" เหรียญตราสัญลักษณ์นั้นมัน! "
เอ็ดการ์ดเผลออุทานเสียงดังเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของนักเรียนชั้นปี 1 มันเป็ของยากไม่ต่างจากสมบัติล้ำค่า ซึ่งคนที่เหรียญในตอนนี้มีเพียงประธานนักเรียนเท่านั้น
' เด็กคนนี้เป็ใครกันแน่? หรือว่าเขาจะเป็นักเรียนลึกลับชั้นปี 1 ในข่าวลือคนนั้น? ' เอ็ดการ์ดก้มหน้าครุ่นคิดสักพักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้นเพื่อจะไถ่ถาม
ทว่า....ร่างของคู่สนทนาได้หายไปจากตำแหน่งเดิมั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ
" อ้าว เขาไปไหนแล้วล่ะ? " เอ็ดการ์ดหันไปถามเพื่อนในทีม แต่คำตอบที่ได้มีเพียงความเงียบและอาการตกตะลึงราวกับคนผีกลางวันแสกๆ
" เป็อะไรของพวกเ้าหน่ะ? ทำไมทำหน้าอย่างกับเห็นผี "
ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา เขาโยนความสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของเดธทิ้งไปก่อนและเริ่มมองหาสมาชิกมาเข้าร่วมทีมเพื่อทำภารกิจในดันเจี้ยนวันนี้
ตัดมาทางด้านของเดธ
เขาปริกตัวออกมาจากกลุ่มของเอ็ดการ์ดด้วยร่างิญญา โดยร่างิญญาหรือร่างยมทูตจะมีลักษณะเป็โครงกระดูกสวมผ้าคลุมสีดำั้แ่หัวจรดเท้าและมีออร่าแห่งความตายแผ่ออกมารอบๆ กาย
คนธรรมดาทั่วไปไม่อาจมองเห็นร่างนี้ได้ถ้าเดธไม่จงใจปรากฏกายให้เห็น ตอนเปลี่ยนเป็ร่างิญญา สิ่งที่สมาชิกในทีมของเอ็ดการ์ดเห็นมีเพียงว่าเขาได้สลายกลายเป็กลุ่มหมอกสีดำและจางหายไปกับสายลม
.
.
.
' นี่คือประตูเข้าสู่ดันเจี้ยนสินะ '
เบื้องหน้าเป็บานประตูขนาดใหญ่สูง 5-6 เมตรใช้วัสดุจากแร่มิธริลในการสร้างเสริมด้วยเวทมนตร์ให้มีความแข็งแรงทนทาน มันถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรเวทย์ออกมาสู่โลกภายนอกโดยเฉพาะ
ด้านหน้าประตูเต็มไปด้วยนักเรียนนับร้อย ไม่ว่าจะเป็หญิงหรือชายกำลังจับกลุ่มเตรียมความพร้อมสำหรับเข้าไปภายใน
ยมทูตลอยตัวผ่านผู้คนโดยไม่มีใครััและสังเกตเห็น มุ่งหน้าทะลุผ่านประตูเข้าไปในดันเจี้ยนชั้นที่ 1 ราวภูติผี
' ภายในดันเจี้ยนมันเป็แบบนี้เองงั้นเหรอ '
ดันเจี้ยนชั้นที่ 1 เป็ทุ่งกว้างเต็มไปด้วยหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตาดั่งมิติแยก สมกับเป็โลกแฟนตาซี สัตว์อสูรเวทย์ที่อาศัยอยู่ในชั้นนี้คือสไลม์และก็อบลินซึ่งมี Lv:1-2 เท่านั้น
[ ก็อบลิน ] Lv:2
ค่าพลังเวทย์: 50
ค่าพละกำลัง: 350
ค่าพลังิญญา: 0
ความสามารถพิเศษ: เชี่ยวชาญด้านขว้างปาก้อนหิน
[ไม่มีิญญา]
.
.
