี ลูกไปรู้จักกับคุณปู่เวิงได้ยังไง แล้วลูกไปขายดอกไม้ที่ไหนกัน?”
ปกติคนที่ซื้อดอกไม้ มักจะซื้อที่ร้านอีเหริน ส่วนคนที่ซื้อดอกไม้อื่น ๆ ก็จะรู้จักพื้นที่เพาะปลูกอยู่แล้ว แต่คุณปู่เวิงดูเหมือนจะไม่รู้จัก
นั่นหมายความว่าลูกสาวไปขายดอกไม้โดยที่พวกเขาไม่รู้
ฟ่านซีซีเกาหัว พูดอย่างยิ้มแย้ม “่ที่บ้านกำลังตกแต่งน่ะค่ะ พี่จิ่นเฉิงมาดูแลเื่การตกแต่ง หนูเบื่อ ๆ ก็เลยออกไปเดินเล่นข้างนอก แล้วได้รู้จักกับพี่ชายคนหนึ่งที่ขายดอกไม้ หนูก็เลยคุยกับเขาเื่ร่วมธุรกิจ ช่วยเขาขายดอกไม้น่ะค่ะ”
“พ่อกับแม่ลองคิดดูสิคะว่า จะไปขายดอกไม้ราคาแพงพวกนี้ที่ไหนดี”
ฟ่านมี่มี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไปที่ตลาดขายนกและดอกไม้?”
ฟ่านซีซีชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “โรงเรียนสอนวาดภาพจีนที่เขตหมี่ตงยังไงล่ะคะ คนที่เรียนวาดภาพจีนก็ต้องวาดรูปูเา แม่น้ำ ดอกไม้ นก ไม่ก็ดอกเหมย ต้นไผ่ ดอกกล้วยไม้ ดอกบัว ดอกโบตั๋น ดอกเสาเย่า พวกเขาต้องชอบแน่ ๆ ซึ่งสุดท้ายก็เป็แบบนั้นจริง ๆ หนูขายหมดอย่างรวดเร็วเลย”
ฟ่านมี่มี่พลันเกิดความเข้าใจ มองหน้าพี่สาวคนที่สองของตัวเองด้วยความชื่นชม “ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้นะ!”
ฟ่านจิ่นเฉิงยิ้มพลางลูบหัวฟ่านซีซี “ซีซีของพวกเราฉลาดจริง ๆ!”
ที่แท้บ่ายวันนั้นเด็กคนนี้ไม่ได้กลับบ้านไปเอาเงิน แต่ไปขายดอกไม้ที่โรงเรียนสอนวาดภาพจีนสินะ?
ฟ่านจื้อซิงและเฉินเยว่อิงต่างมองหน้ากันแล้วยิ้ม พูดไปแล้วลูกสาวก็มีหัวการค้าอยู่ไม่น้อย และจัดการกับดอกไม้ใบหญ้าพวกนั้นอย่างอดทน ดูเหมือนว่าเธอจะชอบมันมากจริง ๆ
ด้วยเหตุนี้ เมื่อเธอ้าทำอะไรเกี่ยวกับพื้นที่เพาะปลูก พวกเขาจึงไม่คัดค้าน ปล่อยให้เธอทำตามใจ
2K
