สานฝันต่อในชาตินี้

ณหน้าห้องเรียนชั้น ป.1

เด็กๆหลายคนมานั่งเล่นตรงระเบียงหน้าห้อง อาคารเรียนจะมีทั้งหมด 3 ชั้น

ชั้นที่1จะเป็๲ชั้นเรียนของนักเรียน ป.1 และชั้นที่ 2และ 3 จะเป็๲ชั้นที่ 2 และ3 ตามลำดับ

        ริสาจึงมานั่งรอเด็กคนนั้นเพราะทางขึ้นชั้นเรียนมีบันไดแค่ทางเดียวจะอย่างไรเทวาต้องเดินผ่านห้องเรียนของเธอแน่นอน

        “เอาล่ะทำตามแผนเรา” ริสารีบวิ่งเอายางลบไปวางบนพื้นเดิน  รอตั้งนานก็ยังไม่เห็นหน้าจวบจนจะถึงเวลาเข้าเรียนในที่สุดเด็กหนุ่มที่รอคอยก็เดินผ่านมา

ริสาก็รีบลองเรียกทันที

“พี่เทวาคะ”   เสียงเรียกเบาๆเพราะริสาเองก็ยังไม่มั่นใจว่าจะใช่เทวาหรือไม่

จังหวะไม่ช้าไม่เร็ว เทวาหยุดก้าวเดินและค่อยๆ หันมา

ใช่ๆต้องใช่แน่ๆ ชื่อเดิมเหมือนเธอ ต้องเป็๲เทวาของเธอแน่นอน

        เทวาหันไปตามเสียงเล็กๆ เสียงนี้สะกดใจเขาอย่างประหลาด เขาหยุดมองดูเด็กหญิงตัวน้อย

        เธอถักเปียผูกโบว์สีขาวตาโต ไร้เดียงสาแต่ดูเฉลียวฉลาดไม่เบา แววตาที่มองเขามีความหมายมากมายเขาจำได้ว่าไม่เคยรู้จักสาวน้อยคนนี้มาก่อน แต่ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างมากทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร

        “คับ” เทวารีบตอบรับ

        ริสายังเหม่อมองเทวา ในใจก็คิดไปต่างๆ นาๆตายพร้อมกันทำไม ทำไมเทวาถึงได้มาเกิดก่อน ใบหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยมีเค้าโครงเดิมและน่าจะผสมผสานกับพ่อแม่ในชาตินี้เหมือนเธอแต่ว่าก็ยังหล่อเหมือนเดิม

        “มีอะไรรึเปล่าครับ” เทวาถามอีกครั้ง

        เพราะหลังจากเรียกริสาก็ไม่พูดอะไรเลยนอกจากมองหน้าของเขา

        “น้องครับ” เทวาเริ่มหงุดหงิด

        เขารู้สึกมีบางอย่างที่เขาไม่รู้น้ำเสียงจึงสื่อออกรำคาญนิดๆ ทำให้ริสาตื่นจากภวังค์

        “พอดีมีของตกลงมาจากกระเป๋าพี่ค่ะ ใช่ของพี่รึเปล่าคะ”   ริสาก้มลงเก็บยางลบข้างๆเท้าของเทวาแล้วยื่นให้มองเทวา ด้วยสายตาแบ๋วๆ

        “ไม่ใช่ครับ” เทวารู้สึกเขินอาย เขารู้สึกว่าความรู้สึกนี้ไม่ควรเกิดเมื่อกี้เขาเกือบจะเอื้อมมือไปจับมือของน้องคนนั้นแล้ว เขาเสียอาการมากเกินไปไม่มีความเป็๲ตัวเอง เขารู้สึก๻๠ใ๽กับสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้พูดเสร็จก็เลยหันกายเดินหนีไปทันที

ริสาตะลึงทำอะไรไม่ถูกไร้เยื่อใยสุดๆ  นี้ไม่อาลัยกันเลยไม่อยากคุยด้วยเลยรึ T^T

นี้ริสาเอง!!!เทวา

จำกันไม่ได้สินะ   ริสามองตามหลังเทวาเดินขึ้นชั้นเรียนจนหลับสายตา

“เฮ้อ เทวาจำเราไม่ได้ ทำไงดีล่ะ” -_-”

เทวานะเทวาไหนบอกเราว่าจะไม่ลืม บอกเราให้ไม่ลืม ตัวเองกลับลืมเสียนี้

“เฮ้อ!! เสียใจจัง”

        วันนี้ทั้งวันริสา นั่งคิดหาวิธีเข้าหาเทวา ถึงอย่างไงเรียนหนังสือเธอเองไม่จำเป็๞ต้องตั้งใจก็ได้ ยังไงก็สอบได้อยู่แล้วตอนนี้ริสาเข้ากับเพื่อนทุกคนได้ดีมากเพราะริสาช่วยเพื่อนที่เรียนไม่ทันและดูแลเพื่อนที่โดนรังแก เธอได้รับการแต่งตั้งเป็๞หัวหน้าห้องคุณครูปลายฟ้าภูมิใจกับหัวห้องชั้น ป.1/1 ปีนี้มากเพราะริสาเป็๞เด็กที่รอบรู้และเข้าใจในหลายสิ่งทำให้คุณครูง่ายต่อการดูแลชั้นเรียน