'หือ.....ไร้ิญญา? '
ดวงตาสีโลหิตจ้องมองสัตว์อสูรเวทย์เ่าั้ ไม่พบร่องรอยแม้แต่เศษเสี้ยวของดวงิญญาราวกับว่าสัตว์อสูรเวทย์ภายในดันเจี้ยนถือกำเนิดจากไอเวทมนตร์และก่อตัวขึ้นเป็รูปร่าง
เพื่อทำการทดสอบ ยมทูตควงเคียวในมือฟาดฟันก็อบลินและสไลม์ที่อยู่ใกล้ๆ 3-5 ตัว
ตู้มมมม!!! ตู้มม!!!
' ว่างเปล่า...'
ผลลัพธ์เป็อย่างที่คิด แม้ก็อบลินและสไลม์จะถูกฆ่าตายแต่กลับไม่มีร่องรอยของดวงิญญาปรากฏให้เห็น แลดูไม่ต่างจากภาชนะที่ว่างเปล่าเลย
สัตว์อสูรเวทย์ภายในดันเจี้ยนถือกำเนิดขึ้นมาจากไอพลังเวทย์ที่ใหลเวียนอยู่รอบๆ และเมื่อพวกมันถูกฆ่าตาย ไอพลังเวทย์จะสร้างพวกมันขึ้นมาใหม่โดยใช้เวลาเพียง 1 วันเท่านั้น
มันแตกต่างจากสัตว์อสูรเวทย์ซึ่งอยู่ด้านนอกของดันเจี้ยนอย่างเห็นได้ชัด ที่มีชีวิตและจิติญญาเฉกเช่นสิ่งมีชีวิตทั่วไป
" เฮ้พวก! มาดูซากก็อบลินกับสไลม์ตรงนี้สิ! พวกมันถูกฆ่าตายโดยไม่มีาแบนร่างกายของพวกมันเลย "
" อ่ะ...จริงด้วย! พวกมันถูกฆ่าด้วยพิษหรือเปล่า "
กลุ่มนักเรียน 5 คนที่เข้ามาเก็บสมุนไพรภายในดันเจี้ยนชั้นที่ 1 กำลังมุงดูซากก็อบลินและสไลม์ที่โดนเดธฆ่าตายอย่างสนอกสนใจ
การฆ่าสัตว์อสูรเวทย์โดยไม่ทิ้งาแถือว่าเป็งานหยาบ จึงมีน้อยคนนักที่จะสามารถทำเช่นนี้ได้
" ท่านประธานนักเรียนเป็คนทำหรือเปล่านะ? "
" จะบ้าเหรอ? กลุ่มสภานักเรียนจะมาทำอะไรที่ดันเจี้ยนชั้น 1 กันล่ะ....คนระดับนั้นคงกำลังพิชิตชั้นที่ 29 ของดันเจี้ยนอยู่มากกว่า "
" ใช่ๆ กลุ่มสภานักเรียนเก่งจริงๆ นั้นแหละที่สามารถไปถึงชั้นที่ 29 ซึ่งต่างจากพวกเราแค่ชั้น 12 ก็แทบเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ "
นักเรียนทั้ง 5 คนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยหารู้ไม่ว่าบริเวณนั้นมียมทูตตนหนึ่งกำลังหายใจรดต้นคอของพวกเขาอยู่
' ที่นี่ไม่มีอะไรน่าสนใจ....สิ่งเดียวที่ข้าอยากรู้มีเพียงไอพลังเวทย์อันมหาศาลที่แผ่กระจายออกมาจากชั้นที่ 100... '
ยมทูตลอยตัวค้นหาประตูเพื่อเข้าสู่ดันเจี้ยนชั้นที่ 2 โดยมีอีกาดำนับร้อยบินสอดส่องช่วยค้นหาอีกแรงจนเวลาผ่านไป 5 นาทีก็พบทางเข้า
แต่ว่า....เบื้องหน้าประตูมีสไลม์ตัวใหญ่ขวางทางอยู่
[ บอสสไลม์ ] Lv:4
ค่าพลังเวทย์: 770
ค่าพละกำลัง: 30
ค่าพลังิญญา:0
ความสามารถพิเศษ: ปล่อยกรดกัดกร่อนสูงที่สามารถละลายได้แม้แต่กระดูก
[ สถานะ: ผู้ถือครองกุญแจสู่ดันเจี้ยนชั้นที่ 2 ]
.
.
' ต้องฆ่าเพื่อเอากุญแจ...'
ตู้มมมม!!!
