บทที่5 ต้นหอมป่าและกระเทียมป่า
“ ข้าไม่ได้ประหลาดนะ เมื่อกี้ข้ากำลังทำท่ากายบริหาร อ่อ…ไม่ใช่สิ…ท่าออกกำลังกายน่ะ มันจะทำให้ข้าสุขภาพแข็งแรง โตไว แถมอาจฟื้นความทรงจำได้เร็วขึ้นก็ได้”
‘แถไปแบบนี้รอดไหมนะ’ ลู่ชิงแอบคิดอยู่ในใจ
“ช่างเถอะ….. ข้าจะเก็บรากพืชสมุนไพรแถวๆนี้ เ้าจะเดินไปเก็บด้วยกันไหม”
เขาคร้านที่จะฟังคำตอบที่ไม่สมเหตุสมผลของนาง ถึงอย่างไรนางก็เป็แค่คนสติฟั่นเฟือน เขาจะเสียเวลาไปโต้เถียงกับนางทำไมกัน
“ไปสิ เดี๋ยวข้าช่วย”
ลู่ชิงรีบเดินตามหลังไปทันที เห็นลู่เหวินก้มเก็บบรรดาพืชสมุนไพรต่าง ๆ บางต้นเก็บใบ บางต้นขุดราก พอลองเข้าไปขุดช่วยนางก็ดันไปขุนรากพืชพิษที่มีหน้าตาคล้ายกันมาแทนอีก เขาจึงบอกให้นางอยู่เฉยๆ พร้อมกับทำหน้าปลงตกใส่นาง
ชิ..ใครมันจะไปรู้ได้เล่า หวังดีอยากช่วยเหลือกลับทำเหมือนนางเป็คนไร้ประโยชน์ งั้นนางกลับมามุ่งหาพวกผักป่าไปทำอาหารให้คนในครอบครัวกินแทนก็ได้
ลู่ชิงมองเห็นกอพืชสีเขียวขึ้นอยู่เป็กลุ่มดูผิวเผินก็เหมือนกอหญ้าทั่วๆไป นางก้มลงไปเด็ดใบมาลองดมดูนี่มัน…
ในที่สุดนางก็เจอวัตถุดิบมื้อเย็น ต้นหอมป่า หน้าตาเหมือนต้นหอมปกติทุกอย่าง เพียงแต่จะมีขนาดเล็กมากกว่าต้นหอมปกติมาก เป็ผักป่าที่มีสรรพคุณ บรรเทาอาการหวัด ลดไขมัน กระตุ้นภูมิคุ้มกัน ต้านมะเร็ง หากจะนำไปขยี้ทาโป๊ะิัเพื่อแก้พิษแมลงสัตว์กัดต่อยก็ได้ผลดี แถมยังช่วยลดอาการท้องอืด อาหารไม่ย่อย และช่วยป้องกันอาการท้องผูกอีกด้วย
‘ดีล่ะ เย็นนี้ข้าจะทำมื้อเย็นจากต้นหอมป่าให้เ้าเด็กท้องผูกกิน’
ลู่ชิงหยิบต้นหอมขึ้นมาดม ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข
ในจังหวะที่ลู่ชิงนั่งยิ้มแย้ม ดมต้นหอมไปมาประหนึ่งว่ามันคือยาดมโป๊ยเซียนหอมชื่นใจ
ลู่เหวินแอบมองภาพตรงหน้า แล้วยิ่งปลงตกในใจอีกรอบ เย็นนี้ตอนท่านปู่กลับมา เขาคงต้องรีบปรึกษาท่านปู่เสียแล้ว ท่านปู่มีฝีมือแพทย์ที่เก่งกาจ ถึงขนาดยื้อชีวิตผู้ที่ไปเยี่ยมเยียนน้ำพุเหลืองให้กลับมาได้
นางคงได้การรับกระทบกระเทือนในสมองอย่างมากแน่ ถึงได้หยิบหญ้าต้นโน้นต้นนี้ขึ้นมาดมแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียว
นะ นะ นั่น! นางกำลังเอาหญ้าใส่ปากกินไปแล้ว ยังไม่ถึงยายอู่เลยด้วยซ้ำ(11.00-12.59น.) เมื่อเช้าหลังกินข้าวกอิ่มแล้วนางยังยัดซาลาเปาเข้าปากไปอีกตั้ง5ลูก นางยังไม่อิ่มอีกหรือ ขนาดเขาเป็ผู้ชายใช้แรงงานมาก ยังกินซาลาเปาไปได้เพียงแค่3ลูก ก็อิ่มจนแน่นท้องมากแล้ว