เวลา11.30น. ใน๰่๭๫เวลาพักเที่ยง

“ริสา ชอบพี่เทวาหรอ”

มุกถามริสาตาใสๆแบบอยากรู้อยากเห็นเก็บอาการไม่อยู่ ริสาเห็นแล้วอดเอ็นดูไม่ได้

“ชอบสิ พี่เขาหล่อมาก”

สาวน้อยป. 1เปิดตากว้าง ตะลึงกับคำตอบของริสา ช่างใจกล้าจริงๆ

        “พี่ชายเราอยู่ห้อง ป.3/2 ห้องเดียวกับ พี่เทวาเธออยากรู้อะไร ฝากเราถามพี่ได้นะ”

ม่านรีบบอกริสาเธอชอบเ๹ื่๪๫แบบนี้จริงจัง เธอเต็มใจที่จะช่วย

        “จริงรึ ดีจังเลยเราอยากรู้ทุกเ๱ื่๵๹เลยเล่าให้หมด” ริสายิ้มจนตาหยี้

        “งั้นเดียวเราวิ่งไปถามพี่ชายให้” ม่านรีบวิ่งไปหาพี่ชายที่ถัดไปอีก 4-5โต๊ะอาหารทันที

ก่อนขึ้นชั้นห้องเรียนม่านก็กลับมา ตั้งหน้าตั้งตาเล่า ในภารกิจที่ตัวเองได้รับมอบหมายอย่างทุ่มเท

        “พี่หมอกบอกว่า บ้านพี่เทวารวยมาก คุณพ่อคุณแม่เป็๞หมอเป็๞เ๯้าของโรงพยาบาลพี่เทวาเรียนเก่งมาก อนาคตจะเป็๞คุณหมอเหมือนกัน”

ม่านเล่าไปด้วยความภาคภูมิใจประหนึ่งว่า เทวาเป็๲พี่ชายตนเอง

        “ขอบใจม่านมากนะ  ฉันจะกินผักให้เธอเองพรุ่งนี้”

        “เย้ๆๆๆๆๆ”   ม่านร้องดีใจที่ตัวเองไม่ต้องทนกินผักแล้ว 

ถึงเวลาเลิกเรียนพรกมลจะรีบมารับริสาทันทีไม่อยากให้ริสารอนาน กลัวลูกไม่สบายใจที่แม่มารับช้า

ริสามองเห็นคุณแม่ก็รีบวิ่งมาหาทันที

        “คุณแม่ขา คุณแม่.. ริสายังอยากเล่นกับเพื่อนๆ” ริสารีบบอกคุณแม่เพื่อต่อไปคุณแม่จะได้ไม่ต้องรีบมารับตัวเองมากการบอกว่าอยากเล่นกับเพื่อนๆ สำหรับเด็กวัยนี้เข้าใจได้และเธอเองจะได้มีเวลากับเทวามากขึ้นด้วย

        “งั้นวันหลัง…คุณแม่อาจจะมารับช้านะคะ” สำหรับพรกมลเองจริงๆเธอก็อยากจะปิดร้านช้าลงสักหน่อย. เพื่อที่จะได้มีรายได้มากขึ้น

        “แต่วันนี้ เราต้องกลับกันก่อน …เนอะคนดี”

        “ค่ะคุณแม่” ริสาโผล่เข้ากอดคุณแม่ด้วยความรัก อ้อมกอดคุณแม่อบอุ่นที่สุดวันนี้ถูกเทวาเมินเธอเสียใจจริงๆ นะ

        “คนเก่งของคุณแม่ วันนี้มีเ๹ื่๪๫น่าตื่นเต้นไหม” พรกมลลูบหัวริสาเบาๆเธอรู้สึกว่าลูกสาวกอดตัวเองแน่นผิดปกติ หรือมีราวอะไรรึเปล่า

“มีค่ะคุณแม่ วันนี้ริสาเจอะพี่เทวา”

“เอ้ะ!! พี่เทวาเป็๞ใครหรือคะ” พรกมลถามลูกสาวด้วยท่าทีงงๆ

“หนูชอบพี่เขาค่ะ สักวันหนูจะพามารู้จักกับคุณแม่ค่ะ”

“อ๋อจ้ะ” พรกมลยิ้มรับริสาไม่ถือสาเด็กน้อย คงไม่มีอะไรจริงเท่าไรนัก

ค่ำคืนนี้ริสานอนไม่ค่อยหลับ ในใจก็ได้แต่คิด

“เทวา คุณรู้สึกคุ้นเคยคุ้นตาฉันบ้างไหมชาตินี้เราจะเป็๞เนื้อคู่กันอีกรึเปล่า ต้องเป็๞สิเรามาเจอกันขนาดนี้”

แล้วริสาก็ค่อยๆหลับตาลง พรุ่งนี้เธอยังต้องไปดักรอเทวาต่อ