ทันทีที่เคียวในมือถูกกวัดแกว่งบอสสไลม์กลายเป็แน่นิ่งตายโดยไม่รู้ตัว มันไม่อาจต่อต้านการโจมตีของยมทูตได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
อุ้งมือที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกยื่นออกไปคว้าจับกุญแจสีทองซึ่งกำลังลอยออกมาจากร่างกายบอสสไลม์หลังจากมันตาย
แก็ก!!
เสียงบานประตูขนาดมหึมาสู่ชั้นที่ 2 ถูกไข ก่อนที่ทิวทัศน์รอบตัวจะเปลี่ยนไปกลายเป็ป่าทึบเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่อายุไม่ต่ำกว่าหลายร้อยปีนับไม่ถ้วน มันแตกต่างจากดันเจี้ยนชั้นแรกซึ่งเป็ทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา
ป่าแห่งนี้ถูกปกคลุมด้วยใยแมงมุมสีขาวบริสุทธิ์ทั้งบนต้นไม้และพื้นดิน เป็สัญญาณเตือนบ่งบอกถึงประเภทของสัตว์อสูรเวทย์ที่อาศัยอยู่ในดันเจี้ยนชั้นที่ 2 ว่าจะต้องเป็แมงมุมไม่ผิดแน่
แต่อย่างไรก็ตามเดธไม่ได้ใส่ใจว่าสัตว์อสูรเวทย์ในชั้นนี้จะเป็ตัวอะไร เขายังคงเดินหน้าเสาะหาประตูสู่ดันเจี้ยนชั้นที่ 3 และทำลายทุกสิ่งที่ขวางทางจนพินาศย่อยยับ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา.....
ตู้มมมม!! ตู้มมมม!!!
โฮกกก!!!!
บอสหมีั์สูง 5 เมตรกรีดร้องอย่างเ็ปเมื่อแขนทั้งสองข้างของมันโดนเคียวสะบัดตัดจนขาดออกจากร่าง
ตอนนี้เดธไม่ได้อยู่ในร่างยมทูตหรือใช้เคียวแห่งความตาย อาวุธในมือของเขาคือเคียวที่ใช้แต้มโรงเรียนแลกเปลี่ยนเพื่อซื้อมา
การอยู่ในร่างมนุษย์พร้อมใช้อาวุธของโลกคนเป็ ช่วยให้เขาััถึงวิถีต่อสู้อันดุเดือดอย่างแท้จริง
มันต่างจากการอยู่ในร่างยมทูตหรือการใช้เคียวแห่งความตายอย่างเห็นได้ชัด เพราะสองสิ่งนั้นมักทำให้การต่อสู้จบลงเพียงเสี้ยววินาทีจนเดธไม่รู้สึกว่าตัวเองกำลังต่อสู้อยู่เลย
ดังนั้นเขาจึงใช้ร่างมนุษย์เพื่อยืดเส้นยืดสายและลับคมฝีมือไม่ให้ทื่อลง
" บอสชั้นที่ 28 ถูกกำจัดแล้ว....ถัดไปคือดันเจี้ยนชั้นที่ 29 ซึ่งถูกบันทึกเอาไว้ว่ามีเพียงกลุ่มสภานักเรียนที่สามารถพิชิตไปถึงชั้นนั้นสินะ..."
