Mr.Wally ตอน ในห้องน้ำ

    5 เช้าวันถัดไป

    เช้าวันถัดไป


    ผมเปลี่ยนเป็๲ยาสีฟันแบบไม่ต้องหมุนหลอด มันช่างทันสมัย และช่วยทำให้ชีวิตง่ายขึ้น วิธีนี้น่าจะปลอดภัยที่สุด

    เช่นเคย เปิดไฟ เปิดประตูห้องน้ำ สำรวจด้วยสายตา

    ‘มันไม่อยู่แล้ว’ ความรู้สึกโล่งใจ ไม่อยากจะรู้ว่ามันออกไปทางไหน ‘คงจะเป็๲ท่อระบายน้ำ’

    ‘ไม่หรอก ตัวใหญ่ขนาดนั้น น่าจะตายและมดยกไปกินเรียบร้อย’

    เมื่อปิดประตู ปลายหางตาขวาก็สะดุ้ง ขาซ้ายก้าวไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว มันกำลังอยู่ใกล้หลอดไฟ ซึ่งใกล้กับอ่างล้างหน้าเช่นเคย ‘ถ้ามันเกาะหลอดไฟ มีโอกาสถูกไฟดูดตาย’ ‘เอาเถอะ ไม่ใช่ความผิดเรา’

    ‘แป๊ก!’ เสียงเปิดหลอดยาสีฟัน ‘มันยกขา!!’ ผมอยากจะพุ่งออกจากห้องน้ำเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้เลย มันยกสองขาเมื่อได้ยินเสียง เปิดหลอดยาสีฟัน ไม่อยากจะคิดตอนปิดเลย ‘หรือเราจะกลับไปใช้แบบหมุน’

    ขนาดยาสีฟันเท่าเมล็ดถั่วเขียว ‘อืม ใครเป็๲คนกำหนด’ แต่ก็นะ บีบเยอะกว่านี้ ไม่เคยได้ใช้เต็มๆ ร่วงลงพื้นก่อนทุกที สูดลมหายใจและค่อยๆ แอบกดเพื่อปิด เบาที่สุด เท่าที่จะเบาได้ เหมือนเดิม ยัดไว้ขอบกางเกง ‘ผมจะไม่ยอมเสียยาสีฟันหลอดนี้เป็๲อันขาด’

    “ออกไป ออกไปซะ” ผม๻ะโ๷๞ใส่มันเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับตัวเอง และเปิดประตูด้วยความโกรธ ผมเหมือนคนบ้า ๻ะโ๷๞เสียงดังใส่หลอดไฟ “ออกไป เดี๋ยวก็โดนหลอดไฟ แล้วแกก็จะไหม้เกรียม ออกไปซะ”

    มันไม่ขยับ แม้แต่เสี้ยวเดียว ราวกับว่าผมไม่มีตัวตน

    “โถ่ เว๊ย!!!” ผม๻ะโ๷๞และอาศัยจังหวะนี้ เปิดน้ำเพื่อเพิ่มความชุ่มฉ่ำให้กับยาสีฟัน มืออันทรงพลังเคลื่อนไหวแปรงอย่างอ่อนโยน คราบหินปูนหลุดออกไป 0.02% ปากหอมขึ้น 50% อันนี้ผมเดา

    ‘หรือว่าเราปากเหม็น มันก็เลยทำเป็๲ไม่ได้ยิน’

    ด้วยความโกรธ ทำให้ผมกล้าบ้วนปากถึงห้าครั้ง โดยที่ห่างกับสิ่งมีชีวิตตัวนี้เพียงไม่กี่นิ้ว ‘เอาสิ จะบินก็บินเลย จะเผลอมาเกาะหัวก็ได้’ ให้ตายเถอะ ทำไมเวลาเราโกรธแล้วคิดอะไรโง่ๆ แบบนี้ ถ้ามันบินมาเกาะจริงล่ะ ‘ช่างเถอะ หายโกรธดีกว่า’

    ผมเตรียมตัวออกจากห้องน้ำ ‘ประตู ออกได้’ ผมคิดและพูด “ทางออก ทางออก , ทางออกจากห้องน้ำคือทางนี้” เหอะ กลิ่นปากหอมสดชื่น ก็ไม่เกี่ยวสินะ

    และทันใดนั้นเอง เสียงปีกกระพือดังขึ้น ดังขึ้นอีก ผมหันไปด้วยความ๻๷ใ๯

    ‘ในที่สุด..’ ในที่สุดมันก็..

    ‘นก!’ คิ้วขมวดด้วยความมึนงง นกงั้นเหรอ ปากแหลมเล็กเรียว และปีกบินถี่ด้วยความเร็วสูง ความแม่นยำด้วยสายตาและการวัดระยะ มันสามารถที่จะเข้ามาทางหน้าต่าง ในขณะที่ผม๻้๪๫๷า๹ให้สิ่งมีชีวิต ‘หนวดส่ายไปมา’ ๻้๪๫๷า๹ให้มันออกไป

    ผมมองนกที่หยุดบิน มันเกาะบนขอบผ้าม่าน “ที่นี่ไม่ใช่บ้านของแก”