‘หรือข้าควรแบ่งซาลาเปาส่วนของข้าให้นางไปกินก่อนดี’
ลู่เหวินเดินเข้ามาหาลู่ชิง ในมือยื่นซาลาเปาที่แกะมาจากห่อผ้าของเขา ส่งให้นางหนึ่งลูก
“เอาไปกินรองท้องแก้หิวเสียก่อน ถ้าไม่พอก็บอกข้า”
ลู่ชิงเงยหน้ามอง แล้วตอบว่า
“มือข้าเปื้อนดินเลอะเทอะไปหมด เดี๋ยวค่อยกินก็ได้ ข้ายังไม่หิว”
ทันใดนั้นอยู่ๆซาลาเปาทั้งลูกก็ถูกยัดเข้ามาในปากนาง
“อาย เอ้า อา อัด อา อ้าย…..อือ อิด ออ”
(ไอ้ เ้า บ้า ยัด มา ได้…..อือ ติด คอ)
เสียงร้องอู้อี้ที่หลุดออกมาจากลู่ชิง ไม่ได้ทำให้ลู่เหวิน หันกลับมาสนใจมองอีก
ใจเขาจดจ่ออยากเร่งหาสมุนไพรที่มีฤทธิ์บำรุงสมองให้กับท่านปู่ นำไปใช้ในการรักษานางโดยเร็ว จึงรีบเดินจากมาจนไกล
ลู่ชิงที่เกือบได้ไปเยี่ยมชมน้ำพุเหลืองในตำนาน นั่งทุบหน้าอกตัวเอง หายใจหอบตัวโยน หลังจากซาลาเปาลูกั์เพิ่งกระเด็นหลุดออกมาจากปาก
‘เ้าเด็กบ้า คิดจะฆ่า ข้าให้ตายหรือไง ขนาดบอกว่าติดคอ ยังไม่ยอมมาช่วย ใจดำจริงๆ ฝากไว้ก่อนเถอะ’
นางคิดแค้นเคือง และคิดหมายหัวลู่เหวิน อยู่ในใจ
หลังจากผ่านเื่เสี่ยงเป็เสี่ยงตาย อย่างเื่ซาลาเปาติดคอมาได้แล้ว นางก็ยังคงก้มหน้าก้มตาถอนต้นหอมป่าต่อ และยังโชคดี ไม่ห่างกันนัก ก็พบเจอกับต้นพืชที่หน้าตาเหมือนกุยช่ายร่วมอยู่กับกอต้นหอม นางจึงรีบเด็ดใบมาดมก่อนเหมือนเคย เพราะถ้าไม่ใช่กลิ่นกุยช่าย มันจะเป็ต้นอ่อนแดฟโฟดิล ซึ่งถ้าเอาไปกิน คงได้ไปทัวร์น้ำพุเหลืองอีกรอบแน่
หลังจากเด็ดดมมาหลายต้น จนเริ่มจะเมากลิ่นกุยช่าย นางจึงคิดว่าจะเก็บเพียงเท่านี้ก่อน ที่เหลือไว้จะมาขุดวันหลัง และเริ่มค้นหาต้นพืชผักป่าชนิดอื่นต่อ นางเพ่งมองไปในทุ่งหญ้า พื้นที่แถวนี้อาจมีต้น กระเทียมป่า อยู่ก็ได้
สุดท้ายลู่ชิงได้พบเจอ ดงต้นกระเทียมป่าอยู่เต็มแถบทุ่งหญ้าฝั่งซ้ายของลำธาร
ใบของกระเทียมป่าจะราวรีเหมือนกับใบข่าหรือคล้ายกับต้นกระเจียว ลู่ชิงได้เจอดงกระเทียมป่าอยู่เต็มแถบทุ่งหญ้าฝั่งซ้ายของลำธาร มันออกดอกแล้ว บางดอกเริ่มบาน หน้าคล้ายกับดอกหอม เมื่อเด็ดทั้งต้นและดอกออกมา กลิ่นฉุนของกระเทียมที่นางคุ้นเคยก็ส่งกลิ่นออกมาทันที ถึงหน้าตาอาจไม่เหมือนกระเทียมหัว แต่ไม่ว่าจะกลิ่น รสชาติ และสรรพคุณนั้นกลับไม่ต่างกัน ช่วยลดความดันโลหิตและเสริมสมรรถภาพทางเพศ
คงต้องคิดเมนูกระเทียมป่าให้ท่านลุงลู่คงเสียแล้วล่ะ
424