เดธสะบัดเคียวในมือครั้งหนึ่งเพื่อไล่คราบเืออก หากสังเกตดีๆ จะพบว่ารอบตัวของเขาเต็มไปด้วยซากศพสัตว์อสูรเวทย์กว่าร้อยตัวนอนตายเกลื่อนกลาด
[ เดธ ] Lv: 51
อายุ: 17 ปี
อาชีพ: ยมทูต ( เทพแห่งความตาย )
ค่าพลังเวทย์: 5100
ค่าพละกำลัง: 5100
ค่าพลังิญญา: 999,999,999,999,999
ความสามารถพิเศษ: เวทมนตร์ธาตุไฟ , ธาตุิญญา ( ธาตุิญญาไม่ถูกนับว่าเป็เวทมนตร์ )
เมื่อตรวจดูสเตตัสของตัวเองเสร็จเรียบร้อย เขาจึงหันไปหยิบกุญแจและเปิดประตูสู่ดันเจี้ยนชั้นที่ 29 ซึ่งเป็ชั้นสูงสุดที่นักเรียนสามารถพิชิตได้ในตอนนี้
ภายในดันเจี้ยนชั้นที่ 29
" โอ้วว มีมนุษย์หน้าโง่กล้ามาท้าทายข้าอีกแล้วงั้นรึ ฮึฮึฮึ "
น้ำเสียงอันน่าขนลุกดังก้องกังวานข่มขวัญศัตรูและไอพลังเวทย์จำนวนมหาศาลกำลังถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อกดดันผู้บุกรุกให้ตกอยู่ในความหวาดกลัว
ดันเจี้ยนชั้นที่ 29 ต่างจากชั้นอื่นๆ เพราะที่นี่ไม่มีสิ่งใดนอกเหนือจากห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่บรรจุผู้คนได้ไม่ต่ำกว่า 1 หมื่นคน
สัตว์อสูรเวทย์ของชั้นนี้คือไฮออร์ค พวกมันมีรูปร่างคล้ายคลึงมนุษย์แต่ตัวใหญ่กว่าถึง 5 เมตรและมีผิวสีเขียว

ดันเจี้ยนชั้นนี้มีระดับความยากกว่าชั้นก่อนหน้านี้อย่างเทียบไม่ติด เพราะเดธจะต้องต่อสู้กับาาออร์คและทหารออร์คที่มีมากถึง 1 หมื่นตัว
[ าาแห่งออร์ค] Lv: 62
ค่าพลังเวทย์: 3200
ค่าพละกำลัง:9200
ค่าพลังิญญา: 0
ความสามารถพิเศษ : เวทมนตร์ธาตุไฟ , เวทมนตร์ธาตุลม , คำสั่งแห่งาา , ผู้มอบความสิ้นหวัง
สถานะ: ผู้ถือครองกุญแจสู่ดันเจี้ยนชั้นที่ 30
.
.
' ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมกลุ่มของสภานักเรียนไม่ผ่านชั้นที่ 29 เพราะพวกเขาไม่สามารถเอาชนะออร์คนับหมื่นตัวได้...'
ดวงตาสีโลหิตจ้องมองพร้อมตรวจสอบค่าสเตตัสของทหารออร์ค พวกมันมี Lv: 40 - 50 และทักษะพิเศษเฉพาะตัวคนละหนึ่งอย่าง จนเรียกได้ว่าพวกมันคือความหายนะอย่างแท้จริง
หากออร์คเหล่านี้สามารถออกไปจากดันเจี้ยนได้ มนุษย์ที่อยู่ภายนอกคงถูกฆ่าตายราวผักปลาเป็แน่
" เ้ามนุษย์อ่อนแอ......เ้าคือาาอย่างนั้นเหรอ? " าาออร์คลุกขึ้นจากบัลลังก์ก่อนจะชี้นิ้วมาทางเดธ
" จงเรียกกองทัพอันแสนอ่อนแอของเ้าออกมาซะ.....แล้วจากนั้นพวกเราจะมาทำากัน ฮึฮึฮึ..."
าาออร์คมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งที่เรียกว่า [ คำสั่งแห่งาา ] และด้วยเหตุนี้มันจึงััได้ถึงบริวาร[ กองทัพิญญา ] ที่ซ่อนอยู่ภายในตัวของเดธ
เหนือสิ่งอื่นใดกองทัพที่าาออร์คััได้จากเดธ ไม่มีเศษเสี้ยวของพลังเวทย์ ดังนั้นมันจึงเข้าใจผิดคิดว่ากองทัพของมนุษย์เบื้องหน้าเป็พวกอ่อนแอ
หลังจากได้ฟังคำพูดของาาออร์ค มันทำให้มุมปากของเดธยกขึ้นเป็ครั้งแรกั้แ่ถูกส่งมาที่โลกใบนี้..
" ยิ้มอะไรของเ้า....ข้าบอกให้เรียกกองทัพของเ้าออกมาซะ! "
" ได้สิ......กองทัพของข้ากำลังเบื่อหน่ายที่ต้องอยู่ในขุมนรกอันมืดมิดแสนยาวนานอยู่พอดี..."